One Night คืนเหงา...เราสามคน (* Yaoi 3P จบแล้วจ้า)

โดย: Venus909/ดาอัน



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : คืนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป





 


 


TALK : คุณแม่


              พอลูกๆอายุได้2ขวบ ความแตกต่างก็เกิดขึ้นอย่างชัดเจน รินจังบอบบาง นุ่มนิ่มราวกับเด็กผู้หญิง ผิดกับคนพี่แก่นกล้า ฉลาดเกินเด็กในวัยเดียวกัน ยิ่งตอน 10ขวบ คุณพ่อพาพวกเราไปพักร้อนระยะยาวที่มัลดิฟ อุบัติเหตุวันนั้น ภาพเด็กผู้ชายพายปอดให้เด็กผู้ชายอีกคน ช่างสวยงามน่าจดจำยิ่งนัก แววตา ท่าทางกระตือรือร้นคงลืมรู้สึกไปว่าน้ำใสๆไหลออกจากสองตา ตอนที่อีกคนลืมตาขึ้นมาจากความน่ากลัว ภาพพี่น้องสองคนกอดกันแน่นอย่างห่วงแหน ทำให้ฉันรู้สึกวางใจ โลกกว้างใหญ่ใบนี้ลูกทั้งสองคนจะมีกันและกันไปตลอด ไม่มีทางทิ้งอีกคนให้โด่ดเดียวแน่นๆ


 


             หยุดอยู่ประตูหน้าห้อง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดมันอย่างเบามือ โต๊ะอ่านหนังสือยังเต็มไปด้วยสมุด หนังสือ ชีทเรียนต่างๆ แปลว่าเมื่อคืนติวหนังสือกันจนดึกจริงๆสินะ ระแนงไม้ปังตาที่กั้นระหว่างมุมหนังสือกับเตียงนอน คืออีกหนึ่งด่านที่อยากก้าวเข้าไปดู แต่ก็ไม่รู้ว่าสมควรไหม?ลูกเราก็โตเป็น หนุ่มแล้ว ถ้านอนโป๊อยู่จะอายกันเปล่าๆ ก้าวเท้าด้วยความระวังไม่อยากเสียงดังรบกวนเด็กๆ แต่..เตียงว่างเปล่าไร้ร่างของคนพี่ คนน้องอย่างที่หวังไว้เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก


 


" มอร์นิ่งครับ คุณแม่ "


" อ้าวลูก แม่กะจะขึ้นมาปลุกสักหน่อย "


" ผมตื่นนานแล้วครับ "


" งั้นก็ลงไปทานข้าวเช้าพร้อมกันนะลูก "


" คร๊าบบบ เดี๋ยวผมตามลงไป "


 


 


รินซัง


 


                  การอยู่ใต้ผ้าผืนเดียวกับรินจัง เป็นอะไรที่รบกวนระบบสมองผมมาก ใช้มันทุกเทคนิคแล้วแต่ก็ยังนอนไม่หลับ ผิดกับอีกคนที่หลับสบายแถมยังปีนมาซบอยู่บนอกผมอีกตังหาก โตจนป่านนี้แล้วยังละเมอเรื่องราวในอดีตได้ตลอด ลุกกลับมาห้องตัวเองอาบน้ำไล่ความสับสน ยังไม่ทันจะดีขึ้น มาเจอสายตาคุณแม่ที่เหมือนมีอะไรแฝงอยู่ตลอดเวลายิ่งสับสนเข้าไปอีก


 


               มื้อเช้าวันนี้ เราทานอาหารกันพร้อมหน้าพร้อมตา สิ่งที่ผมลืมไปเลยคือผมยังได้รับพรวิเศษจากสวรรค์อยู่ไหม? แล้วทำไมผมถึงได้ยินแค่ของรินจัง? ตลอดทางไปมหาลัย รินจังเอาแต่หยิบชีทขึ้นมาอ่านทบทวนตลอดทาง ผมชอบดูเวลาที่เค้าตั้งใจทำอะไรสักอย่าง สีหน้าจริงจังแต่มันกลับทำให้ผมยิ้มได้


 


" นี่มึงกะจะถล่มกูให้ได้เลยหรือไง "


" ใช่ กูจะต้องผ่านให้ได้ เตรียมตังค์เลี้ยงกูไว้ได้เลย "


" โทษทีว่ะ กูมีมากพอจะเลี้ยงมึงได้ทั้งชีวิต "


" ................ " #เขินพูดไม่ออก


" ใบ้แดกเลยไง เดี๋ยวกูเดินไปส่ง มึงเรียนตึกไหนอะ "


" ไม่ต้องอะ "


" ทำไม " #เสียงแข็ง


" มึงก็มีเรียนไม่ใช่หรือไง เสียเวลาเปล่าๆ "


 


* เพื่อนกูยิ่งชอบๆมึงอยู่ แมร่งกันไว้ก่อน (รินจัง)


 


" อองี้เอง "


" อะไรของมึงอีกเนี้ย "


" เปล๊า!! ตั้งใจสอบนะมึง "


" เออ "


 


      ผมวนรถมาหน้าคณะตัวเอง ใจก็ยังคิดหาเหตุผลว่าทำไม ผมถึงได้ยินความคิดของรินจัง หรือเรื่องทั้งหมดมันจะเกิดจากที่เรามีอะไรกัน เหมือนในหนังในละครหรือเปล่า แต่ก็ไม่เคยอ่านเจอทฤษฎีไหนนะว่าคนที่นอนด้วยกันจะได้ยินเสียงความคิดของกัน และกัน เพราะถ้ามันได้ยินจริงๆ ก็ดีซิ ปัญหาวุ่นวายทั้งหย่าร้างทั้งมือที่สามคงไม่เยอะอย่างทุกวันนี้ แล้วรินจังจะได้ยินในสิ่งที่ผมคิดไหมนะ


 


 " ดารินทร์คะ "  #ผมหันตามเสียง


ผม : " ไงไอ้กอล์ฟ มากับแนนนี่ได้ไงว่ะเนี้ย "


กอล์ฟ : " กูเจอที่โรงอาหารวะ "


ผม : " แนนนี่ โทดทีนะเราไม่สะดวกอะ "


แนนนี่ : " อ้าว!! ไม่เป็นไรเดี๋ยวหาจากหนังสือมาทำเอาก็ได้ "


ผม : " อืม ไว้คราวหน้านะ "


กอล์ฟ : " มึงนี่ไม่เคยว่างให้เพื่อนบ้างเลยนะ แต่งานนี้มึงต้องชดเชยให้พวกกูนะโว้ย "


ผม : " ชดเชยอะไรของมึง "


กอล์ฟ : " เสาร์นี้วันเกิดไอ้ทอย มึงต้องไปกับพวกกู งดจำศีลเป็นนางห้องวันนึ่ง เข้าใจ๊ "


ผม : " ไปไหนกันวะ "


กอล์ฟ : " กะจะข้าวสารนะ ร้านเพื่อนไอ้ทอยมันอีกที "


แนนนี่ : " เราขอไปด้วยได้ไหม "


กอล์ฟ : " ได้ดิ ไปเยอะๆสนุกดี มึงอะว่าไง "


ผม : " กูไงก็ได้ แล้วแต่พวกมึง "


กอล์ฟ : " จะชวนน้องมึงมาด้วยก็ได้นะ กูคิดถึงน้องมึงเหมือนกัน " #หลบตาเสียงอ่อน


ผม : " เสือกไรกับน้องกู มันไม่ว่างหรอก " #จ้องหน้าเสียงเข้ม


 


          อาจารย์สอนตามหนังสือที่เปิดไว้เกือบทุกคำ ผมก็ฟังผ่านๆให้เวลามันหมดไป แม้ว่ามันจะน่าเบื่อแต่ผมก็รู้ว่าตัวเองมีหน้าที่มาเรียน .. ก็ต้องเรียน ผมคิดเสมอว่า เราควรทำตามหน้าที่ของเราให้สมบูรณ์ครบถ้วนถือเป็นการให้เกียรติตัวเรา เอง อย่ามองว่ามันน่าเบื่อให้มองว่าเป็นสิ่งที่เกิดมาเราต้องเจอ อยู่ที่เราจะรับมือกับมันได้แค่ไหน อ่านมาถึงจุดนี้คงสงสัยว่า ผมเก่งขนาดนี้ทำไมถึงมาอยู่มหาลัยเอกชนสุดหรู จะเพราะใครล่ะ .. ถ้าไม่ใช่รินจัง


 


         กลุ่มเรามีกันอยู่ 3คน ชายหนุ่ม3คน 3สไตล์


 1> ไอ้ทอยแนวเซอร์ ผมน้ำตาลลอนปะบ่า หน้าคม สูงผิวเหลือง อาร์ทติสชอบกล้อง ท่องเที่ยว ถ่ายรูป เฮฮา บ้าศิลปะ แต่มันเรียนวิศวะนะครับ เห็นว่าพ่อมันบังคับเพราะถ้ามันไม่ทำตาม มันจะไม่ได้ถ่ายรูปอีก ผมว่ามันไม่ต้องมีเมียก็ได้มั้ง เห็นหน้ามันตอนเช็ดกล้อง ลูบไล้ไปมา โคตรได้อารมณ์อะ



2> ไอ้กอล์ฟ เด็กเนิร์ดหน้าหวาน ใส่แว่น เด็กเรียนแต่เรียนไม่เก่ง เข้าใจอะไรช้า ยกเว้นเรื่องกินกับเรื่องเที่ยวไอ้นี่ตัวเซียน มันชอบทะเล เคยลงทุนลากพวกผมขึ้นรถ ขับออกไปดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า กินข้าวเช้า และขับกลับมาเรียนในตอนบ่ายมาแล้ว นานๆมันจะกล้าแหกคอก พ่อแม่มันสักที ผมสังเกตุเห็นแววตามันซ้อนความเศร้าเอาไว้เสมอ



3> ผม ดารินทร์สุดหล่อ ตาน้ำตาล ผมน้ำเงิน ผิวอมชมพู ชอบสีส้ม แต่ของใช้ทุกอย่างมักจะสีดำ ยกเว้นลัมโบกีนี่คันโปรดที่สีแดง


 


           เวลาที่เราสามคนเดินด้วยกัน ให้นึกถึงหนังเรื่องเจ้าพ่อเซียงไฮ้ ใครเกิดไม่ทันให้ไปย้อนดูในยูทูป(เพราะผมก็เพิ่งดูมา) สายตาเวลาคนมองเรา เหมือนภาพสโลว์ จ้องค้าง ผมรู้สึกชินแล้วครับ ส่วนไอ้ทอยไม่ได้สนใจเลย มีแต่ไอ้กอล์ฟนี่แหละที่พยายามส่งยิ้มทักทายตอบคนที่เค้าทักพวกเรา รวมไปถึงแนนนี่ด้วยที่ตอนนี้เริ่มสิงตัวอยู่กับพวกเราจนจะมาเป็นสมาชิกคนที่ 4 แล้ว


 


กริ๊ง กริ๊ง..


Rinjung Calling


" มึงอยู่ไหน กูเดินไปหาได้เปล่า "


" เสียงอ่อยเชียวมึง ทำไม่ได้อะดิ "


" จะพูดทำไมว่ะ ก็ยิ่งเซงๆอยู่ "


" ไม่ต้องเสือกเดินมาหรอก แดดแมร่งอย่างร้อน "


" กูหิวข้าวนิ ไปกินข้าวกัน "


" โรงอาหารมึงไม่มีให้กินหรือไง เพื่อนมีก็ชวนมันไปสิ "


" แต่กูอยากกินฟรี ใครมันบอกว่าจะพาไปเลี้ยงวะ "


" หมายความว่าไง "


" กูทำได้ ครึ่งพอดีเป๊ะ แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วใช่ม่ะ "


" มึงควรจะได้เต็มนะ "


" อย่าเพิ่งบ่น อยู่ไหนกูจะเดินไปหา "


" กูเหลือเรียนอีกวิชานึ่งวะ รออยู่ที่คณะนั้นแหละ เดี๋ยวกูไปรับเอง "


" ให้กูไปรอตึกมึงไม่ได้หรอวะ "


" อย่าเรื่องมากน่าา อย่าคิดว่าเป็นคนของกูแล้วกูจะไม่กล้าด่ามึงนะ "


" เออ "


 


              เมื่อกี้ผมพูดอะไรออกไปครับ พูดเองก็เขินเองแต่รินจังคงไม่ได้ทันฟังมั้ง เจ้านั่นเวลาเถียงใคร เถียงจริงจังขึ้นเสียงจนน่ารำคาญ ยอมวางไปง่ายๆก็ดี เพราะถ้าพูดกันต่ออีกนิดหนึ่ง ผมคงยอมโดดเรียนวิชานี้ แล้วพามันไปกินข้าวแน่ๆ


 


กอล์ฟ : " คุยกะใครว่ะมึง "


ผม : " ..... " #เสือกไม่ออกเสียง


กอล์ฟ : " แหม่ๆ คนของกูนี่ น่าจะเป็นใครน่าาา "


ผม : " ไอ้กอล์ฟ ถ้าปากมึงว่างก็แดกเข้าไป สัส "


กอล์ฟ : " จะเป็นใครกูไม่สนใจหรอก กูสนใจน้องมึงคนเดียว "


ผม : " น้องกูมันไม่สนใจมึงหรอก ลองมองมาที่ไอ้ทอยแทนเหอะมึง เชื่อกู "


กอล์ฟ - ทอย : " เหี้ย!! "


( แหม่ไอ้ทอยกูเห็นมึงไม่สนใจฟัง เสือกหันมาเหี้ยพร้อมกันได้อีกนะ )


 


 


                หนึ่งชั่วโมงที่สุดแสนจะน่าเบื่อได้จบลงสักที ผมแทบจะนับวินาทีรอเลิกคลาสเลย ดีที่อาจารย์ท่านเป็นคนตรงต่อเวลามาก ไม่งั้นหน้ารินจังคงบูดบึ้งน่ากลัวกว่านี้แน่ ก็บอกแล้วว่าให้หาอะไรกินไปก่อนเลย ยังดึงดันจะรอไปกินพร้อมกันอยู่ได้ บางทีผมว่ามันก็มากเกินไปนะครับ ผมชอบคนที่รักตัวเองไม่ใช่เห็นแก่ตัวนะ ต้องรักและดูแลตัวเองได้ จะได้ดูแลผมได้ด้วย


 


       การเดินห้างช๊อปปิ้งวันนี้ผมเตรียมใจว่ามันจะน่าเบื่อ แปลกที่รินจังขอแค่ กินข้าวกับดูหนัง ซึ่งผมไม่ค่อยมีโมเม้นแบบนี้ในชีวิตสักเท่าไรเพราะมันเสียเวลา แต่นี้มันเป็นคำท้าก็เลยต้องยอมเข้าไปดูหนังรัก สุดโรมานซ์กับมัน ถือโอกาสนอนพักสายตาไปในตัว คนข้างกายปาดน้ำตาปอยๆไม่รู้จะซาบซึ้งอะไรขนาดนั้น ความรักมันทำให้คนร้องไห้ออกมาโดยไม่อายใครได้เลยเหรอ .. ไม่น่าเป็นไรได้นะ


 


คุณแม่ : " กลับมาแล้วหรอลูก มาช้านะเราสองคนน้องศิตามานั่งรอตั้งนานแล้ว "


รินจัง : " อ้าว!! ศิตามาทำไมอะครับ "


คุณแม่ : " เห็นว่าจะมาชวนเราไปสมัครเรียนทำขนมนะ "


รินจัง : " เออ!! ลืมเลย งั้นเดี๋ยวผมไปโทรกลับก่อนนะครับ "


คุณแม่ : " ไปซิลูกไป แล้วเราพี่รินทำไมวันนี้กลับมืดละลูก "

รินซัง : " พาน้องไปดูหนังมาอะครับ "


คุณแม่ : " แล้วหิวไหมลูก แม่ให้คนอุ่นกับข้าวให้ไหม "


รินซัง : " ไม่ต้องหรอกครับ ผมกินกันแล้ว " #แม่ยิ้ม


 


 


ก๊อกๆ ก๊อกๆ


 


" ริน พี่ริน เปิดดิ๊ "


" มีรายยย "


" วันเสาร์นี้ไปเรียนเบเกอรี่กันไหม "


" มึงจะบ้าเหรอ กูไม่สนใจเรียนเรื่องพวกนี้หรอก "


" งั้นแค่ไปส่งก็ได้ "


" ไม่เอาอะ ก็จะนอนตุนไว้ กลางคืนกูมีนัด "


" นัดไหน ปกติไม่เห็นจะออกท่องราตรี "


" ใครจะเหมือนมึงละ แทบทุกคืนฮะรินจัง "


" ก็เบื่อๆ เหงาๆ มันก็ต้องมีกันบ้าง "


" ใช่ กูเหงาๆก็ต้องไปหาที่คลายเหงาบ้าง "


* เหงาเหรอ คนอย่างรินซังเนี้ยนะ (รินจังคิด)


 


" แล้วแต่เลย "


 พูดจบก็กระทบเท้าหนักๆออกไป เฮ้อ!! มันเป็นบ้าอะไรของมัน 


 


 


 


 


 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายวาย 3P"

Venus909/ดาอัน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


มีความสามีสูง ก็เงี้ย
โดย Venus909 | 1 year, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอนี้ทำไมรินซังโหดจัง
โดย Anonymous | 1 year, 12 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha