กลลวงจอมพยัคฆ์

โดย: ณรีรัช



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : บทที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

...บทที่ ๓

17.20 น.

อินทัชมารับแพรรพีตามนัด พ่อเลี้ยงหนุ่มแห่งเมืองเชียงใหม่ ทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษโดยสมบูรณ์ เรียกคะแนนได้จากคุณหมอสาวคนเมืองกรุงได้เกือบเต็มร้อย และถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นต้นเหตุให้พี่สาวของเธอต้องจบชีวิตลง เธอเองก็คงต้องเทคะแนน และยกหัวใจให้กับเขา

พ่อเลี้ยงหนุ่มพาคุณหมอสาวมาที่ห้องอาหารดังของโรงแรมระดับห้าดาว ซึ่งเป็นโรงแรมในเครือเหมวัติ ม่ายสาวพราวเสน่ห์เจ้าของห้องอาหารดังเห็นว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มพาหญิงสาวมาที่ร้านของเธอ ก็รีบออกมาต้อนรับและบริการด้วยตนเอง

สวัสดีค่ะคุณอินทัช

สวัสดีครับคุณพริม นี่คุณหมอแพรรพี ว่าที่เจ้าสาวของผมครับอินทัชแนะนำแพรรพีให้กับเจ้าของร้านสาวอย่างภูมใจนำเสนอ

แพรรพีหันขวับมามองหน้าเขาด้วยตกใจกับการแนะนำของเขา แต่แล้วเธอก็ต้องหันกลับมายิ้มให้กับเจ้าของร้านสาวเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท สวัสดีค่ะฉันแพรรพีค่ะ

สวัสดีค่ะคุณหมอแพรรพี คุณสวยและสมกับคุณอินทัชมากนะคะแพรรพีจำเป็นต้องยิ้มตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

เจ้าของร้านพาแพรรพีกับอินทัชมาที่โซนวีไอพี ที่จัดที่นั่งแบบโต๊ะไม้และโซฟาทรงโค้งเป็นรูปครึ่งวงกลม อินทัชผายมือและขยับหลีกให้แพรรพีเข้าไปนั่งก่อน ส่วนตัวเขาเลื่อนไปนั่งลงตรงข้ามกับเธอ  เจ้าของร้านสาวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มองอินทัช ที่กำลังแสดงความเป็นสุภาพบุรุษต่อแพรรพีอย่างไม่วางตา เพราะเท่าที่รู้จักกันมา นี่ก็คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็น และเมื่ออินทัชหันมาเจอกับสายตาของเธอ พ่อเลี้ยงหนุ่มก็เลยรู้สึกเขินนิดๆ และเกือบทำหน้าไม่ถูก เลยหยิบเอาเมนูที่วางตรงหน้าขึ้นมาเปิดดู

 “วันนี้ที่ร้านของคุณพริมมีเมนูพิเศษอะไรบ้างครับอินทัชเอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนความสนใจของเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านสาวหันไปยกแก้วน้ำอัญชันบนถาด ที่ลูกน้องของเธอยืนถืออยู่ข้างๆ มาเสิร์ฟให้กับอินทัชและแพรรพี ก่อนจะรีบนำเสนอเมนูเด็ดของร้านให้พ่อเลี้ยงหนุ่มได้ฟัง ก่อนอื่นเลยพริมขอต้อนรับคุณอินทัชกับคุณหมอแพรรพีด้วยน้ำอัญชันเปรี้ยวนิดๆ และหวานชื่นใจก่อนค่ะ และวันนี้เมนูแนะนำร้านของเรามี แกงคั่วกระดูกอ่อน แสร้งว่า และแกงรัญจวน ค่ะ อาหารหวานก็ข้าวเหนียวมะม่วงกับเซทขนมชาววัง ไม่ทราบว่าคุณอินทัชกับคุณหมอแพรรพีจะรับอะไรดีค่ะ

ผมแล้วแต่คุณแพรเลยครับเขาบอกพร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ว่าที่เจ้าสาวของเขา เจ้าของร้านสาวมองพ่อเลี้ยงหนุ่มสลับกับมองหน้าคุณหมอสาว ทั้งยังยิ้มออกมาจนแพรรพีรู้สึกขัดเขิน

ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่คุณพริมแนะนำก็ได้ค่ะคุณหมอสาวรีบบอกเพราะรู้สึกอายสายตาของเจ้าของร้านสาว

ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพริมต้องขอตัวไปดูลูกค้าทางด้านโน้นก่อน รอแค่ครู่เดียวเด็กก็จะยกอาหารก็จะมาเสิร์ฟให้ค่ะจบคำม่ายสาวเจ้าของห้องอาหารก็หันไปสั่งอาหารกับเด็กเสิร์ฟ ก่อนจะเดินเลยไปต้อนรับแขกที่โต๊ะอื่น

แพรรพีเป่าปากออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเจ้าของร้านเดินจากไป แต่พอเหลือบสายตามามองตรงหน้า ก็เจอเข้ากับสายตาหวานเยิ้มของอินทัชอีกครั้ง แล้วความรู้สึกขัดเขินที่เธอเพิ่งลาจากมันเมื่อครู่ ก็กลับเข้ามาถาโถมใส่คุณหมอสาวอีกครั้ง แพรรพีแสร้งหันไปมองโน่นมองนี่อยู่ครู่หนึ่ง แต่พอหันกลับมาที่เขา เธอก็ยังคงเจอกับสายตาหวานหยดเหมือนเดิม ครานี้คุณหมอสาวเลยเป่าปากออกมาหนักๆ ก่อนจะฉีกยิ้มแล้วเริ่มบทสนทนาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ที่กำลังจู่โจมจนเธอแทบจะวางตัวไม่ถูก

 “ร้านนี้เขาแต่งสวยดีนะคะ เอาความเป็นไทยเข้ามาประยุกต์ใช้รวมกันได้ลงตัวมากเลยทีเดียว

คุณพริมเธอเปิดร้านนี้ให้กับคุณยายของเธอครับ คุณยายของคุณพริมท่านรักความเป็นไทยมาก และก็เคยเป็นแม่ครัวอยู่ในวังมาก่อน คุณพริมก็เลยได้สูตรอาหารมาจากท่าน อาหารที่นี่อร่อยมากเลยนะครับ ถ้าคุณแพรได้ชิมแล้วจะติดใจอินทัชพูดพร้อมกับค่อยๆ ขยับเข้ามานั่งติดกับเธอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงใกล้ๆ กับดวงหน้าหวานของคุณหมอสาวเมื่อจบคำ

แพรรพีกำลังยกแก้วน้ำอัญชันขึ้นจิบพอดี และพอหันไปเจอเข้ากับใบหน้าคมสันของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ คุณหมอสาวก็ตกใจเล็กน้อย ทั้งยังรีบชักใบหน้าออกห่าง จนเป็นเหตุให้น้ำอัญชันที่กำลังจะเข้าปาก ต้องตกไปอยู่ที่เสื้อสีขาวของเธอ และเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนๆ ของเขาแทน

อุ้ย ขอโทษค่ะ

ไม่เป็นไรครับ

 ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่มือข้างหนึ่งของเขากลับดึงเสื้อส่วนที่เปียกน้ำให้ห่างจากแผงอก ก่อนจะคว้าเอาผ้าเช็ดปากที่พับอย่างสวยงามตรงหน้า มากดซับน้ำอัญชันออก ซึ่งแพรรพีเองก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา ก่อนจะหยุดซับแล้วก้มมองดูเสื้อของเธอและเขา ที่มีคราบน้ำอัญชันหกเลอะเปื้อนยาวเป็นทาง

ถ้าคุณแพรไม่รังเกียจ เชิญขึ้นไปล้างตัว และเปลี่ยนเสื้อที่ห้องของผมก็ได้นะครับคำชวนของเขาทำให้แพรรพีตาลุก ห้องของเขาอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นนี่ก็คงเป็นโอกาสของเธอแล้วล่ะสิ หญิงสาวมองหน้าเขาพร้อมกับแอบครุ่นคิดอยู่ภายในใจ ยังไม่ทันไรฟ้าก็ส่งโอกาสมาให้เธอแล้วหรือนี่ แพรรพีแอบนึกดีใจที่โอกาสล่องลอยมาหาเธอได้เร็วทันใจ แต่เพราะกลัวว่าอินทัชจะสงสัย หญิงสาวก็เลยแสร้งปฏิเสธแบบอ้อมๆ

แพรไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนสิคะ

คุณแพรก็ใส่ชุดของผมไปก่อน แล้วส่งชุดนี้ให้พนักงานซักแห้งให้ก็ได้ แค่ครึ่งชั่วโมงก็ซักเสร็จแล้วครับอินทัชยังพยายามพูดหว่านล้อม เพราะเขาเองก็อยากอยู่กับเธอตามลำพัง และมันคงจะดีกว่า ถ้าเขาอยากจะสัมผัสเธออย่างชิดใกล้

แต่เราสั่งอาหารไปแล้วค่ะแพรรพียังคงหาข้ออ้างมาลองใจเขา อินทัชอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าใกล้ๆ พร้อมกับกระซิบบอก

ผมจัดการเองจบคำเขาก็เรียกเด็กเสิร์ฟมาสั่งให้เอาอาหารไปที่ห้องของเขา แล้วพ่อเลี้ยงหนุ่มก็พาคุณหมอสาวขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์ของเขา ที่อยู่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม...

 

ลิฟต์หรูของโรงแรมดังพาคนทั้งสองขึ้นมายังชั้นบนสุดของโรงแรม และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ก็เจอกับเพนต์เฮาส์ ที่ตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูสไตล์โมเดิร์น ซึ่งเน้นโทนสีเข้มที่ผสมผสานเข้าด้วยกันอย่างลงตัว อินทัชเอามือแตะที่เอวของคุณหมอสาวเบาๆ เพื่อพาเธอเดินเข้าไปข้างใน

แพรรพีกวาดตามองดูรอบๆ และพยายามมองหาโต๊ะทำงาน หรือจุดที่คิดว่าอินทัชจะเก็บเอกสารสำคัญเอาไว้ และเมื่อหญิงสาวมองผ่านผนังกระจกบานใหญ่ ที่แกะลายเป็นรูปต้นไม้ใหญ่ทั้งสองข้าง ที่แตกกิ่งก้านและโค้งมาประจบกันในด้านบน เธอก็เจอเข้ากับโต๊ะทำงานตัวโต ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังของผนังกระจก

นั่น! มันอยู่ตรงนั้น แล้วเราจะเข้าไปในห้องนั้นได้ยังไงนะ

แพรรพีจ้องมองพร้อมกับกำลังคิดหาวิธีเข้าไปข้างใน อีกทั้งยังมองเลยผ่านไปยังด้านหลังของโต๊ะทำงาน ซึ่งมีภาพของพญาเสือโคร่งตัวโต ที่กำลังนอนอยู่หน้าถ้ำ และหันมาจ้องมองตรงหน้า ด้วยแววตาดุดัน

อินทัชปรายตามองคนข้างกาย เห็นเธอมองไปที่ห้องทำงาน ก็คิดเอาว่าเธอคงจะสนใจรูปภาพขนาดใหญ่ ที่ติดอยู่ด้านหลังของโต๊ะทำงาน ริมฝีปากบางเฉียบเผยยิ้มนิดๆ ก่อนจะขยับเปล่งเสียงออกมา มันเป็นภาพวาดสีน้ำมันโดยช่างชาวจีนครับ

 “ภาพวาดหรือคะแพรรพีแสร้งหันมาถามเขา พร้อมกับทำสีหน้าว่าสนใจภาพของพญาเสือโคร่งเสียเต็มประดา

ครับ ภาพวาดสีน้ำมันอินทัชตอบเสียงนุ่ม

เหมือนจริงมาก จนฉันคิดว่าเป็นรูปถ่ายซะอีกคุณหมอสาวพูดทั้งที่สายตาของเธอยังจับจดอยู่กับรูปและโต๊ะทำงาน

เพียงครู่เดียว แพรรพีก็หันกลับมายิ้มเล็กๆ ให้กับอินทัช ห้องของคุณสวยมากเลยนะคะ

สวยแต่อยู่คนเดียวมันก็ไม่น่าอยู่เท่าไหร่ แต่ถ้าคุณแพรยอมมาอยู่กับผมที่นี่ ผมว่าห้องนี้คงจะมีชีวิตชีวาและน่าอยู่ขึ้น คุณแพรคิดแบบเดียวกับผมหรือเปล่าครับพ่อเลี้ยงหนุ่มมองเธอนิ่งๆ แววตาพราวระยับนั้นสื่อความหมายตามคำพูด ทำเอาคนโดนมองเกหิดความรู้สึกขัดเขิน จนต้องหลุบตามองต่ำ

ฉันว่า ฉันไปเปลี่ยนชุดดีกว่าค่ะ

เชิญทางนี้ครับ

 อินทัชพาเธอเข้ามาในห้องนอนด้านใน แล้วปล่อยให้เธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงลำพัง ส่วนตัวเขาเดินเลยเข้าไปเปลี่ยนยังโซนแต่งตัวใกล้ๆ

เพียงครู่เดียวแพรรพีก็สวมชุดคลุมสีขาวออกมา พร้อมกับถือชุดของเธอออกมาด้วย และในขณะเดียวกัน อินทัชก็เดินออกมาจากโซนแต่งตัว พ่อเลี้ยงหนุ่มสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาเพียงตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นมัดๆ และแผงอกอันล่ำสัน ที่มีกล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงรายไล่ลงมาเป็นลอนๆ ทั้งผิวกายของเขายังขาวจั๊วะจนน่ากลืนกิน ทำเอาแพรรพีถึงกลับหยุดยืนมองเขาตาค้างอยู่ครู่ใหญ่

โอ...แม่เจ้า

คุณหมอสาวขยับริมฝีปากพึมพำออกมาอย่างบางเบา ก่อนจะทำท่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เผยท่าทางอยากจะกลืนกินให้คนตรงหน้าได้เห็น แต่พอได้สติ แพรรพีก็รีบหันหลังให้กับเขา แล้วยืนเป่าปากออกมาอย่างหนักๆ เพื่อลดระดับอารมณ์หื่นของตัวเอง และมันก็ช่างเข้าทางของอินทัช พ่อเลี้ยงหนุ่มรีบก้าวยาวๆ เข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ทั้งยังซุกหน้าเข้าหอมแก้มขาวของเธอเสียฟอดใหญ่

ชื่นใจเสียจริงอินทัชกระซิบอย่างแผ่วเบา ทั้งยังเอาคางเกยไปบนไหล่บอบบางของเธอ

คุณอินทัชปล่อยฉันก่อนสิคะ ฉันจะเอาชุดไปให้พนักงานซักแห้งค่ะแพรรพีร้องบอกพร้อมกับดิ้นขัดขืนเล็กๆ หญิงสาวรู้สึกตกใจที่โดนจู่โจมโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับไม่ยอมทำตามที่เธอร้องขอ

เดี๋ยวค่อยซักก็ได้ ไม่เจอคุณตั้งหลายชั่วโมงผมคิดถึงคุณมากนะรู้ไหมอินทัชบอกทั้งยังซุกหน้าเข้ากับซอกคออันหอมกรุ่น ริมฝีปากบางไล่กดจูบและโลมเล้าไปตามลำคอระหงอย่างย่ามใจ

แพรรพีพยายามเอียงคอหนี แล้วรีบพลิกตัวหันมาหาเขา มือเรียวรีบจับยึดใบหน้าสากระคายของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว แค่สามชั่วโมงเองนะคะ

อินทัชเผยยิ้มเล็กๆ วินาทีเดียวผมก็แทบทนไม่ได้แล้ว

สองมือของพ่อเลี้ยงหนุ่มขยับเลื่อนไปกอดรัดเอวคอดและแผ่นหลังของคุณหมอสาว เขาหลุบตาลงมองเนินเนื้อที่ขาวผ่องราวกับน้ำนม ที่กำลังโชว์หราเพราะเจ้าของไม่ทันได้ปกป้อง สลับกับเหลือบตาขึ้นมาสบสายตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนด้วยแววตาวอนขอ แต่แพรรพีกลับไม่โอนอ่อนไปกับแววตาที่เว้าวอน ด้วยเพราะรู้จักนิสัยใจคอของพ่อเลี้ยงคนดังมาจากหมอรังสรรค์มาพอควร คุณหมอสาวเลือกที่จะเขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วกดจูบเบาๆ ที่แก้มสากของพ่อเลี้ยงหนุ่ม แทนที่จะดิ้นขั้นขืนอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่ง

 “แต่ตอนี้ฉันหิวแล้ว เราออกไปทานอาหารกันเถอะ นะคะ

แพรรพีกระซิบอย่างแผ่วเบาใกล้กับใบหน้าคม แล้วกดจูบซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะลงมายืนมองเขายิ้มๆ พร้อมกับแสดงสีหน้าทีเล่นทีจริงให้เขาได้เห็น อินทัชระบายยิ้มออกอย่างพอใจ เขากดจูบเบาๆ ที่หน้าผากขาวของเธอ แล้วเดินพาเธอออกมายังห้องด้านนอก แพรรพีแอบเป่าปากออกมาอย่างโล่งใจ เมื่อวิธีของเธอใช้ได้ผล...

 

มื่อเดินออกพ้นประตูห้องนอน แพรรพีก็รีบเดินแยกออกจากเขา เพื่อเอาชุดไปส่งให้กับพนักงานที่ยืนรออยู่ตรงประตู อินทัชก็เดินแยกไปคุยธุระกับสิงห์ลูกน้องคนสนิทที่ระเบียงด้านนอก แพรรพีแอบกระซิบบอกพนักงานว่าขอเร็วที่สุด แล้วเดินกลับเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประตูกระจกแก้วพาร์ทิชันบานโตที่เธอหมายปองเอาไว้เมื่อก่อนหน้านี้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองเข้าไปยังด้านหลังผนังกระจก และจับจดอยู่ที่โต๊ะทำงานของพ่อเลี้ยงหนุ่มอย่างไม่วางตา

แพรรพีนึกอยากเข้าไปข้างใน เธอหันหลังไปมองที่ระเบียงด้านนอก เห็นอินทัชกับสิงห์กำลังยืนคุยกันโดยยืนหันหลังให้กับเธอ แพรรพีมองสองหนุ่มอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าประตูกระจกแก้วพาร์ทิชัน แล้วเอามือแตะที่ประตูกระจก พร้อมกับออกแรงผลักบานประตูทั้งสองให้แยกออกจากกัน แต่ยังไม่ทันที่บานประตูแก้วจะเปิดออก เสียงเข้มๆ ของใครบางคนก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

ทำอะไร!น้ำเสียงที่เข้มและดุดัน ของใครบางคนดังขึ้น

แพรรพีผละมือออกจากประตูกระจก พร้อมๆ กับถอยห่างออกมาทันที คุณหมอสาวยืนนิ่งเพียงครู่แล้วหันกลับมาระบายยิ้มให้กับเจ้าของเสียง

ฉันอยากดูภาพวาดใกล้ๆ ค่ะ  ก็เลย จะเปิดประตูเข้าไป ฉันต้องขอโทษคุณอินทัชด้วยนะคะ ที่ไม่ได้บอกกับคุณก่อน

ดวงตาสีเข้มจดจ้องที่ดวงหน้าหวานแทบไม่กระพริบ พ่อเลี้ยงหนุ่มยืนมองเธอนิ่งๆ สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาสีเข้มนั้นกลับฉาบฉายความดุดันให้หญิงสาวตรงหน้าได้เห็น แพรรพีนึกกลัวเขาขึ้นมาทันทีทันใด เธอเป่าปากพ่นลมออกมาเบาๆ แล้วยื่นมือออกไปจับมือของเขาข้างหนึ่งมากุมเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

ฉันต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันแค่อยากจะเข้าไปดูภาพใกล้ๆ เท่านั้นค่ะ ไม่ได้คิดที่จะทำอะไรเลย

อินทัชไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทางอะไรออกมา เขายังคงยืนมองเธอนิ่งๆ ราวกับกำลังจับผิด ทำเอาแพรรพีถึงกับใจเสีย สีหน้าของคุณหมอสาวเจื่อนลงในพริบตา แพรรพีหลุบตาลง เพื่อหนีแววตาสีเข้มที่กำลังจ้องจับผิดจนแทบไม่กระพริบตาเลยซักครั้ง ทำให้แพรรพีเข้าใจเอาว่าเขาคงจะไม่ชอบใจ จนนึกโกรธตัวเองที่เลินเล่อเผลอใจเร็ว ทำอะไรให้เขาได้รู้ตัว ทั้งยังนึกกลัวว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มจะโกรธจนถึงขั้นตัดสายสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาอีก เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นแผนที่เธอเตรียมมาทั้งหมดทั้งมวล คงต้องพังลง และเธอเองก็เปลืองเนื้อเปลืองตัวให้เขาได้กอดจูบฟรีๆ โดยที่ไม่ได้อะไรตอบกลับมาเลย

อินทัชยืนนิ่งๆ ดวงตาสีเข้มมองท่าทีสำนึกผิดของคุณหมอสาว ความจริงแล้วเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขาเพียงแค่อยากแกล้งเธอให้ตกใจเล่นๆ เท่านั้น และเมื่อได้เห็นดวงหน้าหวานปราศจากรอยยิ้มและเศร้าสลด ก็อดรนแกล้งเธอต่อไปไม่ไหว พ่อเลี้ยงหนุ่มขยับเข้าไปกอดร่างอรชร โน้มใบหน้าลงหอมแก้มนวลเสียฟอดใหญ่ ก่อนจะกระซิบบอกอย่างแผ่วเบา

ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย ก็แค่แกล้งคุณให้ตกใจเล่นๆ เท่านั้นเองจบคำเขาก็กดจูบที่สองข้างแก้มซ้ำๆ

แพรรพีเงยหน้าขึ้นมองเขา ขอบตาทั้งสองข้างของเธอแดงเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหวระริก ทั้งยังมีน้ำใสๆ คลอหน่วยอยู่เต็มสองตา ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเกือบจะเป็นเส้นตรง เพราะกำลังพยายามอดกลั้นไม่ให้น้ำตารินไหลรดแก้ม อินทัชรู้สึกตกใจเมื่อได้เห็น

 ‘อะไรกัน นี่กลัวจนร้องไห้เลยรึ

อินทัชยกมือขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาที่หัวตาและหางตาของหญิงสาว พร้อมกับเอ่ยถามเธอเสียงนุ่ม ร้องไห้ทำไม กลัวผมหรือ ฮึม... ผมแค่แกล้งคุณเล่นเท่านั้นเอง อย่ากลัวเลยนะครับ ผมขอโทษ ต่อไปผมจะไม่เล่นแบบนี้อีกแล้ว

พ่อเลี้ยงหนุ่มโอบกอดร่างบางอย่างแนบชิด มือข้างหนึ่งของเขากดศีรษะเธอให้แนบไปกับแผงอก มือหนาอีกข้างหนึ่งก็ลูบลำแขนของคุณหมอสาวอย่างบางเบา

อย่ากลัวผมเลยนะที่รัก ผมขอโทษ

เขาเอ่ยปลอบเธอซ้ำๆ สลับกับกดจูบกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม ในใจก็นึกโทษตัวเองที่เล่นแรงเกินไป จนทำให้คนในอ้อมกอดถึงกับเสียน้ำตา อีกใจก็กลัวว่าเธอจะกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ และไปไหนมาไหนกับเขาอีก

แพรรพียอมยืนนิ่งๆ ในอ้อมกอดของเขา ความจริงแล้วเธอรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก เมื่อได้ยินคำพูดของเขา การแสดงของเธอคงสมจริงมากสินะ  เขาถึงได้แสดงสีหน้าตกใจออกมา และพูดปลอบเธอถึงขนาดนี้ คุณหมอสาวแอบเผยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ยอมยืนให้เขากอดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเศร้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมสัน

ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะแพรรพีบอกทั้งระบายยิ้ม

อินทัชโน้มใบหน้าเข้าใกล้ดวงหน้าหวาน ริมฝีปากบางแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ใบหน้าคมถอยออกมาเพียงนิด ดวงตาต่างสีก็สบสายตาของกันและกัน คุณไม่กลัวผมแล้วใช่ไหม ผมขอโทษที่เล่นแรงเกินไป

แพรรพียกนิ้วชี้ของเธอแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากบางของเขา อย่าโทษตัวเองสิคะ ฉันเองก็เป็นฝ่ายผิด ที่ไม่ได้บอกคุณก่อน ฉันขอโทษนะคะแพรรพียิ้มเล็กเมื่อพูดจบ

ตกลงเราจะยืนขอโทษกันจนอิ่มท้องไปเลยรึ หรือว่าคุณตกใจกลัวจนหายหิวไปแล้วอินทัชพูดยิ้มๆ ดวงตาสีเข้มมองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาหยอกล้อ

แพรรพีหันนึกเขินแววตาของเขา จึงหันหนีไปมองทางอื่น แล้วพูดออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก ใครบอกเล่า ฉันหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวต่างหาก

อินทัชโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเสียงพร่าใกล้ๆ กับดวงหน้าของเธอ จะกินช้างทำไมกัน กินผมแทนไม่ดีกว่ารึ เนื้อนุ่มกว่า แถมยังเร่าร้อนกว่า และอร่อยลิ้น กว่าช้างตัวโตๆ เสียอีก

เขาขบเม้มใบหูขาวสะอาดเบาๆ ทันทีที่พูดจบ ทำเอาแพรรพีถึงกับขนลุกซู่จนร่างไหว อินทัชเห็นเข้าก็หัวเราะเบาๆ แพรรพีเลยทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

กินอาหารดีที่สุดค่ะ ฉันหิวแล้ว เราออกไปทานอาหารกันนะคะแพรรพียกหน้าขึ้นกดจูบอย่างแผ่วเบาที่แก้มสากระคายเมื่อพูดจบ เมื่อโดนคุณหมอสาวมอบจูบให้ อินทัชก็เผยยิ้มอย่างพอใจ แล้วก้มหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ใบหน้าของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

แต่ผมอยากกินคุณมากกว่าอาหารริมฝีปากบางจรดลงแตะที่ริมฝีปากอวบเพียงนิด แพรรพีก็รีบพลิกตัวหนีออกจากอ้อมกอดของเขา

ฉันหิวแล้ว เราไปทานอาหารกันดีกว่านะคะเธอบอกเขาอีกครั้ง ทั้งค่อยๆ ก้าวหนีเขาไปยังระเบียงด้านนอก ตรงที่พนักงานของห้องอาหารดังกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่

แววตาคมเข้มของใครบางคนที่จับจ้องคุณหมอสาว นับตั้งแต่เธอยื่นมือเข้าไปแตะที่ประตูกระจก ก็หันไปมองทางอื่น เมื่อเธอเดินหนีห่างออกมา

 อินทัชก้าวยาวๆ ไปหยุดตรงบาร์เครื่องดื่ม มือหนาคว้าแก้วทรงสวยที่แขวนเรียงรายอยู่บนชั้นลงมาสองใบ แล้วหยิบขวดไวน์รสเลิศออกมาเปิดเทใส่ ดวงตาสีเข้มเหลือบมองไปที่คุณหมอสาว ทั้งยังผุดยิ้มเมื่อเห็นเธอรีบเดินออกไปยังระเบียงด้านนอก

ช่างรู้จักหลบหลีกเก่งเหลือเกินนะ แม่กระต่ายน้อยของฉัน เอาเถอะ ฉันจะค่อยๆ เล็มเธอทีละนิดอย่างช้าๆ ให้เธอไว้ใจฉันเสียก่อนเถอะ ถึงเวลาของฉันเมื่อไหร่ จะไม่ปล่อยให้ลงจากเตียงเลยคอยดู

แพรรพียืนมองทิวทัศน์โดยรอบ เธอหลับตาลงแล้วสูดเอาอากาศเข้าจนเต็มปอด แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา แต่พอลืมตาขึ้น ก็เจอเจ้าแก้วไวน์ทรงสวย ที่มีเจ้าไวน์สีม่วงอมแดงอยู่ครึ่งแก้ว แพรรพีหันไปมองที่มาของแก้วทีกำลังยืนมองเธออยู่ ซักหน่อยนะครับ สำหรับมิตรภาพของเรา

แต่แพรไม่ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ค่ะ

แค่ 5 เปอร์เซ็น ไม่มากไปหรอกครับ ลองดูซักหน่อยสิครับ ไวน์ขวดนี้รสชาติกำลังดี เหมาะสำหรับคุณผู้หญิงโดยเฉพาะอินทัชพูดพร้อมกับพยักหน้าให้เธอยอมรับ

แพรรพีมองแก้วไวน์อย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจรับมันมาจากมือของเขา อินทัชเผยรอยยิ้ม เขาเอาแก้วในมือของเขามาชนเข้ากับแก้วใบสวยในมือของเธอ แด่มิตรภาพของเราครับ

แพรรพียิ้มรับแล้วค่อยๆ ยกแก้วไวน์ขึ้นดมกลิ่น ด้วยเพราะเป็นไวน์ที่ราคาแพงและรสชาติดีเยี่ยม อีกทั้งยังมีกลิ่นอ่อนๆ ขององุ่นพันธุ์ดี ที่หมักบ่มมานานจนได้ที่ มาหลอกล่อให้ความอยากรู้อย่ากลองของคุณหมอสาวเริ่มทำงาน แพรรพียกแก้วขึ้นจิบเพียงนิด รสชาติหอมหวานที่นุ่มละมุนของไวน์ชื่อดัง มันช่างถูกปากถูกใจ จนเธอต้องยกมันขึ้นจิบเป็นครั้งที่สองและสาม

รสชาติถูกใจหรือครับ ถึงได้ยกซ้ำเขาถามยิ้มๆ ดวงตาคู่คมพราวระยับ เมื่อได้สบตากับดวงตาสีน้ำตาล

ค่ะเธอตอบแล้วหันหนีไปมองดูรอบๆ เพราะรู้สึกเขินอายแววตาแพรวพราวของพ่อเลี้ยงหนุ่ม

เมื่อได้มาอยู่ในที่ของเขาเขาแบบนี้ ไหนจะท่าทางทีเล่นทีจริงของเขาอีก ทั้งในเวลานี้พวกเด็กเสิร์ฟก็กลับออกไปจนหมด ในบริเวณนี้จึงมีเพียงเขาและเธอแค่สองคนเท่านั้น แพรรพีแอบนึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ กลัวว่าตัวเองจะเสียทีให้กับเขา หญิงสาวจึงต้องพยายามระแวดแระวังตัวให้มากที่สุด เท้าเรียวของแพรรพีค่อยๆ ขยับออกห่างจากเขาสองสามก้าว แต่เธอก็ยังคงทำเป็นมองดูทิวทัศน์โดยรอบ เพื่อไม่ให้เขาได้รู้ตัว

อินทัชปรายตามองหญิงสาว พอเห็นว่าเธอค่อยๆ ขยับออกห่างจากตนเองก็ยกยิ้มที่มุมปาก ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ดวงตาคู่คมยังคงมองดูทิวทัศน์ข้างหน้า มือหนายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเล็กใกล้ๆ แล้วเอ่ยถามเจ้าของร่างอรชรเสียงเรียบ กลัวหรือครับ

คะ

คุณกำลังกลัวผมอินทัชบอบเสียงเรียบ ดวงตาคู่คมยังคงมองทิวทัศน์โดยรอบ สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย จนแพรรพีนึกกลัวเขาอยู่ในใจ

คุณหมอสาวระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย พร้อมกับวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเล็กอย่างเขา เปล่านี่คะ ทำไมฉันต้องกลัวคุณ

อินทัชปรายตามองคนโกหก แล้วยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ไม่กลัวแต่ขยับหนี คงกลัวว่าผมจะทำอะไรคุณล่ะสิพ่อเลี้ยงหนุ่มหันมามองคุณหมอสาวเมื่อจบคำ

เอ่อ...แพรรพีถึงกับโดนใบ้เล่นงาน เมื่อโดนเขาจับทางได้ถูก

ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ ผมไม่ชอบขืนใจใครเขาพูดทั้งหันกลับไปมองทิวทัศน์ตรงหน้า

ฉัน... ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยค่ะเธอค้านเขาเบาๆ อินทัชได้ยินก็เผยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่คมยังคงมองวิวโดยรอบ

ถ้าอย่างนั้นผมก็ทำได้สินะจบคำเขาก็คว้าหมับเข้าที่เอวบาง และออกแรงกระชากตัวเธอเข้ามาติดกับแผงอกแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว ทั้งยังโน้มใบหน้าเข้าใกล้ จนปลายจมูกทั้งสองได้แตะชิดกัน

คุณอินทัช!

ไหนบอกไม่กลัว ทำไมถึงตัวสั่นเขาถามพร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อน

ก็... คุณ...

ผมบอกแล้วว่าไม่ชอบฝืนใจใคร ถ้าคุณไม่ต้องการผมก็จะไม่ทำ

คุณแพร ถ้าหมอรังสรรค์บอกคุณเกี่ยวกับตัวผม คุณก็จะตัดสินผมตามนั้นโดยที่ไม่ฟังความจากผมเลยหรือ แบบนี้มันไม่โหดร้ายกับผมไปหน่อยหรือที่รักอินทัชมองดวงหน้าหวานนิ่งๆ แพรรพีรีบหลุบตาลงหนี

เมื่อก่อนผมอาจจะเจ้าชู้เปลี่ยนคู่ควงบ่อย แต่คุณจะตัดสินผมจากคำบอกเล่าของคนอื่น โดยไม่ยอมฟังความจากผมเลยอย่างนั้นหรือ ศาลท่านยังยอมฟังคำแย้งของจำเลย แล้วคุณจะไม่ให้โอกาสผม ที่กำลังตกอยู่ในสถานะจำเลยได้รับการอุทรเลยหรือไง แบบนี้มันจะไม่โหดร้ายสำหรับผมไปหน่อยหรือ

ฉันก็ยังไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นซักหน่อยเธอค้านเขาอย่างไม่เต็มเสียง

แต่คุณไม่ไว้ใจผมเขาค้านกลับเธอเบาๆ ดวงตาสีเข้มยังคงจ้องดวงหน้าหวานอย่างเพลินตา

ถ้าไม่ไว้ใจ ฉันก็คงไม่ขึ้นมาอยู่กับคุณข้างบนนี้หรอกค่ะเธอบอกพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตา

 “คุณแพรครับ สำหรับผมแล้ว คุณคือผู้หญิงที่สวยที่สุด และก็เป็นคนที่พิเศษที่สุดของผม เพราะฉะนั้น อย่ากลัวผมเลยนะครับเขาบอกเธอเสียงนุ่ม พร้อมกับกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากอวบของเธอเมื่อพูดจบ

ถ้าอย่างนั้น คุณก็พาคนพิเศษของคุณไปทานอาหารได้แล้วค่ะ เพราะฉันหิวแล้วแพรรพีบอกพร้อมกับยกมือขึ้นคล้องลำคอแข็งแกร่ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้กับคนตัวโต แล้วเขย่งปลายเท้า ยื่นหน้าเข้าไปกดจูบอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากบางเฉียบเมื่อพูดจบ

อินทัชยิ้มและปล่อยลมหายใจออกมา ช่างยั่วเก่งจริงนะคุณหมอคนสวย

พ่อเลี้ยงหนุ่มโน้มใบหน้าลงเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดพวงแก้มของคุณหมอสาว ทำเอาหัวใจของคุณหมอสาวเต้นแรงแทบจับจังหวะไม่ทัน แพรรพีเอียงใบหน้าหนี แต่อินทัชรู้ทันเสียก่อน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นจับตรึงท้ายทอยของคุณหมอสาวไว้ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะโน้มเข้ากดประกบ แล้วดวงตาสีเข้มก็ค่อยๆ ปิดลง

และเมื่อได้สัมผัสกับรสจูบที่อ่อนละมุนระคนดุดันของพ่อเลี้ยงหนุ่ม แพรรพีก็แทบจะอ่อนระทวย หมดเรี่ยวแรงไปเสียให้ได้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆ ปิดลง เมื่อถูกริมฝีปากบางเฉียบนั้นบดเคล้าอย่างหนักหน่วง สลับกับแผ่วเบาในบางจังหวะ ทั้งยังดูดดึงริมฝีปากทั้งบนและล่างของคุณหมอสาวอย่างย่ามใจ ก่อนที่พ่อเลี้ยงหนุ่มจะส่งลิ้นอุ่นๆ เข้าไปกวาดต้อน ชิมความหวานที่รอคอยเขาอยู่ด้านใน ลิ้นเรียวเล็กที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในถูกเกี่ยวพันอย่างหาทางเลี่ยงไม่ได้ ความเจนจัดของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ได้ฉุดกระชากอารมณ์ของคุณหมอสาว ให้หลุดลอยไปกับรสจูบอันซาบซ่าน จนต้องเผลอปล่อยตัวปล่อยใจ ให้เขาได้ชิมความหวานจากโพรงปากอย่างหนำใจ

เมื่อได้สัมผัสกับความหวานที่ต้องการจนเต็มอิ่ม อินทัชจึงค่อยๆ ปล่อยออกอย่างช้าๆ ก่อนจะกดจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่มทั้งบนและล่างอย่างตัดใจ หิวหรือยังครับ หรือว่าชิมรสจูบของผมจนอิ่มไปแล้ว

ถ้ารสจูบของคุณเป็นอาหารฉันคงเกินอิ่ม และคงจะแน่นท้องไปหมด เพราะคุณช่างขยันแจกเสียเหลือเกินแพรรพีพูดยิ้มๆ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองหน้าพ่อเลี้ยงหนุ่มด้วยแววตาที่ท้าทาย

ใจจริงแล้วผมอยากแจกมากกว่าจูบเสียอีก และถ้าคุณแพรชอบ ผมยินดีที่จะแจกเขาพูดพร้อมกับหลุบตาลง มองสองเนินที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุมสีขาว แล้วเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้งเพื่อสื่อความหมาย

เราเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่กี่วัน มาไกลมากถึงขั้นนี้ ฉันว่ามันก็น่าจะเกินพอแล้วนะคะ

แต่ผมอยากไปไกลมากกว่าจูบ

ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย ให้ฉันได้มั่นใจในตัวคุณอีกนิด ไม่แน่บางที เร็วๆ นี้ ฉันอาจจะให้คุณมากกว่าจูบก็ได้แพรรพีกวาดตามองใบหน้าคมด้วยแววตาทีเล่นทีจริง

อินทัชเผยยิ้มที่มุมปาก นิ้วแข็งแรงข้างหนึ่ง ยกขึ้นมาลูบคลึงไปตามริมฝีปากของคุณหมอสาวอย่างบางเบา ก่อนจะเลื่อนลงไปแตะคางเรียว เพื่อยกดวงหน้าหวานให้เชิดขึ้น ดวงตาสี้เข้มกวาดมองไปทั่วๆ ดวงหน้าหวาน แล้วจดจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาล

แล้วผมจะรอวันนั้น วันที่ผมจะทำได้มากเกินกว่า ประทับรอยจูบบนริมฝีปากอวบอิ่มของคุณ

แต่ตอนนี้เราไปทานอาหารกันก่อนดีกว่านะคะ เพราะถ้ารออีกนิดเดียว โรคกระเพาะคงต้องถามหาฉันอินทัชเผยยิ้มเล็กๆ เขากดจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มหนักๆ ก่อนจะพาเธอไปที่โต๊ะอาหาร

การเคลื่อนไหวของพ่อเลี้ยงหนุ่มและคุณหมอสาว ถูกจับจ้องด้วยสายตาของใครบางคน กรามหนาทั้งสองข้างบดเข้าหากันจนแน่น เมื่อสายตาของเขาจับจดไปที่คุณหมอสาว

หวังว่าเธอคงจะอยู่ในที่ของเธอนะ แพรทิพย์!เจ้าของดวงตาดำใหญ่ขยับปากพึมพำเบาๆ เพียงครู่เดียวหลังจากที่ทั้งสองคนได้นั่งทานอาหารร่วมกัน แววตาดำใหญ่คู่นั้นก็หนีหาย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

""ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ" "

ณรีรัช


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha