หนี้รักเทพบุตรร้าย

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 10 : ผู้ชายสายตาเย็นชา 35%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ช็อคโกแลตร้อน, หิมะ, ผ้าพันคอ, คริสมาสต์




ร่างสูงของภิยวัฒน์ก้าวลงจากรถยนต์มินิคูเปอร์คู่กาย เมื่อชายหนุ่มขับมาถึงลานจอดรถของบริษัทโดยมีรถของคุณภาวัฒน์และรถสปอร์ตของอนาคินตามมาติดๆ

“ความจริงนายพีไม่เห็นต้องมาก็ได้นี่ป๊า แค่จะแนะนำเลขาฯ ให้ตาพีรู้จัก อยากรู้จริงๆ ว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นเลขาฯ ตาพีจะหน้าตายังไง ที่สำคัญป๊าไปหามาจากไหน” อนาคินเปรยมาตลอดทางจนถึงห้องทำงานคุณภาวัฒน์ด้วยความสงสัย

            “ไม่ไปทำงานล่ะตาคิน” เสียงเอ็ดของคุณภาวัฒน์ไม่สามารถดับความสงสัยเรื่องเลขาฯ ของน้องชายได้เลยสักนิด ผิดกับชายหนุ่มที่ดูจะไม่สนใจด้วยซ้ำ เพราะสายตาไร้อารมณ์ที่ฉายชัดจนอนาคินรู้สึกได้

            “ขอผมดูหน้าเลขาฯ ตาพีก่อนสิป๊า”

            ยังไม่ทันที่คุณภาวัฒน์จะได้ตอกกลับบุตรชายคนโต เสียงโทรศัพท์สายภายในก็ดังขึ้น ประธานเคเจพีรับสายในทันทีก่อนจะก้าวออกจากห้องโดยทิ้งสองหนุ่มให้รออยู่ในห้อง

 

            ภายในห้องรับรองของโรงแรมเดอะแกรนด์เคเจพีที่คุณภาวัฒน์ให้คุณศาสตร์และมีนารินทร์นั่งรอเพื่อคุยเรื่องรายละเอียด สองพ่อลูกนั่งรอด้วยความกระวนกระวายใจได้เพียงไม่นาน ชายวัยกลางคนในชุดสูทดูภูมิฐานสมกับเป็นประธานเคเจพีกรุ๊ปก็เดินตรงมาพอดีด้วยสีหน้าเรียบเฉย หญิงสาวหน้าหวานยกมือไหว้คุณภาวัฒน์อย่างนอบน้อม ประธานบริษัทวัยกลางคนยกมือรับไหว้ พลางนึกชื่นชมบุตรสาวเพื่อนสนิทที่ดูเรียบร้อยสมกับเป็นกุลสตรี

            “นี่หรือลูกสาวนาย ดูเรียบร้อยน่ารักดี ชื่ออะไรหรือหนู” คุณภาวัฒน์ถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

            “มีนารินทร์ค่ะ” หญิงสาวตอบเพียงสั้นๆ

“นี่คือเช็คเงินสดยี่สิบล้านที่ฉันเตรียมไว้ให้” คุณภาวัฒน์ยื่นเช็คเงินสดให้เจ้าของเอสซีเค เจมส์

 “ยังไงฉันจะรีบหามาใช้คืนให้โดยเร็ว” คุณศาสตร์รับเช็คนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เพราะภายในใจรู้สึกเจ็บและอาย ด้วยความรู้สึกประหนึ่งคนเห็นแก่ตัวที่ขายลูกสาวบุญธรรมเพื่อความอยู่รอด

“อืม ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นฉันไม่เร่งร้อน ขอแค่ให้ลูกสาวนายดูแลตาพีลูกชายฉันทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ประหนึ่งภรรยาดูแลสามี”

“อะไรน! ก็นายบอกแค่เพียงว่าไปดูแลช่วยงานเท่านั้นไม่ใช่หรือ” น้ำเสียงตกใจของคุณศาสตร์โพล่งขึ้น ก่อนจะหันไปมองหน้าบุตรสาวบุญธรรมที่ถึงกับหน้าซีดด้วยความตกใจ

“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้น ฉันหมายความว่าให้ลูกสาวนายคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้ตาพีด้วย เพราะขานั้นออกจะไม่ค่อยทานอะไร ยิ่งอยู่ไกลหูไกลตาฉันก็อดห่วงไม่ได้” คุณภาวัฒน์อธิบายความหมายในประโยคที่ทำให้ทั้งสองถึงกับตกใจ

            เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกและสีหน้าคลายกังวลที่ปรากฏบนใบหน้าหวานใสของหญิงสาว ทำให้คุณภาวัฒน์รู้สึกเอ็นดูมีนารินทร์บุตรสาวของเพื่อนสนิทยิ่งนัก ยิ่งได้รู้จากปากคุณศาสตร์ว่าหญิงสาวเป็นเด็กเรียนดีมารยาทเรียบร้อยอีกทั้งยังกตัญญูรู้คุณก็ยิ่งทำให้คุณภาวัฒน์รู้สึกชื่นชมในตัวมีนารินทร์มากยิ่งขึ้น หลังจากเซ็นเอกสารสัญญาเรียบร้อย คุณภาวัฒน์จึงพาหญิงสาวไปทำความรู้จักกับว่าที่เจ้านายของเธอโดยให้คุณศาสตร์นั่งรออยู่ที่ห้องรับรอง

ตลอดทางที่มีนารินทร์เดินตามประธานเคเจพีกรุ๊ปนั้น หญิงสาวรู้สึกได้ถึงสายตาของเหล่าพนักงานที่ต่างพากันสงสัยว่าเธอเป็นใครกัน ทำไมประธานบริษัทอย่างคุณภาวัฒน์ถึงต้องลงมาคุยด้วยตัวเอง ทั้งยังพาหญิงสาวไปห้องทำงานของท่านด้วยตัวเอง

“เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จักกับภิยวัฒน์ลูกชายหัวดื้อของฉัน”

มีนารินทร์ยิ้มจางๆ อย่างตอบรับขณะอยู่ในลิฟต์กับคุณภาวัฒน์เพื่อขึ้นไปพบชายหนุ่ม ผู้ซึ่งเธอต้องทำงานรับใช้ภายใต้เงื่อนไขของสัญญากู้ยืมด้วยเงินยี่สิบล้าน

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นก่อนที่ประตูระบบอัตโนมัติจะเปิดออกเมื่อมาถึงชั้นบนสุด ซึ่งเป็นห้องทำงานของคุณภาวัฒน์ประธานเคเจพีกรุ๊ป ทันทีที่ร่างบางก้าวเข้าไปด้านในห้อง เธอก็ต้องตกใจเมื่อพบกับอนาคินชายหนุ่มที่สัมภาษณ์งานเธอ และดูเหมือนเขาก็จะไม่เชื่อสายตาว่าเลขาฯ ส่วนตัวของน้องชายคือหญิงสาวหน้าหวานที่มาสมัครงานเมื่อหลายวันก่อนนี่เอง

“เธอนั่นเอง” อนาคินเอ่ยทักอย่างลืมตัว ทำเอามีนารินทร์วางสีหน้าไม่ถูก ยิ่งเหลือบไปเห็นสายตาเย็นชาของชายหนุ่มที่นั่งตีสีหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอต้องใจสั่น

            “นี่รู้จักกันด้วยหรือ” คุณภาวัฒน์ถามบุตรชายคนโตที่เอ่ยทักมีนารินทร์ราวกับคนที่เคยรู้จักกันมา

            “ก็ผมเพิ่งจะสัมภาษณ์งานเธอไปเมื่อหลายวันก่อนครับ” อนาคินแจงบิดา ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหวานละมุนของหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังบิดาเขา

            “ก็ดี ฉันจะได้แนะนำหนูมีนกับตาพีคนเดียว ส่วนแกก็กลับไปทำงานได้แล้ว” คุณภาวัฒน์เยาะบุตรชายคนโตอย่างติดตลกก่อนจะออกปากไล่ชายหนุ่มทางอ้อม

            “งั้นผมไปก่อนนะครับ ยินดีที่ได้คุณมาร่วมงานกับน้องชายผม” อนาคินยื่นมือไปให้มีนารินทร์สัมผัสตามธรรมเนียมการทักทายแบบสากล แต่มีนารินทร์กลับยกสองมือประนมไหว้อย่างอ่อนน้อม ทำเอาอนาคินถึงกับเก้อก่อนจะยิ้มให้แล้วก้าวออกจากห้อง ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวออกจากห้อง คุณภาวัฒน์จึงแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน

“นี่หนูมีนารินทร์เลขาฯ ที่ป๊าจะให้ไปช่วยงานแกที่ปราณบุรี” ชายหนุ่มยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะยิ้มหรือเอ่ยทักทาย มือบางยกขึ้นไหว้ตามธรรมเนียมไทยเพราะเธอถือว่ายังไงเขาก็คือเจ้านายของเธอ

“ทั้งสองอาจจะยังไม่คุ้นเคย เดี๋ยวฉันจะไปคุยงานกับตาคิน ยังไงเธอสองคนก็ทำความรู้จักกันไปก่อน แล้วเดี๋ยวฉันมา” สองหนุ่มสาวถึงกับมองหน้ากันด้วยความประหม่า เมื่อเห็นคุณภาวัฒน์ก้าวออกจากห้องหลังจากแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน คงเพราะอยากให้ทั้งคู่ได้พูดคุยทักทายกัน

หญิงสาวยืนก้มหน้านิ่ง สองมือบางกุมประสานกันอย่างข่มความประหม่าที่ต้องอยู่กับชายหนุ่มตามลำพัง         มีนารินทร์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาชายหนุ่มที่เดินกลับไปนั่งบนโซฟาบุนวมกำมะหยี่สีน้ำตาลทองด้วยท่าทีไม่ต่างจากหญิงสาว แต่พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉย

“เธอไม่คิดจะนั่งหรือ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำเอาหญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่ม

“ขะ ขอบคุณค่ะ” มีนารินทร์เดินไปนั่งยังเก้าอี้บุนวมซึ่งเข้าชุดกับโซฟาที่ภิยวัฒน์นั่งอยู่ หญิงสาวมองดูรอบๆ ห้อง ก่อนจะหันมามองหน้าชายหนุ่มที่จ้องมองเธอไม่วางตา มีนารินทร์นั่งก้มหน้าสายตามองต่ำอย่างวางตัวไม่ถูก

“ฉันไม่รู้ว่าป๊ากำลังคิดจะทำอะไรหรือบอกอะไรเธอเกี่ยวกับฉัน แต่ฉันอยากบอกให้เธอเข้าใจว่าเธอไม่จำเป็นต้องทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง”

“ค่ะ แต่ดิฉันคงทำอย่างที่คุณพูดไม่ได้ เพราะดิฉันเป็นคนมีความรับผิดชอบมากพอ เมื่อท่านประธานให้ความไว้วางใจ ดิฉันยิ่งต้องทำหน้าที่ให้เต็มที่ค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยท่าทีมุ่งมั่นจริงจัง

“ก็ตามใจ แต่จำไว้แล้วกันว่าหน้าที่ของเธอคืออะไรขอบเขตแค่ไหน หวังว่าเธอคงเข้าใจและไม่ต้องให้ฉันอธิบายเพิ่ม เพราะฉันไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆ” ภิยวัฒน์พูดน้ำเสียงกระด้าง สายตาคมดุจับจ้องใบหน้าสวยหวานที่แดงก่ำด้วยความโมโหของหญิงสาว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha