[จบ] คลั่งรักซาตาน 2 [Loved Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 29 : [เมษา&เคลย์ตัน]“ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติและพรหมลิขิต...”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ยินดีด้วยน้องรัก” เคลย์ตันเอ่ยกับน้องชายไปตามสายโทรศัพท์ เมษาแค่ชำเลืองมองแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก เคลย์ตันคุยต่ออีกสองสามนาทีเขาก็กล่าวลา ปลายสาย

“หน้าฉันมีอะไรเหรอ?” เมษาถามเมื่อรู้สึกถึงสายตาคมที่มองมา

“เมษามาตรงนี้หน่อย” เคลย์ตันไม่ตอบคำถามนั้น แต่เขาเรียกให้ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงที่ประจำของเธอในห้องทำงานของเขาให้เดินมาหาเขา ที่หันไปเปิดเว็บไซต์หน้าหนึ่งขึ้นมา

“มีอะไร” เมษาลุกเดินมาหาเคลย์ตัน อุ้ย! และเธอก็ถูกเขาดึงให้ขึ้นไปนั่งบนตัก หันหน้าไปที่หน้าต่างเว็บไซต์ที่เปิดค้างไว้

“คุณอยากเรียกที่ไหน แต่ผมว่าคุณเรียนมหาวิทยาลัยโทรอนโต...” เมษาปล่อยให้เคลย์ตันพูดต่อไปสักพัก จนเธอทนต่อไปไม่ไหว  เมื่อเขาให้เธอดูภาพสถานที่ในเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย และสาขาวิชาที่น่าสนใจอีกหลายๆแขนง

“หยุด หยุด...” เมษาพูดพร้อมกับหันมาและเอามือปิดปากของเคลย์ตันไว้ให้เขาหยุดพูด “ฉันมีที่เรียนอยู่แล้วค่ะ” เคลย์ตันยื่นปากจุ๊บฝ่ามือเล็กนั้นทีหนึ่งก่อน จึงจะค่อยๆเอาฝ่ามือนั้นออกจากปากเขา

“ถ้าคุณหมายถึงที่เมืองไทย เลิกคิดไปได้เลย เพราะคุณต้องอยู่กับผมที่นี่” เมษาไม่แสดงอารมณ์ใดๆบนใบหน้าเลย เธอแค่มอง และนั้นทำให้เคลย์ตันขุ่นข้องหมองใจไม่น้อยเลย

“เท่าที่จำได้ ฉันไม่ได้ติดหนี้อะไรนายทั้งนั้นนะ”

“นางมารร้ายชัดๆ”

“คนบ้า!...ทำไมถึงได้ปากร้ายแบบนี้นะ!” เมษาต่อว่าเคลย์ตันด้วยความไม่พอใจ

“ปากร้ายก็ดีกว่าคนใจร้าย”

“ถ้าฉันใจร้ายแล้วนายละเรียกว่าอะไรไม่ทราบ”

“ผู้ถูกรังแก”

เพี๊ยะ!!! เมษาหมั่นไส้จึงฟาดมือใส่ผู้ที่ถูกรังแก 

“ผมเจ็บนะครับ”

“คืนนี้แยกห้องนอน” เมษาเสียงเข้มและพยายามจะลุกออกจากตักของ เคลย์ตันแต่ไม่สำเร็จดั่งใจต้องการ

“มีแต่เมียเท่านั้นแหละที่จะออกคำสั่งแบบนี้กัน” เมษาเบิกตากว้าง เม้มปากแน่นพยายามควบคุมตัวเองไว้ ประสบการณ์ที่ผ่านมาแม้ไม่มากแต่ก็ทำให้เมษาเรียนรู้และรู้จักเคลย์ตันได้นะระดับหนึ่ง

“จะเอายังไง?” เมษาเข้าประเด็น วกกลับไปยังเรื่องที่ค้างไว้

“เรื่องแยกห้องนอน ถ้าคุณต้องการ คืนนี้ผมยินดีตามใจคุณ เพราะผมจะกินคุณในห้องทำงานนี้แทน เร้าใจดีมั้ยครับที่รัก” เมษากัดปากตัวเอง ข่มอารมณ์อย่างหนักอีกครั้ง

“ฟังให้ชัดๆนะ ฉันจะอยู่ที่นี่เพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น”

“หนึ่งเดือน ผมคงต้องลาพักร้อนจากงานมาทำการบ้านกับคุณอย่างหนัก ถ้าตัวผมรั้งคุณไว้ไม่ได้ ผมก็หวังว่าลูกของเราจะช่วยผมไว้”

! เมษาเบิกตากว้าง และเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างได้  ไม่เคยเลย เธอไม่เคยคุมเลย

“แย่แล้ว แย่แล้ว” เมษาร้องออกมา “นาย!ทำไงดี ฉันจะท้องใช่มั้ย คุมกำเนิดเขาคุมกันแบบไหน ตอนนี้ทันมั้ย” เมษาตื่นตกใจเป็นครั้งแรกมากกว่าครั้งไหนๆ

“ไม่ทันแล้วที่รัก” เคลย์ตันยกยิ้มมุมปาก อย่าว่าแต่เมษาเลยแม้แต่เขาเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย เมษาเป็นผู้หญิงที่เขาถูกทั้งใจและถูกทั้งกาย

“ขอร้องละ...ทำอะไรสักอย่างเถอะ ขืนฉันท้อง...โอ้ยยยยย ไม่อยากจะคิดเลย”

“ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติและพรหมลิขิต...”

“จะบ้าเหรอ!!!” อื้มมมมม เมษาร้องออกมาเมื่อเคลย์ตันกดศีรษะเล็กให้ซบลงบนแผ่นอกเขา เมื่อเขารู้สึกว่าเมษาจะตื่นตระหนกมากไปแล้ว

“คุณไม่เชื่อในคำพูดผม ให้เสียงหัวใจของผมบอกคุณแทนแล้วกันนะครับที่รัก...” เมษานิ่ง อึ้ง เงียบ เคลย์ตันไม่เหมือนพระเอกในนิยายหรือในละครเลย เขามักมีวิธีแตกต่างในแบบที่เธอไม่อาจคาดเดาได้เลย คำพูดเลี่ยนๆของเขาทำไมนะ มันถึงรู้สึกดียามได้ยิน

“ปล่อยฉันนะ...” เมษาคืนสติไม่หลงไปกับลมปากของเคลย์ตันที่ทำให้คนฟังอย่างเธอรู้สึกอีกอย่างว่า แม้มันน่าฟังแต่ไม่ควรเชื่อ

“อย่าดิ้น...เมษาคุณดูเราสิ” เคลย์ตันพูดพร้อมหันไปยังบานประตูตู้กระจก บอกให้เมษามองเงาสะท้อนทั้งของเขาและเธอ 

“ดูทำไม?” เมษากระชากเสียงถาม ตามอารมณ์ที่ไม่ดีเลยของเธอในตอนนี้

“คุณสวยมากรู้ตัวมั้ย ส่วนผมก็หล่อมาก คุณไม่คิดว่าลูกของเราสองคนจะน่ารักมากขนาดไหน ยีนส์ของเราทั้งคู่เหมาะสมลงตัวมากเลย” เมื่อเมษาอดทนฟังจนจบ เธอนิ่งงันไปทันที พร้อมหลับตาและถอนหายใจครั้งใหญ่

“ถ้าฉันไม่ได้มาสัมผัสเองกับตัวว่านายเป็นนักธุรกิจเป็นเจ้าของโรงแรมแล้วละนะ ฉันต้องคิดว่านายเป็นจำพวกเพ้อวาดวิมานในอากาศแน่ๆ...ยีนส์ของเราเหมาะสม...บ้าเหรอเปล่า!!!” เมษาเดือดดาลมากขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการวงแขนของเคลย์ตันซึ่งไม่ง่ายเลย

“ถ้างั้นเรามาดูกันว่า วิมานบนอากาศของผม จะเป็นจริงได้มั้ย”

อื้มมมม เมษาร้องออกมา เมื่อเคลย์ตันดันจนร่างกายเธอนอนคว่ำไปบนโต๊ะทำงานครึ่งตัว “ไอ้บ้า!...จะทำอะไร”   เมษาร้องออกมาเมื่อเคลย์ตันกดเธอแนบไว้กับโต๊ะทำงานของเขาด้วยมือข้างเดียว และเขาย้ายมือตัวเองอีกข้างดึงกางเกงเธอจนหลุดพ้นจากสะโพกไป

“วาดวิมานไงจ๊ะที่รัก...อื้ม”

อื้มมมม เมษาร้องออกมาเมื่อสิ้นเสียงของเขา แท่งเนื้อของเคลย์ตันก็ผ่านเข้าสู่โพรงสาวไปอย่างรวดเร็ว เมษากัดปากตัวเองแน่น เพราะเธอเจ็บอีกแล้ว ร่างบางนิ่งค้าง ฝ่ามือทั้งสองนาบยันกับโต๊ะไว้แนบแน่น เมื่อซาตานบ้าคลั่งเข้าสิงเคลย์ตันอีกครั้ง เขากระแทกแท่งเนื้อเข้าออกใส่โพรงสาวของเธออย่างบ้าคลั่ง 

เมษาแนบแก้มกับโต๊ะ หลับตาปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เมื่อเธอไม่อาจต้านทานความต้องการของเคลย์ตันได้ 

พึบ พับ พึบ พับ พึบ เสียงจังหวะประสานไปกับเสียงลมหายใจที่ถี่เร็วของเคลย์ตัน กรามแกร่งขบกัดเมื่อโพรงสาวตอดรัดแก่นกายที่ยังคงขยับกระแทกเข้าออกโพรงสาวเต็มอัตราตามแรงอารมณ์ความต้องการที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“ที่รัก...ดีมาก...รัดผมแน่นๆ แบบนั้น” เคลย์ตันครางออกมาเป็นภาษา เมษาเปิดปากหอบหายใจ เมื่อร่างกายเธอตอบรับความป่าเถื่อนของเคลย์ตัน ร่างบางสั่นสะท้านเพราะเสียวซ่านกับแรงกระแทกนั้น ลมหายใจเธอติดขัด

“ไม่ไหวแล้ว” เมษาร้องออกมา เมื่อเธอเสียวซ่านจนถึงจุดสูงสุด เคลย์ตันเร่งจังหวะเร็วขึ้นเพราะตัวเขาเองก็ไปต่อไม่ได้เช่นกัน ยิ่งเมษาเสียวมากขึ้นเท่าไหร่เธอก็จะตอดรัดเขาไว้แน่น 

“พร้อมกันที่รัก” เคลย์ตัันครางออกมาอีกครั้ง และเพียงเสี้ยววินาทีเสียงร้องครางดังกึกก้องเมื่อทั้งสองไปยังจุดสูงสุดของร่างกายเกินต้านทาน

ฮึ่ม ฮึ่ม ฮึ่ม เคลย์ตันดึงร่างบางให้ติดตามเขามาด้วย เมื่อเขานั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ที่สุด โดยที่จุดเชื่อมโยงของพวกเขายังคงอยู่ ลมหายใจถี่เร็วของทั้งสองยังคงเกิดขึ้น เคลย์ตันกอดร่างเมษาที่นั่งอยู่บนตักเขาให้เธอพิงซบแผ่นอกแข็งแรง

เมษาแหงนหน้าพิงแผ่นอกแข็งแรง เธอไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะต้านทานดิ้นหนีหลุดจากการกอดรัดของเขา แผ่นอกแข็งแรงค่อยๆเบาบางการขยับลงเรื่อยๆ แต่เขายังคงนิ่งอยู่แบบนั้น นิ้วมือเรียวงามแข็งแรงเลื่อนมาเกลี่ยเส้นผมยาวบนใบหน้าของเมษาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ยังไหลออกมาบ้างเล็กน้อย

“เมษา ไม่ผิดหรือแปลกเลย รสนิยมของคู่รักแบบนี้เป็นเรื่องปกติ” เคลย์ตันกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง

! เมษาตกตะลึง เคลย์ตัน เขารู้ได้อย่างไรว่าน้ำตาที่ไหลออกมา เพราะเธอกำลังกลัวตัวเอง เธอคิดว่าตัวเองเกลียดสิ่งท่ี่เขาทำ แต่แท้จริงแล้ว เธอไม่เลย ไม่เลยสักนิดที่จะมีความรู้สึกนั้น ตรงกันข้ามเธอมีความสุขที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ 

“รู้  รู้ได้ยังไง?” เมษาถามเสียงสั่นพร่า

“ร่างกายคุณมันฟ้อง อย่ากลัวเลย ไม่มีอะไรผิดปกติทั้งนั้น” เคลย์ตันตอบคำถามพร้อมปลอบใจโดยการให้ข้อมูลจริง 

เมษาพลิกกายแนบใบหน้ากับแผ่นอกแข็งแรงนั้นมากขึ้น เธอพยายามหยุดยั้งเสียงร้องไห้ไว้ แม้ทำได้ยากนัก แต่เคลย์ตันก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เขาทำเพียงลูบแผ่นหลังบางขึ้นลง พร้อมรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุข


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha