[จบ] คลั่งรักซาตาน 2 [Loved Devil]

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 64 : [มดแดง&เค-วอลลิส] “แค่ตอบว่าน่ารักก็พอ อย่างอื่นหุบปากไปเลย!!!”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ในกองถ่ายทำภาพยนตร์ มดแดงเบิกตากว้างอย่างตื่นตาตื่นใจ พวกเธอกลับแอลเอหลังจากที่พักผ่อนอยู่นูนาวุตสองวันและวันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรก มดแดงถูกปล่อยให้อยู่กับเจ้าหน้าที่กองถ่ายคนอื่น ‘สวัสดิการ’ที่หน้าอกของเธอติดป้ายนี้อยู่

มดแดงทำงานตามคำบอกของคนในกองถ่าย ยกน้ำ ถือป้าย ถือฉาก อะไรก็ตามแต่เท่าที่ถูกสั่งมาให้ทำ มดแดงทำได้หมด เธอได้เห็นนักแสดงดังๆหลายคน ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นกันเอง สนุกสนานในกองถ่าย แต่พอถึงเวลาทำงานต่างก็ตั้งใจ เข้มงวด กันมาก แบบนี้สินะที่เรียกกันว่าคุณภาพระดับฮอลลีวูด [Hollywood] 

“มดแดง...” มดแดงยิ้มและวิ่งไปหาคนที่เอ่ยเรียก เค-วอลลิส ยิ้มและเอาผ้าขนหนูของตนซับเหงื่อบนใบหน้ามดแดงอย่างอ่อนโยน แม้เขาจะยุ่งตลอดทั้งวัน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองมดแดงที่ทำงานอย่างอดทน ทุกคนที่นี่ไม่รู้ว่าเขากับมดแดงเกี่ยวข้องกันอย่างไร ซึ่งเค-วอลลิส ไม่สนใจเรื่องนี้ เขาไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศและไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบัง แม้ตอนนี้ที่เขาซับเหงื่อให้มดแดงในที่โล่งที่มีทีมงานเดินผ่านไปมา “ดื่มน้ำเสียหน่อย...” เค-วอลลิส ยื่นกระบอกน้ำของตนให้มดแดง ซึ่งมดแดงก็รับมาและเอาไปดื่มอย่างธรรมชาติ ผู้คนที่อยู่ในแถบนั้นต่างก็อดไม่ได้ที่จะต้องมอง แม้จะสงสัยแต่ก็ไม่มีใครเอ่ยอะไร เห็นก็พอเข้าใจ ที่นี่ไม่มีระบบเด็กเส้นอะไร เมื่อเข้ามาทำงานก็คือทำงาน 

“สนุกจังเลยค่ะ” เค-วอลลิส ยิ้ม

“แล้วคิดว่าใช่สิ่งที่ชอบมั้ย งานภาพยนตร์”

“อื้มมม...ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่เอาเป็นว่า วันนี้มดแดงสนุกและมีประสบการณ์เพิ่มขึ้นอีกอย่างแล้วกันค่ะ” เค-วอลลิสยิ้มและยกมือยีผมยาวที่ถูกมัดไว้เป็นหางม้าด้านหลัง

“ไปกินอะไรกันดีกว่า กองถ่ายจัดอะไรให้กินบ้างละวันนี้...” เค-วอลลิส เอ่ยถามมดแดง และมดแดงก็เดินเคียงข้างเขาไปยังสถานที่ที่ถูกจัดไว้สำหรับทานอาหาร มดแดงจัดอาหารมาให้ เค-วอลลิส และตัวเอง ทั้งสองนั่งทานด้วยกัน จน...

“จะไม่แนะนำกันเลยเหรอ?” ผู้กำกับร่วมกับเค-วอลลิส เดินเข้ามานั่งข้างๆ       เค-วอลลิส เพราะมดแดงนั่งตรงข้ามกับเขาอยู่

“มดแดง นี่ทอม ส่วนทอมนี่ มดแดง คนรักของฉันเอง...” มดแดงยิ้มและกล่าวทักทายผู้กำกับที่เป็นเพื่อนกับคุณเค เธอยังไม่มีโอกาสได้ทักทายกับผู้กำกับร่วมคนนี้เลย ทอม ยิ้มและทักทายกลับอย่างเป็นกันเอง...

“ทานพร้อมกันเลยมั้ยคะ? เดี๋ยวมดแดงไปเอาอาหารมาให้ค่ะ”

“ได้เหรอ?”

“ได้สิค่ะ...รอสักครู่นะคะ” เค-วอลลิส ไม่ได้พูดอะไร เขานั่งทานอาหารต่อ จน...

“ไม่ยักรู้ว่า คุณนักแสดงนำชอบแบบนี้...”

“น่ารักมั้ยละ?” เค-วอลลิส พูดกับเพื่อน

“เออว๊ะ!  น่ารักดี ตัวเล็กๆ บางๆ น่าทะนุถนอมไปอีกแบบ” เค-วอลลิส หันมามองหน้าเพื่อน สายตาส่งตรงไปในดวงตาทอมว่าเขาไม่ชอบให้ใครมาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับมดแดงมากเกินความจำเป็น

“แค่ตอบว่าน่ารักก็พอ อย่างอื่นหุบปากไปเลย!!!”  เค-วอลลิสเอ่ยเสียงราบเรียบ เยือกเย็นใส่เพื่อน ทอมยิ้มให้กับเพื่อนที่แสดงความหึง หวง และพร้อมยกนิ้วสัญลักษณ์ว่า โอเค กลับไป เมื่อมดแดงกลับมาพร้อมกับถามดอาหารอีกชุดสำหรับทอม ทั้งสามก็ทานกันต่อ มดแดงทานเงียบๆและฟังผู้กำกับทั้งสองที่ทานไปคุยเรื่องงานไปด้วย เมื่อมื้ออาหารจบลง มดแดงก็เสิร์ฟกาแฟให้ผู้กำกับทั้งสองคน ที่ยังนั่งคุยและดื่มกาแฟต่ออีกหน่อย จนถึงเริ่มเวลาถ่ายกันอีกครั้ง

“เค...นาน่า กำลังไปหานายว๊ะ!!!”  ข้อความที่เข้ามาในโทรศัพท์ของ เค-วอลลิส เมื่อตอนบ่าย มาจากเคลย์ตันที่ทราบก็รีบแจ้งให้น้องชายรู้ทันที แต่ข้อความก็ยังไม่แสดง     สเตตัสว่าอ่านแล้ว เมื่อเค-วอลลิส วางโทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ไม่ได้สนใจมากนัก เมื่อเขายังยุ่งวุ่นวายกับการทำงาน

“ขอโทษนะคะ ฉันมาพบ เค-วอลลิสค่ะ” มดแดงแหงนหน้าหันกลับไปมองเจ้าของเสียงที่เข้ามาได้อย่างไรกันนะ ก็ที่นี่เขาไม่ให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามานี่นา...แต่เมื่อเธอคนนั้นเอ่ยอย่างสุภาพกับเธอมดแดงก็ต้องสุภาพไว้

“เอ่อ!  คุณนัดเขาไว้เหรอเปล่าคะ?” มดแดงถามกลับ  และเธอก็รู้สึกแปลกๆ เพราะผู้หญิงตรงหน้า เหมือนคุ้นหน้าคุ้นตาแปลกๆ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก

“ไม่ค่ะ ฉันรู้ว่าเขาถ่ายทำภาพยนตร์อยู่ที่นี่ก็เลยตามมา เพื่อที่จะพบกับเขา...เขาอยู่ตรงไหนเหรอคะ เดี๋ยวฉันเดินไปหาเขาเอง...”

“ไม่ได้ค่ะ เพราะด้านในพวกเขาทำงานกันอยู่ ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปค่ะ” มดแดงกล่าวอย่างสุภาพ

“แล้วจะทำไงถึงจะได้เจอกับ เค-วอลลิส” มดแดงเงียบและครุ่นคิด ว่าเธอจะทำอย่างไรดี ผู้หญิงสวยเสียด้วยมาขอพบคนรักของเธอ

“เอ่อ พอจะบอกได้มั้ยคะว่าคุณมีธุระอะไรกับคุณเค-วอลลิส" มดแดงไม่แสดงตนว่าตัวเองเป็นอะไรกับผู้กำกับควบตำแหน่งนักแสดงนำ

นาน่า เกิดความลังเล เพราะระหว่างเธอกับ เค-วอลลิส จบไม่สวยนัก และอีกอย่างเธอก็ละเมิดคำสัญญาที่มีให้กับเคลย์ตัน ว่าจะไม่มาวุ่นวายกับน้องชายเขาอีก ในขณะที่มดแดงรอคำตอบ คนในกองถ่ายเห็นนาน่าก็จำได้ทันทีว่าเธอเป็นใคร คนที่ทำงานกับ     เค-วอลลิส นานหลายปีก็ต้องรู้จักนาน่ากันทั้งนั้น

“มีอะไร?” เค-วอลลิส ที่เดินออกมาจากฉากเมื่อทอมสั่งคัท ถามผู้ร่วมงานฝ่ายกอง เมื่อจู่ๆวิ่งมา และทำท่าทางอึกอัด

“มดแดงกับนาน่า...” เค-วอลลิส คิ้วขมวดเข้าหากันทันที มดแดงเขาเข้าใจได้ แต่นาน่า มาเกี่ยวอะไรด้วย

“เซน นายกำลังบอกว่า นาน่ามาที่นี่ใช่มั้ย?” เซนพยักหน้า และเค-วอลลิส ก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที มันเรื่องอะไรกันว๊ะ!  นาน่าทำไมเธอไม่ไปแล้วไปลับ กลับมาทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายอะไรอีก แม้แต่คำว่าเพื่อน ก็ไม่มีให้อีกแล้วสำหรับนาน่า เค-วอลลิส คิดอยู่   ในใจขณะที่เดินออกไปยังจุดเกิดเหตุ

นาน่าเบิกตากว้าง เมื่อเห็นคนที่เธอมาหา กำลังเดินมาทางนี้แล้ว มดแดงเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของนาน่า ทำให้เธอต้องหันหลังกลับไปมอง และเค-วอลลิส ก็เดินมาถึงที่เกิดเหตุ

“สวัสดีครับคุณเชียร์เลอร์” เค-วอลลิส ทักทายนาน่า ตามมารยาท เชียร์เลอร์ คือนามสกุลของนาน่า โดยที่เค-วอลลิส โอบไหล่มดแดงไว้ โดยที่เขาหยุดทักทายนาน่าข้างกายมดแดง

“เค...คุณสบายดีนะคะ”

“ผมสบายดีครับ แต่คุณไม่เห็นต้องมาไกล เพียงแค่มาเห็นว่าผมสบายดีมั้ย” มดแดงที่ยืนอยู่ มองคนโน้นคนนี้สลับไปมา ก็เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ไปนะสิ!

“เค คุณคงยังไม่ทราบเรื่อง ความจริงทั้งหมด”

“ความจริงอะไร?” เค-วอลลิส ถามกลับอย่างสงสัย 

“เรื่องต้องใช้เวลา คุณจะให้นาน่า ยืนบอกตรงนี้เหรอคะ?” เค- วอลลิส หยุดคิดเล็กน้อย และพยักหน้าอนุญาตให้นาน่าเข้าไปนั่งเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ และมดแดงก็ได้รับอนุญาตให้ไปไหนก็ได้แล้ว 

มดแดงที่เดินแยกมาเงียบๆ สมองของเธอก็ทำงานอีกครั้ง มันคุ้นมาก แต่ทำไมมันลางเลือนมาก “คุณนาน่าจะกลับมาคืนดีกับคุณเคอย่างงั้นเหรอ...” มดแดงหยุดการก้าวเท้าทันทีที่ได้ยินเด็กในกองคุยกัน และอีกคนก็ตอบว่า “ไม่แน่นะ ตอนนั้นคุณเคก็แย่มากเลย ตอนที่คุณนาน่าทิ้งไป...” มดแดงเบิกตากว้าง และภาพลางเลือนของหญิงสาวในพาดหัวข่าวก็แจ่มชัดขึ้น ‘แฟนเก่า’ 

มดแดงหลบหลีกเดินไปอีกทาง ไม่ต้องการให้สองคนที่คุยกันเรื่องของคุณเค เห็นว่าเธอเดินมาและได้ยินที่พวกเขาคุยกัน “...แต่ฉันว่าไม่นะ ก็คุณเค เปิดตัวคนใหม่แล้ว มดแดงไง ปกติคุณเคไม่เคยพาผู้หญิงมาที่กองถ่ายเลยถ้าไม่ใช่คนสำคัญ...” หนึ่งในสองที่คุยกันเอ่ยออกมา แต่มดแดงก็ไม่อาจได้ยิน เมื่อเธอเดินไปไกลเกินกว่าเสียงพูดคุยเบาๆจะลอยตามลมให้เธอได้ยิน 

มดแดงหลี่ตามองชายหญิงที่นั่งคุยกันใต้ต้นไม้ เค-วอลลิส สีหน้าเรียบเฉย ในขณะที่นาน่าร้องไห้ไป และเล่าเรื่องราวต่างๆไปด้วย 

“ไอ้ความรู้สึกที่เรียกว่า หึง มันเป็นแบบนี้เองเหรอ” มดแดงพึมพำกับตัวเอง และนั่งลงบนเก้าอี้ในตำแหน่งที่ เค-วอลลิส หันมาก็จะเห็นเธอทันที และถ้าเขาหันมาก็จะเห็นว่าเธอจดจ้องมองเขาอยู่ มดแดงทำใบหน้าบูดบึ้ง หน้าตูม กอดอก สายตามอง เค-วอลลิส และนาน่าตลอด ...ให้ตายเถอะคุณเค มดแดงเข้าใจความรู้สึกของคุณเคก็ตอนนี้เอง... มดแดงคิดในใจอย่างเคืองๆ 

“นาน่า ผมเข้าใจแล้ว แต่...” เค-วอลลิส ยอมเรียกชื่อต้นของนาน่าอีกครั้ง เหมือนอดีตอันหวานชื่นของทั้งสอง แต่... ประโยคที่ต่อท้ายมา ทำให้น้ำตาที่กำลังจะเหือดแห้ง ไหลออกมาอีกครั้ง “...แต่ผมไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรที่มีต่อคุณอีกแล้ว และผมก็ไม่มีพื้นที่ว่างของหัวใจและโอกาสให้เราสองคนเริ่มต้นใหม่ได้อีกแล้ว...เพื่อน ระหว่างเราสองคนเป็นได้แค่นั้น”  นาน่า เงียบงัน และบอกกับเค-วอลลิส ว่าเธอขออยู่ตามลำพัง ซึ่งเค-วอลลิส ก็ยินดีและเป็นฝ่ายลุกและเดินไปยังที่โล่งที่มียายเด็กหน้าบึ้งนั่งกอดอก และมองตามเขาตลอดทุกการย่างก้าว

“…..” มดแดงแค่มอง ไม่ยอมเปิดฉากพูดอะไรกับเค-วอลลิส ก่อน เมื่อเขาเดินมาถึง

“ขึ้นมานั่งบนตักคุณเคมั้ย?” เค-วอลลิส แอบแหย่มดแดง ที่ยังนิ่ง แต่ใบหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจอยู่ไม่น้อยเลย

“ไม่!” มดแดงตอบสั้นๆ

“หึงมากเลยเหรอ?” เค-วอลลิส ถามกลับใบหน้าแย้มยิ้มออกมา

“ใช่!” มดแดงตอบสั้นๆ

“แล้วรู้เหรอว่า นาน่าเป็นแฟนเก่าคุณเค” 

“รู้!” มดแดงกระแทกเสียงใส่ ทั้งๆที่ก็ชัดเจนอยู่แล้ว ว่า แฟนเก่า แต่เธอก็ไม่รู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด

“คุณเคไม่ได้กลับไปคบกับเขาสักหน่อย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนกำลังโกรธกันอยู่ละ...” 

“ไม่รู้!” มดแดงเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมเธอถึงไม่สามารถตัดความรู้สึกแบบนี้ทิ้งไปได้นะ

เค-วอลลิส ขยับและลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นตรงหน้ามดแดง  สองมือวางบนขาของมดแดงที่นั่งนิ่งๆ แต่สายตาก็มองอยู่ที่คุณเคของเธอ 

“จะให้คุณเคทำยังไง มดแดงถึงจะสบายใจขึ้น บอกมาเลยคุณเคยอมทำทุกอย่าง ขออย่างเดียว คือ ยิ้มหวานๆให้คุณเคเท่านั้นก็พอ...” ภาพมดแดงและเค-วอลลิส ปรากฎต่อสายตาของทุกคนทั้งกองถ่าย ไม่เว้นแต่นาน่าที่มองอย่างเหลือเชื่อ เด็กผู้หญิงคนนั้นกับ    เค-วอลลิส และที่ทำให้นาน่าเปลี่ยนไป คือ เค-วอลลิส ไม่เคยเป็นแบบนี้กับเธอเลย แม้เธอจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนอ่อนไหวและอ่อนโยนมาก แต่กับผู้หญิงเอเชียคนนี้ เค-วอลลิส ยังคงความอ่อนโยนในตัวไว้ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่า มันมากกว่าที่เธอเคยได้นะ หลายปีที่คบกันมา เธอไม่เคยรู้สึกอิจฉาเลย จนกระทั่งเธอเห็นการคุกเข่างอนง้อของเค-วอลลิส ที่กระทำต่อหญิงสาวเอเชียคนนั้น

“ไม่รู้!” มดแดงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง สายตามองสบตาคุณเคของเธอไม่ละหันไปมองทางไหนเลย พลังแห่งรักที่สองคนนี้กำลังมอบให้กันและกันทางสายตา ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูสว่างไสวขยายวงกว้างจนปกปิดสภาพแวดล้อมจริงเสียสิ้น 

โอ้ย!

“มดแดง!” เค-วอลลิส และมดแดงกลับสู่โลกความเป็นจริง เมื่อมดแดงโดนกระบอกน้ำกระแทกที่หน้าผากอย่างจังแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้หลายๆคนในกองถ่ายแถบนั้นรีบวิ่งเข้ามายังจุดเกิดเหตุ เมื่อต่างก็เห็นเหตุการณ์และตัวก่อเหตุก็ยืนอยู่ไม่ไกลจากมดแดงและเค-วอลลิส

“เจ็บชะมัด!” มดแดงบ่นพร้อมกับค่อยๆปล่อยมือที่ยกขึ้นมากุมที่หน้าผาก เมื่อ เค-วอลลิส พยายามดึงมือเธอออก เพื่อดูอาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้น 

“นาน่า เธอเป็นบ้าอะไร!!!” เค-วอลลิส ตะโกนเสียงดังด้วยความโมโหอย่างยิ่งยวด แม้จะสบายใจขึ้นมาบ้างที่มดแดงไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่รอยแดงนูนนั้นคงอยู่บนหน้าผากเธอไปอีกหลายวันเลย

นาน่า เองก็ตกใจ แต่ที่เธอตกใจไม่ใช่อาการบาดเจ็บของมดแดง แต่เป็นเสียงก้องกังวาลด้วยความเดือดดาลของเค-วอลลิส ที่มาพร้อมกับสายตาที่แทบจะฆ่าเธอได้เลย และถ้าคนในกองไม่เข้าไปดึงเค-วอลลิส ไว้ เขาจะทำอะไรเธอไปแล้วก็ไม่รู้

“ที่เรารักกันไม่ได้อีกเพราะเด็กผู้หญิงคนนั้น ฉันอยากจะฆ่ามัน ถ้าไม่มีมันสักคน คุณก็จะกลับมาเป็นของฉัน”

“นาน่า คุณมันบ้า และโง่มาก เธอคนนี้ไม่ใช่คนที่มาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ ไอ้ความรู้สึกแบบนั้นมันหมดไปนาน นานเป็นชาติแล้ว!!!!” เค-วอลลิส กระชากเสียงพูดด้วยความโมโห  “ไปให้พ้นหน้าผมตอนนี้เลย และต่อไปนี้ไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก” 

เค-วอลลิสพูดจบ หันกลับไปหามดแดงและตะโกนบอกทุกคนในกองว่า วันนี้เลิกกอง... ทุกคนเมื่อได้รับคำสั่งนั้น ต่างก็กุลีกุจอกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีใครหันมาสนใจนาน่าที่ยืนนิ่ง อึ้ง ทำอะไรไม่ถูกกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

“เค...นาน่า กำลังไปหานายว๊ะ!!!”  เค-วอลลิส เลิกคิ้วที่พึ่งมาเห็นข้อความจากพี่ชาย แต่ก็ไม่ได้โทร.กลับไป เพราะสำหรับเขาตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วที่อยากรับรู้เกี่ยวกับนาน่า

มดแดงที่นั่งเคียงข้างคนขับ มือข้างหนึ่งกดแผ่นประคบที่ถูกนำมาแปะวางไว้บนหน้าผากของตัวเอง  เค-วอลลิส แค่ชำเลืองหันไปมองเป็นระยะเท่าที่จะทำได้ แต่ถึงตอนนี้ตั้งแต่ที่มดแดงบ่นว่าเจ็บ เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

“มดแดง โกรธอะไรคุณเคเหรอเปล่า”

“เปล่าค่ะ แค่มดแดงเจ็บจนไม่อยากพูดให้กระเทือนไอ้ลูกกลมๆปูดๆบนหน้าผาก” เค-วอลลิส ยิ้มออกมาจนได้ น่ารักแบบนี้สินะ! ที่เรียกว่ามดแดง

“ขอบใจนะที่ไม่โกรธคุณเค”

“คุณเคไม่ได้ผิดอะไรเสียหน่อย และอีกอย่างคุณคนนั้นก็ดูน่าสงสารจะตายไป ถูกคุณเคตะคอกใส่แบบนั้น ไม่รู้ว่าป่านนี้จะกลับถึงบ้านโดยปลอดภัยเหรอยัง” เค-วอลลิส ยิ้มแกมขำ เอาสินะ! เอาแน่เอานอนกับมดแดงได้เสียที่ไหน แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว และด้วยเป็นการไถ่โทษที่ไม่มีความผิดของเค-วอลลิส คืนนั้นมดแดงได้รับการดูแลอย่างดี จนหลับไปอย่างสงบ และเมื่อมดแดงหลับไปแล้ว เค-วอลลิส จึงต่อสายหาเคลย์ตันเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ให้พี่ชายฟัง

“นายให้อภัยนาน่าเถอะ เธอเจอเรื่องแย่ๆมามาก...” เคลย์ตันเอ่ยออกมาหลังจากที่ฟังจนจบ

“มดแดงไม่เป็นไรมาก ผมก็ไม่ติดใจอะไร แต่ผมก็ไม่อยากเจอเธออีกแล้ว”

“อื้ม!  พี่ว่า นาน่าก็คงไม่ไปวุ่นวายกับนายแล้วละ ทำน่ากลัวใส่เธอแบบนั้น”

“เออ พี่ครับ ผมคงไม่ได้ไปร่วมงานครบรอบของโรงแรมนะครับ”

“ไม่เป็นไร แล้วจะมาถ่ายทำตอนไหน? โรงแรมใหม่พี่น่าจะเรียบร้อยอีกไม่กี่สัปดาห์ สถานที่เหมาะให้เคใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำเลยละ วันนี้พี่เข้าไปดูแล้ว สยองนิดๆ สัญญาซื้อขายเสร็จ นายก็มาได้เลย ก่อนที่พี่จะสังคยานาครั้งใหญ่”

“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมแจ้งอีกที หลังจากที่คุยกับทอมแล้ว”

“โอเค ตามนั้น แล้วเจอกัน”

“ครับ และแสดงความยินดีล่วงหน้ากับพี่และคุณเมษาด้วยนะครับ”

“ขอบใจ นายก็เช่นกัน มีความสุขกับมดแดงให้เต็มที่ ไว้อีกสักสี่ปี เราค่อยมีหลานให้พ่อกับแม่...”

“ได้ ให้พี่เคน จัดเต็มไปก่อนเลย ของผมและของพี่ เจ้าสาวยังต้องเรียนหนังสือก่อนสินะ!” เสียงหัวเราะของเคลย์ตันและเค-วอลลิส ดังออกมาพร้อมกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha