คมรักพิศวาสร้อน

โดย: ช่อพิกุล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ร้อนสวาท 2 จบตอน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

การมาเดินดูของที่ระลึกแถวสะพานริอัลโต้ สะพานที่สวยที่สุดและโด่งดังที่สุดในเมืองเวนิสก็ทำให้ไลลาคลายความร้อนในกายลงได้บ้างเหมือนกัน ร่างบางกะทัดรัดในชุดโค้ทสีน้ำตาลยาวถึงเข่ายืนทอดมองคู่รักบนเรือกอนโดล่าผ่านหน้าไปลำแล้วลำเล่าด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ซุกซ่อนความเหงาเปล่าเปลี่ยวไว้ภายในใจ

“อะแฮ่ม เจอกันอีกแล้วนะครับ ซินญอริน่าไลลา”

“อุ๊ย คุณซานโดเลส มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ความตกใจที่จู่ๆก็มีคนมาส่งเสียงกระแอมทักทายทางด้านหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้งจนเกือบเสียหลัก เพราะกำลังหลงอยู่ในวังวนโลกส่วนตัวของตนเอง

“ก็มาตอนที่คุณเห็นนี่แหละครับ” บอกเสียงนุ่มแต่ยังไม่ปล่อยมือจากการโอบประคอง รอยยิ้มหวานกรุ้มกริ่มส่งมาให้สาวสวยตรงหน้าไม่ยอมหุบ เขาแอบมองเธอมานานเป็นเดือนๆแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปทักทายเพราะเธออยู่ในเวลาทำงาน วันนี้ถือเป็นความโชคดีที่ได้เจอสาวน้อยคนนี้ถึงสองครั้งด้วยความบังเอิญ

“อ๋อ ค่ะ”

“มาคนเดียวเหรอครับ”

“ค่ะ คือฉันไม่ค่อยมีเพื่อน” เธอตอบไปตามตรง เพราะมาทำงานที่เวนิส เธอไม่ค่อยได้รู้จักใครเป็นการส่วนตัว จะรู้จักก็เฉพาะเพื่อนที่ทำงานด้วยกันที่ร้านอาหารเท่านั้น แต่ก็ไม่สนิทพอที่จะชวนกันไปเที่ยวไหนต่อไหนได้เหมือนดาริน

“ถ้าอย่างนั้น รับผมเป็นเพื่อนสักคนนะครับ”

“เอ่อ จะดีเหรอคะ คือชั้น...”

“ดีสิครับ เพราะคำว่าเพื่อนไม่แยกชนชั้นไม่แบ่งเชื้อชาติ ผมจะดีใจมากถ้าคุณตอบรับ” เขายิ้มหวานมากขึ้นจนหัวใจของไลลาแทบละลาย โดยเฉพาะสายตาหวานฉ่ำที่เขามองมา ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวแปลกๆ

“ก็ได้ค่ะ”

“ขอบคุณนะครับ ถ้าอย่างนั้นเพื่อฉลองการเป็นเพื่อนของเรา เราเข้าไปดื่มกาแฟในร้านข้างหน้านั่นด้วยกันนะครับ กาแฟที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความหอมอร่อยกลมกล่อมมาก”

“แหม คุณบรรยาสรรพคุณเสียขนาดนี้ ฉันคงไม่ปฏิเสธแล้วนะคะ” ไลลายิ้มหวานตอบกลับ คนชวนจึงฉวยโอกาสโอบเอวบางเพื่อนสาวคนใหม่ของเขาด้วยท่าทีสุภาพเข้าไปในร้านกาแฟด้วยสีหน้าพึงพอใจ

เมื่อเข้าไปในร้านกาแฟสด ทั้งสองหนุ่มสาวก็เลือกเมนูที่ตนเองชอบกับขนมปังคนละไม่กี่ชิ้น แล้วก็คุยกันอย่างถูกคอ

“คุณเคยได้ยินความเชื่อเรื่องความรักของชาวเวนิสบ้างไหมครับ"

ไลลาส่ายหน้ายิ้มๆแทนคำตอบ

“เขาเล่าขานกันมาว่า คู่รักคู่ไหนที่นั่งเรือกอนโดล่าลอดใต้สะพานริอัลโต้ ความรักของทั้งสองจะยั่งยืนยาวนาน”

“ว้าว มีเรื่องราวความรักที่แสนโรแมนติกแบบนี้ด้วยเหรอคะ”

“ใช่ครับ แต่ว่าความรักจะสัมฤทธิ์ผลที่เมื่อคู่รักจูบกันขณะที่นั่งเรือลอดใต้สะพานพอดีนะครับ เขาว่ากันแบบนั้น”

“เอ่อ แล้ว...คุณซานโดเลสเคยลองสักครั้งหรือยังคะ” ถามอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงนัก อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขามีคนรักแล้วหรือยัง

“บ่อยไปครับเพื่อเอาใจสาวๆที่ผมเคยควง แต่ไม่ได้ทำไปเพราะอยากมีความรักที่ยั่งยืนอะไรกับใครนะครับ อีกอย่างเรื่องการคิสกันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาของที่นี่” เขาตอบตรงๆไม่คิดจะปิดบัง แต่คำว่า เคยควงทำให้ไลลารู้สึกดีขึ้น และเธอก็ไม่คิดอะไรหากผู้ชายหน้าตาดีๆอย่างเขาจะเคยมีคู่ควงมาแล้วหลายคน ก็ตอนนี้เธอกับเขาเป็นแค่เพื่อนกันนี่นา ทำไมจะต้องคิดมากด้วยล่ะ

“แต่การทำแบบนั้น หญิงไทยจะถือมากค่ะ” เอ่ยออกไปแบบก้มหน้า จู่ๆแก้มนวลสองข้างก็รู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องทำนองนี้

“ผมทราบครับ ผมจึงชอบผู้หญิงไทย”

ไลลาเริ่มไม่กล้าสบตาผู้ชายตรงหน้าแล้ว เพราะไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยจุดประสงค์อะไร

“คืออีกอาทิตย์หนึ่ง จะมีงานเวนิสคาร์นิวัลหรืองานสวมหน้ากาก ผมอยากชวนคุณมาเที่ยวที่นี่ ผมอยากพาคุณล่องเรือเที่ยวไปรอบๆเมืองแห่งสายน้ำที่ผมรัก”

ไลลาแอบตื่นเต้นดีใจลึกๆ นี่เขากำลังชวนเธอล่องเรือกอนโดล่าที่เธอฝันถึงมาตลอดหรือเนี่ย ที่เธอส่ายหน้าตอนที่เขาถามเมื่อครู่ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้เรื่องความเชื่อนั่น แต่เธออยากได้ยินจากปากของชาวเวนิสเองมากกว่า

“คุณยิ้มแบบนี้ ผมถือว่าตกลงนะครับ” คนเจ้าเล่ห์รีบสรุปคำตอบเองทันที

สำหรับไลลา นี่เป็นความฝันของเธอ ครั้งหนึ่งในชีวิตก็อยากนั่งเรือกอนโดล่ากับชายในฝัน ล่องไปตามสายน้ำที่กว้างใหญ่แห่งเมืองเวนิส เมืองที่เต็มไปด้วยเกาะเล็กๆหลายเกาะที่มีแต่ความโรแมนติก

มือบางถูกกอบกุมเมื่อไหร่ไม่ทันรู้ตัว เพราะมัวแต่คิดฝันไปไกล ทำให้ซานโดเลสมีโอกาสสำรวจความสวยน่ารักของหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียดละออ

ไลลาไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยจัด ไม่ใช่ผู้หญิงหุ่นดีทรงโตและสูงโปร่งเหมือนนางแบบที่เขาเคยควง แต่เธอเป็นผู้หญิงบอบบางแต่มีสัดส่วนตัวเล็กๆ ดูน่าทะนุถนอมมากกว่า ผิวพรรณของเธอขาวนวลแต่ไม่ขาวซีด และเป็นสาวน้อยที่ค่อนข้างขี้อาย เพราะสังเกตได้ว่าแก้มนวลทั้งสองข้างของเธอจะแดงระเรื่อขึ้นมาทุกครั้งที่ถูกเขาจ้องมอง

“คุณไลลาครับ”

“คะ” เมื่อได้สติจึงรีบดึงมือกลับอย่างนุ่มนวล

“เช้าวันอาทิตย์หน้า ผมไปรับคุณนะครับ ว่าแต่คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

“ฉันพักที่อพาร์ทเม้นท์...อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนักหรอกค่ะ”

“โอเคครับ คุณตกลงรับปากกับผมแล้วนะ”

ไลลายิ้มหน้าแดงมากขึ้น นี่เธอใจง่ายถึงขนาดนี้เชียวหรือ เจอกันแค่ครั้งเดียวก็ตกลงรับปากไปเที่ยวกับเขาเสียแล้ว

“เอ่อ คุณซานโดเลสคะ คุณมีชื่อไทยสั้นๆมั้ยคะ”

“มีครับ มัมผมเรียกผมสั้นๆว่าซันครับ แต่ไม่รู้ใช่ชื่อไทยหรือเปล่า”

ไลลายิ้ม “งั้นต่อไปฉันขออนุญาตเรียกคุณว่า คุณซันนะคะ”

“ได้สิครับ”

สองหนุ่มสาวนั่งดื่มกาแฟด้วยกันไปคุยกันไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็แยกย้ายกันไปทำธุระ เพราะซานโดเลสมีสายเรียกเข้า เขาจึงได้ขอตัวออกไปทำธุระทั้งๆที่เจ้าตัวยังอยากอยู่กับเพื่อนใหม่ต่อ

ส่วนไลลา ก็เดินดูของที่ระลึกตามรายทางแถวสะพานริอัลโต้จนพอใจ แล้วจึงไปเดินเล่นตามสถานที่สวยๆแถวนั้นต่อ กระทั่งเย็นจึงได้เดินกลับที่พัก

          “อ้ายยย...พี่คิงพอแล้วค่ะ เพื่อนของรินคงกำลังเดินทางกลับแล้ว พี่คิงรีบกลับเถอะค่ะ” ดารินรีบห้ามแฟนหนุ่มเมื่อเห็นเขาตั้งท่าจะเอาเธอต่อโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

          ใบหน้าคมคายยังคงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องเหมือนยังไม่อิ่ม มือกร้านเหมือนหนวดปลาหมึกก็ลูบไล้นวดคลึงไปบนส่วนเว้าส่วนนูนของกายสาวอย่างเมามัน ไม่มีทีท่าว่าจะทำตามที่หญิงสาวบอกแม้แต่น้อย

          “อูวววว..พี่คิงอย่าค่ะ รินเหนื่อยแล้วนะคะ อ้า....” ปากห้ามแต่ความรู้สึกที่ถูกปลุกปั่นกำลังก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนเสียวซ่านไปหมด

          “อีกยกนะริน ไม่ถึงสิบนาทีก็เสร็จแล้ว” บอกชิดทรวงอกอวบ พลางงับเม็ดสีทับทิมเข้าปากอย่างหื่นกระหาย รูปร่างของดารินเย้ายวนน่าฟัดจนไม่อาจห้ามใจ และกว่าเขาจะมีเวลาว่างมาสานต่อเกมรักอีกครั้งก็คงนานหลายวัน

          “อูยพี่คิง เบาๆสิคะรินเจ็บ...” แต่ความเจ็บมีน้อยกว่าความซ่านสยิว ทำให้สาวเจ้าถึงกับครางซี๊ดออกมาไม่ขาดปากยิ่งทำให้องอาจได้ใจ ทั้งดูดแรงขึ้น ปาดเลียทั้งสองข้างไปมาอย่างถึงพริกถึงขิง พร้อมทั้งจู่โจมแอ่งสวาทกลางกายสาวอย่างรู้ใจ

          “โอ้ย อูยยยส์.... พี่คิงขา รินเสียวเหลือเกิน” สะโพกกลมมนเริ่มร่อนสู้มือสากเร็วขึ้นตามจังหวะเข้าออกของปลายนิ้วใหญ่ จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองนิ้วจนดารินเสียวเสียดสะท้านไปทั้งร่าง

          “พี่คิงขาใส่เข้ามาสิคะ เร็วๆค่ะ”

          แต่องอาจยังคงแกล้งแฟนสาวให้ทรมานต่อไป เขาแค่เอาลำรักถูไถไปตามเนื้ออ่อนที่ปริแยกแต่ยังไม่ยอมสอดใส่ง่ายๆ ร่างเล็กจึงบิดไปมาด้วยความซาบซ่านทรมานจนแทบจะขาดใจ

          “อาร์....พี่คิงรินจะถึงแล้ว” ดารินรีบถอยออกห่างเพราะกลัวว่าจะเสร็จสมอารมณ์หมายก่อนที่เขาจะทันสอดใส่เธอ หญิงสาวรีบผลักดันคนรักให้นอนหงายแล้วเป็นฝ่ายควบคุมเกมรักเสียเองเพราะไม่อาจทนรอคอยอีกต่อไป แล้วจับความใหญ่มหึมาที่แข็งจัดขององอาจเข้าหาตนเองอย่างรุนแรงจมมิด

          “โอ๊ย” เจ็บแป๊บเดียวแต่เธอรู้ว่าอะไรจะตามมา

          “อืมมมม....โอว ขยับสิริน”

          “ของพี่ใหญ่มาก มันคับจนรินแทบขยับไม่ไหวค่ะ อ๊ะ...โอย” สองมือหนาจับสะโพกยันสูงขึ้นจนเกือบสุดความยาวแล้วจับกระแทกลงมาแรงๆจนดารินร้องลั่น แล้วองอาจก็จับสะโพกสาวขึ้นจนเกือบสุดแล้วกระแทกลงมาอีกหลายครั้ง ทำให้ดารินครางลั่นด้วยเจ็บระคนเสียวซ่านเผ็ดร้อน เธอก้มมองจุดเชื่อมต่อของเธอกับเขาผลุบๆโผล่ๆก็ยิ่งเกิดความรู้สึกเสียวเสียดลึกมากขึ้นๆจนลืมความเจ็บ

          “โอว อื้มมมม...ยกนี้พี่ขอแรงๆนะริน” ปากพูดมือหนาก็ขยำสองเต้าอย่างเมามันบ้าคลั่ง ทั้งสองอัดกระแทกเข้าหากันจนได้ยินเสียงดังป๊าบๆปนกับเสียงครวญครางบนเกมรักอันดุเดือด

          “ซี๊ดดด... โอว พี่คิงแรงอีกๆ รินไม่เจ็บแล้ว ค่ะอย่างนั้นแหละ ลึกๆเลยค่ะ อ้า... อูว”

          องอาจอัดกระทุ้งกระแทกไม่ยั้ง และเปลี่ยนท่ารักหลายท่าเพื่อยืดเวลาแห่งความสุขออกไป ดารินก็รับแรงโจนจ้วงของเขาได้ทุกท่า รับรู้เพียงความเสียวกระสันสุดๆเท่านั้น องอาจมีเรี่ยวแรงมหาศาลเขาเด้งเข้าหาเธอถี่ยิบรัวแรงจนหัวสั่นหัวคลอน เขาดิบเถื่อนและปลดปล่อยอารมณ์ออกมาจนสุดกู่ ยิ่งทำให้หญิงสาวได้ใจตอบรับเขาไปแบบถึงใจเช่นกัน

          “รินจับเตียงไว้แน่นๆนะ” ดารินแอ่นสะโพกเข้าหา น้ำหวานแตกซ่านด้วยความเสียวสุดยอด สองมือก็จับขอบเตียงไว้มั่นเพื่อรับแรงอัดกระแทกของแฟนหนุ่ม

          “โอ้ววววว พี่คิงแรงอีกค่ะ รินใกล้แล้ว”

          “โอววว พี่ก็ใกล้แล้วเหมือนกัน แต่รินรัดพี่แน่นเหลือเกิน ริน...ริน” แล้วจังหวะรักก็ถี่กระชั้นรุนแรงมากขึ้น จ้วงลึกมากขึ้นอย่างดิบเถื่อนร้อนแรง ถอนเกือบสุดแล้วอัดกระแทกลงไปใหม่ซ้ำๆจนดารินกระตุกเฮือกตอดรัดทุกทิศทาง

          “รินจะถึงแล้ว โอวววว...”

          แล้วดารินหวีดร้องยาวเสียงดังลั่นด้วยความสุขสมสุดขีด กระตุกเฮือกๆรุนแรงหลายครั้ง ก่อนที่องอาจจะกระแทกลำรักเข้าหาแรงๆอีกสองสามแล้วตามเธอไปติดๆ น้ำรักพ่นกระจายจนเต็มถุงยาง ดารินเข่าอ่อนพับลงกับที่นอนทันทีเมื่อเขาถอดถอนกายออก

          ก๊อกๆ!

          นานหลายนาทีทีเดียวกว่าที่ไลลาจะขึ้นมาเคาะประตู เมื่อประตูห้องเปิดออก เธอก็คาดอยู่แล้วว่าทั้งดารินและพี่องอาจจะต้องโผล่มาต้อนรับเธอ

          “พรีมกลับมาถึงไวจังนะวันนี้” ดารินถามยิ้มๆท่าทางเพลียๆไลลาก็พอจะเดาออกว่าวันนี้ทั้งวันสองหนุ่มสาวตรงหน้าคงออกกำลังกายในร่มกันทั้งวันเป็นแน่

“เอ่อ พี่กำลังจะกลับอยู่พอดี พี่ไปก่อนนะริน พรีม”

“ค่ะพี่คิง” ดารินขานรับ แต่ไลลาแค่ยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างรู้ทัน แล้วหันกลับมามองรูมเมทด้วยแววตาเป็นประกายล้อเลียนแทนคำพูดทั้งหมดแบบทำให้คนมองอายม้วนเลยทีเดียว

“ริน พรีมซื้อแซนวิชทูน่ามาฝาก เจ้านี้อร่อยมากนะ” ยื่นถุงขนมให้ คนรับก็รีบรับไปแกะกินทันทีโดยไม่เกรงใจ

“รินกำลังหิวพอดีเลย ขอบใจมากนะ”

“อื้อ”

“นี่พรีม อาทิตย์หน้าจะมีงานคาร์นิวัล มีหนุ่มหล่อคนไหนมานัดบ้างยัง” ดารินแอบหวังว่าไลลาจะมีหนุ่มต่างชาติสักคนมาชวนไปเที่ยว เพื่อที่เธอจะได้มีเวลาไปเที่ยวกับพี่องอาจของเธอสองต่อสองแบบไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจที่ไม่ต้องชวนรูมเมทไปด้วย

“ก็ มีอยู่คนหนึ่ง”

“ว้าว ใครเหรอ บอกหน่อยสิ อยากรู้”

“คุณซานโดเลส เจ้าของร้านอาหารที่พรีมไปทำงานให้เขาไง”

“อ๋อ ที่แท้ก็เจ้าของร้านอาหารสุดหล่อนี่เอง แต่ว่าพรีมเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเขามาบ้างหรือเปล่า”

“ข่าวลืออะไร” คราวนี้ไลลาเป็นฝ่ายอยากรู้บ้าง เพราะเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซานโดเลสเลย

“ก็ข่าวลือว่าเขาเป็นผู้ชายที่เบื่อง่ายหน่ายเร็วแต่อึดสุดๆน่ะสิ อิอิ” คนเล่าแววตาเป็นประกายแบบขำๆชวนให้คนฟังยิ่งอยากรู้รายละเอียดยิ่งขึ้น

“อึด อึดยังไง”

“ก็ได้ยินบางคนเล่าว่า เขาหลั่งช้ามาก ทำให้ผู้หญิงหลายรายทนเขาไม่ได้น่ะสิ แต่มันก็ดีสำหรับพวกผู้หญิงที่มีความรู้สึกช้านะ อาจจะชอบก็ได้ พรีมเคยเล่าให้ฉันฟัง ว่าสามีที่เลิกไปไม่เคยทำให้พรีมไปถึงสวรรค์เลยใช่มั้ยเพราะเขาหลั่งเร็วและไม่ค่อยสนใจความรู้สึกของพรีม บางทีนะพรีม รินคิดว่าคุณซานโดเลสอาจจะทำให้พรีมมีความสุขก็ได้นะ”

“บ้าน่าริน พูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันยังไม่ได้คิดกับคุณซานโดเลสไปไกลถึงขนาดนั้นเสียหน่อย” ไลลาแก้มร้อนผ่าน ขัดเขินอย่างบอกไม่ถูกเมื่อพูดถึงเรื่องบนเตียง

“อิอิ แล้วเขินทำไมล่ะ เรื่องธรรมดาจะตาย ว่าแต่พรีมตกลงไปเดทกับคุณซานโดเลสเขามั้ยล่ะ”

ไลลาพยักหน้ารับยิ้มๆ

“ทั้งหล่อและรวยขนาดนั้น ใครได้เป็นเมียคงสบายไปทั้งชาติเลยนะ” ดารินเสริม

“เขาอยู่สูงกินไป ฉันคงไม่หวังขนาดนั้นหรอก”

“จริงเร้อ”   




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha