หนี้รักเทพบุตรร้าย

โดย: สลิลฉัตร



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 11 : ผู้ชายสายตาเย็นชา 70%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



แช่แข็ง, ผลเบอร์รี่, สีแดง, ผลไม้




“คุณนี่มั” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้โต้กลับชายหนุ่มสายตาเย็นชา ประตูห้องก็เปิดขึ้นพร้อมกับผู้เป็นเจ้าของห้องที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี

“ทำความรู้จักกันบ้างแล้วใช่ไหม งั้นวันมะรืนหนูมาที่นี่นะจะได้เดินทางพร้อมตาพีเลย” คุณภาวัฒน์สรุปให้ทั้งสองโดยไม่ถามถึงความเห็นของทั้งคู่สักนิดว่าพร้อมหรือไม่ หญิงสาวยกมือไหว้คุณภาวัฒน์ ก่อนจะก้าวออกจากห้องโดยไม่คิดจะมองหน้าหรือเอ่ยลาว่าที่เจ้านายของเธอเลยสักนิด

ภิยวัฒน์รู้สึกถึงความอึดอัดนั้นจางหายไป รวมทั้งการเต้นระรัวของหัวใจก็กลับสู่ภาวะปกติอย่างฉับพลันเมื่อร่างบางก้าวพ้นออกจากห้อง เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มรู้สึกเช่นนี้

 

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานเมยาวีสาวมาดมั่นดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้หญิงสาวจำต้องละงานจากการถอดบทความที่เธอไปสัมภาษณ์มาอย่างหงุดหงิดใจเล็กๆ

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงเรียบหลังจากยกหูโทรศัพท์

“ไอ้เม แกถอดบทความที่แกไปสัมภาษณ์ผู้บริหารเคเจพีกรุ๊ปเสร็จแล้วหรือยัง” หัวหน้าบรรณาธิการคอลัมน์ร่างท้วมถามหญิงสาวในสาย

“ยังเลยค่ะ มีอะไรหรือเปล่า” สาวมั่นถามด้วยความสงสัยเพราะยังไม่ถึงกำหนดการส่งงานของเธอ

“ก็บอสเขาขอดูก่อนลงเล่มน่ะสิ ทั้งบทความแล้วก็รูปถ่ายคุณอนาคินตอนที่แกไปสัมภาษณ์มาด้วยนะ” ทันทีที่ได้ยินหัวหน้าพูดถึงเรื่องรูปถ่ายของชายหนุ่ม เมยาวีก็แทบจะปรี่จากโต๊ะทำงานเพื่อตรงดิ่งไปยัง เดอะแกรนด์เคเจพี โฮเตลทันทีเพราะความโมโหที่ชายหนุ่มพูดจาไม่เข้าหูทำให้เธอหุนหันออกมาก่อน

“ฝากบอกบอสด้วยนะคะว่าเมขอเวลาสามวัน แค่นี้ก่อนนะพี่ เมกำลังรีบน่ะค่ะ” หญิงสาวรีบวางสายจากหัวหน้างานของเธอก่อนจะรีบจัดการงานบนโต๊ะ เพื่อที่เธอจะได้รีบไปพบอนาคินชายหนุ่มปากดีที่เมยาวีไม่อยากจะเจอะเจอ ถ้าไม่ติดว่าเรื่องงานเธอไม่มีทางจะไปพบเขาอีกแน่นอน

สาวมั่นลุกก้าวออกจากโต๊ะทำงานโดยไม่ลืมที่จะแบกอุปกรณ์สำคัญในการทำงานอย่างกล้องดีเอสแอลอาร์ออกไปด้วย เพราะเธอตั้งใจว่าบ่ายนี้เธอต้องได้ภาพถ่ายนายอนาคินผู้บริหารหนุ่มปากดี

ถ้าไม่ติดว่าเป็นงานจ้างให้ก็ไม่มาถ่ายรูปผู้ชายปากเสียอย่างนายเด็ดขาดนายอนาคิน เมยาวีคิดอย่างหมั่นไส้ก่อนจะก้าวขึ้นรถเพื่อตรงไปยังจุดหมายคือเดอะแกรนด์เคเจพีโฮเตล

หญิงสาวเลี้ยวรถเข้าจอดยังลานจอดรถของโรงแรม ก่อนจะคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ทำงานที่บรรจุกล้องสำหรับการถ่ายภาพแล้วสาวเท้าเข้าไปยังด้านในของโรงแรมเพื่อติดต่อขอพบชายหนุ่ม

“สวัสดีค่ะดิฉันมาจากวันแมน แมกกาซีนที่เคยขอสัมภาษณ์คุณอนาคินเมื่อหลายวันก่อนน่ะค่ะ” เมยาวีบอกกับประชาสัมพันธ์สาวที่อยู่ด้านในของล็อบบี้ พร้อมกับแสดงบัตรพนักงานของนิตยสารที่เธอทำงานอยู่เพื่อเป็นการยืนยันตัวตน

“ค่ะ มีอะไรหรือคะ” พนักงานสาวถามเมยาวีเสียงนุ่มนวล

“คือดิฉันอยากจะขอพบคุณอนาคินจะได้หรือเปล่าคะ” เมยาวีแจ้งความต้องการกับพนักงานสาว

“งั้นรบกวนรอสักครู่นะคะ” ประชาสัมพันธ์สาวบอกกับเมยาวีก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นเพื่อแจ้งกับเลขาฯ ของชายหนุ่ม

ประชาสัมพันธ์สาววางสายหลังจากโทรแจ้งกับเลขาฯ ส่วนตัวของผู้บริหารหนุ่มแล้วจึงหันมาบอกกับเมยาวีให้เธอขึ้นไปพบเขาที่ห้องทำงาน ซึ่งหญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะปิดงานนี้ให้จบโดยเร็วแล้วรีบออกไปจากที่นี่ เพราะเธอรู้สึกไม่รื่นหูนักกับการพบปะหรือสนทนากับชายหนุ่ม ร่างบางก้าวออกจากลิฟต์แล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของชายหนุ่ม

หญิงสาวเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน เมยาวีวางกระเป๋ากล้องถ่ายรูปแสนจะหนักอึ้งลงบนพื้นก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม โดยไม่รอให้เจ้าของห้องซึ่งนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งด้วยท่าทางสบายใจเอ่ยปากอนุญาตเธอก่อน

“คิดไว้ไม่มีผิด” อนาคินเริ่มเปิดฉากสงครามกวนประสาทหญิงสาวทันที

“ดิฉันไม่ได้มาต่อล้อต่อเถียงกับคุณ ที่มาวันนี้ฉันมีเรื่องจะรบกวนคุณสักหน่อย” น้ำเสียงไร้แววกระด้างของเมยาวีทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ยังอดที่จะเหย้าแหย่เธอไม่ได้

“แสดงว่าเรื่องที่คุณจะรบกวนผมนี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่มาหาผมด้วยท่าทีที่รีบร้อนอย่างนี้” รอยยิ้มยียวนปรากฏบนใบหน้าชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นนักธุรกิจเลือดใหม่ไฟแรงที่บรรดาสาวเล็กสาวใหญ่ในแวดวงไฮโซต่างทอดสะพานให้ แต่สำหรับเมยาวีเขาคือผู้ชายปากเสียที่ดูดีเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น

เมยาวีเกลียดผู้ชายรู้ทันคนนี้จริงๆ โดยเฉพาะสายตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนต่อมโมโหโกรธาของเธอยิ่งนัก คาถาเดียวที่หญิงสาวท่องไว้ในใจคืออดทนเพื่อให้งานผ่านไปด้วยดี

“ก็ไม่เชิง แค่ฉันอาจจะโดนดุหรืออาจถูกพักงานเรื่องที่ขาดความรอบคอบในการทำงาน ถ้าจะให้พูดตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อมคือครั้งก่อนที่ดิฉันมาสัมภาษณ์คุณแล้วหุนหันกลับไป เลยไม่ได้ถ่ายรูปคุณสำหรับใช้ลงในคอลัมน์หนังสือ” น้ำเสียงจริงจังและท่าทางซีเรียสของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มนึกชื่นชมเธอถึงความรับผิดชอบในหน้าที่

“พูดง่ายๆ ก็คือคุณอยากถ่ายรูปผมเพื่อไม่ให้โดนเจ้านายคุณว่า”

เมยาวีพยักหน้าแทนคำตอบ ทำให้อนาคินถึงกับยิ้มออกมาอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ชายหนุ่มรู้สึกสนุกกับการที่จะทำให้สาวมั่นอย่างเมยาวีต้องกลายเป็นลูกแมวเชื่องด้วยความเชื่อที่ว่าผู้หญิงไม่มีทางจะเก่งไปกว่าผู้ชาย

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ผมยินดีเป็นนายแบบให้คุณอยู่แล้ว แต่” รอยยิ้มแห่งความดีใจปรากฏบนใบหน้าหวานของสาวมั่นในตอนแรก กลับแปรเปลี่ยนเป็นฉงนสงสัยเมื่อคำพูดที่คล้ายกับไม่จบประโยคของชายหนุ่ม

“คุณต้องมีลูกเล่นอะไรแน่ๆ” หญิงสาวโพล่งออกมาอย่างทันควัน

“ใจเย็นๆ ก่อนสิคุณ การที่ผมจะให้คุณถ่ายรูปง่ายๆ มันก็ดูจะไม่มีคุณค่าอะไร ผมเป็นถึงผู้บริหารเดอะแกรนด์เคเจพี ซึ่งเป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาวติดอันดับหนึ่งในร้อยของโรงแรมมาตรฐานสูงของโลกอีกต่างหาก” ชายหนุ่มอวดสรรพคุณจนเมยาวีแอบย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้

“คุณต้องการอะไรก็ว่ามา ฉันไม่มีเวลามากนัก” น้ำเสียงหงุดหงิดของหญิงสาวเริ่มกลับมาเยือนอีกครั้ง หลังจากพยายามท่องคาถาอดทนอดกลั้นในใจอยู่หลายบท

“ง่ายๆ สั้นๆ ผมต้องการให้คุณเป็นเพื่อนเที่ยวกับผมสามวันหลังจากเวลาเลิกงาน”

เมยาวีถึงกับถลึงตาใส่อย่างตกใจกับคำพูดของชายหนุ่ม พลันนึกในใจว่าเขาคงเป็นบ้าไปแล้วที่พูดอะไรตลกๆอย่างนั้นออกมา

รับปากไปก่อนเมยาวี เพื่อให้งานเสร็จสิ้น แล้วค่อยหาทางหลีกเลี่ยงทีหลัง

หญิงสาวคิดในใจอย่างขายผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน ใบหน้าหวานยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะตอบตกลงอย่างเป็นมั่นเหมาะ

ทันทีที่หญิงสาวตอบตกลง อนาคินถึงนั่งวางมาดโพสท่าให้หญิงสาวถ่ายรูปจนเมยาวีได้รูปถ่ายเพียงพอที่จะนำไปลงในคอลัมน์ ที่สำคัญเธอต้องนำไปให้เจ้านายของเธอดูก่อนที่จะลงเล่ม

“เรียบร้อย ขอบคุณอีกครั้งสำหรับความช่วยเหลือ” มือบางค่อยๆ หมุนเพื่อถอดเลนส์เดี่ยวออกจากกล้องและเก็บใส่ซองผ้าเพื่อกันรอยขีดข่วน หลังจากได้รูปถ่ายตามที่ต้องการ หญิงสาวจัดอุปกรณ์ลงในกระเป๋าตามเดิมก่อนจะยกสายกระเป๋าสะพายเข้าตัวเพื่อเตรียมตัวกลับหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น แต่ร่างบางก็ต้องชะงักเมื่อถูกเจ้าของห้องทักท้วงไว้ก่อน

เลนส์เดี่ยว คือ เลนส์ทางยาวโฟกัสเดี่ยว หรือเลนส์ฟิกซ์ หมายถึงเลนส์ที่ไม่สามารถปรับเปลี่ยนความยาวโฟกัสได้ จุดเด่นคือ ทำให้ภาพมีความคมชัดมาก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานนะคะ นักอ่านคือแรงใจของนักเขียน"

สลิลฉัตร


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha