ความลับของนางเอก...บุษบงกช

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : บุษบงกช


ตอนต่อไป

บุษบงกช

 

 

“รางวัลนักแสดงหญิงดาวรุ่งแห่งปี...ขอแสดงความยินดีกับ...”

เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังขึ้น แสงไฟสปอร์ตไลท์ภายในงานวิ่งวนไปมา หน้าจอLED ขนาดใหญ่บนเวที จับฉายภาพดาราสาวดาวรุ่งทั้งห้าคนที่มีชื่อเข้าชิงตำแหน่งสำคัญในค่ำคืนนี้  หัวใจทุกดวงภายในห้องบอลลูมจัดงานกำลังลุ้นไปอย่างตื่นเต้น เพราะแทบจะการันตีได้ว่า หญิงสาวคนใดที่ได้รางวัลนี้ไป จะมีอนาคตอันสดใสในวงการบันเทิงอาจก้าวไปถึงตำแหน่งนางเอกแถวหน้าได้ในอนาคต

“บัว บุษบงกช ธัญญะหิรัญ จากเรื่อง ธิดานาคา” สิ้นเสียงประกาศก้องของพิธีกร เสียงปรบมือก็ดังกราวสนั่น

ดวงไฟสปอร์ตไลท์ที่วิ่งวนไปมา หยุดนิ่งฉายจับที่ใบหน้างาม ซึ่งแสดงความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

“น้องบัวคะ น้องบัวได้รางวัลค่ะ” อรุณฉายผู้จัดการส่วนตัวหันมาบอกกับเธออย่างตื่นเต้น พร้อมกับเขย่าแขนอย่างดีอกดีใจ

เจ้าของร่างงามในชุดราตรีสีแดงไวน์ลุกขึ้นยืนฉีกยิ้มหวาน เก็บซ่อนความประหลาดใจในสีหน้าเอาไว้ ก้าวออกจากแถวที่นั่ง เดินไปขึ้นเวที

“โอ้...ถือว่าเซอร์ไพร์ซจริงๆ ครับ เพียงแค่ละครเรื่องแรก คุณบัว บุษบงกชก็คว้ารางวัลนักแสดงหญิงดาวรุ่งไปครองได้ เรียกว่าม้ามืดจริงๆ” พิธีกรชายบนเวทีกล่าว ขณะที่หญิงสาวเดินไปรับรางวัลที่ตั้งวางเอาไว้บนแท่น แล้วเดินไปที่โพเดี้ยมกลางเวที ซึ่งติดตั้งไมโครโฟนไว้สำหรับให้ผู้ที่ได้รางวัลไว้กล่าวแสดงความรู้สึก

“ขอบคุณสำหรับรางวัลอันทรงเกียรตินี้ ที่ท่านคณะกรรมการมอบให้กับบัวในค่ำคืนนี้นะคะ”

หญิงสาวกล่าว พร้อมกับหว่านรอยยิ้ม มองไปรอบฮอล์ขนาดใหญ่ที่ใช้จัดงาน แสงไฟสว่างจ้าที่ส่องปะทะใบหน้า ทำให้เธอมองเห็นคนข้างล่างไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอเดาได้ว่าพวกเขาเองก็คงประหลาดใจไม่น้อยเช่นกัน

“บัวต้องขอบคุณทุกคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จนี้ ทั้งผู้จัด ผู้กำกับ คนเขียนบท นักแสดงร่วม...และ...” หล่อนละคำพูดที่จะกล่าว เมื่อรู้สึกถึงก้อนแข็งๆ บางอย่างแล่นมาจุกที่ลำคอ เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ จนกลายมาเป็นหยาดวับวาวใสที่คลอเคลือบในหน่วยตางาม

บุษบงกช จ้องมองเข้าไปที่กล้องถ่ายทอดสด เพราะตั้งใจจะกล่าวคำพูดจากหัวใจถึงใครบางคน และมั่นใจว่าเขาคือคนสำคัญที่ผลักดันให้เธอได้รับรางวัลนี้มาครอบครอง และเวลานี้คนคนนั้นก็กำลังนั่งดูผ่านหน้าจออยู่แน่ๆ

“คนสำคัญที่สุดในชีวิตบัว ที่คอยอยู่เคียงข้าง เป็นกำลังใจ และแรงผลักดันให้บัวได้ทำตามความฝันของตัวเองมาจนถึงตรงนี้...ขอบคุณมากนะคะ”

หล่อนยิ้มทั้งน้ำตา ขณะที่เสียงปรบมือดังกระหึ่มก้อง หญิงสาวกลับมายืนกลางเวที เพื่อให้ช่างภาพเก็บรูปจนพอใจแล้วจึงเดินเข้าไปด้านหลังเวที

“ยินดีด้วยนะคะน้องบัว”

“ยินดีด้วยนะครับน้องบัว” เพื่อนนักแสดงร่วมวงการเข้ามาแสดงความยินดีกับเธอกันอย่างล้นหลาม ยิ้มในใบหน้าที่มีให้เห็นนั่น มีทั้งออกมาจากใจจริง เป็นไปด้วยมารยาท และบางคนก็แฝงด้วยแววริษยาเมื่อลับหลัง

“ขอบคุณค่ะ ขอบพระคุณทุกคนมาก”

เธอกระพุ่มมือไหว้อย่างนอบน้อม พร้อมกับยิ้มหวานแจกจ่ายให้กับทุกคน ในเวลาที่กำลังมีความสุข อารมณ์ดี ใครจะคิดอะไรยังไงกับเธอก็ช่างเขาเถิด เพราะต่อให้รู้ไป ชอบหรือไม่ชอบยังไงก็ไปห้ามความคิดใครไม่ได้อยู่ดี และวงการนี้ ก็อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่า คือ วงการมายา สวมหน้ากากเข้าหากัน

ในฐานะหน้าใหม่ แม้จะมีงานประปรายให้เห็นผ่านสายตามาบ้างแล้ว แต่ในวงการละคร เธอถือว่ายังเป็นหน้าใหม่ที่สุด บทน้องสาวนางเอกที่ใครบางคนช่วยผลักดันให้เธอได้มา ทำให้เธอคว้ารางวัลอันทรงเกียรติและเป็นใบเบิกทางชั้นเยี่ยมที่จะก้าวต่อไปในอาชีพนี้

“ขอเซลฟี่ด้วยหน่อยค่าน้องบัว” ดาราสาวรุ่นใหญ่ที่เคยเป็นนางเอกในดวงใจสมัยที่เธอยังเรียนชั้นประถม และได้แสดงร่วมกันในเรื่องเข้ามาขอถ่ายรูป เธอยิ้มร่วมเฟรมอย่างยินดี

“ขอพี่ด้วยครับน้องบัว” นักแสดงตัวประกอบชายอีกคนเอ่ย พร้อมกับโอบเอว แล้วยกโทรศัพท์มือถือกดชัตเตอร์

“พี่ตั้มขา ขอจีน่าถ่ายด้วยคนค่า” นักแสดงสาวร่วมช่องที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเดียวกับเธอรีบแทรกตัวเข้ามาร่วมเฟรมด้วยอีกคน พร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเก็บภาพบ้าง

“บัวจ๋า มองกล้องจีน่าด้วยจ้า” รีบยื่นหน้ามาแนบแก้มกับแก้มของเธออย่างสนิทสนม บุษบงกชยิ้มหวานใส่กล้อง

“อีกรูปจ๊ะ อีกรูปนะ” ว่าแล้วก็กดชัตเตอร์รัวไปหลายครั้งทีเดียว ซึ่งบุษบงกชก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

“ขอทางหน่อยจ้า ขอทางหน่อย...น้องบัวจ๋า ทีมงานเรียกให้นักแสดงที่ได้รางวัลไปรวมตัวถ่ายรูปด้วยกันบนเวทีเร็ว” อรุณฉายมาถึงก็รีบยื้อฉุดแขนเรียวของนักแสดงสาวในความดูแลออกมาจากกลุ่มคนที่แวดหน้าล้อมหลังมะรุมมะตุ้ม พอเดินห่างมาจากคนอื่นๆ ก็เอียงตัวเข้ามากระซิบ

“ไปถ่ายรูปกับยัยจีน่าทำไมคะ”

“ก็เขาเข้ามาขอถ่ายด้วยนี่คะ”

“หื้ม...อีนกสองหัว” อรุณฉายสบถว่า “รู้ไหมคะ ตอนอยู่หน้างานยัยจีน่าให้สัมภาษณ์ว่าหล่อนเป็นตัวเต็งอันดับสองที่จะได้รับรางวัลนี้ แล้วยังบอกว่าน้องบัวมีลุ้นน้อยที่สุด เพราะบทที่ได้อ่อนมาก ไม่ส่งเลย” ผู้จัดการส่วนตัวของเธอรีบฟ้อง

“พี่ฉายยังไม่ชินอีกหรือคะกับวงการนี้” เธอหันไปถามคนที่อยู่วงการมาก่อนหน้าเธอยิ้มๆ ที่อีกฝ่ายดูจะเป็นเดือดเป็นแค้น

อรุณฉายยิ้มจืด

“แหม! น้องบัวจ๋า เจอคนสตอเบอรี่ใส่ต่อหน้าอย่างนี้ มันก็อดไม่ได้นี่คะ”


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha