กับดักรักร้ายหัวใจสิงห์

โดย: @mekbangbang



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ทฤษฎีหลอมละลาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ทฤษฎีหลอมละลาย

 

 

 

เช้าวันต่อมา

 

 โจ๊กปลาควันฉุยถูกเสริฟร้อนๆตรงหน้าวาเลนติโน ชายหนุ่มลดหนังสือพิมพ์ลงก่อนจะสำรวจอาหารตรงหน้า

 

"อะไร "

 

"โจ๊กปลาค่ะ "

 

ปาลินพูดก่อนทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในครัว แต่เสียงเข้มๆขัดขึ้นเสียก่อน

 

"นั่งกินด้วยกันสิ ถ้าเธอใส่ยาพิษในนี้ฉันจะได้ฆ่าเธอทัน "

 

ปาลินหน้าสลดเมื่อได้ฟังคำพูดของเจ้าของห้องก่อนจะเดินหน้าง้ำมานั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างข้างๆชายหนุ่ม

 

"ทำไมต้องทำหน้าตาไว้ทุกข์ตลอดเลยวะเนี่ย ชีวิตเศร้ามากรึไง !"

 

วาเลนติโนตะคอกเสียงดังจนคนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว ปาลินตักโจ๊กให้ตัวเองก่อนจะยกเข้าปากช้าๆ ชายหนุ่มตักทานบ้าง ก่อนจะตักอีกคำ อีกคำ และอีกคำ

 

"อร่อยมั้ยคะ "

 

ปาลินถามเสียงใส วาเลนติโนส่ายหน้า

 

"อร่อยตรงไหน ดูสิ "

 

วาเลนติโนชะงักไปเมื่อเห็นโจ๊กในชามตัวเองหมดไปแล้ว ปาลินยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นคนปากไม่ตรงกับใจ ชายหนุ่มพยายามปรับสีหน้าให้ปกติเมื่อเห็นสายตารู้ทันของเด็กสาว

 

"เออ คนมันหิวเว้ย เข้าใจหน่อยไม่ใช่เพราะอร่อยหรอก "

 

ปาลินพยักหน้ายิ้มๆกับอาการแก้เก้อของคนตัวโต วาเลนติโนลุกยืนขึ้นก่อนจะกระชากแขนเล็กให้ลุกตาม

 

"บอกแล้วไง ว่าพูดกับฉันต้องมองหน้าฉัน "

 

เมื่อเอาคืนไม่ได้มีรึที่คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาจะยอมปล่อยให้เด็กไม่ประสามาลูบคม วาเลนติโนรีบเปลี่ยนเรื่อง เด็กสาวทำหน้างง เธอไม่รู้ตัวว่าเผลอทำให้ชายหนุ่มโมโหขึ้นอีกตอนไหน ร่างบางดิ้นเร่าๆเพื่อให้หลุดพ้นจากมือหนา 

 

"ปูนิ่มไม่ได้ไม่มองหน้าคุณวาเลนซ์นะคะ ปูนิ่มแค่ยิ้มเฉยๆต่างหาก "

 

"เออ ! จะยิ้มรึคุยก็ต้องมองหน้า หัดเถียงแล้วหรอยัยสมองนิ่ม มาให้ฉันลงโทษซะดีๆ "

 

"ไม่เอาๆๆๆๆ คุณวาเลนซ์อย่าแกล้งปูนิ่มสิคะ ไม่เอานะๆ "

 

วาเลนติโนอุ้มคนตัวเล็กพาดบ่าไว้ ปาลินเตะขาไปมาเพื่อหวังให้คนตัวโตปล่อยเธอลงพื้น แต่เปล่าเลยยิ่งเธอดิ้น วาเลนติโนยิ่งหัวเราะชอบใจ มือหนาฟาดเพี้ยะลงกับก้นกลมๆของเด็กสาว 

 

"นี่แน่ะ ! โทษฐานไม่ฟังคำสั่งฉัน "

 

"ปูนิ่มแค่ยิ้ม ไม่ได้หัวเราะเยาะคุณวาเลนซ์สักหน่อย "

 

วาเลนติโนรู้สึกเหมือนถูกจี้ใจดำเมื่อเด็กสาวรู้ทัน 

 

"ไม่ได้ ห้ามหัวเราะเยาะฉัน ห้ามยิ้ม ห้ามทำอะไรให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวตลก เข้าใจมั้ย "

 

ปาลินเงียบไม่ตอบ ขาเรียวเล็กยังดิ้นตีกับอกแกร่งของชายหนุ่ม เมื่อเห็นเด็กสาวไม่ยอมตอบ วาเลนติโนก็ฟาดเพี้ยะลงที่ก้นนิ่มๆนั่นอีกครั้งหนึ่ง ท่ามกลางเสียงร้องโอดครวญของปาลิน

 

"เข้าใจมั้ย "

 

ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม

 

"ขะ .. เข้าใจค่ะ ปูนิ่มจะไม่ทำอีกแล้ว .."

 

ปาลินรับคำอย่างร้อนรน ร่างบางถูกปล่อยลงสู่พื้นดังอัก มือเล็กลูบสะโพกตัวเองป้อยๆ เจ็บที่ถูกตี ยังจะเจ็บที่ถูกปล่อยแรงๆอีก ใบหน้าสวยเหยเกก่อนจะยืนหน้าง้ำ

 

"อ้าวๆๆ ทำหน้าไม่พอใจอีก เดี๋ยวโดนอีกหรอก "

 

"อะ อย่าๆๆ ปูนิ่มยิ้มก็ได้ "

 

พูดจบปาลินก็ฉีกยิ้มหน้าบานจนคนดุอดจะหัวเราะตามไม่ได้

 

"ยัยสมองนิ่ม รียเก็บจานซะวันนี้ฉันจะพาเธอไปซื้อของ "

 

วาเลนติโนพูดเสียงเรียบก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมาจุด

 

"ทำไมคุณวาเลนซ์ต้องสูบบุหรี่ด้วยคะ .."

 

"เสือก !"

 

ปาลินแอบเบะปาก แต่จู่ๆหมอนใบโตบนโซฟาก็ลอยละลิ่วมาโดนเข้ากับศีรษะเธออย่างพอดี ใบหน้าสวยขมวดคิ้วก่อนจะเดินหยิบหมอนไปวางไว้ที่เดิม 

วาเลนติโนที่นอนสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินเอาหมอนมาวางไว้ก็รีบฉวยโอกาสทันที มือหนาฉุดร่างบางให้นั่งบนตักกว้างของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆชันตัวลุกขึ้น

 

"อย่านึกว่าเมื่อกี้ไม่เห็นนะ ที่เบะปากใส่ "

 

ปาลินตาโต ก่อนจะรีบก้มหน้า วาเลนติโนเขี่ยบุหรี่ทิ้งก่อนสั่งคนในตักให้รินเหล้าให้

 

"รินวิสกี้ใส่แก้วให้หน่อย ถือว่าทำโทษ "

 

"จะดื่มเหล้าแต่เช้าเลยหรอคะ "

 

ปาลินย้อนถาม 

 

"ขยันเสือกได้ดีจริงๆ "

 

ชายหนุ่มตอบพร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ ตอนนี้เธอลืมไปแล้วว่านั่งตักสิงห์หนุ่มผู้ความรู้สึกไวอยู่ จนเมื่อบางสิ่งบางอย่างของเขาเริ่มตอบสนองกับสะโพกบางของเธอ ปาลินจึงรู้สึกตัว

 

"ปูนิ่มนั่งข้างๆคุณวาเลนซ์ดีกว่านะคะ เผื่อคุณวาเลนซ์จะหนัก "

 

เด็กสาวทำท่าจะลุกขึ้น แต่ช้าไปเสียแล้ว เอวบางของเธอถูกอ้อมกอดหนาคุกคามเรียบร้อย วาเลนติโนไล้จมูกไปยังต้นแขนเล็กจนคนในตักขนลุกซู่

 

"อือ คุณวาเลนซ์ เดี๋ยวปูนิ่มรินวิสกี้ให้นะคะ "

 

วาเลนติโนมองหน้าหวานที่ห่างไม่ถึงคืบด้วยสายตาหวานเยิ้ม ปาลินแอบมองกล้ามหน้าท้องชายหนุ่มอย่างเผลอไผล ก่อนจะรีบดึงสติตัวเองให้กลับมา

 

ร่างเล็กเอี้ยวตัวไปรินวิสกี้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา ทำให้องศากึ่งกลางกายของชายหนุ่มยิ่งสัมผัสเนื้อนวลได้ถนัดยิ่งขึ้น วาเลนติโนผ่อนระบายลมหายใจแรงๆออกมา ก่อนจะกำมือกัดฟันแน่น 

 

มึงต้องเป็นฝ่ายคุมเกมส์นะ วาเลนซ์ ..

 

ปาลินเองก็อดรู้สึกหวิวๆในใจไม่ได้ที่ความแข็งแกร่งของชายหนุ่มปะทะเข้ากับต้นขาน้อยๆของเธอ ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น เด็กสาวเรียกความรู้สึกนี้ว่า 'ทฤษฎีการหลอมละลาย' เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร แต่เมื่ออยู่ใกล้ชายหนุ่มทีไร ทฤษฎีนี้จะลอยเข้ามาในหัวเสมอ

 

"วิสกี้ค่ะ คุณวาเลนซ์ "

 

วาเลนติโนคว้าแก้ววิสกี้ไปดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะยื่นให้เด็กสาวรินแก้วใหม่ให้

 

ปาลินเอื้อมมือไปรินวิสกี้ให้ชายหนุ่ม ยิ่งทำให้ความแข็งขืนของวาเลนติโนขยายจนคับเป้ากางเกง เอวเล็กบดบี้ไปตามจังหวะการเคลื่อนตัว ท่าทีไม่ประสาของเด็กสาวยิ่งปลุกอารมณ์กระหายของสิงห์หนุ่มให้พลุ่งพล่านลุกโชน

 

"กูไม่กินแล้ว !"

 

วาเลนติโนคำรามอย่างสุดกลั้น มือหนาโยนแก้ววิสกี้ชั้นดีทิ้งลงกับพื้รจนแตกกระจาย ก่อนจะผลักร่างบางให้ล้มไปนอนราบกับโซฟาตัวกว้าง โดยที่ตัวเองรีบขึ้นทาบทับไว้ 

 

"คุณวาเลนซ์อย่าทำอะไรปูนิ่มเลยนะคะ "

 

ปาลินร้องเสียงหลงแต่ในใจเต้นตึกตักราวกับกลองเพล ผู้ชายที่คร่อมตัวเธอไว้เขามีเสน่ห์จนเด็กสาวตัวสั่น กลิ่นความเป็นชายผสมกับกลิ่นเหล้าวิสกี้ยิ่งทำให้ปาลินรู้สึกมวนๆในช่องท้อง สายตาหวานเผลอสำรวจกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนสวยของชายหนุ่ม รอยสักที่แฝงไปด้วยความดุดันมันเหมือนมีกับดักที่ล่อแมลงตัวเล็กๆอย่างเธอให้หลงบินเข้าไป 

 

วาเลนติโนกดสะโพกตัวเองภายใต้กางเกงยีนส์สีเข้มเข้ากับสะโพกเล็กของเด็กสาว ปาลินใส่เสื้อยื้ดพอดีตัวกับกางเกงพละโรงเรียน เขายิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเล่นจ้ำจี้กับเด็กมัธยมซึ่งมันเร้าใจอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน 

 

จมูกโด่งซุกซนไปทั่วทั้งซอกคอขาว มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางนั้นอย่างองอาจ เขาสัมผัสหน้าท้องแบนราบของเด็กสาว นิ้วหนาลูบไล้กับสะดือเล็กนั้นก่อนจะลากไล้ไปยังเอวคอดกิ่ว

 

"อือ ..."

 

ปาลินหลับตาปี๋รู้สึกดีกับความรู้สึกแปลกนั้น ทฤษฎีหลอมละลายใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกเด็กสาวมันยิ่งกว่าหลอมละลายไปเสียแล้ว มันเป็นความรู้สึกหวิวๆในอกเหมือนร่างกายจะเบาจนเกือบจะลอยได้ เด็กสาวรู้สึกกึ่งตื่นกึ่งฝันไม่รู้ว่าสัมผัสตรงหน้ามันคือความฝันหรือความจริง

 

วาเลนติโนเลื่อนปลายจมูกมาไล้พวงแก้มใสก่อนจะไล่ไปยังปลายจมูกเล็กของเด็กสาว แล้วมาหยุดอยู่ตรงริมฝีปากบาง

 

"เคยจูบมั้ย .."

 

วาเลนติโนกระซิบเสียงแหบพร่า ปาลินส่ายหน้าหลับตาปี๋ เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของเด็กสาวคนเจนรักอย่างเขาก็พอจะรู้ว่าคนตรงหน้ายังบริสุทธิ์ แต่ก็อดจะแปลกใจไม่ได้ที่แม้แต่จูบก็ยังไม่เคย 

 

"ดี .. เธอจะได้ลืมฉันไม่ลง แม่ปูนิ่ม "

 

วาเลนติโนใช้นิ้วโป้งเขี่ยลูบริมฝีปากบางอย่างเบามือราวกลับกลัวจะช้ำ ก่อนจะค่อยๆส่งนิ้วโป้งนั้นเข้าไปในโพรงปากสาว ปาลินนอนนิ่งตัวแข็งทื่อ 

 

"ทีนี้ก็ค่อยๆดูด ..."

 

ชายหนุ่มออกคำสั่งเสียงเบา ปาลินทำตามอย่างว่าง่าย ปลายลิ้นดูดดุนนิ้วโป้งของวาเลนติโนอย่างรู้งาน แม้จะเก้ๆกังๆ แต่ก็ทำให้คนสั่งพอใจ

 

"อืมม อย่างนั้น .. สมองไวดี ทีนี้ ลองกับของจริงบ้าง "

 

พูดจบวาเลนติโนก็ถอนนิ้วออกมาก่อนจะประกบเข้ากับปากบางอย่างหื่นกระหาย ปาลินตาโตตกใจ มือเล็กขวักไขว่ดิ้นรน พยายามตะกายเหมือนคนหายใจไม่ออก ชายหนุ่มรู้อาการจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย

 

"ปูนิ่มจะตาย เหมือนหายใจไม่ออกเลยค่ะ .."

 

"ค่อยๆสิ อย่าตะกละ "

 

ปาลินหน้าแดงแจ๋เมื่อเห็นแววตาวิบวับของชายหนุ่ม วาเลนติโนค่อยๆสอดมือหนาเข้าไปใต้เสื้อยืดของเด็กสาวอีกครั้ง คราวนี้มือฝ่ามือร้อนเกาะกุมหน้าอกเด็กสาวเอาไว้เต็มมือ ชายหนุ่มถึงกับตะลึงตะลานแม้จะยังไม่เห็นแต่ก็พอรู้ว่า เด็กสาวไม่ใช่คัพเอ อย่างที่เคยดูถูกไว้

 

"ให้ตายสิ เธอมันไม่ใช่คัพเอนี่ ปูนิ่ม .."

 

วาเลนติโนใช้มือข้างหนึ่งทั้งบีบทั้งขยำหน้าอกเด็กสาวตรงหน้าอย่างกระหาย ปาลินรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนละคน ไม่มีสติควบคุมตัวเองอีกต่อไป มือเล็กยกขึ้นอุดปากตัวเองไว้ไม่ให้ร้องออกมา วาเลนติโนกล่าวเสียงสั่น โดยใช้มือข้างที่ว่างตรึงแขนเล็กๆของปาลินไว้เหนือศีรษะ 

 

"ร้องสิ พูดออกมาว่าเธอรู้สึกยังไง ร้องออกมาแม่ปูนิ่ม ..."

 

ปาลินหน้าแดงเพราะฤทธิ์สวาท ชายหนุ่มตรงหน้ามีเสน่ห์เหลือร้ายจนทำให้เธอกลายเป็นคนไร้ยางอายไปเสียแล้ว เด็กสาวพยายามกัดฟันแน่นเพื่อควบคุมสติอันน้อยนิดของตัวเอง แต่คล้ายชายหนุ่มจะรู้ เขากลับหยอกเย้ายอดอกของเธอทั้งสองข้างด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว ร่างบางดิ้นเร่าแทบขาดใจ

 

"อะ อ่าาา อือออ เสียว ... "

 

วาเลนติโนเม้มปากด้วยใจเต้นระรัว แม้จะเคยร่วมรักกับผู้หญิงบริสุทธิ์มาแล้วหลายคนแต่ครั้งนี้มันกลับแปลกออกไป ไม่มีการเตรียมการใดๆสำหรับครั้งนี้ ปาลินเองก็ไม่ใช่เด็กสาวคนแรกที่เขาจะจัดการ แต่ครั้งนี้มันตื่นเต้นตรงที่ว่า เขากำลังจะทำให้เด็กสาวยอมจำนนเป็นทาสรักของเขาต่างหาก 

 

"สัมผัสฉันสิ อยากจับอะไร ตรงไหน จับฉันสิ "

 

วาเลนติโนลมหายใจขาดห้วงไปตามแรงอารมณ์ เมื่อมือน้อยๆเอื้อมมาลูบไล้หน้าท้องของเขาอย่างหลงใหล ปาลินลูบขึ้นมายังหน้าอกที่เป็นกล้ามหนา ก่อนจะเลยไปท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่ม วาเลนติโนขนลุกซู่ไปกับสัมผัสหวามไหวนั้น มือเด็กไม่ประสากำลังไล้วนอยู่บนอกแกร่งของเขา ดวงตาคมมองคนใต้ร่างที่หลับตาลงอย่างเสียวซ่านด้วยความรู้สึกเร่าร้อน ก่อนจะรีบจัดการปลดเข็มขัดของตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

ตื๊ด ตื๊ด ติ๊ด .... 

 

เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวดังขึ้น แม้ทั้งคู่จะทำเป็นไม่ได้ยินจนสายตัดไปหลายสาย แต่ด้วยความรำคาญปนหงุดหงิด วาเลนติโนจึงตัดใจลุกขึ้นโดยคว้าข้อมือเล็กของปาลินแนบกายไม่ห่าง 

 

มือหนากดรับสาย พลางกัดเขี้ยวกัดฟันกรอดอย่างโมโห

 

"ไอ้เหี้ย ! พ่อมึงตายรึไงวะ "

 

'นะ.. นายครับ เจ้าของที่ที่ไต้หวันตกลงขายที่ให้บริษัทแล้วครับ  ..'

 

ปลายสายกรอกเสียงอย่างกลัวๆด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก วาเลนติโนชะงักไปหลังจากฟังรายละเอียดของลูกน้อง

ปาลินค่อยๆจับเสื้อให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะสะบัดมือหนาออก ร่างบางวิ่งไปนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา

 

 

"งั้นให้เลขาโทรเรียกประชุมหุ้นส่วนเย็นนี้เลย หกโมงกูจะเข้าประชุมด่วน ใครมาไม่ได้ก็ให้ Video Conference เอา "

 

วาเลนติโนกดสายทิ้งก่อนจะมองเด็กสาวตรงหน้า ปาลินหน้าแดงแจ๋ ไม่กล้าสบตาเขา แม้จะเสียอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อเป็นเรื่องของบริษัททำให้ชายหนุ่มอดกังวลไม่ได้

 

"มานูเอลโทรมาเรื่องที่จะเปิดคาสิโนที่ใหม่ ฉันต้องเข้าประชุม "

 

วาเลนติโนบอกขึ้นลอยๆ ก่อนจะรีบสวมเสื้อเชิร์ต เนคไทสีน้ำตาลถูกโยนไปตรงหน้าร่างบาง ปาลินมองหน้าชายหนุ่มอย่างงๆ 

 

"รีบมาผูกสิ ช่วยกันทำมาหากิน "

 

วาเลนติโนเองก็ยังไม่กล้าสบตาใสๆนั่นสักเท่าไหร่ เพราะสงครามย่อยๆเมื่อครู่ยังติดตรึงในความรู้สึกของเขาไม่หายไปไหน ไหนจะหน้าอกหน้าใจที่มันไม่ใช่คัพเอนั่นอีก พูดแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ ...

 

มือเล็กค่อยๆผูกเนคไทราคาแพงให้กับวาเลนติโนวิชายุวกาชาดที่เธอเคยเรียนเคยสอนผูกเงื่อนต่างๆช่วงเข้าค่าย ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์ก็คราวนี้

ชายหนุ่มมองหน้าใสที่ห่างไม่ถึงคืบด้วยสายตาชะงักไป เด็กคนนี้ไร้เดียงสากว่าที่เขาคิดไว้ แม้จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เผด็จศึก แต่ก็อดรู้สึกดีไม่ได้หากเขาจะเป็นคนแรกของเธอ

 

"อยากต่อมั้ย  "

 

วาเลนติโนถามเสียงเรียบ ในใจก็อดคิดไม่ได้หากเด็กสาวตอบตกลง เขาคงจะได้เลื่อนประชุมบริษัทเป็นวันพรุ่งนี้แน่ ปาลินมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะส่ายหน้าช้าๆแทนคำตอบ

 

"อืม ล็อคประตูให้เรียบร้อยล่ะ ฉันจะเปิดประตูเข้ามาเอง ถ้ามีคนมาเคาะประตูไม่ต้องเปิด เข้าใจนะ "

 

ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้มราวกลับเธอเป็นเด็กตัวน้อยๆ ปาลินพยักหน้ารับคำ

 

"ค่ะ ปูนิ่มจะอยู่ในห้องไม่ไปไหน "

 

พูดจบร่างบางก็เดินไปนั่งบนโซฟา มือเล็กคว้ารีโมททีวีเปิดไปเรื่อยๆ 

 

"ดี เดี๋ยวฉันจะรีบกลับ "

 

ชายเจ้าของห้องเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าก่อนจะขโมยหอมแก้มนิ่มๆอย่างเร็ว จนคนถูกขโมยหอมตั้งตัวไม่ทัน สิงห์หนุ่มแห่งอิตาลีรีบก้าวฉับๆเดินออกจากห้องไป ปาลินตาโตกว่าสมองจะคิดได้ว่าถูกขโมยหอมแก้ม พ่อโจรหนุ่มก็เดินลับจากห้องไปแล้ว ใบหน้าสวยแดงซ่านก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนมีผีเสื้อโบยบินเต็มทั่วทั้งห้อง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะค้าาาา ><'"

@mekbangbang


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha