กามกรรมกร

โดย: อัมพุท



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : แข็งแกร่ง กำยำ ขยี้ใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ตอน ๔”

 

 

“บ้าจริงเรานี่  ยืนดูอยู่ได้”   ใจหนึ่งนั้นตกใจ เพราะไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้จากในห้องทำงานของตัวเอง ส่วนอีกใจหนึ่งก็รู้สึกเขินอายตัวเอง ที่ไม่อาจละตาสายจากจุดนั้นไปได้

 

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกถ้ำมองหรือไม่ก็โรคจิต!!!

“...........”   กรรมกรหนุ่มชะโลมแชมพูสระผมบนศีรษะจนเป็นฟองสีขาวละเอียด ฟองไหลย้อยลงไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนกายกำยำ ผ่านกล้ามเนื้อหนัดแน่น และหน้าอกสามศอก

“เอ่อ...ว๊าว”  แพรวายืนมองตาไม่กระพริบ ลมหายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือจิกผ้าม่านริมหน้าตาไว้แน่น ก่อนดึงรูดเอามาอำพลางตัวเพื่อไม่ให้ใครเห็น

จากฟองละเอียดนุ่มเปลี่ยนเป็นฟองหยาบๆ ชายหนุ่มใช้มือถูไถไปทั่วกาย ทุกซอกทุกมุมเพื่อความสะอาด

“อืม...”  เมื่อมือสัมผัสโดนอวัยวะกลางลำตัว เขาไม่รอช้า จับหมับ จัดการขัดสีฉวีวรรณ ขัด ๆ ถู ๆ ไถ ๆ สะบัดมาสะบัดไปไม่หยุดหย่อน จนอวัยวะที่มีน้ำหนักห้อยตามแรงโน้มถ่วงของโลก ขยายตัวออกเป็นสองเท่า ผงาดชูชันเป็นลำยาว

“ว๊าย!!....”   แพรวาตาเบิกกว้าง อุทานเสียงหลง เธอรีบเอามือปิดปากเอาไว้เพราะกลัวใครจะได้ยิน

“ให้ตายเหอะ  ตอนแรกขนาดนั้นก็ว่าใหญ่อยู่แล้วนะ...ตอนนี้โอ้โหหหหห...อะไรมันจะขนาดนั้น???”  

ขนาดของเขา  มันทำให้สาวแพรวาหวนคิดขึ้นมาวูบหนึ่ง...ตอนเธอมีอะไรกับแฟนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งเลิกกันไปนานหลายปีแล้ว

แพรวาไม่รู้เลยว่า ที่เขาว่าเล็กหรือใหญ่ มันเป็นยังไง แล้วมันแตกต่างกันขนาดไหน  จนถึงตอนนี้เอง  ที่ทำให้เธอรู้ว่า ของ ๆ อดีตแฟนเก่านั้นเล็กกว่าท่อนเนื้อที่เห็นตรงหน้าหลายเท่าทีเดียว  

ชายหนุ่มตักน้ำราดตัวล้างฟองสบู่จนหมด เหมือนทุกอย่างจะเสร็จสิ้น แต่...

เจ้าท่อนเนื้อขนาดยักษ์ราวแปดนิ้วยังคงชูชัน เป็นลำเสมือนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาจากลำต้น

แพรวายืนหน้าซีด ปากสั่นระริก หายใจเร็ว เนื้อตัวร้อนวูบวาบไปหมด อาการคล้ายคนจะเป็นลมอย่างไรอย่างนั้น 

เธอค่อย ๆ ถอยหลังมาที่โซฟาแล้วทิ้งตัวลงนอนราวกับมีคนดันร่างลงไป สายตาเคลิ้มฝัน ขณะใช้มือบีบต้นขาเบา ๆ  ก่อนเลื่อนขึ้นมากดที่หน้าท้องตัวเองเพื่อผ่อนคลาย

“โอยยย...นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมมันปวดท้องน้อยอย่างนี้ หน่วงไปหมดแล้ว”

แพรวาพูดออกมาเบาๆ เสียงเธอยังคงสั่นเครือ มือรูปบีบคลำไปทั่วกาย หวังจะให้อาการกระสันหายไป

แต่มันก็ไม่ได้ผล  จิตใจเธอกระเจิดกระเจิง  คิดไปไกล ไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้ เธอบรรจงกดปลายมือขวาลงตรงจุดศูนย์กลางความรู้สึก แล้วนวดเบาๆ

“อืม....อ่า...”  เสียงหายใจแรงขึ้น แรงขึ้น ทุกครั้งที่ปลานิ้วของเธอชอนไชถูไถ “ซี๊ดดดดดส์”

เธอเร้ามันอย่างแรงและเร็ว เพื่อตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเองให้ทัน  ไม่นานนัก  ความรู้สึกต่าง ๆ ก็ถึงขีดสุด จากตรงกลาง กระจายไปทั่วร่ายกาย

เธอกดเกร็งแล้วปล่อยความสุขเสียวออกมาอย่างทะลักล้น จนกางเกงในของเธอเปียกชุ่ม

“อูวววว....ส์”  แพรวาสบถออกมาแผ่วเบา เสียงของเธอแทรกผ่านลำคอฟังคล้ายถอนหายใจอย่างแรง ราวกับได้ปลดปล่อยตัวเองออกจากกรงขัง “อ้า....”

ร่ายกายขาวนวล โชกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เฉอะแฉะฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำน้อย ๆ ที่ซึมออกมาจากภายใน

“อูวววว....โอวววว...มีความสุขจัง”  เธอเหยียดกายนอนราบไปกับโซฟาตัวเดิม แล้วเคลิ้มหลับไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

 

เช้าวันรุ่งขึ้น นกบินออกจากรังเพื่อหากิน พนักงานโรงแรมและเหล่ากรรมกรก็เช่นกัน ออกจากที่พัก มุ่งสู่ที่ทำงานของตนเอง เพื่อทำงานตามหน้าที่

โรงแรมตราด เฮอริเทจ บีช แอนด์ สปาสร้างเสร็จเกือบ100 เปอร์เซ็นแล้ว ห้องพักทุกห้องพร้อม สำหรับแขกธรรมดา และ VIP

แคมป์คนงานส่วนที่เป็นแรงงานก่อสร้าง ถูกลื้อออกเพื่อปรับภูมิทัศน์ให้เป็นสนามหญ้า และสวนหย่อม คงเหลือไว้แต่แคมป์คนงานในส่วนของฝ่ายงานตกแต่งภายใน

“สวัสดีคะ...ท่านประธาน สวัสดีคะ คุณแพรวา...”เสียงพนักงานต้อนรับส่วนหน้าของโรงแรมทักทายเจ้าของโรงแรมและลูกสาวสุดสวย

ราตรีและแพรวายิ้มให้พนักงาน ก่อนเดินเข้าลิฟต์ไป

“ลูกแพรวา...เมื่อคืนหนูกลับดึกเหรอลูก แม่กลับถึงบ้านแล้วยังไม่เห็นรถหนูเลย”

“อ๋อ...ค่ะ คุณแม่” เธอยิ้มไม่เต็มปากสักเท่าไหร่ ก่อนจะพูดแก้ตัวให้ผ่าน ๆ ไป “พอดีหนูทำงานเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ ก็เผลอหลับไปตอนหัวค่ำ  อุ๊ย ลิฟต์ถึง ชั้น 3 พอดีเลยค่ะ  งั้นบ๊ายบายนะคะ”

“ค่ะ...ลูก” 

แพรวารีบเดินออกจากลิฟต์ เร่งฝีเท้าไปยังห้องทำงานสุดโปรดของเธอ หญิงสาวเข้าสู่ภายในด้วยอารมณ์ที่เบิกบาน จัดการเลื่อนโซฟาให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนเดินไปเปิดม่านที่รูดปิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนออกจนกว้างสุด

“เอ๊ะ!”  สายตาเหลือบมองลงไปที่แคมป์คนงาน ตรงห้องน้ำชายที่เปิดโล่ง เธอยิ้มนิด ๆ ที่มุมปากเมื่อนึกย้อนไปถึงชายหนุ่มเจ้าของสากกะเบืออันเบอเริ่ม

“อืม...จะว่าไป  ทำงานที่นี่ก็สนุกดีแฮะ  มีอะไรให้ดูเพลิน ๆ มีความสุขจังเลยเรา” แพรวาพูดพลางหัวเราะคิกคัก

ก๊อกๆๆ... เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายความสุขของแพรวาจนกระเจิง

แพรวารีบกลับมายืนหลังโต๊ะทำงาน  ตั้งใจจะแสดงท่าผู้บริหารเต็มที่

“เชิญค่ะ”  แต่เมื่อประตูถูกเปิดออกเท่านั้นแหละ เธอเกือบจะหลุดกรี๊ดออกมาเลยทีเดียว “อุ๊ยเอ่อ  มีอะไรคะ”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำดำ ยืนจังก้า อยู่หน้าประตู สายตาของเขามองไปทั่วห้อง ก่อนจะหันมาหยุดที่แพรวา




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"กรรมกรผู้ต่ำต้อยคนนี้จะสอนบทเรียนรักให้แก่นางฟ้าผู้อ่อนโยนเองครับ "

อัมพุท


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha