ความลับของนางเอก...บุษบงกช

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ชู้รัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ชู้

 

 

“ช่างเขาเถอะค่ะ”

“แล้วอีตาสรรชัยพิธีกรนี่ก็เหมือนกัน พูดได้ไงคะว่าเซอไพร์ส มากที่น้องบัวได้รับรางวัลนี้ ไอ้คำว่าม้ามืดที่ว่านี่เหมือนจะบอกว่าน้องบัวไม่มีฝีมือ ไม่สมควรได้รับเลยนะคะ” จีบปากจีบคอต่อว่าไปถึงพิธีกรหนุ่มใหญ่บนเวที

“ถ้าพูดแบบเป็นกลาง ไม่เข้าข้าง ไม่อคติ พี่ฉายคิดว่าบัวได้รางวัลนี้มาแบบโปร่งใสหรือไงคะ?”

“อุ๊ย! น้องบัวขา ทำไมพูดอะไรอย่างนั้น มันก็ต้องสมควรสิคะ สมควรที่สุด คณะกรรมการแต่ละคน ล้วนแล้วแต่มีผู้หลักผู้ใหญ่ผู้ทรงคุณวุฒกันทั้งนั้น ใช่ว่าใครจะซื้อได้ง่ายๆ”

“แน่ใจ?” หันไปจ้องหน้าถามตรงๆ

อรุณฉายยิ้มจืดเจื่อนลงไปอีก

“หื้ม...น้องบัวน่ะ...จะได้มายังไง เพราะอะไรก็ช่างเถอะค่ะ แต่ตอนนี้ รางวัลนี้มาอยู่ในมือน้องบัว เป็นของน้องบัวแล้ว ยิ้มค่ะยิ้ม ยิ้มรับรางวัล ยิ้มรับงานละคร งานโฆษณา งานอีเว้นต์ที่กำลังจะหลั่งไหลถาโถมเข้ามาหาให้เราได้รับทรัพย์ก้อนโตๆ”

อรุณฉายว่า ดวงตาเป็นประกายหน้าบานไม่หุบทีเดียว เพราะมันหมายถึงว่า ส่วนแบ่งรายได้ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวอย่างหล่อนก็จะหลั่งไหลได้เป็นกอบเป็นกำเช่นเดียวกัน

แต่สำหรับบุษบงกชแล้ว ไม่คิดว่านั่นจะเป็นผลดีต่อชีวิตของเธอนัก เพราะถ้ามีงานมากๆ เวลาส่วนตัวของเธอก็จะน้อยลง

เช่นนั้นแล้ว เธอก็จะหาโอกาสที่จะได้ใช้เวลากับคุณอาของเธอยากไปด้วยเช่นกัน ซึ่งเธอไม่ต้องการอย่างนั้นเลย

และถ้าจะให้เลือกสักอย่างระหว่างงานกับเขา...มันก็เลือกไม่ได้จริงๆ

 

“เก่งจริงๆ บัวของอา”

ภาพใบหน้าสวยเจ้าของเรือนร่างสะโอดสะองในชุดราตรีสีแดงไวน์งามสง่า สายตาแววหวาน และรอยยิ้มสะกดหัวใจผ่านการถ่ายทอดสดที่ฉายผ่านหน้าจอโฮมเธียเตอร์ ทำให้เขาปลาบปลื้มใจ ยิ้มไม่หุบ

“จ่ายไปเท่าไหร่ล่ะคะ?”

ถ้าไม่มีเสียงของแขกไม่ได้รับเชิญโพล่งสวนขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ยนั่น กระชากอารมณ์ที่กำลังเบิกบานเอิบอิ่มใจให้ขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี กลายเป็นหงุดหงิดขึ้นมาแทนที่

“ถึงซื้อรางวัลอัพเกรดให้นังชู้เด็กของคุณได้”

อารีย ภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย มีทะเบียนสมรสตีตราการันตีความเป็นผัวเป็นเมีย ก้าวเข้ามายืนบังหน้าจอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้า หล่อนชักสีหน้าพร้อมกับเบะปากยืนกอดอกมองหน้าสามีที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนโซฟาราวกับหนุ่มน้อยแรกรัก

“คุณไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนี้มาหลายปีแล้วนะคะอิท ทั้งๆ ที่ฉันเป็นเมียคุณแท้ๆ”

“คุณมาทำไม?” น้ำเสียงห้วนกระชากว่าถามขึ้นมา ชักสีหน้าไม่พอใจชัดเจน

“อ้าว! ก็นี่บ้านสามีฉัน” เจ้าหล่อนว่าพร้อมกับยักไหล่

ใบหน้าของหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้าปีที่มีเค้าโครงความหล่อฉายชัดขมวดมุ่น คิ้วเข้มหนาดกขยับเข้าหากัน

“อ่อ...หรือว่าจะมาเซ็นต์ใบหย่าให้ผมงั้นหรือ?” คำถามนั่น เปลี่ยนสีหน้าและรอยยิ้มร้ายกาจให้กลายเป็นโกรธขึ้งแทน

“เสียใจ...เพราะฉันไม่มีวันหย่าเด็ดขาด” น้ำเสียงประกาศชัดเจนเน้นหนักทุกคำ

“แล้วคุณจะกอดทะเบียนสมรสเอาไว้อีกทำไม? ในเมื่อคุณเองก็มีผัวใหม่สมใจไปแล้วนี่นา” เขาถามอย่างโกรธขึ้งชิงชังกับความเห็นแก่ตัวของเจ้าหล่อน ที่มีชู้ลับหลังเขาไม่พอ ยังทำตัวระรานเป็นมารหัวใจไม่ยอมให้เขามีความสุข

“ใช่...ฉันสมใจไปแล้ว...แต่ฉันไม่มีทางให้คุณได้สมใจไปด้วยแน่” นัยน์ตางามที่เคยหวานซึ้งน่าหลงใหล เวลานี้ลุกโรจน์ไปด้วยไฟริษยา ชี้ภาพหญิงสาวที่ปรากฏหน้าจอภาพ

“ยังไงระหว่างคุณกับอินังเด็กนี่ ก็จะทำได้แค่ลักกินขโมยกินเท่านั้นและ...เพราะฉันไม่มีวันให้คุณกับมันสมหวังกันเด็ดขาด”

“คุณจะทำอย่างนี้ไปทำไมกันอารียา” มือหนากำแน่น ตัวสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่คุคลั่งอัดแน่นข้างในอก แต่พยายามระงับเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

“เพื่อความสะใจไงล่ะ” ถึงหล่อนจะนอกใจเขาก่อน แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ตลบหลังหล่อนด้วยการคว้าเอาหลานสาวนอกไส้มาขึ้นเตียงอย่างนี้ มันยิ่งกว่าเหยียบหน้ากัน อะไรไม่สำคัญเท่า นังเด็กนั่นสาว สด ใหม่ วัยเอ๊าะจนหล่อนริษยา

“ที่คุณได้ดิบได้ดีมีตำแหน่งใหญ่โต มีหน้ามีตา มีเงินมีทองอย่างทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะฉันหรือไง?”

“อย่าพูดเหมือนผมเกาะคุณกินหน่อยเลย เพราะผมไม่เคยเอาเงินคุณสักแดงเดียว”

“อ้อ...จะบอกว่าที่บริษัทของคุณก้าวหน้าใหญ่โตได้ทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะการช่วยเหลือจากฉันงั้นหรือไง?” หล่อนพยักพเยิดหน้าถาม “ใครกันที่วิ่งเต้น ออกหน้าไปเจรจากับผู้ใหญ่จนเขาไว้วางใจให้เงินลงทุนมา  ถ้าไม่ได้ฉัน ลำพังคนอย่างคุณ คงไม่มีปัญญามาได้ไกลใหญ่โตอย่างทุกวันนี้แน่”

อิทธีร์เดินอาดๆ เข้าหา หน้าตาขึงขังน่ากลัว ท่าทางของเขาในตอนนี้ ทำให้อารียาก้าวถอยหลังอย่างกริ่งเกรงพรั่นพรึง

“กำลังทวงบุญคุณงั้นสินะ?”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้...ฉันสี่สิบสองแล้วนะ จะให้ไปหาผัวใหม่ อย่างคุณได้ที่ไหนอีกล่ะ” หล่อนยอมรับโดยดุษฏี

แล้วทำใจดีสู้เสือ ข่มความกลัวเดินเข้าไปเผชิญหน้า ฝ่ามือเรียวแตะลูบไล้ลงไปบนแผงอกแกร่งบึกบึนของเขา แล้วแอบลอบกลืนน้ำลายอย่างเสียดายอยู่ลึกๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha