กับดักรักร้ายหัวใจสิงห์

โดย: @mekbangbang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ข้อตกลง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ข้อตกลง

 

ปาลินนั่งตัวลีบเกร็งบนรถเก๋งคันหรู โดยมีรถตู้สีดำตามมาไม่ขาดระยะ ตอนนี้หัวใจเด็กสาวเต้นโครมครามไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอเลือกมามันจะถูกต้องมั้ย พวกเขาอาจจะพาเธอไปฆ่าแล้วหมกป่าทิ้งที่ไหนสักที่ หรืออาจจะส่งเธอไปขายชายแดนเหมือนพวกมาเฟียโหดๆในหนังทำกันก็ได้ 

 

ปาลินนั่งพันนิ้วมืออย่างใช้ความคิด ใบหน้าสวยเริ่มเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง 

ฟรานซิสที่นั่งประกบข้างเธอ เขาก็ช่างดูเฉยชาจนผิดมนุษย์มนา จนคนตัวเล็กรู้สึกเกร็งขึ้นไปอีก

 

"ลูกพี่ ทำไมต้องพาเด็กนี่ไปหานายด้วย "

 

แอนเดรีย คนขับรถถามขึ้นเป็นภาษาอิตาลี ปาลินสะดุ้งสุดตัวจนฟรานซิสหันมามอง 

 

" ก็เธอเป็นผู้หญิง หากนายชอบ .. นายก็จะรับเลี้ยง ..."

 

ท้ายประโยคฟรานซิสหันไปจ้องวงหน้าสวยคล้ายจะบอกเป็นนัยๆ แต่ปาลินฟังภาษาอิตาเลียนไม่ออกจึงได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาอย่างเดียว

 

"อ๋อ ผมเข้าใจแล้วครับลูกพี่ "

 

แอนเดรียพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะขับรถต่อ อันที่จริงแอนเดรียมีหน้าที่ทวงหนี้บรรดาลูกหนี้ที่เบี้ยวเงิน แต่วันนี้คนขับรถไม่ว่างชายหนุ่มจึงอาสามาช่วยขับรถให้เอง 

 

ปาลินนั่งตัวแข็งทื่อก่อนจะตัดสินใจหันไปหา ฟรานซิสที่นั่งขรึมอยู่ข้างๆ

 

"คุณคะ ปูนิ่มไม่ไปแล้วได้มั้ยคะ ปูนิ่มกลัว "

 

ปาลินหน้าจ๋อยสื่อภาษาตะกุกตะกัก ฟรานซิสมองเด็กสาวที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยรอยยิ้มที่ติดตลกก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

 

"ผมรายงานนายของผมแล้วว่าคุณจะเข้าพบ อีกอย่างคุณก็รับปากกับผมแล้วด้วยว่าจะไปกับผม ... ใช่มั้ย "

 

เมื่อถูกต้อนจนมุมคนร่างบางจึงไร้ทางเลือก ตอนนี้เธอควรจะทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อของเธอได้รับการรักษา ไม่ใช่มามัวกลัวอะไรไม่เข้าเรื่องแบบนี้ ปาลินจึงหันหน้ากลับไปมองทางเหมือนเดิมก่อนจะภาวนาให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอและพ่อกำลังเผชิญให้ผ่านพ้นมันไปด้วยดี

 

 

 รถเลี้ยวเข้าสู่คอนโดสุดหรูย่านใจกลางกรุงเทพมหานคร ปาลินมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยสีหน้าตื่นเต้น เหงื่อซึมที่สองมือเล็กทั้งสองข้าง ดวงใจดวงน้อยเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ .. พ่อจ๋า เป็นกำลังใจให้ปูนิ่มด้วยนะจ๊ะ ..

 

 

"ลงรถเถอะ อย่ามัวเสียเวลาเลย "

 

ฟรานซิสพูดเสียงเข้มพร้อมกับชูมือหนายื่นไปตรงหน้าเด็กสาว ปาลินมองหน้าหล่อนั้นก่อนจะบอกปฏิเสธเสียงเบา

 

"ปูนิ่มลงเองได้ ขอบคุณนะคะ "

 

ปาลินค่อยๆลงจากรถเก๋งคันหรูก่อนจะยิ้มหวานให้ชายหนุ่มหน้าเข้มไปทีนึงเหมือนกับจะบอกกลายๆว่าเธอไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากเขาไปทุกอย่าง ฟรานซิสมองการ

กระทำใสซื่อของเด็กสาว พร้อมกับปิดประตูรถแล้วเดินนำร่างบางไป

 

 

"ถ้าไปถึงห้องคุณวาเลนติโนแล้ว นายผมสั่งอะไรคุณต้องทำตาม เข้าใจมั้ย "

 

"ค่ะ "

 

ฟรานซิสพูดขึ้นขณะอยู่ในลิฟต์ ปาลินพยักหน้ารับพร้อมกับระบายลมหายใจออกทางปากเหมือนกำลังตื่นเต้นสุดขีด ฟรานซิสถอดแว่นสีดำออก ทำให้ปาลินมองหน้าชายหนุ่มได้อย่างถนัดตา จมูกโด่งเป็นสัน รับกับดวงตาเรียวสวยคมเข้ม ริมฝีปากหยักได้รูปรูปร่างสูงโปร่งดูงามสง่าเมื่ออยู่ในชุดสูท อากาศในลิฟต์ที่มีไม่มากทำให้เด็กสาวได้กลิ่นอาฟเตอร์เชฟอ่อนๆจากคนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟรานซิสปรายตาเข้มมองเด็กสาวที่แอบเหลือบสำรวจเขาอย่างไม่เต็มสายตานักก่อนจะดุเสียงเบา

 

"แล้วก็ห้ามมองคุณวาเลนติโนแบบนี้ด้วยนะ "

 

"เอ่ออ ..."

 

ปาลินก้มหน้างุดซ่อนความเขินอาย พวงแก้มใสแดงซ่านเพราะไม่เคยแสดงท่าทางคุกคามผู้ชายคนไหนมาก่อน นิ้วมือเรียวสวยประกบกันแน่นพยายามควบคุมสติของตัวเอง ...

 

ฟรานซิสมองเงาสะท้อนเด็กสาวชาวไทยตัวเล็กที่ยืนข้างเขาในลิฟต์ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ท่าทีเขินอายของเธอทำหัวใจเขาเต้นโครมคราม แก้มป่องๆ ตาโตๆที่มองมายังเขาทำให้เขารู้สึกอยากใกล้ชิดเธอมากกว่านี้ กลิ่นกายบริสุทธิ์ที่ยั่วยวนแรงปรารถนาทำให้เขารู้สึกลำบากใจที่ต้องบอกกับตัวเองว่า ... เด็กคนนี้ไม่ใช่ของเขา 

 

"ตื่นเต้นหรอ ... "

 

ฟรานซิสถามขึ้นพลางมองไปยังเงาสะท้อนในกระจกตรงหน้า ปาลินพยักหน้าช้าๆ ดวงหน้าสวยยังก้มหน้าไม่ยอมมองเขา  ฟรานซิสขยับเท้าเข้าไปชิดเด็กสาวจนแขนชิดกัน ปาลินเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ แต่เมื่อปะทะกับดวงตาคู่คมของฟรานซิส ทำให้เด็กน้อยผู้ไม่สันทัดรีบก้มหน้าเช่นเดิม 

 

"ลองเคี้ยวหมากฝรั่งดูสิ มันช่วยลดความตื่นเต้นได้นะ "

 

มือหนาแบออกตรงหน้าของปาลิน ข้างในนั้นมีหมากฝรั่งก้อนเล็กๆวางอยู่ ฟรานซิสพยักหน้ายิ้มๆเพื่อให้เด็กสาวได้ลองทำดู มือเล็กคว้าหมากฝรั่งนั้นไปเคี้ยวหลายทีก่อนจะยิ้มออกมา

 

"จริงด้วยค่ะ ขอบคุณนะคะ "

 

ปาลินกล่าวขอบคุณยิ้มๆก่อนที่ฟรานซิสจะขยับเท้าหนีไปยืนอยู่ที่จุดเดิม ...

 

ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงของฟรานซิสเดินนำออกไป ปาลินจึงรีบเดินตามจนมาหยุดอยู่ที่ห้องเดี่ยวห้องหนึ่ง ฟรานซิสกดอินเตอร์คอมหน้าประตูเหมือนจะสแกนรูม่านตา ปาลินมองแสงสีเขียวที่ออกมาจากเครื่องนั้นก่อนจะทำตาโตอย่างตกใจ ประตูห้องค่อยๆเปิดออกฟรานซิสหันมาพยักหน้ากับปาลินครั้งหนึ่งก่อนจะเดินนำเข้าไป 

 

 

ปาลินมองภายในห้องนั้นอย่างแปลกตา การตกแต่งห้องแบบโมเดิร์นทำให้รู้ว่าเจ้าของห้องเป็นคนทันสมัย แปลกที่คอนโดในละครที่เธอเคยเห็นมีแค่ชั้นเดียว แต่ที่นี่มีตั้งสองชั้น กระจกใสบานยาวทำให้เห็นภาพด้านนอก 360 องศา ฟรานซิสส่งสายตาเข้มๆมายังเด็กสาวที่ทำท่าตื่นตาตื่นใจอย่างปรามๆ ก่อนจะหยุดตรงชายหนุ่มคนหนึ่งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาตัวยาว

 

 

" นายครับ ..."

 

ฟรานซิสกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพก่อนที่ชายคนนั้นจะลดหนังสือพิมพ์ลง ปาลินมองชายคนที่นั่งถอดเสื้อบนโซฟาด้วยสายตาตื่นตะลึง เธอไม่เคยเห็นผู้ชายแปลกหน้าคนไหนถอดท่อนบนโชว์คนอื่นมาก่อน ถึงแม้เขาจะดูหล่อเหลามากก็เถอะ ใบหน้าคร้ามคมมีไรหนวดจางๆยิ่งทำให้ดูน่ามองขึ้นไปอีก จมูกโด่ง ดวงตาเข้มสีอัลมอนด์ดูดึงดูดอย่างแปลกประหลาด ร่างสูงมีเพียงกางเกงยีนส์สีเข้มสวมไว้ ด้านบนเผยแผงอกกำยำ ท่อนแขนหนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องมีกล้ามเป็นลอนๆอย่างคนดูแลตัวเอง ปาลินก้มหน้างุดก่อนจะรีบเดินไปหลบด้านหลังของฟรานซิส อะไรกัน เธอกำลังลอบมองผู้ชายแปลกหน้าอยู่รึเนี่ย ... หัวใจสาวน้อยเต้นตึกตัก แรงดึงดูดของผู้ชายตรงหน้ามันทำให้เธอรู้สึกเขินแปลกๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

" ปาลิน นี่คุณวาเลนซ์ เจ้านายของผมและเจ้าหนี้ของคุณ "

 

ปาลินค่อยๆโผล่หน้ามาก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้มีท่าทีสนใจเธอสักนิด มือหนากดจอโทรศัพท์อย่างไม่สนใจ 

 

"เธอเป็นคนไทยครับนาย .."

 

วาเลนติโนชะงักไป มือหนาจับสร้อยคอรูปดาวที่เขาสวมใส่อยู่อย่างอัตโนมัติ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง สายตาคมมองสำรวจร่างบางของปาลินตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมๆกับเปิดซองกระดาษสีน้ำตาลขึ้นอ่าน 

 

"ฟราน มึงออกไปก่อน กูจะคุยกะเด็กนี่เอง "

 

วาเลนติโนสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ฟรานซิสก้มหน้ารับคำสั่งก่อนจะเดินออกไป ปาลินมองร่างสูงที่เพิ่งเดินออกไปด้วยความรู้สึกใจหาย ตอนนี้เธอประจัญหน้ากับผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่มีตัวช่วยใดๆแล้ว มันก็อดรู้สึกเกร็งไม่ได้ ..

 

" เพิ่งเรียนจบหรอ ..น่าสนใจดี "

 

วาเลนติโนพึมพำเป็นภาษาอิตาเลียนก่อนจะมองหน้าเด็กสาวอย่างสำรวจ 

 

" งั้นก็แก้ผ้าซิ .."

 

"อะ. ... อะไรนะคะ ..!"

 

ปาลินยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจเมื่อได้ฟังคำสั่งของวาเลนติโน 

 

"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงวะ บอกให้แก้ผ้าไง เร็ว !  "

 

วาเลนติโนตะคอกเสียงดังจนปาลินสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กสั่นเทาน้ำตารินไหลอาบสองแก้มอย่างหวาดกลัว 

 

"หนูไม่ได้มาขายตัวนะคะ .."

 

เด็กสาวกล่าวเสียงสั่น พร้อมกับทำท่าจะวิ่งหนี วาเลนติโนยืนขึ้นก่อนจะตวาดเสียงเข้ม

 

"ถ้าก้าวแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสั่งให้หมอดึงเครื่องช่วยหายใจพ่อเธอออก ... "

 

ปาลินหยุดกึกเมื่อได้ฟังคำประกาศิตของชายหนุ่ม ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตามอมแมม คนร่างสูงค่อยๆก้าวมาหยุดตรงที่เด็กสาวยืนอยู่ มือหนาดันร่างบางจนชิดติดขอบผนัง จมูกโด่งสูดกลิ่นหอมจากกลิ่นกายบริสุทธิ์ ความเป็นชายของวาเลนติโนแข็งขืนขึ้นจนตุงเป้ากางเกง ปาลินสะอื้นหนักเหมือนกับรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ใบหน้าเข้มที่กำลังแดงซ่านเพราะมีอารมณ์กลับกลายเป็นฉุนเฉียวเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของปาลิน

 

" จะร้องอะไรนักหนาวะ น่ารำคาญชิบหายเลย "

พูดจบวาเลนติโนก็โยนร่างบางไปบนโซฟา ก่อนจะยืนกอดอกมองเด็กกะโปโลที่นอนสะอื้นตัวโยน

 

" เงียบ แล้วมาตกลงกันดีๆ "

 

ปาลินกลั้นสะอื้นในทันทีก่อนจะพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะพูด 

 

" ฉันจะเลี้ยงเธอไว้ พร้อมกับดูแลพ่อของเธอ ตลอดระยะเวลาที่ฉันพักผ่อนที่เมืองไทย เธอต้องดูแลฉันให้เหมือนเจ้านายของเธอ ..."

 

"คะ .. ค่ะ. ได้ค่ะ .."

 

ปาลินพยักหน้ารับคำอย่างลนลาน

 

"อืม .. ดี หนี้ที่เธอติดฉันไว้มันน้อยมากเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ หากเธอทำงานดี ฉันจะยกหนี้ให้ ..."

 

" คะ ... ค่ะ .. "

 

วาเลนติโนมองเด็กสาวที่ตาแดงช้ำจากการร้องไห้ก่อนจะผ่อนระบายลมหายใจออกมา 

 

 นี่กูทำอะไรเด็กมันไปวะเนี่ย ไม่น่าจะอยากถึงขนาดนี้เลย ... ชายหนุ่มนึกตำหนิตัวเอง 

 

 

 

" แล้วห้ามทำอะไรขัดใจฉัน ห้ามร้องไห้ด้วย ฉันไม่ชอบ " วาเลนติโนตะคอกเสียงดัง ปาลินพยักหน้าก่อนจะเช็ดน้ำตาป้อยๆ 

 

"แล้วถ้าคุณสั่งให้ปูนิ่มแก้ .. ถอดเสื้อผ้า ปูนิ่มต้องทำตามด้วยรึเปล่าคะ " ปาลินเรียกชื่อแทนตัวเองอย่างคุ้นปากก่อนจะรีบก้มหน้าไม่กล้าสบตาชายหนุ่ม

 

"นี่จะกวนตีนใช่มั้ยเนี่ย .."

 

ปาลินส่ายหัวดิก "เปล่าค่ะ ก็เมื่อกี้คุณ ..."

 

"ถ้าอยากแก้ก็แก้สิ ฉันชอบดู "

 

วาเลนติโนชักนึกสนุกก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับเด็กสาว ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเข้มเข้ามาใกล้จนแทบชิดใบหน้าสวยของปาลิน ดวงตาใสแป๋วมองเขาอย่างเขินๆก่อนจะรีบก้มหน้ามองมือตัวเอง

มือหนาเชยคางเรียวให้เงยขึ้นมองหน้า ปาลินหน้าแดงก่ำพลางเม้มริมฝีปากอย่างตื่นเต้น

 

" ถ้าทำอะไรขัดใจฉันจะลงโทษเธอนะ แม่ปูนิ่ม .."

 

"ปูนิ่มไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ปูนิ่มรู้อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ .."

 

ปาลินเถียงเสียงอ่อนก่อนจะหลุบตาลงต่ำไม่กล้ามองสายตาคมๆของชายหนุ่ม

 

"ข้อแรก ถ้าเธอพูดกับฉันแล้วไม่มองหน้าฉัน นั่นถือเป็นความผิด "

 

วาเลนติโนลูบดวงหน้าสวยอย่างเบามือ น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบเสียงเบา

 

"รู้มั้ย ฉันจะลงโทษเด็กดื้อยังไง "

 

ปาลินนิ่งไม่ตอบ วาเลนติโนยกร่างเล็กของเด็กสาวให้ขึ้นมานั่งบนตัก มือหนาจับขาเรียวเสลาแยกออกจากกันทำให้ตอนนี้เธอนั่งทับเขาอยู่ในลักษณะคร่อม ปาลินตาโตตกใจพยายามดิ้นให้พ้นจากวงแขนหนาของชายหนุ่ม แต่ยิ่งดิ้นวาเลนติโนก็ยิ่งหลับตาพริ้ม มือหนากดสะโพกบางของสาวแรกรุ่นให้แนบชิดกับอะไรบางอย่างที่แข็งตุงภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้ม 

 

"คุณวาเลนซ์ปล่อยปูนิ่มเถอะค่ะ "

 

ปาลินพูดไปดิ้นไป แต่วาเลนติโนไม่มีท่าทางจะปล่อยสะโพกสาวให้เป็นอิสระ 

 

"ดิ้นอีกสิ ยิ่งเธอดิ้นฉันยิ่งชอบ "

 

วาเลนติโนมองเด็กสาวที่นั่งทับแก่นกายของเขาด้วยสายตาร้อนแรง ปาลินหยุดทันทีเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มหมายถึงอะไร 

 

" คุณวาเลนซ์ยังไม่ได้บอกปูนิ่มเลย ว่าคุณวาเลนซ์จะลงโทษปูนิ่มยังไง "

 

ปาลินพยายามเปลี่ยนเรื่อง ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้เด็กสาวบริสุทธิ์รู้สึกแปลกๆ ใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ เหมือนร่างกายจะหลอมละลายเสียอย่างนั้น เขาช่างดึงดูดเธอเสียเหลือเกิน 

 

วาเลนติโนมองหน้าเด็กสาวตาเป็นประกาย มือหนาวนลูบกับสะโพกมนอย่างเพลินมือ ปาลินเกร็งต้นขาไว้เหมือนพยายามคุมอารมณ์เต็มที่ แต่วาเลนติโนกลับสัมผัสต้นขาเธออย่างเบามือและชำนาญ จนขาทั้งสองข้างนั้นก็แยกออกจากกันอย่างง่ายดาย ...

 

"ฉันก็จะตีก้นของเธอด้วยมือของฉันนี่ไง ..."

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะค้าาาา ><'"

@mekbangbang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha