ขยี้กามนอกสังเวียน

โดย: อัมพุท



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 12 : ฉันตกลงยอมแต่งงานกับพี่แสน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 12

 

 

หลายวันต่อมา...

“เฮ้อ...เสียดายพ่อทรงกลดลูกเสี่ยชัยจริง ๆเลยเชียว ไม่น่าหลงเดินทางผิดไปตามเพื่อนเลว ๆแบบนั้นเลย”

ลุงกุ่ยนั่งถอนหายใจพร้อมกับพึมพำ

“เสียดายมันทำไมล่ะพ่อ คนเลว ๆ อย่างมันติดคุกไปได้ล่ะดีแล้ว พิมเองยังไม่อยากจะคิดเลย ถ้าวันนั้นพี่แสนไปช่วยพิมไว้ไม่ทัน ป่านนี้พิมจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

“มันก็จริงของเอ็งนะ พ่อยังไม่ได้ขอบใจไอ้แสนมันเลย เอ่อแล้วนี่มันอยู่ไหนล่ะ”

“พี่แสนลงนวม ซ้อมมวยตั้งแต่เช้าแล้วล่ะจ้ะพ่อ”

“เฮ้ย! เป็นไปได้เหรอวะ ไอ้แสนมันมาซ้อมโดยที่ไม่ต้องไปตามเหมือนเมื่อก่อนเลยเหรอวะ”

ลุงกุ่ยทำหน้าทำตาแปลกใจ

“แหมพ่อก็ คนเรามันก็อยากจะชนะกันบ้าง จะให้แพ้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะจ๊ะพ่อ”

“เอ็งก็อีกคน เมื่อก่อนเห็นเอาแต่ด่าว่าไอ้แสนมันต่าง ๆ นานา เดี๋ยวนี้เข้าข้างมันตะพึดตะพือ ทำอย่างกับเป็นเมียไอ้แสนมันอย่างนั้นล่ะโว๊ย”

“โอ๊ย...พ่อก็   พูดอะไรไม่รู้ ไม่เอาแล้ว พิมไม่คุยกับพ่อแล้ว”

พิมผกาเขินอาย รีบลุกเดินหนีหายเข้าห้องตัวเองไปอย่างเร็ว เพื่อไม่ให้พ่อจับสังเกตได้

แต่ลุงกุ่ยแอบสังเกตเห็นท่าทีของลูกสาวมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ทุกครั้งที่พูดถึงแสนรัก พิมผกาลูกสาวคนสวยก็จะมีอาการเคอะเขินหน้าแดง วางตัวไม่ถูก แล้วก็จะเดินหนีหน้าหายเข้าห้องไปแบบนี้ทุกครั้ง

“นังพิม...ไอ้แสน...มันต้องมีอะไรแน่ ๆ”

 

“หนึ่งสอง   หนึ่งสอง  หนึ่งสอง”   แสนรัก ป.ปราการ นักมวยหนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศส พ่นลมหายใจเป็นจังหวะพร้อม ๆกับการปล่อยหมัดเข้าไปที่กระสอบทรายอย่างมีชั้นเชิง

“ให้มันได้อย่างนี้ซิวะไอ้แสน ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นนักมวยแห่งค่าย ป.ปราการ อย่างแท้จริง”

ลุงกุ่ยส่งเสียงมาพร้อมกับยิ้มหน้าบาน ดีอกดีใจที่เห็นแสนรักตั้งใจฝึกซ้อมอย่างจริงจัง

“การชกล้างตาในครั้งหน้า ฉันจะต้องเอาชนะให้ได้ เพราะมันจะทำให้แสนรัก ป.ปราการกลับมาทวงความยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง”

ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“การชกในครั้งนี้เขาเดิมพันกันสูงกว่าครั้งก่อนมาก ถ้าเอ็งชนะได้ ไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศชื่อเสียง หรือเงินทอง มันจะหลั่งไหลมาหาเอ็งเพียบ”

“เรื่องนั้นฉันไม่ได้สนใจหรอกลุงกุ่ย ฉันแค่ต้องการจะทวงเข็มขัดของฉันคืนมาเท่านั้น เพราะไม่ว่าผลการชกมันจะออกมายังไง ฉันก็ว่าจะแขวนนวม แล้วผันตัวเองไปเป็นครูผู้ฝึกสอนแทนแล้วล่ะจ้ะ”

“อ้าว เหรอวะ เออ ๆ ยังไงข้าก็ขอให้เอ็งโชคดี ขอให้สิ่งที่เอ็งหวังเอาไว้มันสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีนะไอ้แสน ข้าเอาใจช่วย”

“ขอบคุณจ้ะลุงกุ่ย”

“เอ่อ  ไหน ๆ เอ็งก็จะแขวนนวมแล้ว ทำไมเอ็งไม่ไปหาเมียสักคนวะ ตบแต่งกันให้มันเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่เอามันไปเรื่อย ๆแบบนี้”

“อ๋อ เรื่องนั้นฉันก็คิดเอาไว้เหมือนกันจ้ะ แล้วฉันเองก็มีคนที่ฉันรักอยู่แล้วด้วย แต่เอ่อ....”  เขาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

“เอ่ออะไรวะ ไหนบอกมาซิว่าเอ็งไปรักกับลูกสาวบ้านไหน มา...เดี๋ยวข้าจะเป็นผู้ใหญ่ไปสู่ขอให้ แล้วจะจัดงานแต่งงานให้เอ็งด้วย ไหนบอกมาซิ “

“เอ่อ..”

“อ้าว...ไอ้นี่ ไม่ต้องเขินข้าหรอก ไหนลูกสาวบ้านไหนว่ามาซิ”

“พ่อ...จะไปคาดคั้นอะไรกับพี่แสนนักหนาล่ะ เขาจะรักใครชอบใคร จะบอกหรือไม่บอกมันก็เรื่องของเขา”

พิมผกาเดินมา พร้อมกับพูดแทรกขึ้น หลังจากที่ยืนฟังพ่อกับแสนรักคุยกันอยู่นานแล้ว

แสนรัก ป.ปราการ นักมวยหนุ่มรูปหล่อจอมเจ้าชู้ มีเมียไปทั่วและยังไม่เคยคิดจะจริงจังหรือลงเอ่ยกับใครเลยสักคน

แต่มาวันนี้เขาได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ว่าจะเลิกเจ้าชู้ แล้วหยุดอยู่กับผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง

“ลูกสาวลุงกุ่ยจ้ะ ผู้หญิงที่ฉันรัก” ชายหนุ่มตอบอย่างหนักแน่น

“ไอ้แสน ไอ้เวร มึงนี่เลี้ยงเสียข้าวสุขกูจริง ๆ บังอาจมากที่กล้ามาขอลูกสาวกู”

ลุงกุ่ยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะไม่คิดว่าคนอย่างไอ้แสนจะกล้ามาขอลูกสาวสุดรักสุดหวงไปเป็นเมีย

เพราะขนาดบรรดาลูกชายเพื่อน ๆ ทั้งหลายที่เพียบพร้อมไปด้วยฐานะและความรู้ พิมผกาลูกสาวแสนสวยยังไม่ยอมลงตกปลงใจเลยสักคนเดียว

“ตกลงจ้ะ...”  พิมผกาตอบอย่างมั่นใจ  “ฉันตกลงจ้ะพ่อ ถ้าพี่แสนชกชนะครั้งนี้ ฉันตกลงยอมแต่งงานกับพี่แสนจ้ะพ่อ”

“ห๊า!...อะไรนะนังพิม...เอ็งแน่ใจแล้วเหรอวะ”

ลุงกุ่ยไม่อยากจะเชื่อหู 

“พิมแน่ใจจ้ะพ่อ”

เมื่อได้ยินลูกสาวยืนยันเช่นนั้น ลุงกุ่ยก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด ภายในใจกลับดีใจเล็ก ๆ ด้วยซ้ำที่จะได้แสนรักมาเป็นลูกเขย เพราะเห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เลี้ยงดูมาเหมือนลูกชายคนหนึ่ง

“ก็ได้ ถ้าเอ็งชกชนะในครั้งนี้ ข้าจะยกลูกสาวให้”

ลุงกุ่ยพูดสั้น ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

“ฮ่า ๆ ดีใจจังโว๊ย  ไอ้แสนจะได้เมียแล้ว”

“จะบ้าเหรอ  จะตะโกนทำไมห๊า”

“ก็แสนมีความสุขนี่นา”  ความรู้สึกภายในใจของแสนรักและพิมผกาค่อย ๆเปิดเผยออกมาให้ต่างคนต่างรับรู้ทีละนิด แต่ยังไม่ยอมรับ  ทว่า หลังจากเหตุการณ์ในโรงแรมม่านรูดคืนนั้นเอง คนทั้งสองก็ไม่อาจปิดกั้นความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อกันเอาไว้ได้อีกต่อไป

ถึงแม้จะไม่ได้แสดงออกมาเป็นคำพูด แต่เพียงแค่มองตาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกภายในที่มีให้กันตลอดมา

“พี่แสน พี่แสนชนะให้ได้นะ พิมเอาใจช่วย”

“ได้ซิ พี่จะต้องชนะให้ได้ เพราะรางวัลที่พี่จะได้รับมันล้ำค่ามากที่สุดในชีวิตพี่เลยล่ะ”

แสนรักมีความมุ่งมั่นอย่างที่สุด ที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้ในครั้งนี้ให้จงได้  เพราะไม่ได้แค่เพื่อล้างตาเท่านั้น แต่เพื่อความรักที่มีต่อพิมผกา และการยอมรับจากลุง   กุ่ยพ่อของเธอ


************************************


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"จะเชิงมวย หรือ เชิงสวาท เขาก็ไม่เป็นสองรองใคร"

อัมพุท


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha