คืนซ่านซ่อนเสน่หา

โดย: ช่อพิกุล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : รู้สึกอะไรไหม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังอาหารมื้อค่ำ มีนผกาก็รีบเข้าห้องน้ำแปรงฟันให้สะอาดบ้วนปากด้วยน้ำยาให้หอม เธอตัดสินใจอาบน้ำอีกครั้งเพื่อเพิ่มความมั่นใจว่าตัวเธอจะไม่เหม็นในตอนที่เข้าไปทำความรู้จักกับนายแบบหนุ่มใกล้ๆ

          ชุดนอนที่เลือกไว้ถูกหยิบมาสวมใส่บนเรือนร่างบอบบางแต่ได้สัดส่วน แม้ไม่สวยเท่าดาราแต่เธอก็ภูมิใจในรูปร่างหน้าตาของตนเอง

          การไปทำความรู้จักกับไบรอันคืนนี้ เธอจะต้องไม่ประหม่าและไม่ทำให้เขาดูถูก ก็แค่ลองใจ คงไม่เสียหายอะไร

          สาวน้อยหมุนตัวหน้ากระจกอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูออกไปจากห้อง เดินไปที่ระเบียง

เวลาสี่ทุ่มกว่าๆ ป่านนี้พ่อบ้านคมคงจะนอนหลับไปแล้ว แต่สาวนอนดึกอย่างเธอ กว่าจะนอนหลับได้ต้องอ่านนิยายเป็นตั้งๆ บางครั้งก็นอนหลังเที่ยงคืนเป็นประจำ

          ยิ่งแปลกถิ่นและไม่ใช่บ้านของตนเองแบบนี้ยิ่งนอนไม่หลับ

          ร่างบางเกาะขอบระเบียงก้มลงไปมองเบื้องล่าง แสงไฟนีออนสาดส่องไปบนพุ่มไม้ใบหญ้า เห็นเงาตะคุ่มๆของใครบางคนเดินอยู่ข้างล่างนั่น

          คุณบอมนี่นา เขาไปทำอะไรตรงพุ่มไม้นั่น

          ด้วยความสงสัย จึงรีบเดินลงไปข้างล่าง

          ไบรอันกำลังมองเจ้าหมาน้อยพันธุ์ชิสุที่กำลังใกล้คลอดแล้วก็รู้สึกเป็นห่วง กลัวว่ามันจะคลอดคืนนี้แล้วถูกพวกงูฉกเอาลูกมันไปกิน ก็เลยมายืนเฝ้า

          คุณบอมคะ

          เสียงเรียกจากข้างหลัง ทำให้เจ้าของร่างสูงในชุดนอนสบายๆสีขาวหันมามอง

          คุณยังไม่นอนอีกหรือ นี่มันดึกมากแล้วนะ ปากถามแต่ดวงตาคมกริบก็มองการแต่งตัวของสาวใช้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

          แต่งตัวแบบนี้ ตั้งใจจะอ่อยผมเหรอ

          โหย รู้ด้วยว่ามาอ่อย

          อากาศมันร้อนนี่คะ ก็เลยสวมชุดนี้

          ทั้งบางทั้งสั้นแบบนี้ มันคงร้อนมากสินะ แล้วแอร์มีทำไมไม่เปิด เขาถามตรงๆ ทว่าสายตาก็ไปหยุดที่เนินอกอวบที่เหมือนภูเขาเล็กๆสองลูกเบียดชิดกันกัน

          ความจริงไม่ใช่นมประถมหรอก นมมหาลัยต่างหากวิจารณ์ในใจ พลางตวัดสายตาขึ้นมามองใบหน้าที่ปะแป้งเด็กหอมๆด้วยแววตาเรียบเฉย เขาไม่คิดจะสร้างปัญหาให้ตนเองหรอก หญิงสาวกล้ามาสมัครเป็นสาวใช้ของเขาจนถึงที่นี่ มันต้องมีอะไรแอบแฝงแน่

          บางที หน้าซื่อๆใสๆแบบนี้แหละ ร้ายนัก

          “เอ่อ มีอะไรติดอยู่ที่ใบหน้าของมีนเหรอคะ รู้สึกเขินเหมือนกันนะที่ถูกจ้องนานๆ

          ขึ้นไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้จัดการปัดกวาดเช็ดถูบ้านทุกห้องนะ พ่อกับแม่ของผมจะมาที่นี่ในวันมะรืน ดีเหมือนกันนะที่คุณมาเป็นสาวใช้ จะได้มีคนทำกับข้าวให้พ่อกับแม่ผมกิน

          ค่ะ

          มีนผกายิ้มแห้งๆ ยังไม่ทันจะได้ทำความรู้จักเลย ก็ถูกไล่เสียแล้ว อุตส่าห์แต่งตัวมาอ่อย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจ

          เอ่อ ว่าแต่คุณบอมยังไม่นอนเหรอคะ

          ยัง เจ้าบ็อปบี้ใกล้จะคลอด ไม่มีคนเฝ้ามัน

          อ้าว แล้วพี่คมล่ะคะ ไม่อยู่เหรอ

          อยู่ แต่คงหลับแล้ว รายนั้นชอบหลับแต่หัวค่ำ กินข้าวเย็นอิ่มแล้ว เขาก็เข้านอนเลย

          เหรอคะ แต่มีนก็ยังไม่ง่วงเหมือนกันค่ะ ให้มีนอยู่เป็นเพื่อนไหมคะ อาสาเป็นเพื่อน แต่ไม่ขออาสาทำคลอดให้เจ้าสุนัข เพราะถ้าเธอเห็นมันคลอด เธอคงจะหน้ามืดเป็นลมแน่ๆ

          “พ่อกับแม่ไม่สอนเหรอ ว่าไม่ควรอยู่กับผู้ชายสองต่อสองในที่เปลี่ยว

          ถูกสั่งสอนอีกแล้วเรา งามหน้าไหมล่ะยัยมีน

          “สอนค่ะ แต่มีนแค่...

          แค่อะไรดีล่ะ แสดงความมีน้ำใจ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่จำเป็นอย่างนั้นเหรอ เดี๋ยวก็ถูกเขาตอกกลับหน้าหงายอีกพอดี

          “อย่ามาอ่อยผมเลยมีนผกา ไมได้ผลหรอก ตั้งใจทำงานของคุณไปดีกว่า จะได้ไม่ถูกไล่ออก

          ค่ะ

          มีนผกาเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

แค่มาอ่อยก็ถึงกับขู่จะไล่ออกเชียวเหรอ หวงตัวน่าดูเลยนะคุณบอมคิดพลางรีบหันหลังกลับ เดินขึ้นไปยังห้องนอนของตนเองทันที

ทว่าพอคล้อยหลังสาวใช้ รอยยิ้มเล็กๆก็ปรากฏที่มุมปากเจ้านายมาดขรึม มีนผกาดูใสจนเห็นเนื้อใน หวังว่าจะไม่เป็นพิษภัยกับเขาหรอกนะ

...แต่มีนผกาจงใจมาสมัครเป็นสาวใช้ของเขาทำไมนี่สิ ที่เขาต้องการจะรู้ เพราะถ้าเป็นเด็กสาวบ้านนอกธรรมดาๆ อย่าว่าแต่จะมาสมัครเป็นสาวใช้ของเขาเลย แค่จะเข้ามาทักทายกันยังไม่กล้า...

การเป็นนายแบบดัง ไม่เหมือนเป็นดาราดัง เวลาเดินทางไปไหนคนส่วนใหญ่มักจะจำไม่ได้ เพราะตอนที่เดินแบบหรือถ่ายแบบมักจะถูกช่างฯจับแต่งหน้าแต่งตัวเป็นอีกคนที่ไม่ใช่เขา เหมือนกำลังสวมหน้ากากต่อหน้าทุกคนในงาน แต่พอเลิกงานก็ถอดหน้ากากออกเป็นเพียงผู้ชายธรรมดา

หน้าตาแบบเขา ไม่ได้โดดเด่นจนคนจำได้ง่ายๆในตอนที่แต่งตัวสบายๆแบบนี้ แต่สาวใช้คนใหม่ของเขากลับตามเขามาถูกที่และถูกเวลา หญิงสาวคงไปสืบเรื่องของเขามาแล้วแน่ๆ ว่าแต่เธอมีจุดประสงค์อะไร เขาอยากจะรู้นัก

แม้จะดูยังเด็ก แต่ก็ไม่ควรไว้ใจ

ไม่ได้กลัวจะเสียรู้ แต่กลัวเสียชื่อเสียงหากคนเข้าใจผิด

คนอื่นเข้าใจผิด ก็ไม่เท่าคนสำคัญเข้าใจผิด ควรจะปรามหญิงสาวแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่มีปัญหาตามมา

          วันนี้มีนผกาตื่นเช้าขึ้นมาก็ขยันขันแข็งเป็นพิเศษ เธอปัดกวาดเช็ดถูกทุกซอกทุกมุม จนสองหนุ่มคนละวัยพากันมองด้วยสายตาชื่นชม

          นอกจะทำความสะอาดภายในบ้านเสร็จแล้ว สาวน้อยยังมาช่วยพ่อบ้านปลูกดอกไม้จัดสวนหย่อมพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน ขณะที่เจ้าของบ้านนั่งอ่านหนังสือ และคอยดูแลเจ้าบ็อปบี้ไม่ห่าง

          ซัมเมอร์นี้ไบรอันพักงานสองอาทิตย์ เขาจึงมีเวลาพักผ่อนเต็มที่ที่บ้านพักตากอากาศหลังนี้ ชายหนุ่มตั้งใจว่า หลังจากเจ้าบ็อปบี้คลอดเสร็จแล้ว เขาจะออกไปขับเรือเล่นเสียหน่อย คิดว่าไม่เกินคืนนี้เจ้าหมาน้อยคงจะคลอดลูกออกมาแน่นอน        

          เจ้านายครับ น้องมีนทำกับข้าวเสร็จแล้ว ให้ยกมากินที่สวนหรือตั้งโต๊ะในบ้านดีครับ

          ยกมากินที่สวนนี่แหละ

          ได้ครับ

          นายคมพอจะเดาออกอยู่แล้วว่าเจ้านายหนุ่ม จะต้องบอกให้ยกสำรับมาที่นี่ เพราะนายฝรั่งรักเจ้าบ็อปบี้มาก บางทีก็อดคิดเล่นๆไม่ได้ว่า ถ้าเขามีแฟน ไบรอันก็คงจะรักและดูแลแฟนสาวของเขาเป็นอย่างดีเช่นกัน

          แต่ผ่านมาหลายปีแล้ว นายแบบหนุ่มก็ยังหวงความโสด ไม่ยอมมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเขาเสียที จะมีก็เพียงคู่นอนชั่วคราวที่คบกันไม่นานก็เลิกรากันไป ผู้หญิงคนล่าสุดของนายแบบหนุ่มที่นายคมเห็นเคยแวะมาที่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ หล่อนชื่อ รัชรินทร์ รู้สึกจะเป็นนางแบบก้านยาวที่เพิ่งร่วมงานกันมา

          สองหนุ่มสาวเพิ่งถ่ายแบบชุดว่ายน้ำคอลเลคชั่นใหม่สุดวาบหวิวด้วยกันมาเมื่อเดือนที่แล้ว ทั้งสองคบกันตั้งร่วมงานกันวันแรก แต่จนถึงตอนนี้ไบรอันก็ยังไม่เคยพารัชรินทร์มาค้างที่บ้านหลังนี้เลย

          มาแล้วค่ะต้มยำทะเลร้อนๆ กุ้งตัวโตมากเลยนะคะ

          มีนผกาอาสายกมาเสิร์ฟเอง วันนี้ชุดที่เธอสวมใส่ก็ล่อแหลมในสายตาของไบรอันไม่น้อย เพราะขณะที่สาวน้อยก้มเสิร์ฟกับข้าว เนินอกอวบๆขาวๆนั้นก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนที่ไม่ได้ตั้งใจมองเลยสักนิด

          คอเสื้อของคุณกว้างไปหรือเปล่า

          ยังเสิร์ฟไม่ทันเสร็จก็โดนจับผิดอีกแล้วแต่มีนผกาก็ทำหน้าซื่อ ตอบโต้ไปอย่างอารมณ์ดีว่า

          ปกติมีนก็แต่งตัวอยู่บ้านประมาณนี้ค่ะ ปกติของเธอคือเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนขาสั้น แต่วันนี้พิเศษหน่อยตรงที่มีผ้ากันเปื้อนคลุมทับอีกที ก็ไม่เห็นโป๊ตรงไหน ก็แค่วับๆแวมๆนิดหน่อยในตอนที่ก้มเท่านั้นเอง

          ผมว่าวันหลังคุณควรแต่งตัวใหมิดชิดกว่านี้นะ ผมกลัวว่าพ่อบ้านของผมจะเป็นตากุ้งยิงเข้าสักวัน

          อ้อ... แสดงว่าเขาเป็นห่วงพ่อบ้านหรอกหรือนี่ มีผกาแอบอมยิ้ม ขณะเดินเลี่ยงออกไปเอากับข้าวอีกอย่างมาเสิร์ฟ

          ไบรอันมองสาวใช้คนใหม่ด้วยสายตาที่เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กในปกครอง เขายังรู้สึกว่ามีนผกายังเป็นเด็กวัยรุ่นที่ยังไม่โตเต็มที่ ถ้าเปรียบดอกไม้ก็คงคล้ายกุหลาบที่เพิ่งแย้ม แต่ยังไม่บานเต็มที่ ทว่าเธอก็ใสๆ น่ามองไปอีกแบบ

          ชายหนุ่มก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเด็กสาวบ้านนอกจะหน้าตากระจ่างใส ผิวพรณดีขนาดนี้ นี่ถ้ามีนผกาสูงอีกหน่อย แต่งหน้านิดๆ แต่งตัวทันสมัยเธอคงจะไปสมัครเป็นนางแบบได้ไม่ยาก แต่ความจริงคือเธอเป็นเพียงสาวน้อยไซส์มินิที่เหมาะจะเป็น... เป็นอะไรวะ... ไบรอันยังนึกไม่ออก กับข้าวอีกอย่างก็มาวางตรงหน้า

          ผัดซีอิ้วที่คุณบอมบอกอยากทานค่ะ

          ชายหนุ่มมองอาหารตรงหน้าก็ยิ้มบางๆออกมา

          ขอบใจนะที่ทำให้กิน เที่ยงนี้ไม่มีเพื่อนกินข้าว มากินด้วยกันสิ

          มีนผกาชี้หน้าตัวเอง

          คุณบอมชวนมีนนั่งกินข้าวด้วยเหรอคะ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะให้เกียรติเธอมานั่งร่วมโต๊ะด้วย วันนี้อารมณ์ไหนเนี่ย ทั้งที่เพิ่งตำหนิเธอไปหมาดๆ แต่กลับมาชวนให้นั่งกินข้าวด้วย

          ก็ใช่น่ะสิ ถามได้ นั่งสิ

          เอ่อ งั้นเดี๋ยวมีนไปเปลี่ยนชุดใหม่ดีกว่านะคะ

          “อืม ตามใจ

          ผ่านไปประมาณสิบห้านาที สาวน้อยยี่สิบหมาดๆก็เดินเข้ามาใหม่ คราวนี้เธอสวมชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าเลยทีเดียว ดีที่ยังเป็นเสื้อแขนกุดคอกลม จึงดูดีหน่อย แต่ก็เรียบร้อยขึ้น ผมที่มัดรวบๆเมื่อครู่ ปล่อยยาวประบ่าหนีบกิ๊บสองข้างเสียสวยเก๋ เน้นใบหน้ารูปไข่ให้โดดเด่นขึ้น กลายเป็นคนละคน

          ไบรอันเผลอมองหลายวินาที พอรู้สึกตัวก็ตวัดสายตากลับมาที่อาหารตรงหน้า ก่อนจะเชิญหญิงสาวนั่งเมื่อหางตาแลไปเห็นว่ามีนผกามายืนตรงหน้าแล้ว

          นั่งสิ

          ขอบคุณค่ะ

          ร่างบางนั่งลง มองใบหน้าหล่อเหลาสุดๆในสามโลกนั้นแป๊บหนึ่ง ก่อนจะรอให้เขาตักข้าวกินก่อน แล้วเธอจึงค่อยกิน รู้สึกเกร็งๆนิดหน่อย แต่เธอก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด พยายามไม่ประหม่าต่อสายตาชวนฝันนั่นยามที่เขาเงยหน้ามาสบตาเธอ

เวลายี่สิบเก้าวันรวมวันนี้ด้วย เธอจะทำงานสำเร็จไหม จะกล้าหรือเปล่า เมื่อสายตาของเขาคอยจับผิดเธอตลอดเวลา แล้วจะหาโอกาสไหนใกล้ชิดชายหนุ่ม เพราะพอจะเข้าใกล้ เขาก็ไล่เธอไปทำงานบ้านตลอด

คุณอยู่จังหวัดอะไร

เชียงใหม่ค่ะ

มิน่าผิวสวย

มีนผกายิ้ม ก็เธอเพิ่งไปทำสปามานี่

แล้วมาทำงานไกลคนละภาคแบบนี้ คนที่บ้านไม่ห่วงเหรอ

ก็ห่วงอยู่ค่ะ แต่มันจำเป็น

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

จำเป็นอะไร

ก็ เอ่อ... ก็เรื่องเงินไงคะ ในที่สุดก็จำต้องโกหกเอาหน้ารอดไปก่อน ว่าแต่เขาจะเชื่อหรือเปล่า

งั้นเหรอ

ค่า พยายามทำหน้าซื่อๆ ให้เขาเชื่อตามนั้น

แล้วเวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็ทานข้าวอิ่ม ซึ่งระหว่างนั้นไบรอันไม่ชวนหญิงสาวคุยเลย

ทว่าพอเธอล้างถ้วยชามเสร็จ กำลังจะมาคุยกับพ่อบ้านคม ก็ถูกนายแบบหนุ่มลากแขนไปในมุมที่ลับตา

คะ...คุณบอมมีอะไรหรือเปล่าคะ

คุณคิดว่าผมจะเชื่อเรื่องที่คุณโกหกผมเมื่อตอนกินข้าวเหรอ ไหนลองบอกความจริงมาซิ คุณเจาะจงมาเป็นสาวใช้ของผมด้วยจุดประสงค์อะไร ถ้าไม่ตอบผมไล่คุณออกวันนี้เลย

มีนผกาหน้าซีดตัวสั่น กลัวว่าเขาจะไล่เธอออกจริงๆตามที่พูด บอกไม่ได้หรอก ขืนบอกความจริงไปก็ต้องถูกไล่ออกอยู่ดี

คือ บอก... บอกความจริงก็ได้ค่ะ

แต่คนที่จะบอกความจริงก็เงียบไปหลายวินาที จนถูกมือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนแรงๆ

บอกมาสิ เร็วเข้า

คือว่า มีน มีนแอบปลื้มคุณบอมมากๆค่ะ ตั้งใจว่าชาตินี้หากมีโอกาสจะขอมาทำความรู้จักกับคุณบอมสักครั้ง

เหตุผลแค่นี้จริงๆเหรอ

จริงค่ะ จากหน้าซีดก็แดงบ้างขาวบ้างสลับกัน ทั้งกลัวเขาจะจับได้ ทั้งเขินที่ตอบแบบนั้นออกไป มันก็ไม่ใช่การโกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เธอเพิ่งจะปลื้มเขาตอนที่เห็นหน้ากันเมื่อวานนี้เองแหละ

ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าก็เก็บข้าวเก็บของออกไปจากบ้านของผมซะ รู้จักกันแล้วนี่ อ้อ... แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องค่าแรงนะ ผมจะให้เงินสดคุณไปเลยห้าพันสำหรับการทำงานให้ผมสองวันคงพอนะ คิดว่าให้มากเกินไปด้วยซ้ำนะ สำหรับเด็กโกหก เพราะยังไงเขาก็ยังไม่เชื่อเธออยู่ดี

จะไม่จ้างมีนต่อแล้วเหรอคะ คราวนี้ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นซีดขาวเป็นกระดาษจริงๆ

ใช่ ผมแค่ใจดีให้คุณนอนที่นี่อีกคืนเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้ไม่เกินเที่ยง คุณต้องออกไปจากบ้านของผม ผมไม่ต้องการสาวใช้แล้ว บอกนัยน์ตาแข็งกร้าว ไม่เหลือเค้าความใจดีให้เห็นอีกเลย

ก็ได้ค่ะ รับคำไม่เต็มเสียงนัก และไม่กล้าสบตาเขาอีก รู้สึกได้เลยว่าตนเองตัวสั่น แล้วเขาก็ปล่อยตัวเธอ พ่อบ้านคมได้ยินที่ไบรอันไล่มีนผกาออกถึงกับอึ้ง

มีนผกาเดินคอตกออกมา เธอจะทำยังไงดี เหลือเวลาคืนนี้แค่คืนเดียว สาวน้อยเดินเข้ามาในห้องนอนของตนเอง ดวงตาเหม่อลอยเพราะกำลังครุ่นคิดว่าเธอเหลือทางเลือกสุดท้ายวิธีเดียวเท่านั้น ที่จะทำบางสิ่งบางอย่างสำเร็จลุล่วงไปได้ ทั้งที่ไม่อยากจะทำสักนิด

มือเล็กเอื้อมไปหยิบกระเป๋าถือใบเล็กของตนเองมาวางบนตัก ก่อนจะรูดซิบควานหาห่อกระดาษเล็กๆ ที่พับเก็บเอายางยืดมัดไว้อย่างดีขึ้นมา

มีนไม่มีทางเลือกแล้วนะคุณบอม




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha