กับดักรักร้ายหัวใจสิงห์

โดย: @mekbangbang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : นักเรียนทุนของวาเลนติโน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



นักเรียนทุนของวาเลนติโน



วาเลนติโนสูบบุหรี่ควันฉุยอยู่ตรงระเบียงห้องที่เห็นวิวทิวทัศน์ของแม้น้ำเจ้าพระยาได้ 360 องศา ฟรานซิสยืนกุมมือสงบเงี่ยม อยู่ด้านหลัง สายตาเข้มมองผู้เป็นนาย ก่อนจะเอ่ยถามคำถามบางอย่างออกไป

 

"นายคิดจะเอาปาลิน มาแทนคุณแก้มใสหรอครับ "

 

วาเลนติโนชะงักไปเมื่อได้ฟังคำถามของลูกน้องคนสนิท ก่อนระบายควันบุหรี่ออกมาจากโพรงจมูก

 

"ไม่มีใครแทนแก้มได้หรอก มึงก็รู้ "

 

คนถูกถามตอบเสียงเรียบ พร้อมกับมองออกไปด้านนอกทำท่าคล้ายไม่ยี่หระกับคำถามใดๆ

 

"ถ้านายคิดจะให้ปาลินมาแทนคุณแก้ม ผมอยากให้นายเลิกล้มความตั้งใจซะเถอะนะครับ ผมสงสารเด็กนั่น แล้วถ้ายัยเด็กนั่นรักนายเข้ามาจริงๆ .. "

 

"ไม่มีใครแทนแก้มได้อีกแล้ว บางคนกูแค่เลือกเอาไว้ .... แก้ขัด "

 

คนร่างสูงตอบอย่างไม่สนใจ ก่อนจะบี้บุหรี่ในมือลงกับที่ทิ้งบุหรี่ มือหนาจับสร้อยรูปดาวที่เขาสวมใส่ไว้ตั้งแต่เธอจากไปเหมือนเป็นตัวแทนแห่งความคิดถึง สำหรับเขา ... เธอยังอยู่ตรงนี้ ...

 

"เธอยังเด็ก ถ้านายจะทำอะไรเธอ ผมว่า ..."

 

"มึงอยากได้เด็กนั่นหรอ "

 

วาเลนติโนถามสวนกลับพร้อมกับจ้องหน้าอย่างหาคำตอบ ฟรานซิสส่ายหน้าปฏิเสธเสียงเรียบ

 

"เปล่าครับ .."

 

" ฟราน มึงยังมีโอกาสแก่ตายได้นะ อย่าทำตัวเป็นพ่อกูอีก  "

 

 

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเย็นยะเยือกอย่างไม่พอใจนัก มือหนาตบบ่าแกร่งของฟรานซิสเบาๆเหมือนจะตักเตือน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งให้ลูกน้องคนสนิททำหน้าคิดไม่ตกกับอะไรบางเรื่องอยู่ริมระเบียง

 

 

 

ปาลินลงมือจัดของของตัวเองหลังจากที่อาศัยความเร็ววิ่งหนีชายหนุ่มออกมาได้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้นยิ่งทำให้หัวใจเด็กสาวเต้นระรัว ใบหน้าสูบฉีดเลือดจนแดงซ่าน มือเล็กยกทาบอกตัวเองพร้อมกับค่อยๆผ่อนลมหายใจ

 

"ใจเย็นๆนะปูนิ่ม เข้า ออก เข้า ออก ..."

 

ปาลินค่อยๆผ่อนลมหายใจช้าๆ ก่อนจะควบคุมลมหายใจจนปกติ ร่างบางรีบจัดการเก็บข้าวของในห้องให้เรียบร้อยทั้งเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เรียบร้อย ดวงตากลมมองตัวเองในกระจกบานยาวด้วยสายตาพิเคราะห์

 

เสื้อยืด กางเกงยีนส์สามส่วน มันดูธรรมดาขนาดนี้แต่ทำไม ชายหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายเธอหมาดๆ ถึงแสดงท่าทีล่วงเกินเธอแบบนั้นออกมา ว่าแล้วร่างบางจึงจัดการเปลี่ยนชุดใหม่ เพื่อให้ผู้ชายข้างนอกรู้ว่าเธอมาขายแรงงานไม่ใช่มาขายตัว

 

 

 

 

" เฮ้ย เสร็จรึยังวะ หิวจะตายอยู่แล้ว "

 

วาเลนติโนตะโกนเสียงดังจากอีกฝั่งหนึ่งของห้องทำให้เด็กสาวที่กำลังจัดแจงเปลี่ยนชุดอยู่ในห้องนอนหูผึ่งทันที

 

"ค่า เดี๋ยวปูนิ่มจัดของอีกแปปเดียวค่ะ คุณวาเลนซ์ "

 

วาเลนติโนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจนัก ก่อนจะสบถออกมาหลายคำ มือหนาก็เปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่ทีวีช่องหนึ่ง ในข่าวเป็นภาพชายหนุ่ม หญิงสาว ที่กำลังทำพิธีแต่งงานกันท่ามกลางแขกเหรื่อที่มากันอย่างคับคั่ง ดวงตาประกายแข็งกร้าวสลดลงพลางมองไปยังการ์ดเชิญสีครีมทองที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา 

 

งานพิธีอภิเษกสมรส ระหว่าง

 

กษิมา ไตรรัตน์ณรงค์ และ ชีคนาสเซอร์ อับดุลเราะห์มาน อัล คอลีฟาห์ 

 

ณ พระราชวัง คอลีฟาห์ เมือง ไซโครนี 

 

 

มือหนากดเร่งปุ่มเพิ่มความดังในทีวี แม้ในใจจะเจ็บเจียนตายขนาดไหนแต่เมื่อรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ปลอดภัย สบายดี หัวใจดวงนี้ก็มีความสุข

 

 

'ภาพการอภิเษกสมรสระหว่างคุณกษิมา หญิงสาวชาวไทย และ ชีคนาสเซอร์ อับดุลเราะห์มาน อัล คอลีฟาห์ งดงามสมพระราชฐานะจริงๆค่ะ ของชำร่วยในงานเป็นทองคำบริสุทธิ์แกะเป็นรูปดวงดาว เพื่อมอบให้แทนคำขอบคุณของผู้มาร่วมงาน ... โดยพระชายาของชีคนาสเซอร์ มีอายุเพียง 22 ปีเท่านั้น ..'

 

"บ้ารึไง แก้มเพิ่งอายุ 24 ปี ไปเมื่อไม่กี่เดือนนี่เอง "

 

วาเลนติโนกล่าวขึ้นเสียงเรียบขัดกับผู้ประกาศข่าวในทีวี ดวงตาไหวระริกเมื่อมองเจ้าสาวในทีวี พร้อมกับสูดจมูกเหมือนจะเก็บกลืนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

 

"มีความสุขมากๆนะแก้ม ขอให้คุณมีครอบครัวที่อบอุ่น ส่วนท่านชีค ดูแลเธอให้ดีนะ อย่าทำเธอร้องไห้เหมือนที่ผ่านมาอีกล่ะ "

 

เขาได้แต่กล่าวคำอวยพรผ่านทางหน้าจอโทรทัศน์ มือหนาเอื้อมไปขยำการ์ดมงคลนั่นทิ้งเหมือนไม่อยากจะเห็น

 

ผมไม่พร้อมจะยินดีกับคุณทั้งคู่ในเวลานี้จริงๆ 

 

 

"โอ้โห สวยจังเลย เหมือนเจ้าหญิงเลยค่ะ "

 

จู่ๆเสียงใสก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ปาลินมองภาพงานแต่งงานในทีวีที่ดูคล้ายเนรมิตจากในนิยายอาหรับด้วยท่าทางเพ้อฝัน วาเลนติโนสะดุ้งผึงลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะรีบกดปิดรีโมททีวี

 

"ปิดทำไมคะ เจ้าสาวส๊วยสวย เจ้าบ่าวก็หล๊อหล่อ เหมือนเจ้าชายเจ้าหญิงในนิยายอาหรับเลยค่ะ "

 

ปาลินท้วงขึ้นหน้ามุ่ยเมื่อเห็นชายเจ้าของห้องรีบปิดทีวีหนี วาเลนติโนพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะดุเสียงเข้มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

 

"ก็ฉันไม่อยากให้เธอดู "

 

ปาลินหน้าสลดเมื่อได้ยินคำพูดห้วนๆของชายตรงหน้า แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรชายหนุ่มกลับขมวดคิ้วกับการแต่งตัวพิลึกพิลั่นของเด็กสาว

 

"นี่แต่งตัวบ้าบออะไรวะเนี่ย อากาศเมืองไทยในเดือนพฤษภามันหนาวขนาดนั้นเลยรึไง "

 

วาเลนติโนเท้าเอวมองอย่างไม่ชอบใจนัก เมื่อเห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของปาลินเขาก็หรี่ตามองพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

"อ๋อออออ กลัวฉันปล้ำเธอใช่มั้ย ถึงแต่งตัวพันซะหนาเตอะเหมือนโอ่งขนาดนี้"

 

ขายหนุ่มกล่าวติดตลกก่อนจะมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้า เสื้อคอเต่าปิดถึงลำคอระหงก่อนจะสวมเสื้อกันหนาตัวหนาทับไว้อีกชั้น กับกางเกงวอร์มขายาวตัวโคร่งไม่เป็นทรง เมื่อพินิจเสร็จแล้วชายหนุ่มถึงกับหัวเราะหึหึออกมา ก่อนจะก้าวช้าๆไปหาร่างบาง ปาลินถอยกรูดจนหลังชิดกำแพง วงแขนหนาของวาเลนติโนยกพาดกับผนังกันตัวเธอไว้ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าคมลงมาจนเกือบชิดกับใบหน้าเธอ

 

"นี่ หลงตัวเองไปหน่อยมั้ยยัยเด็กกะโปโล ถามจริง นมขึ้นแล้วหรอ "

 

ปาลินตาโตกับคำพูดตรงๆของชายหนุ่ม มือบางยกขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองไว้ เมื่อสายตาเข้มๆปรายมองไปยังหน้าอกของเด็กไม่ประสาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อตัวหนา

 

"ฉันเดาเลยนะ ว่าเธอน่ะมันแค่คัพเอ "

 

วาเลนติโนพูดยิ้มๆเมื่อลองใช้สายตาคำนวณแล้ว เด็กผู้หญิงคนนี้เพิ่งโตเป็นสาวคงไม่มีหน้าอกหน้าใจใหญ่โตเท่าสาวสะพรั่งเหมือนที่ผ่านๆมาของเค้าได้

 

"อย่างฉันน่ะ มันต้องคัพซีอย่างต่ำเท่านั้น ฉันถึงจะยอมเสียน้ำ ... เหงื่อด้วย "

 

คนเจนรักพยายามเว้นช่องว่างบางคำเพื่อให้เด็กน้อยลุ้นระทึก แล้วมันก็ได้ผล ใบหน้าสวยแดงซ่าน ไม่กล้าสบตา

ปาลินก้มหน้างุดเมื่อเจอชายหนุ่มรุกเร้า แต่เมื่อก้มหน้าเธอกลับใจเต้นยิ่งกว่าเดิม เพราะชายหนุ่มไม่ได้สวมเมื่อไว้ ซิคแพคสวยเป็นลอนโชว์อร่ามท้าทายสายตา ปาลินกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ กลิ่นหอมอย่างชายชาตรีลอยเข้ามาปะทะในจมูก ยิ่งทำให้คนไม่ประสาในรักปั่นป่วนขึ้นไปอีก 

 

วาเลนติโนยิ้มกริ่มเมื่อเห็นสายตาหวานๆมองกล้ามหน้าท้องของเขาไม่วางตา มือหนาเชยคางมนให้เงยหน้าสบตาก่อนจะพูดเสียงแหบพร่า

 

" คุยกับฉัน ต้องมองหน้าฉันสิ อย่ามองซิคแพค "

 

ปาลินหน้าแดงเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าทำผิด ดวงตาคู่สวยกระพริบถี่ๆ

 

"ฟรานซิสบอกว่าเธอสอบติดหมอใช่มั้ย .."

 

วาเลนติโนลูบเรือนผมยาวสวลสีดำขลับอย่างเพลินมือ ปาลินพยักหน้ารับแทนคำตอบ

 

"กว่าเธอจะเรียนหมอจบก็อายุประมาณ 24 ปีแล้วสินะ ถึงเวลานั้นเธอคงจะทำงานใช้ทุนฉันได้ "

 

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แต่เด็กสาว

กลับเข้าใจไปอีกทาง ใบหน้าหวานพยักหน้ารับแข็งขัน

 

"ค่ะ ถ้าปูนิ่มเรียบจบ ปูนิ่มจะหาเงินมาใช้คุณวาเลนซ์ให้ครบทุกบาท ทุกสตางค์เลยค่ะ คุณวาเลนซ์ไม่ต้องกลัวว่าปูนิ่มจะเบี้ยวหรอกนะคะ "

 

วาเลนติโนกระตุกยิ้มให้กับความใสซื่อนั้น ก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปยังพวงแก้มใส

 

"ใช้หนี้ทุนสำหรับฉันไม่ได้หมายถึงให้เธอทำงานซักหน่อย เด็กน้อย ..."

 

ปาลินหน้าเหวอ ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดต่อ

 

"ฉันไม่ได้ต้องการเงิน ... ถึงตอนนั้นแม้ว่าเธอจะไม่ได้คัพซี แต่เธอคงจะมี 'อะไรอะไร' ที่ทดแทนกันได้แล้วล่ะ .."

 

"ปะ ... ปูนิ่ม ... อาจจะเรียนมะ .. มากกว่า 6 ปี ... กะ ก็ได้ ... ค่ะ .."

 

ปาลินกล่าวเสียงสั่นเมื่อสบกับสายตาวิบวับของวาเลนติโน ชายหนุ่มยิ้มเย็นก่อนจะใช้สายตาคมๆโลมเลียไปทั่วร่างบาง

 

"ไม่สิ ฉันให้เวลาเธอแค่ 6 ปี ครบ6 ปีเมื่อไหร่ เริ่มใช้หนี้ทุนได้แล้วจ้ะ สาวน้อย ..."

 

วาเลนติโนมองเด็กสาวไร้เดียงสาตรงหน้าด้วยความรู้สึกพอใจก่อนจะลดแขนปล่อยให้ปาลินเป็นอิสระ ร่างบางอาศัยความเร็วรีบวิ่งเข้าไปในห้องตัวเองทันที แต่แล้วชายหนุ่มกลับต้องหุบยิ้มเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก

 

ชิบหายล่ะ ... เสือกบอกว่าจะเผด็จศึกเด็กมันตอนอายุ 24 ปี งั้นอีก 6 ปีที่ต่อจากนี้กูจะเผลอไม่ได้เลยสินะ  ... เวร ...

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะค้าาาา ><'"

@mekbangbang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha