คืนหวามวิวาห์สวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 15 : หนีอีกครั้ง 50 %


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

 


หนีอีกครั้ง

 

ธอกำลังจะกลายเป็นพวกติดเซ็กส์!

การที่เธอยินยอมให้จักรวินผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี หรือที่เขาก็เรียกตัวเองอย่างเต็มปากเต็มคำว่า ผัว ภาษาชาวบ้าน สั้นๆ ง่ายๆ ตรงไปตรงมา ชัดเจน แต่ว่าแสลงหูคนฟังอย่างเธอ ปู้ยี้ปู้ยำได้ตามอำเภอใจ ไม่เลือกเวลาและสถานที่ และหลายครั้งหลายทีที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความยินยอมพร้อมใจ แต่สุดท้ายก็ตอบสนอง เรียกร้อง ต้องการจากเขาเสียมากมาย

และทุกครั้ง หลังจากที่ถูกเขาลงทัณฑ์ เธอนั่นแหละที่เป็นฝ่ายนอนหมดเรี่ยวหมดแรงจนไม่อยากลุก แต่เมื่อได้พักผ่อนแล้ว กลับกระปรี้กระเปร่า สดชื่น มีชีวิตชีวา

ดูหน้าตาของเธอตอนนี้สิ มันช่างเอิบอิ่ม ผุดผ่อง เปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวลเสียนี่กระไร ยิ่งกว่าใช้ลาแมร์กระปุกละหลายหมื่นเสียอีก

อื้ม! หรือนี่จะเป็นอย่างที่เขาพูดๆ กันว่า เซ็กส์เป็นยาดีที่แสนวิเศษ และกำลังจะกลายมาเป็นยาเสพติดสำหรับเธอด้วย

ตอนนี้คนที่นอนหมดเรี่ยวหมดแรงหมดพิษสงกลับกลายเป็นเขา สามีหื่นที่ถูกเธอรีดพิษเสียสิ้นลาย

เจ็ดคืนเจ็ดวันหลังงานวิวาห์ เธอได้เรียนรู้จากเขาเสียเยอะ...เน้นหนักอยู่เรื่องเดียว ก็เรื่องเสียวๆ ระหว่างกัน

เห็นสภาพจักรวินในตอนนี้ มายาวีอยากแหงนหน้าอ้าปาก หัวเราะร้องให้ก้องโลกด้วยความสะใจเสียจริง

แต่ไม่หรอก...มันไม่งาม และก็ไม่ดีแน่ถ้าเขาจะตกใจตื่นเพราะเสียงหัวเราะสะใจ ถึงตอนนั้นเธอนั่นแหละที่จะงานเข้า เพราะถูกเขาจัดหนักเอาอีกได้

ถึงจะยอมรับว่าตื่นเต้นและติดใจ แต่ถ้าบ่อยไปอวัยวะที่ต้องถูกกระทบกระทั่ง ใช้งานอย่างหนักไม่ได้พักได้ผ่อน อาจจะเครื่องเคราพังก่อนเวลาได้

มายาวีเลิกคิดหนีไปชั่วคราวก่อน เพราะดูเหมือนทุกอย่างจะติดๆ ขัดๆ ไม่เป็นใจเลย

แต่พลันสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับพวงกุญแจที่จำได้แม่นยำว่าเป็นกุญแจรถวางอยู่ที่หัวเตียง

ใจเธอเต้นตึ่กตั่ก มองคนที่นอนหลับตานิ่งเป็นตาย แต่ยังหายใจลึกยาว และกรนเบาๆ ให้แน่ใจว่าหลับสนิทจริง

ลำคอเรียวแอบกลืนน้ำลาย สองจิตสองใจว่าควรจะลองหนีดูอีกครั้ง หรืออยู่เป็นทาสสวาทรองรับอารมณ์เขาไปอย่างนี้

คำตอบคือไม่...เธอไม่ต้องการติดแหง็กอยู่ที่นี่ ฟังคำบัญชาของสามี เลี้ยวขวาเลี้ยวซ้ายตามที่เขาสั่ง

ชีวิตเธอไม่ควรจบอยู่แค่นี้...

สองเท้าย่องแผ่วเบาก้าวไปถึงเตียงนอน ทุกจังหวะการขยับตัว สายตาเธอจดจ้องมองเขานิ่ง และเมื่อไม่เห็นว่าจักรวินมีทีท่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆ ก็เอื้อมมือไปหยิบเอากุญแจกำไว้ในมือแน่น ก่อนจะย่องถอยกลับออกมา

“ฮื่อ...”

ร่างหนาคราง พร้อมพลิกตัวหันไปอีกทาง

ใจเธอหายวาบ หัวใจแทบหยุดเต้น แต่แล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ต่อจากนั้น

แล้วจะอยู่ต่อไปทำไม...ได้เวลาโกยหน้าตั้ง หวังว่าครั้งนี้ เธอจะหนีได้สำเร็จ เพราะถ้าถูกจับได้ ไม่อยากนึกโทษทัณฑ์ที่จะได้รับจากเขาเลย

ฝีเท้าเบาเหมือนแมวย่องเผ่นแผวจากห้องนอนว่องไว ปิดงับประตูลงเบามือ คิดอยากหาผ้าผ่อนนุ่งดีกว่าเสื้อเชิ้ตเพียงตัวเดียวที่ใส่อยู่ ชีวิตเมียนายหัวดูอนาถาเหลือเกิน เมื่อได้นุ่งได้ใส่ก็เพียงเท่านี้

ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจักรวินจะซ่อนตัวเธอเอาไว้ที่นี่ ให้คอยบำรุงบำเรอกามกับเขาอีกนานแค่ไหน แทนอนาคตที่กำหนดเองไม่ได้ อีกครั้งที่เธอหวังไปตายเอาดาบหน้า และคิดว่าครั้งนี้จะต้องรอด

มายาวีวิ่งเหยาะๆ เหลียวมองหน้าหลังอย่างพะวักพะวง กลัวว่าจักรวินจะไหวตัวทันและตามมา ถ้าเขารู้ว่าเธอไม่ลดละที่จะหนี ไม่อยากนึกจริงๆ ว่าถูกจับได้อีกครั้งนี้ โทษทัณฑ์จะหนักหนาสักแค่ไหน

เมื่อเห็นว่าปลอดภัย เธอพุ่งกายจากมะพร้าวต้นหนึ่ง ไปยังอีกต้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว ใช้ลำต้นใหญ่หนาของมันช่วยอำพรางกาย กระทั่งวิ่งมาจนถึงรถกระบะเก่าบุโรทั่งที่พาเขาและเธอมาถึงนี่

มือเล็กดึงประตูเปิด ก้าวพรวดขึ้นไปนั่งบนเบาะ ใจยังเต้นตึ่กตั่ก เสียบกุญแจเข้าไปด้วยมือสั่นเทาอย่างตื่นเต้น ก่อนจะบิดหมุนสตาร์ทเครื่องยนต์ ในใจภาวนาขอให้มันติดด้วยเถอะ

แชะ...แชะ...บรึ้ม...บรึ้ม...

เสียงคำรามของเครื่องยนต์รุ่นหลังสงครามโลกทำให้ใจเธอโล่งวาบขึ้นมาทันที

“เรารอดแล้ว...รอดแล้ว”

บอกกับตัวเองอย่างดีใจ มือขวาจับพวงมาลัย มือซ้ายยื่นไปจับกระปุกเกียร์

“อะไรกัน...เกียร์ธรรมดา”

เสียงร้องอย่างผิดหวัง เพราะเคยขับแต่รถยนต์เกียร์ออโตเมติก อันที่จริงจากสภาพเก่าคร่ำของมัน ยังจะคนใช้ที่มือหนักตีนหนักขนาดนั้น ก็ไม่น่าตั้งความหวังว่ามันจะเป็นรถที่ขับขี่ง่ายสะดวกสบาย

“จะขับได้ไหมเนี่ย?”

สายตามองไปที่ฝ่าเท้าซึ่งเหยียบเบรกค้างไว้ มันมี ครัชเพิ่มมาอีกอย่างหนึ่ง เหมือนว่าต้องเหยียบครัชแล้วค่อยเข้าเกียร์หรือไรนี่แหละ เลี้ยงครัชไว้แล้วถึงจะเหยียบคันเร่งได้

“เอาน่ะ ไม่ลองก็ไม่รู้”

ปลุกปลอบให้กำลังใจตัวเอง แล้วจึงเหยียบไปที่ครัช ก่อนจะเข้าเกียร์ แล้วเลี้ยงครัชไว้

รถพุ่งไปข้างหน้า เธอรีบเหยียบเท้าส่งๆ กระทืบพรวดลงไป ตัวถังรถสะอึกกระชากแล้วดับนิ่งลง

“ให้ตายเถอะ ทำไมมันขับยากขับเย็นอย่างนี้นะ”

บ่นพึมงึมงำ ก็ถ้ารู้ล่วงหน้า ว่าจะต้องมาขับรถเกียร์ธรรมดาในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ เธอก็คงฝึกคงหัดไว้ล่วงหน้าก่อนแล้ว

“ใจเย็นๆ นะมายาวี เธอทำได้อยู่แล้ว”

ปลอบตัวเองให้สงบลง ทั้งที่ใจสั่นพร่า ก่อนจะลองดูใหม่อีกครั้ง

เธอดึงคันเกียร์ให้กลับไปอยู่ที่เดิม แล้วลองบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องใหม่อีกรอบหนึ่ง

“ต้องได้สิ...ครั้งนี้ต้องทำได้”

 ให้กำลังใจตัวเอง

“ให้ผมช่วยไหม?”

 เสียงทุ้มห้าวถามขึ้นมาอย่างมีน้ำใจ

ไขสันหลังเย็นวาบ เมื่อมือยาวๆ เอื้อมมาบิดกุญแจแล้วถอดออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้างามตื่นตระหนกมองตามไป ดวงตาเบิกโพลงอย่างช็อก

จักรวินตามมาได้ยังไง? เขาตื่นนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังไม่มีทีท่าเหมือนคนเพิ่งตื่นสักนิด

ใบหน้าคร้ามผิวสีแทนเข้ม ยามเมื่อแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านทางมะพร้าวมาตกกระทบดูบูดบึ้งถมึงทึงเหมือนยักษ์วัดแจ้ง กำลังกอดอกมองมาที่เธออย่างเอาเรื่อง

“คุณกำลังจะไปไหน?”

มายาวีกะพริบตาถี่ยิบ ก่อนจะแย้มยิ้มแหยๆ ให้เขา ทำใจดีสู้เสือ

“ฉันว่าจะไปซื้ออะไรมาทำอาหารให้คุณทาน อาหารในตู้เย็นพร่องไปตั้งเยอะ”

โกหกชัดๆ เธอไม่มีทั้งเงิน แถมยังไม่รู้จักด้วยว่าร้านค้าที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน

“แล้วคุณมีเงินหรือ?”

หน้าตาบอกชัดว่าไม่เชื่อคำโกหก

ใบหน้างามส่ายไปมา จนผมเผ้ากระจัดกระจาย

“กำลังจะหนี ทำไมไม่พูดมาตรงๆ”

 รู้แล้วยังมาถามอีกทำไม

“เปล่านะ...ฉันก็จะไปเชื่อเขามาก่อนไง แหม! แถวนี้ใครๆ ก็รู้จักคุณไม่ใช่หรือ? บอกชื่อนายหัวจักร คนขายคงยอมให้ฉันติดเงินไว้ก่อนแหละ”

พูดกลั้วขำ ทั้งที่ในใจเต้นโครมครามสนั่น

หน้าตาดุบึ้งตึงที่เริ่มรกเต็มด้วยหนวดเคราส่ายไปมาบอกว่าไม่เชื่อที่พูดเด็ดขาด

“ผมไม่เคยเชื่อของใคร จ่ายเงินสดตลอด เลิกแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แล้วลงมาจากรถเดี๋ยวนี้”

มายาวีเม้มปากแน่น จิกเกร็งปลายเท้าเอาไว้ ยังไงก็ไม่ยอมหรอก...ขืนเธอลงไปง่ายๆ เขาจะทำอะไรกับเธอ ไม่อาจรู้ได้ ยังไงก็ขอถ่วงเวลาสักหน่อย

ใบหน้าที่บูดบึ้งอยู่แล้ว ดูเหมือนยิ่งบึ้งเข้าไปอีก เมื่อถูกปฏิเสธ

“ผมบอกให้ลงมา”

เสียงตวาดดังปานฟ้าผ่า พร้อมกับดึงบานประตูเปิดผัวะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"เมื่อแฟนหนุ่มที่คบหากันมาหลายปีดีดัก ชิ่งหนีไปทันทีที่รู้ว่าครอบครัวเธอล้มละลาย...มายาวีต้องกลายเป็นหม้ายขันหมาก ทางเดียวที่เธอจะแก้หน้าและกอบกู้ศักดิ์ศรี พร้อมกับใช้หนี้ในเวลาเดียวกัน คือการแต่งงานกับเขา ผู้ชายถึกห่ามห้าว...แต่หล่อล่ำและรวยเว่อร์...อะไรก็ดีหรอก เสียแต่ปากของเขา...มันเป็นอย่างนี้...."

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha