หนี้รักเทพบุตรร้าย

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ทดแทนบุญคุณ 100%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ช็อคโกแลตร้อน, หิมะ, คริสมาสต์, ร้อน





หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ภายในใจหวั่นไหวระทึก เพราะไม่รู้ว่าบุคคลที่เธอต้องไปทำงานด้วยนั้นจะเป็นคนอย่างไร แต่เมื่อมานึกถึงบุญคุณที่สองสามีภรรยาชุบเลี้ยงเธอมาอย่างดีไม่ต่างจากลูกแท้ๆ อีกทั้งเมยาวีผู้เป็นพี่สาวก็รักเธอประหนึ่งพี่น้องคลานตามกันมา หากการเสียสละของเธอทำให้ครอบครัวหลุดพ้นปัญหา เธอก็ยินดีและเต็มใจ

“ยัยมีนคิดให้ดีๆ นะลูก พ่อไม่อยากให้เราต้องลำบากใจ” คุณศาสตร์บอกหญิงสาวร่างบางที่กุมมือผู้ใหญ่ทั้งสองพร้อมกับยิ้มให้อ่อนๆ อย่างแสดงถึงความตั้งใจจริงของเธอ

“มีนตัดสินใจดีแล้วค่ะ คุณพ่อตอบตกลงข้อเสนอได้เลยค่ะ”

สองสามีภรรยาโผเข้ากอดมีนารินทร์บุตรสาวบุญธรรมที่ทั้งสองเลี้ยงดูมาสิบห้าปีด้วยความรู้สึกชื่นชม หญิงสาวนอกจากจะเป็นเด็กดีไม่เคยทำให้ทั้งสองต้องเสียใจ ที่สำคัญคือหญิงสาวเป็นเด็กที่กตัญญูมาก

“พ่อกับแม่ขอโทษที่ทำให้หนูต้องมารับผิดชอบกับเรื่องที่หนูไม่ได้ทำ พ่อสัญญาว่าจะรีบหาเงินไปใช้หนี้เพื่อให้เรากลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง” น้ำเสียงมุ่งมั่นของหัวหน้าครอบครัวโชติหัตถกิจทำให้หญิงสาวรู้สึกใจชื้นมาบ้าง

“หนูขอให้พ่อกับแม่อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่เมนะคะ มีนไม่อยากให้พี่เมไม่สบายใจอีกคน”

“ถ้ายัยเมถามล่ะลูก” คุณมณีมาศถาม เพราะรู้ดีว่าสองศรีพี่น้องคู่นี้ติดกันยิ่งกว่าปาท่องโก๋ซะอีก หากใครคนใดคนหนึ่งหายไป คนที่อยู่ต้องถามหาแน่นอน

“บอกแค่ว่ามีนได้งานที่ต่างจังหวัดก็พอค่ะ แล้วมีนจะโทรคุยกับพี่เมอีกทีค่ะ”

เมื่อทุกอย่างลงตัว คุณศาสตร์จึงโทรไปบอกคุณภาวัฒน์เพื่อนสนิทถึงข้อเสนอ รวมทั้งการนัดวันทำสัญญาและรับเงินตามที่คุยกันไว้

 

เสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปแบรนด์มินิคูเปอร์ ดังกระหึ่มอยู่บริเวณหน้าบ้านหนุ่มนักดนตรีและนักแต่งเพลงเลือดใหม่ไฟแรงอย่างศิณธูร์เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของภิยวัฒน์

“มาแต่เช้าเลยนะเพื่อน” ชายหนุ่มรูปร่างสูงในชุดลำลองทักทายผู้มาเยือน หลังจากเปิดประตูให้รถชายหนุ่มขับเคลื่อนเข้ามาด้านใน

“โทษทีมากวนเวลาส่วนตัวนาย” ชายหนุ่มนัยน์ตาโศกทักทายเพื่อนสนิทพร้อมกับก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านหนุ่มเข้าไปด้านในแล้วหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องรับแขก ที่กลายเป็นห้องทำงานชั่วคราวของนักแต่งเพลงมือใหม่อย่างศิณธูณ์

“ยังคิดมากเหมือนเดิมนะนายเนี่ย ฉันก็อยากเจอนายอยู่พอดี” ศิณธูร์ตบบ่าชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะส่งแก้วน้ำเย็นเฉียบที่ภายนอกรอบๆ แก้วมีไอน้ำเกาะพราว

“ว่าแต่นายมีอะไรด่วนหรือเปล่า” ภิยวัฒน์ถามเพื่อนชายนักดนตรีหนุ่มด้วยความสงสัย

“พอดีมีเพลงที่แต่งอยู่สองสามเพลง แต่ยังขาดทำนองเพลงก็เลยว่าอยากจะให้นายช่วยหน่อย” ศิณธูร์ยื่นกระดาษเนื้อเพลงที่ชายหนุ่มเป็นผู้แต่งไว้ให้กับเพื่อนชายผู้มาเยือน

ภิยวัฒน์นั่งอ่านเนื้อเพลงวนไปวนมาหลายรอบ ก่อนจะฮัมเสียงในลำคอพร้อมกับดีดนิ้วให้จังหวะ เมื่อเห็นดังนั้นเจ้าของเพลงจึงร้องตามเนื้อเพลงที่แต่งไว้ เพื่อประสานกับเสียงทำนองที่ชายหนุ่มฮัมออกมา

“เป็นไง พอใช้ได้ไหม” ชายหนุ่มถามเจ้าของเพลง หลังจากลองจับจังหวะและให้ทำนองแบบเบื้องต้น

“นายนี่มันสุดยอดจริงๆ แค่อ่านเนื้อเพลงก็รู้เลยว่าต้องจับจังหวะช่วงไหน คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ให้นายช่วย” นักแต่งเพลงเลือดใหม่ออกอาการดีใจ เมื่อเพื่อนชายมากฝีมือแต่ถูกตีกรอบในความสามารถยอมให้ความช่วยเหลือ

“ว่าแต่นายเร่งหรือเปล่า เพราะว่าฉันไม่แน่ใจว่าจะเสร็จเมื่อไร อีกอย่างฉันตัดสินใจไปช่วยงานป๊าที่ปราณบุรี”

“ทำไมกะทันหันอย่างนี้ล่ะ ก็ไหนนายบอกเองไม่ใช่หรือว่ายังไงก็ไม่มีทางทำงานที่ตัวเองไม่ได้ชอบ” ศิณธูร์แปลกใจในความคิดที่เปลี่ยนไปของเพื่อนสนิท

“เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้เราก็ต้องหาวิธีที่จะไม่ต้องให้เกิดปัญหา” ภิยวัฒน์พูดยิ้มๆ

“คือยังไง ฉันก็ยังไม่เข้าใจนายอยู่ดี” สีหน้าฉงนสงสัยปรากฏอยู่บนใบหน้าชายหนุ่มนักแต่งเพลง

ภิยวัฒน์บอกถึงการตัดสินใจในการไปดูแลงานที่ปราณบุรีตามที่บิดาของเขาตั้งใจ เพราะเขาต้องการจะอยู่ห่างสายตาของบิดาเพื่อจะได้ทำงานที่ตัวเองรักควบคู่กับงานบริหารที่ครอบครัวสร้างสมมา

“เอาเป็นว่าถ้านายมีงานเขียนเพลงหรือแต่งทำนองเพลงก็ส่งมาให้ฉันได้เลย ถ้าไม่เร่งจนเกินไป” ชายหนุ่มนัยน์ตาเศร้าเอ่ย ก่อนจะเอื้อมไปคว้ากีตาร์โปร่งขึ้นมาดีดอย่างพลิ้วไหวพร้อมกับร้องเพลงคลอเคล้าเสียงเครื่องสายอย่างสบายอารมณ์ โดยมีเพื่อนชายเจ้าของบ้านร้องประสานเสียงด้วยความครื้นเครง

 

ภิยวัฒน์กลับมาบ้านหลังจากไปหาศิณธูณ์เพื่อนสนิทที่คบหากันมานานตั้งแต่เรียนมหาลัย ชายหนุ่มจอดรถต่อท้ายรถยุโรปหรูของคุณภาวัฒน์ผู้เป็นบิดา

“แกไปไหนมา กลับมาเอาป่านนี้” ประมุขของบ้านกิจจานุพงษ์เอ่ยทักชายหนุ่มด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เฉกเช่นเดียวกับน้ำเสียงเยียบเย็นเมื่อเห็นบุตรชายคนเล็กก้าวเข้ามาด้านในห้องรับแขก

“ผมออกไปหาเพื่อนมาครับ ป๊ามีอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามที่ประมุขของบ้านนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“แกพร้อมจะเริ่มงานหรือยังตาพี ฉันหาเลขาฯ ที่จะให้ไปทำงานกับแกที่ปราณบุรีรีสอร์ทได้แล้ว” ภิยวัฒน์แทบสะดุดเมื่อได้ยินประโยคที่บิดาบอก

“ครับ ผมพร้อมเสมอแค่ป๊าบอก” ภิยวัฒน์สวนกลับเสียงเรียบ

“ดี งั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าแกเข้าบริษัทกับฉันจะได้ไปทำความรู้จักกับเลขาฯของแก”

คุณภาวัฒน์ยิ้มด้วยความปลื้มใจเมื่อภิยวัฒน์ยอมรับความตั้งใจของท่าน พร้อมกับตบบ่าบุตรชายคนเล็กเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปยังห้องหนังสือ ทิ้งให้ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างปลงๆ

 

หลังจากเมยาวีออกจากบ้านเพื่อไปทำงานแต่เช้าตรู่ น้องสาวบุญธรรมอย่างมีนารินทร์ซึ่งลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวรอให้ผู้เป็นมารดาขึ้นมาเรียก เพื่อเธอจะได้ออกไปจัดการธุระเรื่องข้อสัญญาในการขอความช่วยจากคุณภาวัฒน์

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นประหนึ่งสัญญาณของการที่มีนารินทร์ต้องจากบ้านนี้เพื่อไปทำหน้าที่ลูกกตัญญู แม้ว่าเธอจะแค่ไปทำงานก็ตาม แต่หญิงสาวก็รู้สึกใจหายที่ต้องห่างครอบครัวไป เพราะตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา เธอแทบจะไม่เคยห่างจากบิดามารดาและพี่สาวเลยสักครั้ง อย่างมากก็แค่ไปต่างจังหวัดกับทางมหาวิทยาลัยแค่ไม่กี่วันเท่านั้น แต่ครั้งนี้เธอต้องไปอย่างไม่รู้กำหนดว่าจะนานเท่าไร

มีนารินทร์เปิดประตูและก้าวออกจากห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะกอดแขนคุณมณีมาศมารดาบุญธรรมอย่างประจบเพื่อไม่ให้ท่านรู้สึกไม่สบายใจ

“ไปกันหรือยังคะ” หญิงสาวถามคุณศาสตร์ที่นั่งก้มหน้า สองมือประสานกุมกันแน่นด้วยความรู้สึกสับสน

“หนูแน่ใจนะลูก ว่าหนูไม่ได้รู้สึกลำบากใจ” หัวหน้าครอบครัวโชติหัตถกิจถามย้ำกับมีนารินทร์อีกครั้ง เพื่อให้หญิงสาวตัดสินใจใหม่ แต่เธอก็ยืนยันคำเดิมเพื่อแลกกับการที่ครอบครัวจะพ้นวิกฤตนี้ไปได้

คุณศาสตร์ขับรถพามีนารินทร์มายังบริษัทเคเจพีกรุ๊ป ซึ่งอยู่ด้านในของโรงแรมเดอะแกรนด์เคเจพีที่หญิงสาวมาสมัครงานในตำแหน่งกุ๊กอาหารไทย กำหนดการเริ่มงานของเธอคือวันมะรืน แต่เธอคงไม่ได้ทำงานที่อุตส่าห์หาได้ด้วยความตั้งใจของตัวเธอเอง

หญิงสาวก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกตกใจระคนงงงัน เพราะที่นี่คือที่ที่เธอมาสมัครงานเมื่อหลายวันก่อน หญิงสาวเดินตามบิดาบุญธรรมมายังด้านในเพื่อเข้าพบคุณภาวัฒน์ตามที่นัดกันไว้







ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha