หนี้รักมาเฟีย

โดย: Anya.



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ที่ทำงานใหม่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

ที่ทำงานใหม่

 

“ทำไมเธอไม่เอาบ้านใส่กระเป๋ามาด้วยเลยล่ะ ถ้าจะขนของมาเยอะขนาดนี้” บาสเตียนยังอยู่ในชุดเดิม เพียงแต่ชายเสื้อเชิ๊ตถูกดึงออกมาด้านนอก เขายืนดื่มน้ำและมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบของกณิศา ที่เธอเพิ่งลากเข้ามาในเพนท์เฮาส์สุดหรูของเขา

“ฉันมีชุดทำงานมาด้วย”

“ชุดทำงาน? ชุดแม่บ้านแบบในหนังเอวีเหรอ” บาสเตียนตาลุกวาวอย่างเก็บไม่อยู่

“ชุดทำงานของฉัน ฉันมีงานต้องทำ ฉันจะไม่ทำงานบ้านให้คุณเฉยๆ หรอกนะ ฉันต้องหาเงินมาใช้หนี้คุณ”

“ใครบอกเธอว่าฉันจะให้เธอออกจากที่นี่ไปทำงานอื่น”

“ไม่ได้นะคุณ ฉันต้องทำงาน ไม่งั้นฉันจะเอาเงินจากไหนมาใช้หนี้คุณ”

“งานของเธอคืออะไร อย่าบอกนะว่าเป็นนักต้มตุ๋นเหมือนพี่ชาย” บาสเตียนวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ และเดินตรงมาหากณิศาที่ยังยืนอยู่ที่เดิม เขากอดอกยืนพิจารณาว่าคนอย่างเธอ รูปร่าง หน้าตาแบบเธอ คนขี้โกงอย่างเธอจะมีอาชีพอะไร

“นักบัญชี”

“โอ้โห! มิน่าล่ะเธอถึงกล้าเอาเรื่องตัวเลขมาต่อรองกับฉัน ไม่ทราบว่าทำงานอยู่บริษัทไหนครับคุณนักบัญชี บริษัทเค้าจะล่มจมหรือเปล่า ที่ให้โอกาสคนอย่างเธอทำงาน เพราะเท่าที่ฉันรู้มาเนี่ย พื้นฐานของคนเป็นนักบัญชีจะต้องมี... ความซื่อสัตย์” บาสเตียนบอกอย่างประชดประชน และเขาไม่พูดเปล่า ปลายนิ้วก็ไล่สัมผัสไปตามแก้มของกณิศา จนเธอต้องรีบถอยหนีเขา

“หรือบริษัทของเธอรับจากผลิตลอตเตอรี่ปลอม ส่วนเธอก็ทำหน้าที่ตรวจเช็คว่ามันเหมือนของจริงมากพอที่จะหลอกลวงคนอื่นได้หรือยัง”

“ดูถูกฉันพอหรือยัง ถ้าสะใจคุณแล้วก็ช่วยพาลูกหนี้อย่างฉันไปที่ห้องพักด้วย” กณิศาพยายามอดทนอย่างถึงที่สุด เพราะภาพที่ปวริศพี่ชายของเธอโดนทำร้ายมันผุดขึ้นมาในหัวอยู่ร่ำไป

“ตามมา” บาสเตียนมองเธออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินนำเธอมาที่ห้องนอนที่อยู่ติดกับห้องนอนของเขาแต่มีขนาดเล็กกว่า

“วันจันทร์ฉันต้องการให้เธอไปยื่นใบลาออกที่บริษัทของเธอซะ”

“อะไรนะ!

“ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เธอเป็นสองเท่า ขณะที่เธอทำงานกับฉันที่นี่ ฉันไม่ต้องการให้เธอคลาดสายตา เพราะนั่นแปลว่าเงินสามล้านของฉัน ฉันอาจจะไม่ได้คืน หรือถ้าเธอคิดจะหนีจริงๆ ล่ะก็ เธอควรจะคิดใหม่ เพราะลูกน้องฉันรู้จักบ้านของเธอ บ้านที่มีพ่อกับแม่เธออาศัยอยู่”

“...”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันให้เวลาเธอเก็บของหนึ่งชั่วโมง เสร็จแล้วออกไปหาฉันที่ระเบียง คืนนี้เธอกับฉัน เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ” บาสเตียนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ และหันหลังเดินออกมาจากห้อง แถมยังมีน้ำใจปิดประตูให้เธออีกด้วย

 

“ทำไมมันซวยอย่างนี้วะ” กณิศาไม่เข้าใจเลยจริงๆ เมื่อวานเธอยังใช้ชีวิตสาวออฟฟิศทั่วไป ใช้ชีวิตติดฝนอันแสนหดหู่ในเย็นศุกร์ยืนรอรถกลับบ้าน แต่ภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา พี่ชายของเธอฉ่อโกงบริษัท เธอถูกลอตเตอรี่แต่มันกลายเป็นของปลอม ฝันของเธอแตกสลาย โดนไอ้ผู้ชายทุเรศคนนี้ขืนใจ และสุดท้ายเธอก็ต้องมาใช้ชีวิตในห้องนี้อีกสามเดือน ห้องที่อยู่ติดกับผู้ชายคนนั้น

 

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป กณิศาก็ออกมาพบเขาตามคำสั่ง แม้ว่าความจริงเธอจะจัดข้าวของต่างๆ ที่มีอยู่เล็กน้อย เสร็จตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกแล้วก็ตาม เธอใช้เวลาที่เหลือเดินดูรอบๆ ห้องที่มีเฟอนิเจอร์อำนวยความสะดวกครบครัน แต่ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ใดๆ ที่บ่งบอกว่าไม่มีคนอาศัยอยู่ในห้องนี้ บาสเตียนคงจัดห้องนี้ไว้สำหรับแขก ด้านนอกยังมีเก้าอี้ตัวนุ่มวางไว้ตรงระเบียงขนาดกว้างหกตารางเมตร วิวจากตรงนี้ทำให้เธอสามารถมองเห็นตึกที่ทำงานของเธอได้อย่างชัดเจน เพราะเพนท์เฮ้าส์ของเขาตั้งอยู่ในกลางเมือง เขาคงจะร่ำรวยมาก ถึงได้เป็นเจ้าของสถานที่แบบนี้ เธอสูดลมหายใจรับความสดชื่นจากลมเย็นๆ ที่พัดผ่าน ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องและทิ้งตัวลงบนเตียงนอน ครุ่นคิดทบทวนว่าเธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไงดี ทำไมเธอต้องเสียสละเพื่อพี่ชายของเธอ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้เป็นลูกชายที่ดีของพ่อแม่ หรือพี่ชายที่ดีของเธอสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเธอไม่ทำคนที่เดือดร้อนมากกว่าพี่ชายของเธอ ก็คงจะเป็นคนที่เธอรักที่สุดในชีวิตทั้งสองคน กณิศานอนคิดไปเรื่อยๆ กระเพาะอาหารก็เริ่มส่งสัญญาณว่าต้องการอาหาร แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ จะลุกไปเปิดตู้เย็นอาหารประทังชีวิตก็ไม่ได้ และเวลาที่เธอไม่อยากให้เข็มนาฬิกาเคลื่อนที่มาถึง ก็ปรากฏต่อสายตาของเธอในที่สุด เธอตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง และมองไปรอบๆ ห้องโถงผ่านๆ ก่อนจะเดินไปยังประตูกระจกบานใหญ่ที่คั้นกลางระหว่างเธอกับบาสเตียนเอาไว้ เขากำลังนั่งจิบไวน์ ทอดสายตาไปข้างหน้า ขาพาดกับโต๊ะ ท่าทางสบายๆ ไม่รู้ร้อน รู้หนาวของเขา ทำให้กณิศาเกิดความคิดว่าอยากจะหยิบขวดไวน์ฟาดหัวเขา เพื่อแก้แค้นในสิ่งที่เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธอ และในขณะเดียวกัน บาสเตียนก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง และหันกลับมามองว่าเธอจะมาหรือยัง กณิศาสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาทีก็เลื่อนประตูเปิดออก ลมเย็นๆ ที่สัมผัสตัวเธอ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิด

“นั่ง” เขาเขยิบตัวไปอีกฝั่งของเก้าอี้ตัวยาว กณิศาหมดทางเลือก เพราะไม่มีเก้าอี้ตัวอื่นให้เธอบ่ายเบี่ยงที่จะอยู่ใกล้เขา ครั้นจะนั่งลงกับพื้น ก็มีโต๊ะและกระถางต้นไม้วางกินพื้นที่ จนเธอไม่สามารถทิ้งตัวลงได้

“รินไวน์” บาสเตียนสั่งเสียงนิ่ง

 

“ริน! ไวน์!” กณิศาไม่ทำตามคำสั่ง จนเขาต้องสั่งอีกครั้งด้วยเสียงที่วางอำนาจกว่าเดิม

“ค่ะ” เธอขยับตัวไปเทไวน์ใส่แก้วให้เขาอย่างจำยอม นี่มันเป็นการกระทำของเด็กนั่งดริ๊งตามร้านเหล้าชัดๆ

“เป็นแม่บ้านที่นี่ต้องรู้จักวิธีรินไวน์ที่ถูกต้องด้วย ถ้าทำไม่เป็นก็ไปหาดูคลิปมาซะ”

“มีเรื่องสำคัญกว่านี้ไหมคะ”

“พรุ่งนี้แม่บ้านคนเก่าจะเข้ามาสอนงานเธอตอนเก้าโมงเช้า”

“ค่ะ”

“ฉันไม่ได้บอกพี่ชายเธอว่าเธอมาอยู่กับฉัน เดี๋ยวพี่ชายเธอจะปากพร่อยไปบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่เธอ ฉันไม่อยากถูกจับแต่งงานกับผู้หญิงขี้โกง”

“ค่ะ”

“ไปลาออกจากงาน...”

“คุณบอกฉันเรื่องนี้แล้วค่ะ ฉันจะไปลาออก แต่ฉันขอตกลงเงินเดือนกับคุณก่อน”

“ว่ามา...” เขาชายตามองเธอ แม้จะทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่เขาก็ตั้งใจฟังเต็มที่

“เงินเดือนฉันสองหมื่นห้าพันบาท ไม่รวมค่าเบี้ยเลี้ยงพิเศษเวลาฉันต้องออกไปทำงานต่างจังหวัด คุณบอกว่าจะจ่ายให้ฉันสองเท่า นั่นเท่ากับว่า เงินเดือนของฉันตลอดสามเดือนคือ ห้าหมื่นบาท แต่ฉันไม่รับนะคะ คุณเอาไปหักหนี้ของพี่ชายฉันได้เลย ส่วนเบี้ยเลี้ยงพิเศษ ถ้าคุณให้ฉันทำงานนอกเหนือจากงานบ้าน คุณจะต้องจ่ายให้ฉันวันละหนึ่งพันบาท”

“แล้วอีกสองล้านแปดแสนห้าหมื่นบาทล่ะ” บาสเตียนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาหมั่นไส้เธอไม่น้อยที่ทำเป็นเก่งกาจเรื่องตัวเลข แต่พอเขาถามกลับหน่อยก็ตอบเสียงเบา ไม่เหมือนตอนเถียง

“...นั่นมันเรื่องของฉัน”

“โอเค ฉันไม่ซีเรียสอยู่แล้ว”

“ไม่ซีเรียสก็ปล่อยฉันไปสิ ทีเพื่อนพี่ชายฉัน คุณไม่เห็นจะให้ญาติพี่น้องเค้ามาทำงานชดใช้เลย”

“หนึ่งในสามคนของเพื่อนพี่ชายเธอ กำลังคิดจะหนีฉันไปประเทศเพื่อนบ้าน แถวนั้นป่าเยอะดี ฉันกำลังคิดว่าอาจจะ...”

“พอเถอะ! ฉันไม่อยากรู้หรอกนะว่าคุณมีความคิดแย่ๆ อีกกี่เรื่อง เพราะเท่าที่ฉันเจอมันก็สะเทือนใจมากพอแล้ว”

“ปากดีจริงๆ! ไอ้ปากของเธอที่ฉันจูบไปเนี่ย มันไม่ได้ทำให้เธอคิดจะสงบปากสงบคำเลยหรือไง”

“มีเรื่องสำคัญอะไรอีกไหมคะ ถ้าไม่มีฉันขอตัว ในฐานะลูกจ้าง ฉันควรจะมีเวลาส่วนตัวด้วย”

“หึ...” บาสเตียนทำเสียงเย้ยหยัน มีผู้หญิงมากมายที่อยากเข้ามาอยู่กับเขาในเพนท์เฮ้าส์นี้ แต่เธอกลับคิดตรงกันข้าม

“สงสัยจะต้องใช้ปากของฉัน ปิดปากดีๆ ของเธอให้มันเงียบลงสักหน่อย” เขาพูดจบก็ค่อยๆ โน้มตัวมาหาเธอ กณิศาลุกหนี แต่แขนยาวๆ ของเขาก็รั้งเธอไว้ได้ทัน และนั่นทำให้เธอทรงตัวไม่อยู่ พร้อมกับล้มลงบนตักของเขา บาสเตียนยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือ ที่เขาจะบีบให้ตายก็ตาย ไม่มีอะไรยากเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้

“ดิ้นเยอะๆ ตอนอยู่บนเตียงจะได้หมดแรงสู้กับฉัน!” เขาจู่โจมจูบกณิศาที่หันหน้าหนีไปมา แต่สุดท้ายมันก็ไม่รอดพ้นจากปากหยักได้รูปของเขาอยู่ดี บาสเตียนบดขยี้ริมฝีปากของกณิศาอย่างอดทน เพราะมันถูกปิดสนิทเหมือนเป็นกำแพงหินที่ไร้ประตูทะลุผ่าน เขารู้สึกถูกท้าทาย จะว่าไป เธอเป็นผู้หญิงคนแรกด้วยซ้ำ ที่ปฏิเสธจูบจากเขา และเขาจะทำให้เธอเปิดปากให้ได้ สิ้นความคิด บาสเตียนใช้สองมือสอดเข้าใต้เสื้อ กณิศาตกใจกับสัมผัสอันล่วงเกินนี้ เธอลืมตามองเขา และอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นคำต่อว่า ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่บาสเตียนแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอ เขาตวัดลิ้นวนเวียนเรียกร้องให้กณิศายอมโอนอ่อน แต่เธอก็ใจแข็งยิ่งกว่าหิน บาสเตียนตัดสินใจอุ้มร่างบางมาไว้ในอ้อมแขน และพาเธอเข้าไปด้าน ก่อนจะใช้เท้าดันประตูห้องนอนของเธอให้เปิดกว้าง เขาวางเธอลงบนเตียง ก่อนจะจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอให้อยู่นิ่ง เพื่อที่เธอจะได้ไม่เอามันมาทุบตีเขาได้อีก กณิศาดิ้นไปดิ้นมา จนแทบหมดแรง บวกกับสัมผัสอันใกล้ชิดของบาสเตียน ที่ทั้งจูบ ทั้งหอม ทั้งบีบคลึงสองเต้า ทั้งลูบไล้ที่เป้ากางเกงของเธอ ลีลาของผู้เชี่ยวชาญเรื่องบนเตียงของเขา ทำให้หญิงสาวที่อ่อนประสบการณ์อย่างเธอ เริ่มเผลอไผลไปตามอารมณ์ที่เป็นความปรารถนาของหนุ่มสาว เมื่อบาสเตียนจับความรู้สึกของเธอได้ เขาก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ มือที่เคยล็อคข้อมือของกณิศาไว้ ก็แปรเปลี่ยนไปจับประสานกันไว้เป็นหนึ่งเดียว ช่วงเวลาแห่งการเล้าโลมของบาสเตียนกำลังจะสิ้นสุดลง เขาไม่อยากชักช้าเสียเวลาที่จะเดินหมากเนิบนาบแบบนี้อีกต่อไปแล้ว เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของกณิศาทีละชิ้น... ทีละชิ้น...

“อย่าห้ามฉัน... ไม่อย่างนั้นเธอได้ตายคาเตียงแน่”  บาสเตียนเห็นเธอกำลังจะห้ามไม่ให้เขาถอดแพนตี้ เขาก็ขู่เธอไว้ก่อน และเพื่อไม่ให้เธอเถียงเขาได้อีก เขาก็ยกตัวคร่อมร่างของเธอเอาไว้

“อ๊ะ” กณิศาเสียวที่เขาเลียยอดอกของเธอ และรู้ตัวอีกที ร่างของเธอก็เปลือยเปล่าเสียแล้ว แถมเธอยังหลวมตัวเผลอมองเขาถอดเสื้อ เผลอมองมัดกล้ามเป็นลอน บาสเตียนเห็นแววตาของเธอที่บ่งบอกถึงความตื่นตาตื่นใจและเขินอาย จึงถอดกางเกงของตัวเองออก แก่นกายแข็งตัวอันใหญ่ ปรากฏต่อสายตาของเธอเข้าเต็มๆ

“รู้ไหมว่าเธอโชคดีแค่ไหน ที่ได้ของใหญ่ๆ วันเดียวถึงสองครั้ง” เขาพูดจบก็จับปลายหัวของมันจ่อไปที่กลีบดอกไม้ที่ชุ่มไปด้วยน้ำหวาน

“โอ้ว...” เสียงครางแหบพร่าของบาสเตียนดังขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเสียว มันฟิน จนร่างกายสะท้าน เขาใจเย็นอีกต่อไปไม่ได้ จึงจับขาเรียวทั้งสองแยกออกกว้าง และดันเจ้ามังกรยักษ์ของเขาเข้าไปในถ้ำที่เขาติดใจในบรรยากาศและสัมผัสของมัน

“อาห์...” กณิศาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอส่งเสียงเสียวออกมา แต่บาสเตียนได้ยินเต็มสองหู เขาพอใจมากจริงๆ ที่ได้ยิน และมีแรงจัดหนักจัดเต็มให้เธอยิ่งกว่าเก่า เสียงแท่งร้อนกับที่กระทบเสียดสีกับโพรงสวาทดังตับๆ สนั่นลั่นห้อง

“คุณ...” อยู่ดีๆ กณิศาก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว มันอึดอัดหายใจไม่ออก

“อยากขึ้นสวรรค์เหรอ...”

“ฉัน... อาห์... เบาๆ หน่อย”

“อย่ากลัวไปเลยน่า... อยากขึ้นสวรรค์ชั้นสูงๆ มันก็ต้องใช้แรงเยอะหน่อย...” กณิศาบีบแขนเขาไว้แน่น เพื่อระบายความเสียวที่มี เธอรู้สึกได้ว่าปากทางรักของเธอรัดแก่นกายของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

บาสเตียนเสียวจนทนไม่ไหว มันขมิบเขาดีเหลือเกิน เขาออกแรงกระแทกแก่นกายเข้าไปในโพรงสวาทไม่ยั้ง และในที่สุดความเสียวซ่านทั้งหมดที่มีก็ถูกปลดปล่อย น้ำสีขาวขุ่นอุ่นรักพุ่งเข้าใส่ช่องท้องของกณิศาเต็มๆ หญิงสาวรู้สึกอุ่นวาบอยู่ข้างในช่องท้อง ร่างกายของเธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แต่ทว่าจิตใจนั้นแสนเจ็บช้ำ เขาดึงลำกายของเขาออกจากตัวเธอ ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องของเธอไปแบบเปลือยเปล่าโดยที่ไม่พูดจาอะไร และเขาเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับวางเงินหนึ่งพันบาทไว้บนโต๊ะหัวเตียง

“จ๊อบพิเศษนอกเหนือจากงานบ้านไง ฉันต้องจ่ายให้เธอไม่ใช่เหรอ” เขาถามเธออย่างเย้ยหยัน และออกจากห้องไปอีกครั้ง เมื่อเสียงประตูปิดสนิท เธอก็ลุกขึ้นเดินอย่างยากลำบาก เพราะรู้สึกเจ็บที่หว่างขา เพื่อไปล็อคประตู ทันทีที่เธอแน่ใจเขาจะเข้ามาอีกไม่ได้ น้ำตาก็ไหลนองหน้าอย่างหมดความอดทน เธอไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงขายตัวเลยสักนิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนความคิดของเรานะคะ (มีอีบุ๊กขายที่ www.mebmarket.com นะคะ)"

Anya.


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha