One Night คืนเหงา...เราสามคน (* Yaoi 3P จบแล้วจ้า)

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : คืนที่ 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




 

มหาลัยชื่อดังใช้แบงค์พันแทนร่มบังแดด


 


         เคยอ่านเจองานวิจัยตัวหนึ่งที่ว่า คนที่นอนเยอะๆ ระดับไอคิวให้สมองจะสูงขึ้น #ผมไม่ได้ขี้เกียจนะครับ ผมใช้กฎข้อนี้กับการใช้ชีวิตมาตลอด เข้านอนสี่ทุ่ม ตื่นเจ็ดโมงเช้า ไม่ชอบให้ใครปลุก ไม่ชอบคนมั่นหน้าใส่ ไม่ชอบคนตัวขาว ไม่ชอบคนปากแดง ร่างบาง ครางเสียงใสๆในตอนนี้เลย แต่ผมหยุดมันไม่ได้ ผมทำไปโดยสัญชาตญาณ ... ของหัวใจ


 


       ริวจัง ==> แฝดผู้น้อง ผิวขาวสไตล์ลูกคุณหนู ร่างบาง อกไม่ผาย ก้นงอนงามขัดกับเอวคอด อ้อนแอ้นสไตล์ผู้ชายเรียบร้อย วันๆสิงตัวอยู่แต่กองหนังสือ เข้าครัวทำอาหาร บางทีผมก็คิดว่าผมมีน้องสาวนะ หนุ่มๆหลายคนยังอยากจีบด้วยซ้ำ แต่ถ้าวันนี้รินจังเป็นผู้หญิงผมคงทำผิดมาก แต่เพราะเค้าเป็นผู้ชายผมถึงทำทุกอย่างตามที่เสียงหัวใจผมต้องการ


 


       ร่างบางบ่นอิดออดตลอดทางตั้งแต่ขึ้นรถมา ดูกระสับกระส่าย ผมเอื้อมมือไปอังหน้าผากตอนที่รถติดไฟแดงแทบสะดุ้ง ตัวร้อนจัดขัดกับอุณหภูมิแอร์ในรถ


 


 " รินจัง นี่มึงแน่ใจนะว่าไหวอะ "


 " อืม "


 " กูวนกลับไปส่งที่บ้านไหม? "


 " ไม่เอ้าาา กูมีเทสเก็บคะแนน "


 " แมร่ง!! ไปเทสสภาพนี้ มึงคงทำได้หรอก "


 " เออ!! กูเก่ง มึงลืมไปแล้วหรือไง "


 " ใช้เก่ง โดดเฉพาะปากมึงอะ " #สายตาและน้ำเสียงผมล่อแหล่มมาก


 


          ผมวนรถไปส่งรินจังที่หน้าตึก บรรยากาศช่วงสายๆแบบนี้แดดร้อนระอุ ค่าเทอมแพงขนาดนี้ น่าจะติดแอร์ที่ทางเดิมมันด้วยเลยนะ ผมละสงสารคนร่างบางผิวขาว ยิ่งโดนแดดยิ่งขาวอมชมพู ผิดกับผมมาทางเข้ม กร้านแดด สไตล์นักกีฬา


 


 " ให้กูเดินไปส่งมึงที่ตึกไหม? "


 " กูไม่ใช่เด็กนะ ไม่หลงหรอก "


 " ปากดีนักมึง ลงเดินให้ได้ก่อน "


 " ห่วงเหรอ? "


 " อืม ก็โดนกูไปมึงคงเจ็บน่าดู "


 


        ผมพูดออกไปตรงๆ แอบเห็นหน้าของร่างบางอมยิ้มน้อยๆอย่างดีใจ ทำไมน่ะปากของผมไม่เคยคิดจะโกหกรินจังเลยซักครั้ง ทั้งๆที่ผมเป็นคนแพรวพราว ไหลลื้น ชนิดหาตัวจับยาก


 


" ทุกอย่างที่ผมทำ มันเรียกว่าการบริหารสเน่ห์ " #แต่กับรินจังมันออกมาจากใจ


 


            ผมมองจนรินจังเดินหายเข้าไปในตึกก่อนจากออกไปเรียนคณะตัวเองเหมือนกัน เด็กวิศวะปีหนึ่งยังเน้นวิชาการ ผมมาเรียนก็เหมือนมานั่งเสพบรรยากาศห้องเรียนรอบๆตัว ถ้าไม่ติดว่าต้องมาส่งรินจัง มาเช็คชื่อเข้าคลาส ผมไม่มาให้เปลื้องน้ำมันรถหรอก เนื้อหาของปีหนึ่งผมอ่านจบครบทุกวิชาตั้งแต่ช่วงปิดเทอมแล้ว ก็บอกแล้วไงการพักผ่อนทำให้เซลสมองผมดี ไอคิวสูงขึ้น จริงๆนะ


 


อาจารย์ : " ดารินทร์ "


ผม : " ครับ "


อาจารย์ : " เทสรอบที่แล้ว เราได้คะแนนเต็มสิบนะ ยังไงช่วยมาสรุปเนื้อหาที่เพิ่งสอบไปให้เพื่อนๆฟังหน่อยสิ "


ผม : " ครับ บลาๆๆ.. "


อาจารย์ : " เนื้อหาที่ดารินทร์พูดมา อาจารย์ว่าเข้าใจง่ายมาก ถูกต้องครบถ้วน เพราะฉะนั้นใครที่รู้ตัวว่าตัวเองสอบตก ให้พยายามเข้าหาเพื่อนบ้าง ลองถามซิเพื่อนเรามีเทคนิคช่วยจำยังไง? แล้วทำรีพอร์ตส่งมาด้วย อาจารย์จะปรับคะแนนให้เป็นห้าคะแนน สำหรับคนที่ส่งรายงานถูกต้อง ครบถ้วน ตรงเวลา ภายในวันพุธนี้นะ "


 


      อ่านมาถึงตรงนี้คงรู้แล้วใช่ไหมครับ? ว่าผมเรียนเก่ง #ไม่ได้หลงตัวเองนะ ผมพยายามส่งยิ้มทักทายให้กับเพื่อนใหม่หลายๆคนที่เข้ามาทำความรู้จัก สาวร่างบางในชุดนักศึกษา เสื้อฟิตรัดรูปกระโปรงสั้น เอื้อมปลายนิ้วมาสัมผัสที่ต้นแขนผม พร้อมทั้งพยายามเข้ามาใกล้ๆ พูดเสียงอ่อนเสียงหวานหยอกล้อ หวังจะขอให้ผมไปช่วยติวให้เธอในวันพรุ่งนี้


 


แนนนี่ :" ดารินทร์คะ พรุ่งนี้ไปช่วยแนนนี่ทำรายงานส่งอาจารย์หน่อยได้ไหมคะ นะคะๆๆ ช่วยหน่อยน่าา "


ดารินทร์ : " ผมขอดูก่อนนะ ว่างจะว่างไหม? "


แนนนี่ : " ออ นัดแฟนไว้แล้วหรือเปล่าคะ แนนนี่รบกวนหรือเปล่า "


ดารินทร์ : " ไม่ใช่แฟนหรอกครับ ผมขอถามน้องผมก่อนว่าเค้าจะไปไหนไหม? "


แนนนี่ : " อ๋อค่ะ งั้นขอเบอร์ของดารินทร์ไว้ได้ไหมคะ "


ดารินทร์ : " เอาเบอร์แนนมาดีกว่าครับ เดี๋ยวผมโทรบอกเอง "


 


        ผมรับโทรศัพท์กลับมาพร้อมกับเห็นเบอร์ที่เพิ่งกดโทรออกไป ขนาดว่าเลี่ยงไม่อยากให้เบอร์แล้วนะแต่ก็พลาดจนได้ ผมไม่ได้รังเกียจอะไรเธอหรอกนะ แค่ไม่อยากเพิ่มใครเข้ามาในโลกส่วนตัวของผมอีก ไม่อยากให้ใครสำคัญกว่า พ่อ แม่ และริวจัง


(อ่านมาถึงตรงนี้ คงรู้แล้วนะครับว่าผมไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับใคร โลกส่วนตัวสูง)


 


" ไงมึงรอกูนานไหม? "


" สักพักแล้วล่ะ "


" แล้วทำไมมึงไม่ไปรอร่มๆว่ะ ไม่เห็นไงแดดมันร้อน มึงก็ยิ่งไม่สบายอยู่ "


" กูกลัวมึงมารับแล้วไม่เจอ "


" แล้วสอบได้ไหม "


" โห้!! ได้ทำนะสิ ออกอะไรก็ไม่รู้ไม่ตรงที่อ่านมาสักนิด "


" มึงอ่อนเองมากกว่ามั้ง "


" คงใช่มั้ง กูมันไม่ได้เรื่องสักอย่างอยู่แล้วนิ "


" ไม่จริงหรอก บางเรื่องมึงก็โคตรเด็ดนะ กูคอนเฟริม "


" ทั้งๆที่เราเป็นพี่น้องกัน ทำไมกูไม่เก่งเหมือนมึงบ้าง ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง "


" คนเราเหมือนกันมากๆ มันก็น่าเบื่อนะเว้ย แตกต่างอะดีแล้ว "


" ต่างยังอื่นได้ไหมว่ะ " #ทำหน้าเศร้าแก้มป่องปากยื่น


" พอๆ งั้นเอางี้เดี๋ยวพาแวะร้านเค้กเจ้าอร่อยแล้วกัน จะได้อารมย์ดีขึ้นเนอะ "


" อืม (รู้ใจกูที่สุด) "


 


 


             ร้าน เค้กเจ้าประจำที่พวกผมชอบมากินกัน เป็นร้านเล็กๆอยู่ในซอยลึก ผู้คนไม่พลุกพล่าน บรรยากาศโฮมสเตย์ทำไว้ต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ เจ้าของร้านเป็นรุ่นพี่ที่จบจากคณะผม ผมเลยเป็นขาประจำร้านนี้ ที่ร้านทำโฮ มเมคเกี่ยวกับขนมด้วย รินจังจะเพลิดเพลินเป็นพิเศษ ขนมเค้กแปลกๆวางเรียงรายยั่วน้ำลายน่าลิ้มลอง ผมยืนอยู่นานกว่ารินจังจะตัดสินใจเลือกได้ โลกของรินจังเวลาอยู่กับขนมสีหวาน มองเพลินจนผมไม่อาจละสายตาได้ แสงสีนวลที่ใช้ขับหน้าตาขนมให้น่ากินยิ่งขึ้น ขับผิวขาวละเอียดให้ยิ่งงดงาม ดวงตากลมใสโดยไม่ต้องใสคอนแทคเลนส์ ริมฝีปากสีชมพูอ่อน ยามที่เม้มปากช่างใจมันยิ่งกระตุกให้ใจผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ


 


" กว่าจะเลือกได้นะมึง "


" ก็มันน่ากินทุกอย่างนี่หว่า "


" กูเหมาให้หมดเลยไหม จะได้ไว้กินที่บ้านด้วย "


" จริงหรอ? ไม่ได้หรอ? มึงจะไม่ว่ากูตะกละใช่ไหม "


" ถ้ามึงไม่เกรงใจว่าลูกค้าคนอื่นเค้าจะไม่มีกินอ่ะนะ กูก็ซื้อให้ได้ "


" ก็มันน่ากินทุกอย่างนิหน่า "


" ไม่อะ กูเห็นน่ากินอยู่อย่างเดียว " #ผมมองไปข้างหน้าสายตาวิบวับ


" ชิ้นไหนวะ กูไม่สั่งเพิ่มให้ไหม "


" มึงไง " #สายตาผมจริงจัง


 


            รอยยิ้มจางๆบนใบหน้า เคลือบยิ้มยั่วจนผมอยากจะกลับบ้านในตอนนี้เลย เพลงที่เปิดคลอเบาๆกระตุ้นให้ผมละสายตาไปมองรอบๆ เสพบรรยากาศที่แสนจะสบาย ไฟสีนวลกับเฟอร์นิเจอร์งานไม้เป็นอะไรที่เข้ากันมาก


กริ๊งงง กริ๊งๆๆ กริ๊งงง งงงง


เสียงโทรศัพท์เข้ามาขัดจังหวะ เสียงที่กรอกโต้ตอบกลับมาทำให้ผมนิ่วหน้านึกอยู่นาน


" ครับ "


" ใครนะครับ "


" อืมม "


" อ๋อ แนนนี่ จำได้สิครับ "


" เรื่องที่นัดกันนะเหรอ ผมขอคิดแป๊บนะถ้าไม่ติดอะไรก็โอเครครับ "


 


           เหลือบมองคนตรงหน้ากับท่าทีที่แสร้งทำเป็นไม่อยากรู้ เริ่มไม่สบายใจ สายตาผมจ้องลึกลงไปที่ตาสีน้าตาลอ่อนกลมใส ที่กำลังก้มหน้าหลบตา ราวกับจะอ่านใจคนตรงหน้าว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ... ทั้งๆที่ผมคนธรรมดาไม่ได้มีคาถาอ่านใจอะไร แต่ผมได้ยินเสียงที่พรั่งพรูมาตลอด


 


" หึ แนนนี่ผู้หญิงสินะ "


" รินซัง รูปหล่อ รวย เก่ง สาวๆก็ต้องกรี๊ดเป็นธรรมดา "


" ใครจะเหมือนเรา ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง "


" แม้แต่เรื่องของหัวใจ รักไม่ก็ไม่มีทางสมหวังซินะ "


" ต้องตัดใจซินะ "


" ทำไมไม่เกิดมาเป็นผู้หญิงนะ เฮ้อ!! "


 


            ผมก้มหน้าแล้วตั้งใจฟังทุกอย่างที่ไหลเข้ามาในโสตประสามของผม เสียงที่ตัดพ้อทำให้ผมเงยหน้ามองทันเห็นแววตาที่เศร้าหมอง นี่ผมตั้งใจพารินจังมาให้คลายความเครียดแต่ทำไมถึงเครียดมากกว่าเดิมนะ ผมขอตัวแยกออกไปคุยกับรุ่นพี่เจ้าของร้าน ก่อนจะคว้ากีตาร์โปร่งตัวประจำไปนั่งกลางเวที เสียงผมเทสไมค์ปลุกรินจังจากภวังค์ทันที สายตาที่มองมาที่ผมเหมือนสงสัยว่าผมไปทำอะไรตรงนั้น


 


" วันนี้อารมย์ดีครับ เลยอยากแชร์ความรู้สึกดีๆให้ทุกคนที่กำลังมีคำถามมากมายในหัวแต่ไม่มีคำตอบ ผมอยากให้รู้ว่ายังมีอีกคนที่อยู่ตรงนี้ "



ผมเกากีตาร์คอร์ทเพลงหวานคุ้นหู สายตาที่รินจังมองมาที่ผมตอนนี้เปร่งประกายวิบวับ ไม่รู้ว่าเค้าเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดไหม?


 


 


ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ ที่จะเสกปราสาทงามให้เธอ
ไม่มีฤทธิ์เดช ไม่มีราชรถเลิศเลอ
แต่ฉันมีใจพิเศษ จะพาเธอผ่านคืนนี้ไป
ฉันเป็นเพียงผู้ชาย คนนี้ที่มีใจมั่นรักเธอ

โอบกอดฉันไว้ หลับตาผ่อนคลายให้สมฤดี
เราจะบินหนี ข้ามน้ำทะเลและแดนกว้างใหญ่
ดาวพราวดั่งฝัน กลางคืนยาวนานร่านหัวใจ
ปล่อยความเหงาไป ทอดทิ้งใจ รักจะพาแต่เราไปสองคน

ฉันไม่ใช่คนยิ่งใหญ่ ร่ำรวยจ่ายเงินเร็วร้อนแรง
ไม่มีอำนาจใด ประหนึ่งเจ้าชายจะสำแดง
มีเพียงหัวใจ จะพาเธอผ่านคืนนี้ไป
ฉันเป็นเพียงผู้ชาย คนนี้ที่มีใจมั่นรักเธอ

ไม่ใช่ผู้วิเศษ เป็นเพียงผู้ชายมีใจมั่นรักเธอ
ไม่มีฤทธิ์เดช มีเพียงหัวใจที่ใฝ่เฝ้ารักเธอ
ไม่ใช่ผู้วิเศษ เป็นเพียงผู้ชายมีใจมั่นรักเธอ
ไม่มีฤทธิ์เดช มีเพียงหัวใจที่ใฝ่เฝ้ารักเธอ

ฉันไม่ใช่คนยิ่งใหญ่ ร่ำรวยจ่ายเงินเร็วร้อนแรง
ไม่มีอำนาจใด ประหนึ่งเจ้าชายจะสำแดง
มีเพียงหัวใจ จะพาเธอผ่านคืนนี้ไป
ฉันเป็นเพียงผู้ชาย คนนี้ที่มีใจมั่นรักเธอ

ไม่ใช่ผู้วิเศษ เป็นเพียงผู้ชายมีใจมั่นรักเธอ
ไม่มีฤทธิ์เดช มีเพียงหัวใจที่ใฝ่เฝ้ารักเธอ
ไม่ใช่ผู้วิเศษ เป็นเพียงผู้ชายมีใจมั่นรักเธอ
ไม่มีฤทธิ์เดช มีเพียงหัวใจที่ใฝ่เฝ้ารักเธอ

...อ้างอิง http://sz4m.com/t4815 (CR.เพลง เพียงชายคนนี้)

 

" ไม่มีฤทธิ์เดช มีเพียงใจที่ใฝ่เฝ้ารักเธอ "

           ทันทีที่เพลงท่อนสุดท้ายจบลง เสียงแหบเสน่ห์ลูกคอแปดชั้นเรียกเสียงตบมือจากคนทั้งร้านได้ทันที สายตาที่มองจ้องผมอยู่ตลอดปลาบปลื้มยินดี รอยยิ้มเบิกบานจนทำให้ผมใจเต้นแรง ผมเดินลงจากเวทีมาที่โต๊ะ สายตาหลายๆคู่ยังมองมาที่ผมตลอด บรรยากาศระหว่างผมกับรินจังเงียบลง มีเพียงรอยยิ้มที่ส่งตอบกลับไปมา ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำ เค้าคงรู้ดีว่าผมร้องให้กับรินจัง เพราะผมพามันมาแค่คนเดียว

ซี " พี่คะ พี่ร้องเพลงเพราะมาเลยคะ "

ผม " ครับ "

ซี " ซีอัดคลิปไว้ตั้งแต่ต้นจนจบเลยคะ ขออนุญาติเอาลงยูทูปได้ไหมคะ "

ผม " พี่ว่าอย่าดีกว่านะครับ เดี๋ยวคนเค้าจะอันฟอร์กันหมดนะ "

ซี " ไม่หรอกคะ ขอบคุณนะครับ "

 

" หึ สาวรุมอีกแล้วนะ หมั่นไส้!! "

ผม ไม่ใช่ผู้วิเศษจริงๆนะครับ แต่เสียงนี้ไหลเค้ามาในหูผมเองและผมก็รู้ด้วยว่ามันเป็นคำพูดของใคร นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย!! เสียงแห่งความคิดของรินจัง ผมได้ยินของรินจังคนเดียว เพราะอะไรทำไมกัน ... ผมลากรินจังกลับบ้านในเวลาต่อมา เพราะผมต้องรีบเข้านอนก่อนสี่ทุ่มเพื่อระบบประสาทที่ดี ไอคิวที่ดี ในรถระหว่างทางผมก็ยังฮัมเพลงเพียงชายคนนี้(ไม่ใช่ผู้วิเศษ) ตลอดทาง รอยยิ้มสดใสของคนข้างกายทำให้เค้ามีความสุข ผมก็มีความสุขไปด้วย


 


 


 


 


 


 


 


 TALK : Rinsung


ผม ไม่ได้ฝันไปนะครับ เสียงความคิดของรินจังผมได้ยินมันจริงๆ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ยินมันแต่เหมือนว่าผมอ่านใจเค้าออกตลอด แต่ทุกอย่างเราก็ต้องคาดเดาไปตามอารมย์ของรินจัง แต่วันนี้ไม่ใช่หรือนี่จะเป็นเรื่องดีๆ ที่สวรรค์ให้โชคสองชั้นกับผม


โชคครั้งที่ 1 ผมกับรินจังเป็นของกันและกันในวันนี้


โชคครั้งที่ 2 ได้ยินเสียงความคิดของรินจังในวันนี้


 

1 เม้น 1 ไลค์ให้กำลังใจคนเขียนนะคร้าาา ขอบคุณคะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายวาย 3P"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


แปลกใหม่มาก พึ่งเจอแนวนี้ ฝาแฝดกันกันเอง แถมวายด้วย
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
  • จ้า.. ลองๆ อ่านดูคะ โดย Venus909 | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha