คืนซ่านซ่อนเสน่หา

โดย: ช่อพิกุล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ลุ้นระทึก


ตอนต่อไป

สาวน้อยวัยยี่สิบหมาดๆ ชะเง้อชะแงแลมองเข้าไปภายในรั้วบ้านพักตากอากาศสีขาวด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดก็หาจนเจอ บ้านพักตากอากาศของนายแบบที่ได้รับการกดไลค์มากเป็นอันดับหนึ่งในด้านความหล่อ

จะกดกริ่งเรียกดีไหมหนอ

สายตาที่มองตรงมายังผู้หญิงรูปร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีหวานแขนกุดยาวแค่เข่า มีแววสงสัย คิ้วเข้มของพ่อบ้านวัยสี่สิบห้าขมวดเข้าหากันแทบจะเป็นปม

ผู้หญิงคนนั้นมาหาใคร

มีนผกายืนลังเลอยู่หลายนาทีว่าจะกดกริ่งเรียกคนข้างในดีไหม เพราะเห็นผู้ชายวัยค่อนคนยืนอยู่ ซึ่งเธอเดาเอาว่าน่าจะเป็นพ่อบ้านหรือไม่ก็คนสวนของ นายแบบหนุ่มแน่นอน

หญิงสาวเม้มปากแน่นสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเดินไปยังเสาใหญ่ที่มีกริ่งปุ่มสีขาวให้กด คนที่กำลังตื่นเต้นสุดๆกำมือของตนเองแน่นก่อนจะยื่นปลายนิ้วชี้ขึ้นไปแตะปุ่มกลมๆนั้น

กำลังจะกดนิ้วลงไป

“น้องสาว”

“กรี๊ด!

สาวน้อยตกใจจนตัวสั่น เพราะกำลังตั้งสมาธิจดจ่อกับปุ่มกริ่งที่กำลังจะกด แต่อยู่ๆคนข้างในก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เธอก็ตกใจน่ะสิ ขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว

“จะร้องกรี๊ดวี้ดว้ายทำไมเนี่ย พี่ไม่ใช่ผีนะ” พ่อบ้านคมถามขำๆ

“โหยลุง เอ๊ยพี่ก็โผล่มาเงียบๆนี่คะ หนูเป็นคนขวัญอ่อน ตกใจหมดเลย” มีนผกาเอ่ยเสียงสดใส ก่อนจะยิ้มหวานหยดย้อยให้พ่อบ้านที่หน้าแก่ๆมากๆ แต่แทนตัวเองว่าพี่กับเธอ

“แล้วเรามาหาใครเนี่ย พี่เห็นด้อมๆมองๆเข้ามาข้างในอยู่นาน”

“คือ เอ่อ... งั้นหนูขอถามให้แน่ใจก่อนนะคะ ว่า... ว่า”

“ว่าอะไร” นี่ถ้าไม่ใช่สาวๆสวยๆ เขาไม่เสียเวลามาเสวนากลางแดดจัดๆแบบนี้หรอกนะ

“บ้านหลังนี้ เป็นบ้านของคุณไบรอันที่เป็นนายแบบชื่อดังใช่หรือเปล่าคะ”

“ใช่แล้วล่ะ และบ้านหลังนี้ก็มีคนรับใช้อยู่แค่คนเดียว คือพี่นี่แหละ ว่าแต่น้องชื่ออะไร คุยตั้งนานละ ยังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม”

คุยนานที่ไหน แค่ไม่กี่นาทีเอง

มีนผกาแย้งในใจ

“เรียกหนูว่ามีนก็ได้ค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ

“งั้นเรียกพี่ว่า พี่คมก็ได้นะ” ชื่อนี้เป็นทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นของเขาเอง รู้สึกพ่อบ้านคมจะภูมิใจในชื่อนี้มาก เพราะชื่อนี้มันเหมือนชื่อพระเอกในละครเรื่องหนึ่ง

          “จ้ะพี่คม”

          “แล้วน้องมีนมีธุระอะไรกับคุณไบรอันเขาล่ะ” ปากถามแต่ใจกำลังคิดว่า สวยๆแบบนี้น่าจะเป็นผู้หญิงอีกคนของเจ้านายหนุ่มแน่นอน ทำไมนะ... ถึงไม่มีสาวๆสวยๆเอาะๆแบบนี้มาหาเขาบ้างพ่อบ้านที่ยังโสดแต่ไม่สดคิดอิจฉาเล็กๆในใจ

          “คือหนู เอ่อ... คือว่าหนู เอ่อ...” ทำไมถึงไม่ค่อยกล้าพูดออกไปก็ไม่รู้ เขาจะว่าเธอบ้าหรือเปล่า ที่งานดีๆมีแต่ไม่คิดไปสมัคร แต่จะมาสมัคร

          ...เป็นสาวใช้... ของนายแบบ...

          “เอ้อๆ อ้าๆ อยู่นั่นแหละ แล้วจะรู้เรื่องกันไหมเนี่ย พูดมาตรงๆเลยก็ได้ว่าหนูก็เป็นผู้หญิงอีกคนของเขาน่ะ คุณบอมนี่หัวกะไดไม่เคยแห้งเลยจริงๆ”

          “หะ...หัวกะไดไม่แห้ง สะ... แสดงว่ามีผู้หญิงมาหาเขาถึงที่นี่หลายคนเลยเหรอคะพี่คม” ถามด้วยความตกใจ จะเป็นเอดส์หรือเปล่าไม่รู้เนี่ย ผู้ชายมากรักคนนี้

          “ทำท่าตกใจแบบนี้ แสดงว่าหึงล่ะสิ”

          “ปละ...เปล่านะพี่คม คือความจริง หนูจะมาสะ...”

          ปี๊ดๆ!

          “ว้าย!

          เสียงแตรรถยนต์บีบไล่ด้านหลังทำให้ร่างเล็กสะดุ้งตกใจ จนเซถอยหลังมาชนกับกระโปรงหน้ารถเบนซ์คันงามอย่างจังจนล้มไปกองกับพื้น

          คนที่จับพวงมาลัยส่ายหน้าอย่างระอาในความขี้ตกใจและซุ่มซ่ามของเด็กสาวตรงหน้า

          เด็กสาวคนนั้นมาหาใคร หรือจะเป็นญาติของนายคมชายหนุ่มคิด คิ้วเข้มย่นเข้าหากันด้วยความสงสัย

          พ่อบ้านคมเปิดประตูรั้วให้เจ้านาย เมื่อรถคันงามแล่นเข้าไป มีนผกาก็ฉวยโอกาสเดินเข้าไปข้างในบริเวณบ้านอย่างถือวิสาสะ

          ดะ...ดะเดี๋ยวน้องสาว น้องยังไม่ได้บอกพี่เลยว่ามาทำไม ยังเข้ามาไม่ได้นะ นายคมรีบเดินมาห้าม เจ้าของบ้านหลังงามก็เปิดประตูรถเดินตรงมาหาหญิงสาวแปลกหน้าเช่นกัน เมื่อได้ยินพ่อบ้านถามเธอออกไปแบบนั้น แสดงว่าไม่ใช่ยาติโกโหติกาของนายคมแน่นอน

          ใครหรือคม นายแบบลูกครึ่งถาม ก่อนจะหันมามองหน้าสาวน้อยหน้าละอ่อนด้วยแววตาพินิจพิจารณา

          คือน้องแกบอกว่าแกชื่อมีน มาหาคุณบอมครับ พ่อบ้านตอบ

          หูฟังแต่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าเรียวรูปไข่ สวยใสแบบบ้านๆของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เธอมีธุระอะไรกับเขา ถึงได้มาหาถึงที่นี่

          มีนผกาแหงนมองคนตัวสูงจนคอตั้ง ตะลึงมองนายแบบรูปร่างสูงยาวเข่าดีที่หน้าตาบาดใจสุดๆอย่างอึ้งๆ

          ดูในหนังสือแฟชั่นยังว่าหล่อมากแล้ว มาเจอตัวเป็นๆแบบนี้ เขาหล่อแบบลืมโลกเลยทีเดียว พาให้หัวใจของเธอสั่นไหวเต้นโครมครามอยู่ภายใน แทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง

          “มีธุระอะไรกับผม หรือเปล่า

          สุ้มเสียงก็มีเสน่ห์

          สาวน้อยคิด ทำตาเคลิ้มฝัน จนคนตัวสูงต้องถามซ้ำ

          ผมถามว่า คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า หนุ่มหล่อผู้มีมารยาทงามถามแขกสาวช้าๆชัดๆ เลิกคิ้วนิดๆเป็นเชิงถามอีกระลอก

          คะ...คะคือ รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ทั่วท้อง เรียบเรียงคำพูดไม่ถูกแล้วเนี่ย หญิงสาวพยายามรวบรวมสมาธิที่แตกกระเจิดกระเจิงตอนสบตากับหนุ่มหล่อแล้วกระเด็นหายไปให้กลับมา

          คือว่า ฉันมาสมัครงานค่ะ

          วู้ ตอบออกไปแล้ว โล่งสุดๆ แล้วเขาจะรับไหมว้ามีนผกาลุ้นระทึกในใจ ขณะถูกเจ้าของบ้านสุดหล่อเดินรอบๆตัวเธออย่างสำรวจ ก่อนที่เจ้าของร่างสูงสมาร์ทจะมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง จึงเงยหน้าขึ้นมอง

          มาสมัครงาน เขาย้ำคำถามเธอ

          ค่ะ มาสมัครเป็นสาวใช้ค่ะ คราวนี้ตอบไปหมดเปลือกนอกแล้วนะ เหลือแต่เปลือกใน ต้องเก็บไว้เป็นความลับ บอกใครไม่ได้เด็ดขาด

          หน้าบ้านของผมมีป้ายรับสมัครงานด้วยเหรอ

          ถามแบบนี้ก็หน้าหงายสิ

          มะ...ไม่มีค่ะ ตอบก้มๆ ตูเสือกเองใช่ไหมที่มาสมัครงานโดยที่เขาไม่ได้เปิดรับ สงสัยถูกไล่กลับแน่ๆเลยตู

          คนตัวเล็กแทบสะดุ้ง เมื่อถูกเชยคางขึ้นมาสบตา

          หน้าตาก็ดูมีการศึกษาดี หางานอื่นไม่ได้แล้วเหรอ

          ป้าดดด...ผู้ชายอะไรหล่อบาดตายังไม่พอ คำพูดยังบาดใจเธออีก พูดเชือดเฉือนใจกันแบบนี้ ถ้าเธอเป็นกระดาษคงขาดไปแล้ว

          ‘หายใจเข้าลึกๆ เดินหน้าต่อ อย่าเพิ่งถอยมีนผกา ด้านเข้าไว้

          เอ่อ ต้องกราบขออภัยนะคะที่มาสมัครงานแบบคนไม่มีการศึกษา แต่มีนมาสมัครงานที่นี่ด้วยใจค่ะ ช่วยรับมีนไว้ได้ไหมคะ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยต้องขอร้องใคร เขาเป็นคนแรกที่จำเป็นต้องวิงวอนขอ

          รับเถอะนะ รับมีนถอะ เพี้ยง!’

          สาวน้อยภาวนาในใจ ถ้าเขาไม่รับ ตายแน่ๆ

          ชายหนุ่มถอนหายใจ ดูเธอก็หน้าตาซื่อๆ จบมัธยมปลายหรือยังก็ไม่รู้ แต่ถ้าไม่อายุไม่ถึงสิบแปด ต่อให้อยากรับก็หมดสิทธิ์อยู่ดี

คุณอายุเท่าไหร่แล้ว

ยี่สิบค่ะ ตอบเสียงใสพร้อมชูสองนิ้ว ไม่รู้จะชูไปทำไมเหมือนกัน

ยี่สิบ แล้วเรียนจบอะไรมา

ปวส.ค่ะ

ทำไมไม่ไปสมัครงานตามที่เรียนมา มาสมัครเป็นสาวใช้ทำไม

ถามแบบนี้ตบหน้ากันเลยดีกว่าไหม

แต่มีนผกาก็ต้องเงยหน้าตอบกลับไปแบบใจเย็นสุดๆ

เพราะงานคนใช้ ก็เป็นงานที่ดีงานหนึ่งในสายตาของฉันค่ะ

คุณคิดแบบนั้นจริงๆเหรอ แล้วทำไมต้องเจาะจงมาเป็นสาวใช้ของผมด้วยล่ะ มีเจตนาอย่างอื่นแอบแฝงด้วยหรือเปล่า อยากมาคุ้ยเรื่องราวส่วนตัวของผมไปเขียนข่าวหรือเปล่า

ปละ...เปล่านะคะ ฉันไม่ใช่ปาปารัสซีสักหน่อย ฉันมันก็แค่สาวบ้านนอกธรรมดาๆคนหนึ่งค่ะ รีบสั่นหน้าปฏิเสธ แต่ก็โล่งใจที่เขาคิดว่าเธออาจเป็นสายข่าว จะได้ไม่ต้องโกหก

อืม สาวบ้านนอก น่าสนใจนะ ตอนนี้บ้านของผมขาดสาวใช้พอดี แต่ว่า คุณทำอาหารง่ายๆเป็นไหม ผมเบื่อกับข้าวอีสานของนายคมแล้ว อยากกินอย่างอื่นดูบ้าง เขาพูดทีเล่นทีจริง แต่ก็หวังว่าเธอจะทำกับข้าวเป็น เพราะถ้าทำไม่เป็น เขาคงไม่รับแน่

เป็นค่ะ ฉันทำอาหารง่ายๆเป็นหลายอย่างเลย ทั้งข้าวผัด ผัดไทย ผัดซีอิ้ว ก๋วยเตี๋ยว ต้มยำทะเล ยำแหนม พวกแกงเหนือๆฉันก็ทำเป็น แกงเขียวหวาน หรือพวกผัดผงกะหรี่ฉันก็ทำเป็นหมดนะคะ สาวน้อยรีบโฆษณาตนเองทันที

แต่ไบรอันไม่ได้ประทับใจในรายการอาหารที่เธอร่ายมาหรอก เขาชอบรอยยิ้มแสนสดใสของเธอต่างหาก เธอมีเขี้ยวเล็กๆตรงมุมปาก เวลายิ้มรู้สึกเหมือต้นไม้ใบหญ้าจะยิ้มตามเธอไปด้วย ทว่ารายการอาหารที่เขาอยากให้เธอทำให้กินมีอยู่ไม่กี่อย่างเท่านั้น

ผมชอบต้มยำทะเล ขนมจีนแกงเขียวหวาน แล้วก็ไก่ย่างส้มตำ

มีนทำเป็นค่ะ ชอบรสแบบไหนบอกได้นะคะ มีนชอบทำอาหาร ดวงตาสีน้ำผึ้งสดใสเปล่งประกายยามที่เจ้าตัวพูดในสิ่งที่ตนเองชอบ ทำให้คนฟังทั้งสองคนต้องยิ้มตาม นายคมเองก็มีความหวังว่าจะมีคนมาทำอาหารให้นายฝรั่งทานแทนเขา เพราะรู้สึกสงสารนายฝรั่งจริงๆที่ต้องมากิน ลาบ ก้อย น้ำตก ต้มแซบของเขาแทบจะทุกครั้งที่มาพักที่บ้านตากอากาศหลังนี้

ตกลง เอาเป็นว่า ผมรับคุณเข้าทำงานนะ

เย้! มีนดีใจที่สุดเลย ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ เธออยากจะกระโดดกอดคอเขาจริงๆ เพราะมันดีใจสุดๆที่เขาตอบตกลง หญิงสาวยิ้มไม่หุบมองใบหน้าหล่อๆนั้นด้วยใจที่พองโต มันเป็นความโชคดีของเธอใช่ไหม

คุณชื่อมีนคำเดียวเหรอ

มีนผกาค่ะ เรียกสั้นๆว่ามีน

อืม งั้นเรียกผมว่าบอมก็แล้วกันนะ

ค่ะ ยิ้มกว้างรับคำ ดวงตาแสนหวานจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยนัยน์ตาเคลิ้มฝัน จนคนถูกมองต้องกระแอมเรียกสติของเธอ เจ้าของร่างบางขวยเขินยืนหมุนตัวไปมา แต่ก็แอบยิ้มอยู่ในหน้า เพราะเก็บอาการดีใจเอาไว้ไม่อยู่

คม

ขอรับ

ช่วยยกกระเป๋าสาวใช้คนใหม่ ไปไว้ที่ห้องข้างๆผมนะ

          “ครับคุณบอม

          เอะทำไมต้องไปอยู่ห้องข้างๆเขาด้วย เขาคิดอะไรร้ายกาจอยู่หรือเปล่าเนี่ยคนขี้สงสัยหวาดระแวงในใจขณะเดินตามพ่อบ้านหนุ่มใหญ่เข้าไปข้างในตัวบ้าน

          ว้าว บ้านน่าอยู่จังเลยค่ะพี่คม

          สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ บ้านคนรวยก็แบบนี้ ทุกอย่างดูเลิศหรูสวยงามมีราคา นี่ถ้าเธอทำแก้วน้ำคริสตัลของเขาแตกสักใบ จะโดนหักเงินเดือนทั้งเดือนเลยหรือเปล่าก็ไม่รู้

          มีนผกาเดินตามเจ้าของร่างสูงที่สูงกว่าเธอนิดหน่อยไปยังชั้นสอง แล้วเดินต่อไปไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดกึกอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง แล้วหันมองกลับมา

          นั่นห้องของคุณบอม นี่ก็เป็นห้องของน้องมีนนะ ส่วนห้องของพี่คมอยู่ชั้นล่างจ้ะ แนะนำเสร็จสรรพพร้อมส่งสายตาเจ้าชู้มาให้ตามประสาพ่อหม้ายลูกติด เขาอยากได้แม่เลี้ยงให้ลูกชายจอมทโมนของเขาเหมือนกัน แต่จะมีผู้หญิงคนไหน ทนอยู่กับผู้ชายจนๆ ไม่มีเบนซ์ขับ ไม่มีบ้านหลังโตๆให้อยู่ได้ยังไง ก็ดูแม่ของลูกเขาเป็นตัวอย่างสิ พอหล่อนเจอผู้ชายที่รวยกว่าเข้าหน่อยก็ตีปีกหนี แถมทิ้งพยานรักไว้ให้เขาเลี้ยงดูอีกต่างหาก

          ขอบคุณมากจ้ะพี่คมที่ช่วยยกกระเป๋ามาให้

          ไม่เป็นไรจ้ะ เรามันคนรับใช้เหมือนกัน ต้องช่วยเหลือกัน

          จ้ะพี่คม เดี๋ยวเย็นนี้มีนจะทำกับข้าวอร่อยๆให้คุณบอมและพี่คมทานจ้ะ ว่าแต่ในตู้เย็นมีอะไรเหลือบ้างจ้ะ ต้องออกไปซื้อข้างนอกหรือเปล่า

          “พี่คมว่า น้องมีนไปจัดของเข้าตู้ให้เรียบร้อยก่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวพี่คมจะออกไปซื้อกับข้าวสดข้างนอกให้เอง

          ค่ะพี่คม

          พอคล้อยหลังพ่อบ้านคม มีนผกาก็ยกกระเป๋าเป้เดินทางใบใหญ่เข้าไปในห้อง ห้องที่เขาให้พัก กว้างและหรูกว่าห้องนอนที่บ้านนอกของเธอมากๆ หญิงสาวรีบจัดเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้เข้าตู้ให้เสร็จไวๆ เพื่อจะได้อาบน้ำให้หายเหนียวตัว ให้ตัวหอมๆสะอาดสะอ้าน สมกับเป็นสาวใช้ของนายแบบชื่อดังหน่อย

          ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงก็จัดของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

          รีบอาบน้ำก่อนดีกว่า จะได้รีบลงไปสำรวจห้องครัว เย็นนี้เธอต้องโชว์ฝีมือการทำอาหารสักหน่อย

          ซ่าๆ!

          “ข้าเจ้า เป็นสาวเจียงใหม่ แหมบ่เต้าใดก่จะเป๋นสาวแล้ว...

          มีนผกาฮำเพลงกับสายน้ำเย็นฉ่ำ แม้จะหนาวสักนิดเพราะยังเปิดน้ำอุ่นไม่เป็น แต่มันก็เย็นน้อยกว่าน้ำในโอ่งมังกรที่บ้านของเธอ

          อาบเสร็จ ร่างเล็กกะทัดรัดแบบสาวแรกรุ่นหุ่นอรชรก็มายืนมองรูปร่างเปลือยเปล่าของตนเองในห้องน้ำ แล้วก็โยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงที่ร้อง

          สามสี่ ยี่สี่ สามห้า สูงร้อยกว่าๆชอบมะๆ

          ใครล่ะที่เธออยากให้สนใจ มีนผกาใจเต้นตุ้มๆต่ำๆเมื่อนึกถึงในสิ่งที่เธอกำลังจะทำ ใครจะว่าเธอบ้าก็ช่าง ใครจะว่าเธอโง่ก็ไม่สน เพราะมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า เธอกำลังทำอะไรอยู่ ทำเพื่อใคร และทำไมจึงต้องทำ

          ไม่ได้ถูกบังคับ แต่จำยอมและจำเป็น

          ถึงเขาหลอก ก็เต็มใจให้หลอก ยิ้มข้างนอก ช้ำใน... เช็ดตัวไปก็ร้องเพลงไปตามประสาสาวน้อยอารมณ์ดี ผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ถูกนำมาพันรอบหน้าอกอวบๆที่แม่ให้มาแบบหมิ่นเหม่ ก่อนจะเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำ

          ผาง!

          “กรี๊ด

          หลังจากเสียงกรี๊ดด้วยความตกใจเงียบลง ความเงียบงันก็เกิดขึ้นระหว่างหญิงสาวกับเจ้าของบ้าน

          คุณบอม! เข้ามาตอนไหนคะ มีนตกใจหมดเลย หญิงสาวตาโตมองคนที่ยืนกอดอกด้วยอารามตกใจไม่หาย

          ทำไมถึงไม่ล็อกประตูห้อง ต้องการจะอ่อยผมเหรอ

          คำพูดจิดกัดยังไม่พอ สายตาของเขายังตำหนิเธอราวกับเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่รักนวลสงวนตัว

          เปล่านะคะ มีนแค่ลืม

          ระวังล่ะ เดี๋ยวนายคมจะเข้าใจผิด คิดว่าให้ท่าเขาอีกคน

          อร้ายยย...ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ปากร้ายนักนะ โดนตำหนิเสียจนหมดอายเลย

          “ว่าแต่คุณบอม จะยืนจ้องนมมีนอีกนานไหมคะ มีนอายนะ

          ก็แค่นมเด็กประถม พูดทิ้งท้ายเสร็จ ก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งลูกไฟไว้ให้โลมเลียใบหน้าใสอ่อนเยาว์นั้นให้เห่อร้อนขึ้นมา

          ไม่รู้ว่าเขินจัดหรือโมโหที่ถูกสบประมาท แต่มีนผกาก็ไม่ได้รู้สึกดีนัก ชั่ววูบหนึ่งอยากจะดึงผ้าขนหนูออก แล้วโชว์ของรักของหวงที่แม่ให้มานี่เหลือเกิน

          แหม๊ะ... ยังเห็นไม่หมด ก็ดูถูกกันแบบนี้ เดี๋ยวเย็นนี้แม่ก็ทำเมนูทอดๆให้กินเสียเลยนี่ ทอดสะพานนะ... รับรองอร่อยเหาะ อิอิ

          คิดทะลึ่งแล้วก็ร้อนวูบวาบที่ใบหน้า ก่อนจะเดินไปล็อกประตูแล้วเดินกลับมายืนหน้ากระจกเงา ดึงปลายผ้าขนหนูที่เหน็บออก เผยให้เห็นเต้างามที่มีขนาดไม่ใช่เท่าของเด็กประถมอย่างที่ใครบางคนกล่าวหา

          ดวงตาแจ่มจรัสคู่สวยเป็นประกาย คืนนี้เธอจะทำความรู้จักกับนายแบบที่หล่อที่สุดในวงการเสียหน่อย ว่าเขาเป็นคนแบบไหน

          แล้วร่างเล็กก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนชุดหนึ่งออกมา

          คืนนี้ มีนขอทำความรู้จักกับคุณด้วยชุดนี้นะคะ รอยยิ้มหวานแฝงรอยเจ้าเล่ห์นิดๆผุดขึ้นบนใบหน้ากระจ่างใสนั้น




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha