หนุ่มแซ่บข้างห้อง

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : สงครามยามดึก


ตอนต่อไป

บทนำ

สงครามยามดึก

 

 

 

 

 

“อ๊ะ...อย่าเพิ่งใจร้อนสิ...ขอถอดเสื้อในออกก่อนได้ไหม”

เสียงที่ดังแหวกความมืดยามค่ำคืนตอนดึกสงัด ทำให้คนเพลียจัดสลบไสลไปตั้งแต่เมื่อหัวค่ำเพราะกรำวิทยานิพนธ์ดึกมาหลายคืน ลืมตาโพลงขึ้นมานิ่วหน้าในความมืด

“อุ๊ย! เบาๆ หน่อยได้ไหมฉันเจ็บนะคะ”

ถ้าจำไม่ผิด ชั้นสิบเอ็ดทางปีกซ้ายของคอนโดมิเนียมแห่งนี้ มีห้องเธอเพียงห้องเดียวที่มีคนอยู่อาศัย

“โอ้ย..คนบ้า เรื่องอะไรมากัดนมฉัน”

เสียงร้องอุทานลั่นนั่นทำให้คนฟังถึงกับสะดุ้งเบาๆ ในหัวคิดเตลิดไปไกลว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

“ก็นมคุณมันสวยนิ อวบใหญ่เต็มไม้เต็มมืออย่างนี้...ซี้ด...”

เสียงทุ้มแบบผู้ชาย ดังขึ้นมาเป็นครั้งแรก

“อ๊ะ...อุ๊ย!...อู้ว์...เบาๆ หน่อยสิ”

“ผมอดใจไม่ไหวหรอก หัวนมสีชมพูเชียว”

แล้วเสียงจุ๊บๆ จ๊วบๆ ฟังแล้วชวนให้ขนลุกขนพองพิกลก็ตามมาสลับกับเสียงหัวเราะคิกคักเริงร่าประสานกันทั้งชายและหญิง ทำเอาคนที่นอนเบิกตาค้างมาครู่ใหญ่ ถึงกับหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

นั่นเป็นเพราะ เสียงมันดังใกล้มาก ราวกับอยู่ในห้องเดียวกัน อาจจะเป็นไปได้ว่า คนที่อยู่ชั้นล่างลืมปิดหน้าต่างหรือประตูระเบียง เสียงสนทนาพูดคุยของพวกเขาถึงได้เล็ดลอดออกมาให้ได้ยินชัดถนัดหูขนาดนี้

เอมิกาผงกศีรษะ พร้อมกับยันกายลุกขึ้นมาจากที่นอน ก่อนจะยกมือปิดปากหาวหวอดๆ เพราะยังหลับไม่เต็มอิ่ม ก็ถูกรบกวนเสียก่อน

เธอบิดกายซ้ายขวาแก้เมื่อยขบ ยกมือขึ้นเสยผมที่ยุ่งกระเซิงอย่างงุนงงไม่หาย จำไม่ได้ว่าก่อนทุ่มตัวลงบนที่นอน ได้อาบน้ำล้างหน้าไปหรือยัง

ดูเหมือนจะยัง เพราะรู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวพิกล มันไม่สบายตัวเอาเสียเลย หญิงสาวก้าวขาลงจากเตียง แล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ออกใส่ตระกร้าหน้าห้องน้ำ ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน

เรือนร่างเปลือยเปล่าขาวโพลน ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษไร้หมึก ผมฟูยุ่งเหยิงคือภาพที่สะท้อนในกระจกบานใสตรงหน้า

“ฉันต้องอุทิศความสดใสของวัยสาวทั้งหมด ให้กับปริญาโทใบนี้ใช่ไหม?”

เธอรำพึงรำพัน ให้กับสภาพของตัวเองที่ได้เห็น ก่อนจะขมวดพวงผมหยักยาวสยายสีแดงเชอรี่ ที่เพิ่งไปโกรกแก้เครียดมาหมาดๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบกิ๊บอันโต มาเหน็บผมไว้เป็นมวยด้านหลังของศีรษะ

นัยน์ตาดำขลับคู่สวยกวาดสำรวจตัวเองลวกๆ แล้วแทบกรี๊ดลั่นเมื่อเห็นสิวเม็ดที่สามผุดขึ้นที่ปลายจมูก

“โอ้ย! หน้าฉัน” เจ้าตัวครางเสียงอ่อยในลำคอ แล้วหยิบคลีนซิ่งมาทำความสะอาดใบหน้าที่มันแพล่บ

ทั้งความเครียด และการละเลยดูแลใส่ใจตัวเอง เป็นที่มาของไอ้รอยแดงและตุ่มนูนซึ่งล้วนเป็นปฏิปักษ์ต่อความงาม

และหากเธอไม่สามารถทำวิทยานิพนธ์จบได้ภายในเทอมนี้ อาจจะมีรอยเหี่ยวย่นตามร่องแก้มและรอยตีนกามาประทับบนใบหน้าเป็นของแถม...ไม่อยากคิดจริงๆ ว่าถึงตอนนั้น เธอจะยังกล้าส่องกระจกหรือเปล่า?

นิ้วเรียวลากเกลี่ยพร้อมนวดครีมทำความสะอาดเครื่องสำอางไปทั่วหน้า ก่อนจะใช้น้ำฉีดเป็นละอองฟองฝอยให้ชุ่มโชกจนทั่ว

สำลีแผ่นสะอาดสะอ้านถูกหยิบมาเช็ดกวาดล้างสิ่งสกปรกและคราบทั้งหมดออกไปจากใบหน้า

 “โอวววว...ซี๊ดดดด...โอยยยย...เบาๆ หน่อยสิ”

เสียงครางกระเส่านั่นทำให้การเคลื่อนไหวทั้งหมดทั้งมวลของคนหน้ากระจกชะงักงันลงทันที หัวคิ้วเรียวขมวดย่นนิดๆ ตาปริบๆ แต่เงี่ยหูฟัง

“เบาๆ แล้วมันจะถึงใจได้ยังไงกันล่ะ ทูนหัว”

“อ๊ะ...นั่นน่ะสิ...อู้ว์...อุ๊ย!... ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง...รู้หรอก ว่า ผู้ชายอย่างคุณ...อ๊า...ซี้ดดดด...เต็มที่กับทุกอย่าง...อู้ว์...อีกค่ะ...เอาอีกค่ะ...อย่างนั้นแหละ...อ่า...”

ให้ตายเถอะ พวกเขาจะรู้ไหมว่าไม่ได้พูดคุยกันตามลำพัง จู่ๆ ใบหน้าที่เมื่อกี้ยังขาวซีดอยู่แท้ๆ ก็แดงแจ๋ขึ้นมา พร้อมกับรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งเนื้อทั้งตัว

 “เอาอีกนี่อะไร?...ลึก...หรือ...แรง” น้ำเสียงกลั้วขำถามขึ้น ก่อนยินเสียงหัวเราะคิกคักตามด้วยซี้ดซ้าดอย่างเผ็ดร้อน

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังปั๊บๆ สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นเข้าไปถึงแก้วหูชั้นใน ถนัดถนี่ชัดเจน

“อู้ว์...เสียวจัง...อ่า...อย่างนั้นแหละพ่อม้าคึก...โยกเข้ามา...อ่า...แรงอีก...แรงได้อีก...”

“ผมว่าแล้ว คุณต้องชอบ...” เสียงหัวเราะร่าเริงประสานกัน ในขณะที่คนฟังนะจังงังแทบจะหยุดหายใจ เพราะกลัวคนที่กำลังทำสงครามใต้สะดือกันจะเสียจังหวะเสียก่อน

“บ้าจริงเชียว...ทำไมฉันต้องเกรงใจพวกเขาด้วย”

นั่นสินะ ทีพวกเขาไม่คิดจะเกรงใจเธอแม้แต่น้อย รู้ไหมว่าไอ้คำพูดคำจาน่าหวาดเสียวพวกนั้นมันมีคนอื่นได้ยินด้วย

“อ่า...ดีเหลือเกิน...อู้ว์...แรงอีก...ซี้ด...อย่างนั้น...อย่างนั้น...” เสียงหนักเน้นของเนื้อกระทบเนื้อ ดังพั่บๆ ผสานกับเสียงร้องครวญครางลั่น ทำเอาหญิงสาวถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha