หนุ่มแซ่บข้างห้อง

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ผู้ชายสุดแซ่บ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผู้ชายสุดแซ่บ

 

 

 

 

 

สียงโป๊ก...เป๊ก...ปึง...ปังที่ดังต่อเนื่องกันมาพักใหญ่ และไม่มีทีท่าจะสงบลงไปง่ายๆ ทำให้คนที่กำลังนอนหลับด้วยความง่วงงุน พลิกซ้ายป่ายขวากลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ

เธอคงไม่มีทางได้หลับตาเข้าสู่นิทรารมย์ต่อได้อย่างสงบ หากต้นตอของเสียงนั่นไม่ยอมเงียบลงเสียที

“โธ่! โว้ย” ศีรษะทุยสวยคลุมปกด้วยผมยาวยุ่งเหยิง ผงกขึ้นมาจากกองผ้าห่มใบหน้ายับย่นของคนที่เพิ่งได้นอนตอนตีห้าเพราะว่าถ่างตาทำวิทยานิพนธ์อยู่ทั้งคืนบอกให้รู้ว่ากำลังไม่สบอารมณ์อย่างแรง

ทรวงเต้าคู่ที่บรรดาเพื่อนสาวแซวว่าใหญ่พอๆ กับภูเขาไฟฟูจีกระเพื่อมแรง เพราะไม่มีชั้นในมารัดรึงตรึงไว้เวลานอน

“จะเคาะจะตอกอะไรกันนักหนา ความเกรงอกเกรงใจน่ะมีไหมคนเรา”

ช่วงขายาวปานนางแบบก้าวลงจากเตียง คว้าเพียงชุดคลุมมาสวมทับเสื้อกล้ามบางเบาสีขาวที่นุ่งนอน และกางเกงผ้ายืดสบายๆ ที่สั้นจุ๊ดจู๋เสมอหูแล้วเดินกระแทกส้นออกไปกะจะเอาเรื่องเต็มที่

สองเท้าเล็กก้าวจ้ำพรวดๆ มาหยุดยืนอยู่กลางโถงห้อง ก่อนเลิกคิ้วฉงนเมื่อเงี่ยหูฟังที่มาของเสียงอีกครั้ง

มันใกล้มาก...ใกล้มากๆ

ร่างโปร่งเปรียวหยุดฟังอย่างตั้งใจ และค่อนข้างเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า ต้นเสียงมาจากห้องข้างๆ เธอนี่เอง

“อีตานั่นอีกแล้วเหรอ?”  หัวคิ้วเรียวขมวดย่น นัยน์ตางามฉายแววยุ่งยากใจ เพราะยังจำได้ว่าคืนก่อนอีตาที่ชื่อคุณฮอร์สทำอะไรไว้ แล้วถ้าเกิดเธอโผล่หน้าไป แล้วเห็นว่าเขากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับแม่สาวคนไหนอยู่ล่ะ

ใบหน้างามส่ายหลุกหลิกอย่างไม่อยากจะคิดถึงเลยให้ตาย

“ทำไมต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยนะ” เธอคิดอย่างหงุดหงิดหัวใจ หลายเดือนที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่เคยได้ยินเสียงสิ่งมีชีวิตใดๆ ภายในห้องนั้น และทำไมต้องจำเพาะเจาะจงมาอยู่ตอนที่เธอต้องการสมาธิอย่างสูงในการเตรียมวิทยานิพนธ์จะจบด้วยก็ไม่รู้

เจ้าของซื้อทิ้งเอาไว้เฉยๆ คงจะกะเอาไว้ขายเก็งกำไร

คือคำตอบที่ฝ่ายนิติบุคคลเคยบอกไว้ตอนที่เธอถามไถ่ไป ว่าเหตุไฉนไยเพื่อนบ้านข้างห้องถึงไม่มาอยู่เสียที

“ฮะ...ฮ้าว...” มือเรียวยกขึ้นปิดปากที่หาวหวอดๆ  เมื่อต้นเสียงเงียบสงบลงไปแล้ว ประหนึ่งรู้ตัวว่าจะถูกวีนแหลก

“เออ...ให้หัดรู้จักเกรงอกเกรงใจกันเสียมั่ง” กำลังหันหลังหมุนกลับแท้เทียว เสียงครืดก็ดังลั่นตามด้วยการสั่นสะเทือนราวกับจะทะลุทะลวงข้างฝาเข้ามาของสว่านไฟฟ้า ก็ทำเอาเอมิกาแทบจิกทึ้งหัวตัวเองหวีดร้องออกมาอย่างขัดใจทีเดียว

ร่างงามในชุดสุดสยิว เดินอาดๆ ไปยังระเบียงห้องที่มาของเสียง ปัดผ้าม่านกันยูวีที่ยาวระถึงพื้นไปให้พ้นทาง ปลด ล็อกแล้วออกแรงสไลด์ประตูกระจกใสบานเขื่อง ก่อนจะก้าวพรวดออกไปยืนที่ระเบียงจังก้าหน้าตาเอาเรื่องทีเดียว

“นี่คุณ...หัดมีความเกรงอกเกรงใจคนอื่นเสียบ้าง ชาวบ้านเขาจะหลับจะนอน มาตีเกราะเคาะฝาอะไรอยู่ได้” น้ำเสียงแหวแว้ดเอ็ดตะโรลั่นดังไปก่อนตัว และทันที ที่เห็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังยืนควงสว่านชัดๆ เต็มสองตา อาการนะจังงังอ้าปากค้างก็บังเกิด

เพราะเขาคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ เปลือยไหล่และแผงอกที่ในเวลานี้กำลังมันมะเมื่อมอาบเหงื่อ ต่ำลงมาคือคลื่นลอนซิกแพ็กซ์ของมัดกล้ามเนื้อคุณภาพ มีเพียงกางเกงยีนส์สีเข้มเพียงตัวเดียวที่เกาะบนสะโพกหนั่นแน่นและช่วงขายาวๆ ภาพเพียงภาพเดียว ที่ชวนให้คนมองหัวใจกระตุกแรง ความรู้สึกเสียววาบลามแล่นลงสู่ท้องน้อย กับภาพผู้ชายแสนจะน่ากินตรงหน้า...อ่า

ให้ตายเถอะ...เธอไม่เคยเห็นกรรมกร เอ๊ย! ช่างที่ไหนจะมีรูปร่างเร้าใจขนาดนี้มาก่อน

ใบหน้าคร้ามคมคายละสายตาจากงานที่ทำอยู่ ปิดปุ่มสวิตช์สว่านไฟฟ้า แล้วเลิกแว่นตาเซฟตี้ขึ้นไปเสยผมหยักศกที่ยาวระถึงต้นคอลวกๆ เปิดหน้าผากลาดกว้างเผยดวงตาขี้เล่นขึ้นมามองหน้าเธออย่างฉงนสนเท่ห์นิดๆ พร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปาก

ยิ้มเดียวที่เหมือนจะดูดน้ำในตัวเธอทั้งหมด ให้ระเหิดระเหยแห้งเหือด จนลำคอแห้งผากกระหายอยากกิน...กินเขานั่นแหละ

หึ้ย! เธอไม่ใช่อีสาวหื่นจิตแต่ประการใด...แต่อะไรเล่า ก็คนบ้าบออะไร มันจะหล่อระเบิดระเบ้อได้ถึงเพียงนี้

ดวงตางามฉายแววตื่นตะลึงพรึงเพริดกวาดสำรวจอย่างอึ้งๆ และพึงพอใจอยู่เงียบๆ

ใบหน้าขาวไม่ถึงกับใสกิ๊ก หากเครื่องเคราทุกชิ้นบนใบหน้านั้นคมเข้มบาดตา เริ่มจากแนวกรามเป็นสันชัดเจน คิ้วหนาดำดก นัยน์ตาสีประหลาดก่ำกึ่งระหว่างสีครามกับสีดำ แล้วแต่ยามแสงต้อง จมูกโด่งเป็นสันชัดเจนที่ทำให้ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะไม่ใช่คนไทยแท้ๆ และริมฝีปากสีชมพูเข้มจัดจนเกือบจะแดงชาดที่หยักได้รูปดูแล้วน่าบดจูบชะมัดยาด

หึ้ย...เธอกลายเป็นอีสาวที่มีความคิดหื่นจิตไปเสียตั้งแต่เมื่อไหร่...แต่มันจะน่าแปลกอะไรกันล่ะ ก็เขาหล่อจริงๆ

ให้ตายเถอะ...อะไรกันที่เสกสรรปั้นแต่งผู้ชายตรงหน้าออกมาราวกับเทพบุตรกรีก ไม่ๆ ใบหน้านี้เพอเฟ็คราวกับเขาเพิ่งหลุดออกมาจากโปรแกรมโฟโต้ช็อปยังไงยังงั้น

“คุณว่าอะไรนะครับ?” คิ้วเข้มข้างหนึ่งกระดกสูง พร้อมกับคำถาม..แน่นอนว่า...ภาษาไทยชัดแจ๋ว

“เอ่อ...คุณทำเสียงดัง และ...อ่า...ฉันกำลังนอนหลับอยู่” เอมิกาตอบออกไปตะกุกตะกักอาการประหม่าบังเกิดโดยไม่ได้ตั้งใจ

ช่วยไม่ได้ที่สายตาช่างสงสัยจะสำรวจกวาดมองเขาขึ้นลง อย่างไม่อาจห้ามปราม

เรือนร่างผึ่งผายสูงใหญ่ บ่าไหล่กว้างมัดกล้ามล่ำสันชัดเจน นมตั้งเต้าเป็นลูก  คลื่นลอนซิกแพ็กที่อาบเหงื่อ ให้ตายเถอะ หล่อวัวตายควายล้มเป็นยังไง ไอ้ที่เขาพูดๆ กัน หล่อจนลืมหายใจ หล่อจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ หล่อไม่บันยะบันยัง ทั้งหมดที่ว่ามา เธอเพิ่งจะเข้าใจมันก็ในนาทีนี้

เพราะผู้ชายตรงหน้าที่สายตาเห็น คือนิยามของทุกประโยคที่เอ่ยอ้างมา

อาการชะงักงัน พร้อมกับสายตาซุกซนที่กวาดมองเขาอย่างตะลึงกึ่งๆ พอใจ ทำให้อาชวินนึกลำพองใจอยู่ลึกๆ ที่สามารถดึงดูดสายตาและเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวได้

แม้จะเป็นแม่สาวหัวกระเซิงหน้าซีดขาวราวกับนางเอกเรื่องโปเยโปโลเยก็ตาม หากเรือนร่างที่โล้งโจ้งโปร่งแสงกลางแดดอ่อนของระเบียงนั่นก็ทำให้หัวใจของเขากระตุกตุ๊บๆ ครึกครื้นรื่นเริงขึ้นมาได้ไม่น้อยทีเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่สนับสนุนค่า ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha