คืนรัก

โดย: linin



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 7 : คุณหมอฉีดยาเป็นอย่างเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เมื่อความสุขผ่านไป อารมณ์เศร้าด้วยความเสียดายตัวก็แล่นผ่านมาแทนที่ หญิงสาวเหลียวมองข้างกาย เขาหลับไปแล้วด้วยสีหน้าสุขสม น้ำตาร้อนๆ ไหลรินแต่ก็สายไปเสียแล้ว ในเมื่อเธอเต็มอกเต็มใจเป็นของเขา เขาไม่ได้ฝืนใจเธอเลยสักนิด เธอตกที่นั่งเดียวกับเมริษา คือได้สามีมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่โชคดีของเพื่อนรักที่กรันย์เป็นผู้ชายที่ดีมาก

แต่สำหรับเธอ

เขาเป็นใครก็ไม่รู้ แถมมีผู้หญิงมาตบตีแย่งชิง แสดงว่าเขาต้องเป็นผู้ชายเจ้าชู้แน่ๆ

ชายหนุ่มยังนอนหลับสนิท ลมหายใจเขาสม่ำเสมอแสดงถึงการหลับลึก

 เธอมองเขาอย่างสำรวจ เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้พบกับเขา

ผู้ชายคนนี้หล่อมาก หล่อน้องๆ นายแบบเลยเชียวล่ะ ผมเขาหยักศก สีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าออกเหลี่ยม มีหนวดและเคราพอเซ็กซี่น่ามองไม่รกตา ดวงตาเขาค่อนข้างโต จมูกโด่งมาก โดยรวมแล้วเขาน่ามองมากกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอเคยเห็น

ปันดาวนึกถึงบทรักร้อนแรงระหว่างเขาและเธอที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ รอยจ้ำแดงตรงเนินอกและคอยังมีให้เห็นไว้เตือนใจให้เธอรู้สึกเสียใจในความใจง่ายของตัวเอง

หญิงสาวมองหาเสื้อผ้า หยัดกายลุกจากเตียงนอนใหญ่มาสวมเสื้อผ้าที่เขาถอดทิ้งกระจัดกระจาย กระดุมมันหลุดไปหลายเม็ด แต่เธอก็ยังลนลานแต่งตัวให้เสร็จก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเห็นเข้า

 เธอปาดน้ำตาอีกครั้ง หักใจเดินออกไปไม่เหลียวหลังกลับมามองชายนิรนามที่พรากความสาวไปจากเธอตลอดกาลอีก

 

อนันดาตื่นขึ้นมาหลังหลับลึกเกือบชั่วโมง เห็นรอยยับย่นข้างเตียง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นในหน้า แต่รอยเลือดจางๆ บนที่นอนก็ทำให้เขาสะท้อนใจ แต่ลึกๆ ก็อดดีใจไม่ได้ที่อย่างน้อยยังหลงเหลือผู้หญิงบริสุทธิ์มาให้เขาได้ครอบครอง

เขาคิดว่าเธอเข้าห้องน้ำจึงยังไม่ขยับลุกไปไหน แต่รออยู่เกือบสิบนาทีก็ยังไม่เห็นเธอออกมาจึงลุกเดินไปเคาะประตูห้อง ส่งเสียงเรียก

“คุณยังไม่เสร็จเหรอ จะสามทุ่มแล้วนะ จะให้ผมไปส่งที่ไหน”

เงียบไม่มีเสียงใดตอบรับ เขาบิดลูกบิดประตู มันไม่ได้ล็อกจึงเปิดประตูเข้าไป แต่ในนั้นว่างเปล่า ไร้เงาหญิงสาวคนนั้น

“บ้าเอ๊ยป่านนี้เตลิดไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เดี๋ยวก็โดนลากไปรุมโทรมกันหรอก” ชายหนุ่มสบถหยาบคาย เขาวางเงินค่าห้องไว้แล้ววิ่งออกไป สวนกับพนักงานคนหนึ่งจึงถาม “เห็นผู้หญิงที่มากับฉันไหม”

“ขึ้นแท็กซี่ไปแล้วครับ” พนักงานชายคนหนึ่งตอบเมื่อชายหนุ่มถามเป็นภาษาไทยด้วยสำเนียงไม่ชัดนัก

อนันนาพยักหน้าแล้วขับรถออกไปที่ร้านอาหารของเธอ แต่ร้านปิดเงียบ เพราะเลยเวลาเปิดบริการ เขาพรูลมหายใจรดหน้าตัวเอง ขับรถกลับโรงแรมหรูอันเป็นที่พัก ระหว่างมาธุระสำคัญที่ประเทศไทยเกี่ยวกับการทำธุรกิจของเขา

ไว้พรุ่งนี้ เขาไปพบเธอก็ยังไม่สาย

 

เมริษาตกใจที่เพื่อนรักโทรมาลางานแต่เช้า เสียงเครือเหมือนคนเป็นไข้

“แกไม่สบายเหรอดาว”

“อื้อ” ปลายสายตอบกลับมา เสียงเธอทั้งเครือทั้งแหบเพราะร้องไห้มาทั้งคืน ตอนเช้าปวดหัวจนลุกไม่ไหวจนต้องโทรมาขอลางาน “แกดูร้านคนเดียวไหวไหม”

“โธ่ถามอะไรอย่างนั้น แต่ก่อนตอนที่แกยังไม่ลาออกฉันก็ดูอยู่คนเดียว”

“ก็ตอนนั้นแกยังไม่ท้องโย้แบบนี้นี่ เดี๋ยวสามีแกจะมาหาว่าฉันใช้งานแกหนัก”

“บ้า ไปสนอะไรกะคุณกรันย์ รายนั้นอยากให้ฉันนอนอยู่เฉยๆ ไม่อยากให้ทำอะไร แบบนั้นก็เป็นง่อยตายกันพอดี” เมริษาส่ายหน้าเมื่อนึกถึงสามีของเธอ ที่ได้มาแบบบังเอิญแต่เป็นความบังเอิญที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่

ตอนนั้นหากเธอไม่เมาจนเข้าใจผิดว่าเขาคืออดีตคนรักที่ทิ้งเธอไปจนเข้านัวเนียคลุกวงในเขาก่อน เธอก็คงไม่ได้สามีดีๆ แบบนี้ แต่ใครก็อย่าเอาอย่างเธอเลย เพราะความโชคดีมันไม่ได้มากันง่ายๆ พลาดแล้วมันพลาดเลย ย้อนเวลากลับคืนมาไม่ได้

“ก็ดี อาจจะลาสักสองสามวันนะ”

“เสียงแกไม่ค่อยดีเลย ไปหาหมอหรือยัง เดี๋ยวปิดร้านแล้วฉันจะไปเยี่ยมนะ”

“ไม่ไปหรอก กินยาแล้วนอนก็คงดีขึ้น”

“ตามใจแก พักให้มากๆ เดี๋ยวฉันทำซุปไก่ร้อนๆ ไปเยี่ยมแกตอนเย็น งั้นแค่นี้นะ ฉันอาบน้ำแต่งตัวไปร้านก่อน ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย” เมริษาวางสายไป

ปันดาววางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงแล้วหลับตา พยายามข่มตาให้หลับแต่ภาพของผู้ชายคนนั้นยังลอยวน

“บ้าๆ บ้า เมื่อไหร่จะเลิกคิดถึงตานั่นสักที ป่านนี้เขาคงลืมเธอไปแล้ว” เธอตวาดตัวเอง ดึงผ้านวมมาคลุมโปง แต่น้ำร้อนๆ มันคอยไหลออกมาจากหางตาอยู่เรื่อย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"นิยายรัก ร้อนแรง สไตล์ เทเรน่า"

linin


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha