หนุ่มแซ่บข้างห้อง

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : เพื่อนบ้านปรากฏตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เพื่อนบ้านปรากฏตัว

 

 

 

 

 

ว่าการฟาดฟันสงครามใต้สะดือจากห้องล่างจะสงบลง ก็น่าจะสักประมาณตีสามหรือตีสี่ได้

เสียงครางซี้ด...ซ้าด...อู้ว์...อ่า...ทั้งคืนนั่น ทำเอาเธอพลอยนอนไม่หลับ อกสั่นขวัญกระเจิงไปด้วย กว่าจะข่มตานอนลงได้ ก็น่าจะสักตอนใกล้รุ่ง หลังจากพวกเขาเงียบเสียงไปแล้วนั่นแหละ

เสียงเอ่ยชื่นชมความหล่อเหลา และพลังเหลือล้นอึดทนเหลือหลายของฝ่ายชายทำให้เอมิกานึกอยากเห็นหน้าคนที่ฝ่ายสาวเจ้าเรียกว่าพ่อม้าคึกนัก

แต่ก็คงเป็นไปได้ยากเพราะกว่าหกเดือนที่ย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมแห่งนี้ เธอแทบจะไม่เคยสุงสิงกับใคร ไม่ใช่ว่าเธอเป็นพวกไร้มนุษยสัมพันธ์ แต่เพราะการเรียนปริญญาโทที่หนักหน่วงคร่ำเคร่งนั่นต่างหาก และนี่ก็เทอมสุดท้ายแล้วด้วย ความสนใจทั้งหมดของเอมิกาจึงมุ่งไปที่การเรียนเป็นหลัก

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่หญิงสาวต้องแหกขี้ตาตื่นแต่เช้า หอบสังขารที่ยังไม่เต็มร้อยนักเพื่อออกไปพบกับอาจารย์ที่ปรึกษา

หน้าตาที่ยังคงง่วงงุน ถูกแปลงโฉมโดยเมคอัพที่ฉาบอย่างหนา เปลี่ยนสภาพจากผีจีนหน้าซีดเซียวให้กลายเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้

“แล้วแวะมาอีกนะทูนหัว”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ...ฉันต้องมาอีกแน่ๆ”  

บทสนทนาอี๋อ๋อนั่นดูเหมือนจะอยู่ที่ประตูห้องถัดไป เธอบังเอิญได้ยินตอนที่เปิดประตูห้องออกมาพอดี

และอย่างห้ามปรามไม่ทัน ที่สายตาจะหันไปมองด้วยความฉงนสนใจ

สิ่งที่เห็นทำเอาหญิงสาวถึงกับตาค้าง เพราะภาพชายร่างสูงที่สวมใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์หมิ่นเหม่ใกล้คำว่าอนาจาร กับผู้หญิงในชุดแสคสีแดงเพลิง ในสภาพที่ยังนุ่งใส่ไม่เข้าที่เข้าทางเรียบร้อยดีนัก แต่สิ่งที่พวกเขาทำมันชวนช็อคเสียยิ่งกว่า

เพราะทั้งสองคนกำลังแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม เสียงจ๊วบจ๊าบดังมาจนน่าขนลุก

อี๋! ทุเรศจริง ไม่รู้จักอาย นึกว่าอยู่เมืองนอกหรือไง?

เอมิกาตำหนิในใจ รีบดึงบานประตูปิดล็อค แล้วก้าวจ้ำพรวดๆ ไปที่ลิฟต์ เพราะไม่อยากชมหนังสด

เธอคงเข้าใจผิดสินะ ที่คิดว่าเสียงมาจากห้องข้างล่าง แต่แท้ที่จริง เป็นห้องข้างๆ นี่ต่างหาก ถึงว่าสิ เสียงไอ้ผีหมูสับ ที่ดัง ปั่บ..ปั่บ...ปั่บ...ทั้งคืน นั่นถึงได้ดังชัดหูอย่างกับอยู่ในห้องเดียวกัน

เพียงแค่คิดถึงก็รู้สึกขนลุกขนพองอย่างบอกไม่ถูก

อย่างนี้ก็แปลว่าปีกซ้ายของชั้นสิบเอ็ด ที่เคยอยู่คนเดียวเปลี่ยวเอกามาหลายเดือน และภาวนาโหยหาเพื่อนบ้าน เพราะกลัวกุ๊กกุ๊กกู๋ยามค่ำคืน ตอนนี้ไม่ได้มีเพียงเธอครอบครองเป็นเจ้าของอาณาจักรนี้เพียงคนเดียวอีกต่อไป

การมาของเพื่อนบ้านหื่นจิตห้องติดกัน ที่ทำเสียงดังทะลุทะลวงข้างฝามาทั้งคืน ทำให้หญิงสาวชักเริ่มหวั่นวิตกถึงความเป็นส่วนตัวของตัวเองขึ้นมาตะหงิดๆ เพราะแค่คืนแรกยังขนาดนี้ แล้วคืนต่อๆ ไปล่ะ เธอจะข่มตาหลับลงได้หรือ? ยิ่งแม่สาวนั่นบอกว่าแล้วจะแวะมาอีกบ่อยๆ ไม่อยากนึกจินตนาการล่วงหน้าเลยให้ตาย

จะว่าไปฝาห้องก็ไม่ได้บางเฉียบเทียบเท่ากับความบางของถุงยางอนามัยสักกะหน่อย มันน่าจะเก็บและกันเสียงได้ในระดับหนึ่ง แต่ที่เสียงมันดังเล็ดลอดมาถึงห้องเธอ คงจะเป็นประตูระเบียงที่ถูกเปิดทิ้งไว้เป็นแน่

อย่างนี้ก็แปลว่าหมอนั่นมันเป็นพวกชอบโชว์สินะ

อุบาทว์จิต วิตถารโดยแท้...

คิดแล้วก็รู้สึกรังเกียจขยะแขยงขึ้นมาทันที

แม้จะเคยเสพหนังเอวีมาบ้าง แต่ไอ้หนังสดทุกค่ำคืนที่จะฉายแทนที่ให้ เห็นทีจะไม่ไหวแน่ๆ นี่เป็นอีกเหตุผลที่เธอต้องรีบเร่งทำวิทยานิพนธ์ให้จบ เพื่อที่จะได้รีบย้ายออกไปเสีย

“เดี๋ยวๆ รอฉันด้วย”

ก่อนที่บานประตูเหล็กมันปลาบเงาวับจะงับปิดลง เสียงหนึ่งก็เรียกรั้งเอาไว้ และก็ไม่ต้องคาดเดา แม่สาวร้อนสวาทคนเมื่อคืนก็ก้าวเข้ามายืนในลิฟต์ร่วมกับเธอ

เอมิการีบเขยิบตัวให้คนที่เข้ามาใหม่ นัยๆ ว่ารังเกียจพิกล

เจ้าหล่อนกำลังปัดผมที่กระเซิงนิดๆ ให้เข้าที่ เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าลิปสติกของหล่อนก็เลอะอยู่เหมือนกัน

“ว้าย! ตายแล้ว ตาเถร” เสียงร้องอุทานลั่นที่ไม่ค่อยเข้ากับการแต่งหน้าและการแต่งตัวที่แสนจะเปรี้ยวปรี๊ดทันสมัย พลอยทำให้คนโดยสารลิฟต์ร่วมกันสะดุ้งตาม เห็นอีกฝ่ายจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือประทับตรายี่ห้อดัง แต่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของก็อป แล้วหยิบเอากระดาษทิชชู่มาเช็ดๆ ปาดๆ ริมฝีปากโดยอาศัยผนังลิฟต์ที่สะท้อนภาพใสใกล้เคียงกับกระจกส่องหน้า ก่อนจะทาลิปสติกสีแดงจัดจ้านที่เธอเองคงไม่มีวันกล้าใช้แน่ๆ ลงไปทับซ้ำ

“คุณพักอยู่ที่นี่เหรอ?”

เมื่อจัดการวาดสีปากเสร็จ แม่สาวเพื่อนร่วมลิฟต์ก็หันมาถาม

“ค่ะ” เอมิกาตอบไปตามมารยาท

“ค่าเช่าแพงมากไหม? ฉันอยากย้ายมาอยู่บ้างจัง หรูดีเนาะ”

“เอ่อ...ไม่ทราบค่ะ พอดีญาติของเพื่อนฉันซื้อไว้ และเขาก็ให้มาอยู่ที่นี่ช่วยดูแลห้องให้ ยังไงคุณลองไปถามที่นิติบุคคลดูสิคะ อาจจะมีใครฝากประกาศให้เช่าอยู่”

“อื้ม!...” อีกฝ่ายลากเสียงยาวในลำคอทำหน้าครุ่นคิด

“แต่ไม่เอาดีกว่า ถ้าฉันมาอยู่ที่นี่ ก็ต้องเจอคุณฮอร์สทุก วันสินะ มีหวังหุบขาไม่ลงกันพอดี ไม่ต้องเป็นอันทำการทำงานอย่างอื่นแน่ๆ” พูดจบเจ้าหล่อนก็หัวเราะคิกคักออกมาอย่างไม่อาย

คนฟังได้แต่ตาปริบๆ ไม่อยากคิดคาดเดาประโยคนั้น ว่าหมายความว่ายังไงกัน

การมาของเพื่อนบ้านข้างห้องที่เธอรอคอย ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คาดคิดไว้  แม้ยังไม่ได้ทำความรู้จักคุณฮอร์สที่ว่า แต่เอมิกาก็รู้สึกติดลบกับเขาไปล่วงหน้าเสียแล้ว

จากที่เคยเหงาๆ ยามต้องนั่งทำงานหรืออยู่ในห้องเพียงลำพัง ต่อไปอาจกลายเป็นว่าเธอโหยหาความสงบสุดหัวใจเลยก็เป็นได้

ผู้ชายหื่นจิตเอ๊ย! แค่เข้ามาอยู่วันแรกก็หิ้วผู้หญิงไม่รู้จักมานอน...เขาคงเป็นพวกมั่วไม่เลือกล่ะสินะ

เฮ้อ!

เธอแอบลอบถอนใจ กลอกสายตาขึ้นมองเพดานลิฟต์ เมื่อเห็นแม่สาวที่ยืนข้างๆ อมยิ้มน้อยใหญ่ หน้าตาฉ่ำสุขไม่ปิดบัง

มีหวังได้อยู่แบบเสียวหูไปอีกหลายคืนเป็นแน่

 

 

คุณฮอร์ส หรืออาชวิน เจ้าของห้องตัวจริงเสียงจริง กำลังยืนเท้าผนังหน้าถมึงทึง หลังทั้งกดออดและเคาะประตูไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน

“จะได้เรื่องไหมเนี่ย?” เขาบ่นกับตัวเอง แล้วทุบโครมๆ ลงบนบานประตูแบบไม่คิดจะเกรงใจคนข้างใน

“โว้ยๆ มาแล้ว อะไรกันนักหนาวะ” น้ำเสียงเอ็ดตะโรสบถสวนกลับมา อีกสิบวินาทีบานประตูถึงได้เปิดผัวะออก พร้อมกับใบหน้ายับยุ่งของคนที่อยู่ข้างใน ที่ยกมือปิดปากหาวหวอดๆ

สายตาคมเข้มแบบหนุ่มลูกผสมของคนหน้าประตูกวาดมองคนตรงหน้าขึ้นลงเร็วๆ

“คนหรือเปรตวะเนี่ย?”

ถามคนที่นุ่งเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวออกมารับหน้าประตูอย่างไม่สบอารมณ์

“คนสิวะ หรือแกเคยเห็นเปรตที่ไหนจะหล่อขนาดนี้”

“แล้วแกมัวทำอะไรอยู่วะไอ้โก้ เรียกตั้งนานไม่ได้ยิน”

“นอนอยู่” อีกฝ่ายพูดน้ำเสียงติดจะรำคาญพร้อมหันหลังกลับ แล้วเกาหัวแกร็กๆ เดินไปทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาอย่างเดิม

ขายาวๆ ก้าวตามเข้ามาข้างใน สอดส่องสายตาสำรวจหาความคืบหน้างานที่ได้มอบหมายให้เพื่อนรักมารีโนเวทห้องที่จะใช้อยู่อาศัย แล้วก็ต้องบอกว่าผิดหวังอย่างแรง เพราะดูเหมือนมันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักอย่าง นอกจากรกและสกปรกเกินกว่าเชื่อว่าสิ่งมีชีวิตจะอาศัยอยู่ได้

“อะไรวะเนี่ย?” น้ำเสียงสบถว่า เมื่อเท้าเหยียบเข้าใส่กระป๋องเบียร์บุบๆ แต่ไร้เสียงตอบรับจากคนที่นอนคว่ำหน้าซุกหน้าอยู่กับหมอนใบเขื่องบนโซฟา

“แกทำอะไรในห้องฉันเนี่ย?” เขาเอาเท้าเขี่ยๆ หลักฐานมากองรวมๆ กัน ทั้งกระป๋องเบียร์ ถุงขนมกรุบกรอบ ก้นบุหรี่ ยังจะเศษซากซองถุงยางอนามัยที่เกลื่อนพื้นสามสี่อัน...ให้ตายเถอะ อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนนี้มีปาร์ตี้เซ็กส์!!!กัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha