คืนหวามวิวาห์สวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ชะตากรรมของเจ้าสาว 50 %


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ชะตากรรมของเจ้าสาว

 

ร่างล้อนจ้อนอ่อนแรงปรือตาตื่นขึ้นมาในเวลาสายโด่ง บนเตียงกว้างที่ว่างเปล่า ไม่มีเงาของจอมเผด็จการ

ทันทีที่ได้สติ มายาวีก็ลุกพรวดรีบดึงผ้าห่มปกปิดความขาวอล่องฉ่องของตัวเอง ก่อนที่ผู้ชายหื่นจัดจะกลับมาเห็นเข้าแล้วเกิดอารมณ์ขึ้นมาอีก

ค่ำคืนวันวิวาห์อันหนักหน่วงผ่านพ้นไปโดยที่เธอแทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะหลังจากที่จักรวินสำเร็จโทษเธอที่โต๊ะอาหารแล้ว เขายังแบกเธอเข้ามาปฏิบัติกามกิจอันสุดสยิวเสียวซ่านเสียจนเธอเองจำไม่ได้ว่ากรีดร้องไปกี่ครั้ง ไปเยือนสวรรค์มากี่หน ยอมรับว่าเธอมีความสุขอยู่เหมือนกัน แต่หลังจากหมดเรี่ยวแรงกระปลกกระเปลี้ยเพราะถูกทรมาน โดยเฉพาะตรงน้องสาวที่ไม่เคยให้ใครได้แตะต้องมองเห็น ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันกำลังจะบวมเป่งขึ้นมา

ก็นะ น้องชายเขาใหญ่โตเสียขนาดนั้น ใครจะคิดว่านายจักรวินจะบ้ากามแถมยังพละกำลังเหลือล้นทนเหลือหลายแกร่งและอึดยิ่งกว่าควายป่า ไม่เพียงเท่านั้นเขายังจัดเจนเรื่องอย่างว่าราวกับผ่านสนามรบมาหลายสมรภูมิ

ตอนนี้เธอก็ตกเป็นเมียของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะ

“อู้ย...ไอ้บ้านั่น ทำอะไรเรามั่งเนี่ย”

ไม่น่าถาม เขาทั้งจับ คลึง คลำ ขยำ เคล้น ทั้งจูบ ทั้งจก จาบจ้วงสิ้นดี แทบไม่มีส่วนไหนของร่างกายเธอที่เขาไม่ถูกสัมผัสเลยกระมัง ทั้งคืนที่ผ่านมา กี่กระบวณท่าที่เขาลงทัณฑ์เธอ

คิดแล้วก็ให้สงสารน้องน้อยของเธอนัก เสียงพั่บๆ จากการกระแทกกระทั้นยังดังก้องอยู่ในหู

“อูย...”

เสียงครวญยาวเมื่อขยับตัวแล้วรู้สึกร้าวระบมไปเสียทุกส่วน โดยเฉพาะตรงกึ่งกลางกาย

มายาวีค่อยๆ เลิกผ้าขึ้นก้มมองสำรวจดู แต่ยังไม่ทันจะได้เห็นถนัดถนี่

“เป็นยังไงจ๊ะเมียจ๋า ตื่นเสียสายโด่งทีหลังผัว”

เสียงที่ดังมาก่อนตัว ทำให้เธอต้องรีบตวัดผืนผ้าปิดเอาไว้ กำชายแน่น พร้อมกระถดตัวหนีเท่าที่ทำได้

คนตัวสูงร่างใหญ่เทินถาดเข้ามาวางเขละลงที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันมามองหน้าเธอ

“จะกินหรือเปล่าข้าวเช้า หรือว่าไม่หิวจะได้เก็บ”

“กินสิ หิวจะตายอยู่แล้ว”

เธอแหวแว้ดเข้าใส่

จักรวินทิ้งก้นลงนั่งที่ข้างเตียง มายาวีรีบกระเถิบหนีไปจนแผ่นหลังชนหัวเตียง ถึงเขานุ่งใส่เสื้อผ้าดูเป็นผู้เป็นคนเรียบร้อย ไม่ใช่เปรตเดินดินเหมือนเมื่อคืน แต่เธอก็ไว้ใจไม่ได้

มือหนารีบดึงชายผ้าเอาไว้เมื่อเห็นร่างบางถอยกรูดหนีเสียแทบหงายหลังตกเตียง ขืนเธอขยับอีก ก็คงได้โป๊ให้เขาเห็น

“หิวก็รีบมากินสิ จะได้มีเรี่ยวมีแรงไปทำอย่างอื่น”

อย่างอื่นที่ว่านี่...อะไรยะ?

เธอถามในใจ ไม่กล้าออกเสียง เพราะกลัวได้คำตอบที่จะทำให้ตัวเองยิ่งเหนื่อย...ยังไงก็ขอพักยกก่อนเหอะ ช่วงล่างร้าวระบมจนเกินกว่าจะออกศึกรอบใหม่ในตอนนี้

“ฉันไม่มีเสื้อผ้าจะใส่”

“ชุดคุณกองอยู่ข้างนอกนู่นแน่ะ”

เขาว่า พร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปข้างนอกห้อง แล้วยกขานั่งไขว้กระดิกเท้าเต๊ะจุ๊ย

หากไม่กลัวว่าจะโป๊ เธอคงยกเท้ายันโครมให้ตกเตียงด้วยความหมั่นไส้ไปแล้ว

“ไม่ใช่ชุดนั้น ฉันหมายถึงชุดอื่นน่ะ”

“กางเกงลิงคุณเหรอ? ดูเหมือนจะขาดไปแล้ว”

“อะไรนะ? นี่แก...”

ใบหน้าบึ้งตึงหันขวับมามองหน้าเธอ “คุณน่ะ ทำของฉันขาดหรือ?”

“ผ้าลูกไม้บางๆ ผืนกระจิ๊ดเดียว เกี่ยวเบาๆ ก็ขาดแล้วคู๊ณ”

พูดจาปัดความรับผิดชอบหน้าตาเฉย วิคตอเรีย ซีเคร็ตชุดนั้น เธอซื้อใส่มาตั้งสี่ซ้าห้าเดือน แม้แต่รอยตะเข็บยังไม่ปริ แล้วนี่อะไร หมอนี่มันพวกชอบใช้กำลังชัดๆ แถมยังแรงวัวแรงคาย หากต้องทนก้มหน้าอยู่เป็นเมียเขาต่อไป เธอจะรับไหวได้ตลอดรอดฝั่งหรือ?

รับไหวไม่ไหว ก็ผ่านมาได้คืนหนึ่งแล้วอย่างสะบักสะบอม

“แล้วฉันจะนุ่งอะไรละทีนี้”

“นุ่งไม่นุ่งก็ค่าเท่ากันแหละน่า”

มองมาสายตาโลมเลีย

“ไม่เหมือน” เธอเถียงขาดใจ อย่างน้อยมันก็ไม่ให้ความรู้สึกว่าโล่งเกินไป หรือกันตัวอะไรที่จะซุกซนไต่เข้าไปข้างใต้นั่น...ส่วนที่หวงแหนและทะนุถนอม

แต่เมื่อมองสบใบหน้าคร้ามเข้มแบบหนุ่มใต้ ก็ให้เสียวสันหลังวาบ เพราะมีอย่างหนึ่งแหละ ที่วิคตอเรียซีเคร็ตผืนนั้นกันไม่ได้ ด้วยมันพยายามจะมุดเข้าไปหาน้องสาวเธอ แล้วก็ทำสำเร็จมาแล้วเสียด้วยสิ             

“เอาน่า ทนนุ่งลมห่มฟ้าไปก่อนสักสองสามวัน”

“สองสามวัน หมายความว่ายังไง?”

“จะตะโกนทำไม อยู่ห่างกันแค่นี้เอง” ว่

าด้วยเสียงรำคาญ

“ก็มันหมายความว่ายังไงล่ะ? คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่สองสามวันเลยงั้นหรือ?”

“ใช่ ดัดนิสัยคุณไง”

“ใครกันแน่ควรถูกดัดนิสัย นายนั่นแหละ ไม่ใช่ฉัน”

ว่าพร้อมค้อนประหลับประเหลือกให้

“ดูสิ...เถียงผัวคำไม่ตกฟาก มันน่าไหมล่ะ? อุตส่าห์ทำกับข้าวมาให้กิน เห็นหมดเรี่ยวหมดแรง แทนที่จะพูดจาจ๊ะๆ จ๋าๆ เอาใจ เป็นไม่มี”

เขามองหน้าเธอ ก่อนจะใช้สายตาพราวระยับมองทรวงเต่งตึงขาวอวบแล้วสีหน้าแววตาหื่นกระหายขึ้นมาอีก

“ฉันเหนื่อยอยู่”

“ใครได้ว่าอะไรล่ะ?”

ถามสวนกลับมาทันควัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

“เอ๊ะ! หรือว่าที่พูดนี่กะจะชี้โพรงให้กระรอก”

ทำหน้าตายิ้มกริ่มเจ้าเล่ห์อีกแล้ว...ฮึ้ย!

“กระรอกบ้ากระรอกบอที่ไหน? กระรอกหื่นจิตลามกน่ะสิ”

จักรวินหัวเราะดังๆ ก่อนจะก้มลงมองกึ่งกลางกายของร่างใหญ่ ทำให้มายาวีต้องมองตามแล้วสะดุ้งน้อยๆ เธอตาฝาดไปใช่ไหมที่เห็นอะไรขยับดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในเป้ากางเกง...หื่นไม่เลือกเวลาสถานที่จริงๆ

ไม่นะ ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะขืนเขาปล้ำเธอต่อ มีหวังเธอได้คางเหลืองตายคาเตียงนี้แน่ๆ

“ก็ยอมรับนะ ว่ากระรอกผมมันหื่น แล้วก็อยากจะมุดโพรงของคุณซะเรื่อย”

“นายจักรวิน”

“ครับผม...ที่เรียกนี่ชวนหรือเปล่า? เอาจริงหรือ ผมเห็นคุณนอนแบแผ่หราหมดสภาพแล้วไม่คิดว่าจะฟื้นตัวไวถึงปานนี้”

“ไอ้คนบ้า ไอ้ลามก คิดอะไรให้มันสูงกว่าสะดือหน่อยได้ไหม เป็นถึงเจ้าคนนายคน ฉันไม่รู้ว่าลูกน้องเป็นร้อยๆ คนของคุณ เคารพนับถือคนอย่างนี้ได้ยังไง?”

เธอตำหนิเขาอย่างสงสัยข้องใจนัก

“แหม้! ตื่นขึ้นมามีแรงก็ปากดีเชียวนะครับคุณภรรยา”

เขาครางครวญอยู่ในลำคอ พูดกลั้วขำอย่างนึกสนุก

“ไอ้ที่เคารพนบนอบนับถือเพราะอะไรนี่ไม่รู้ แต่ที่ลูกน้องผมรู้ดีและไม่ทำแน่ ก็คือการมาต่อล้อต่อเถียง หรือทำปากดีกับผม เพราะว่ามันจะโดนของแข็งกระแทกปากเอา”

พูดพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากแพร่บๆ...อึ๋ย!!

“แต่ปากสวยๆ ของคุณภรรยาจะเอาอะไรแข็งๆ ยัดดีหนอจะได้หยุดด่าเสียที”

ว่าแล้วก็ตะปบมือลงจุดยุทธศาสตร์ของตัวเอง

“ไอ้นี่ก็ยังแข็งไม่ได้ที่เสียด้วยสิ”

ดวงตาสวยเหลือกลานขึ้นมามองตามมือที่วางลงบนเป้ากางเกง

“ฮึ้ย! ไอ้คนบ้า ลามก จกเปรตเอ๊ย”

“หยุดด่าเดี๋ยวนี้เลย เพราะผมคิดออกแล้ว”

เขารีบว่าหน้าตาเจ้าเล่ห์

“คิดให้สูงกว่าสะดืองั้นกระรอกผมคงไม่มุดโพรงล่าง แต่จะมุดโพรงบนแทน ถ้าคุณยังปากดีไม่เลิก”

พูดจาข่มขวัญแล้วจ้องหน้าเธอเขม็งเพื่ออยากเห็นความหวาดกลัวในสีหน้าแววตาเธอให้สะใจสินะ

ดวงตาคู่งามไหววูบนิดหนึ่งอย่างกริ่งเกรง...เพราะถึงจะเป็นผัวเป็นเมียกันแค่วันเดียว แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้ก็คือ ไอ้ผู้ชายห่ามๆ ตรงหน้า พูดจริง ทำจริง

มายาวีกัดฟันแน่น ก่อนจะส่งสายตาอำมหิตไปให้

“ก็ลองเอามายัดหรือมุดดูสิ จะกัดให้กุดไปถึงโคน เป็นไอ้ด้วนเชียว” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เมื่อแฟนหนุ่มที่คบหากันมาหลายปีดีดัก ชิ่งหนีไปทันทีที่รู้ว่าครอบครัวเธอล้มละลาย...มายาวีต้องกลายเป็นหม้ายขันหมาก ทางเดียวที่เธอจะแก้หน้าและกอบกู้ศักดิ์ศรี พร้อมกับใช้หนี้ในเวลาเดียวกัน คือการแต่งงานกับเขา ผู้ชายถึกห่ามห้าว...แต่หล่อล่ำและรวยเว่อร์...อะไรก็ดีหรอก เสียแต่ปากของเขา...มันเป็นอย่างนี้...."

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha