ขยี้กามนอกสังเวียน

โดย: อัมพุท



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : พ่อนักมวยเนื้อหอม


ตอนต่อไป

ตอนที่ 1

 

 

เป๊ง...เป๊ง.....

เสียงระฆังดังขึ้นแสดงสัญญาณหมดเวลาในยกสุดท้ายของการแข่งขันชกมวยไทย ศึกวันทรงชัย ซึ่งเป็นการชกของคู่เอกของรายการ  

เมื่อกรรมการรวบรวมผลการแข่งขันเสร็จสิ้น กรรมการบนเวทีก็ชูมือให้กับผู้ชนะและมอบเข็มขัดกับเงินรางวัลตามลำดับ  

แต่ผู้แพ้อย่าง... แสนรัก ป.ปราการ  ถึงแม้จะพ่ายคะแนนคู่แข่งไปแบบฉิวเฉียด แต่เขากลับชนะใจผู้ชมแบบขาดลอย

เสียงเชียร์ที่กระหึ่มและดอกไม้มากมายล้นหลามที่ถูกส่งมาจากแฟนมวยและแฟนคลับสาว ๆ ทั้งสาวเล็กและสาวใหญ่ ทำให้เขากลายเป็นนักมวยเนื้อหอม ที่ไม่ต่างกับพระเอกลิเกที่มีแม่ยกตามเป็นพรวน

ด้วยหน้าตาที่หล่อเหลา นัยน์ตาสีฟ้าสวย เพราะเป็นลูกครึ่งตะวันตก จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม ไว้หนวดเคราบาง ๆ ดูเซ็กซี่ไม่ต่างจากเดวิด เบคแคม  และรูปร่างที่สูงใหญ่ กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ดูสมส่วนงดงาม

ทำเอาสาว ๆ ทุกคนที่ได้เห็นแทบละลาย  ยิ่งตอนที่แสนรักต้องใส่กางเกงในเพียงตัวเดียวเพื่อขึ้นชั่งน้ำหนักด้วยแล้ว แฟนคลับสาว ๆ เต็มห้องจนล้นออกไปด้านนอกกันเลยทีเดียว

หลังจากนักมวยหนุ่มสุดฮอตรับดอกไม้และของขวัญจากแฟน ๆ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาและพี่เลี้ยงทั้งสามคนก็เดินกลับเข้าห้องพักนักกีฬา

“ไอ้แสน...กูบอกมึงแล้วใช่ไหม ว่าถ้ามึงอยากจะชนะในเกมส์นี้  มึงต้องตั้งใจให้มันมากกว่านี้  มึงต้องซ้อมมากกว่านี้ และมึงก็ต้องมีระเบียบวินัยให้มันมากยิ่งกว่านี้....

“นี่ถ้ากูไม่เห็นแกหน้าแม่มึงนะ กูไล่มึงออกจากสังกัดไปนานแล้ว”

เสียงด่าทอใส่อารมณ์ของ ลุงกุ่ย เจ้าของค่ายมวย ป.ปราการ  ก่อนจะเดินเกรี้ยวกราดออกจากห้องพักไป

“วัน ๆ ก็ดีแต่เข้าหาลูกสาวบ้านนั้นที ลูกสาวบ้านนี้ที ไอ้เรื่องเจ้าชู้นี่ไม่ต้องซ้อม เพราะมันเป็นโดยสันดาน”

“ครับ ผมยอมรับว่าผมสันดานไม่ดี  มีอะไรอีกไหมครับ...คุณพิมผกา จะว่าอะไรก็ว่ามาเลย ได้ทีแล้วนี่”

“มี!!!  ฉันมีเรื่องด่านายอีกเยอะ นายแสน ไอ้คนขี้แพ้ ไอ้คนไร้น้ำยา หมดแรงล่ะซิท่า จะโดนคู่ต่อสู้น๊อคตั้งแต่ยกแรก ๆ แล้วล่ะสิ เรี่ยวแรงมีอยู่น้อยนิด แต่ริจะมีเมียเยอะ...หึ”

“ผมจะมีเมียสักกี่คน แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย อีกอย่าง...นี่มันก็เรื่องส่วนตัวของผมนะคุณพิมผกา”

“นายจะมีเมียกี่คนมันก็เรื่องของนาย ถ้านายไม่ได้เป็นนักมวยในค่าย ป.ปราการ”

“แหม...ผมเองก็ไม่ได้แพ้บ่อย ๆ นะคุณ ชนะคะแนน ชนะน็อคก็ถมเถไป ทำไมไม่คิดกันบ้าง “

“อ๋อ...นี่แพ้แล้วยังจะปากดีอีกเหรอ ใช่ซิ...นายมัน พ่อนักมวยเนื้อหอมนี่ ว่านิดว่าหน่อยไม่ได้แล้วซิ ยิ่งตอนชั่งน้ำหนักนี่ เห็นแม่ยกยืนกันเต็มห้องไปหมด สายตาจับจ้องมาที่เป้ากางเกงในตุง ๆ กันเป็นแถว แทบจะไม่มีที่ให้เจ้าหน้าที่เขาทำงานกันเลย”

“คุณพิมผกาเองก็มองเป้าตุง ๆ ของผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ เท่าที่ผมจำได้  รู้สึกว่า...คุณพิมจะยืนอยู่ข้างหน้าเลยนี่นา หน้าคุณกับเป้ากางเกงของผมห่างกันยังไม่ถึงห้าเมตรเลย เป็นยังไงบ้างล่ะ เต็มคำเลยมะ”

“ไอ้บ้า!!!...ไอ้ลามก!!!  ทุเรศ...ฉันไม่เคยคิดที่จะอยากจะมองไอ้จ้อนเล็ก ๆ ของนายเลยสักครั้งเดียว”

พิมผกาลูกสาวแสนสวยของลุงกุ่ยถึงกับหน้าแดง ความจริงเธอแอบมองท่อนอาวุธลับลำโตของนักมวยหนุ่มทุกครั้งที่เขาใส่กางเกงในตัวเดียวขึ้นชั่งน้ำหนัก

แม้ว่าเธอจะเถียงจนเสียงแข็งว่าไม่เคยเหลียวมอง แต่ใครจะไปทนได้ เพราะทั้งใบหน้าที่หล่อเหลา กล้ามเนื้อหน้าอกที่กำยำ ซิกแพคเป็นชั้นเป็นริ้วลอนสวยงาม

และที่สำคัญคือเรียวขนอ่อน ๆ ตั้งแต่บนหน้าอกไล่ลงไปถึงสะดือและยาวลงไปภายใต้กางเกงในเป้าตุงของเขาจนทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า ความลับที่ซ่อนอยู่มันจะน่าดูน่าชมขนาดไหน

“อะไรกันคุณ ผมแซวแค่นี้ถึงกับหน้าแดงเลยเหรอคุณพิมผกา”

“จะบ้าเหรอ ฉันก็แค่...เอ่อ..ร้อน เหงื่อมันออก กะ...กะ...ก็เลยหน้าแดง” พิมผกาพูดแก้ตัวแต่ไม่เนียนพอ

“จริงด้วยในห้องนี้มันร้อนจริง ๆ”  แสนรักทำท่าเหมือนจะถอดกางเกงนักมวยตัวนอกออก จนขอบกางเกงในโผล่ออกมารวมทั้งเป้ากางเกงที่ตุงมากกว่าตอนชั่งน้ำหนักเสียอีก

“ห๊า!...จ...จ...จ...จะทำอะไรเนี่ย”  พิมผกาทำตาโตจ้องมองลงไปที่...

“อ่อ...ผมร้อนจนทนไม่ไหวแล้ว ขออนุญาตถอดกางเกงตัวนอกออกหน่อยนะครับ”

แสนรักไม่พูดเล่น ถลกกางเกงมวยลงไปจนถึงหัวเข่าทันที

“ว๊ายยยย   อ...อ...อ...ไอ้บ้า  ไอ้ทะลึ่ง ไอ้คนผีทะเล...”

พิมผการับไม่ไหว  รีบเดินสะบัดก้นงามงอนออกจากห้องตามบิดาของเธอไป

“หือ...ยัยคุณพิม ว่ากูขี้แพ้ ยังไม่เท่าไหร่ แต่มาว่าคนอย่างไอ้แสนว่า ไร้น้ำยาเนี่ยซิ มันเกินจะรับได้จริง ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกสาวของลุงกุ่ยนะ กูจะจับทำเมียซะเลย แม่คุณคนสวย ผิวขาว ๆ หน้าอกใหญ่ ๆ แบบนี้น่ะ ชอบนักเชียว ไอ้แสนจะใช้แม่ไม้มวยกามทุกท่วงท่าและลีลา จัดคุณพิมผกาให้หนักเลยทีเดียวเชียว ยิ่งก้นเด้งๆแบบนี้นะ มันน่าจะจับท่าไถนาซะให้เข็ด จะเอาให้ดิ้นพล่านทุรนทุรายไปเลย ค่อยดูนะคุณพิมผกา”

เสียงพึมพำคิ้วขมวด ควันออกหูหลังจากที่โดนหญิงสาวคู่กัดด่าทอและสบประมาท

พิมผกาเป็นลูกสาวคนเดียวของลุงกุ่ย เจ้าของค่ายมวย ป.ปราการ เธอเติบโตมาพร้อม ๆ กับนายแสน แต่เธออายุน้อยกว่าสองปี

ตอนเด็ก ๆ ทั้งสองคนมักจะทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่เสมอ เรียกว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเลยก็ว่าได้

จนพิมผกาเรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้วต้องไปศึกษาต่อยังมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ทั้งสองจึงไม่ค่อยได้พบเจอกันสักเท่าไหร่

แต่เมื่อไม่นานมานี้ เธอสำเร็จการศึกษาแล้ว กลับมาช่วยงานที่ค่ายมวย  ทั้งคู่จึงได้กลับมาเป็นคู่กัดกันอีกครั้งหนึ่ง ประมาณว่า เจอหน้ากันทีไรเป็นได้ไฟท์กันทุกทีสิน่า

สี่ปีที่พิมผกาได้ไปร่ำเรียนในสาขาวิชาการจัดการ เพื่อนำความรู้กลับมาบริหารงานในค่าย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอนำกลับมาด้วยก็คือ ความสวยสาวสะพรั่งที่ดูจะเปลี่ยนแปลงเป็นคนละคนจากวัยเด็ก

ทั้งผิวพรรณที่สะอาดสะอ้าน ทรวดทรงองค์เอวสุดเซ็กซี่ หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ที่ดูสวยผิดหูผิดตาจนไม่อยากจะเชื่อ


************************** 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"จะเชิงมวย หรือ เชิงสวาท เขาก็ไม่เป็นสองรองใคร"

อัมพุท


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha