×

New ! : ตอนนี้นักอ่านสามารถเติมเหรียญสะดวกขึ้น ด้วยบัตรเงินสด Pay with True Money ซึ่งหาซื้อได้ที่ 7 eleven logo ทุกสาขาค่ะ




จากผู้อ่าน 0 คน.

 7248        0       niyayrak_coin 11940

พิมรตา สาวไสไร้เดียงสาต้องตกเป็นเหยือของการแก้แค้นและความเจ็บปวดของอนุวัฒน์ ชายหนุ่มซึ่งเห็นผู้หญิงเป็นเพียงเครื่องมือการแก้แค้นในอดีตที่ผ่านมา


บทนำ

 

            เฮ้ยไอ้ต้น คนนี้เป็นไงบ้างวะ”

            วิชัยพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ สายตามองตรงไปยังร่างบางอรชร ที่กำลังเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ภายในร้านของตน

อนุวัฒน์มองตามก็พลอยเห็นด้วยกับวิชัยว่าสวยเข้าท่าเลยทีเดียว

สวย...”

อนุวัฒน์พูดเรื่อยเฉื่อย ยิ้มเยือกเย็นระคนดุดันปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาวาวโรจน์อย่างอาฆาตแค้นของอนุวัฒน์ที่มองไปยังหญิงสาวคนนั้นบอกให้วิชัยรู้ว่า คราวนี้เธอคงจะเป็นเหยื่อเนื้อหวานรายต่อไป

วิชัยมองเพื่อนแล้วหัวเราะ

น่าสนดีเหมือนกันนี่ สนใจมั้ยล่ะ”

นายก็รู้จักฉันดีนี่” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ

วิชัยจ้องมองเพื่อนเขม็ง

นี่ ฉันพูดกับตัวเองไม่ได้พูดกับนายซะหน่อย ที่ฉันว่าสนไหม ฉันก็ถามตัวเอง อย่างนายไม่ต้องถามก็รู้ว่าจะตอบว่าอะไร”

อีกฝ่ายยักไหล่หน้าตาเฉย

ผู้หญิงก็แค่ของเล่น ของตายเท่านั้นไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันอยู่แล้ว”

นายจะเจ็บแค้นอะไรนักหนาวะ ผู้หญิงบนโลกไม่ได้เป็นแบบยัยปาริสากันทุกคนหรอกนะโว้ย และอีกอย่างฉันว่านายอาจจะเข้าใจอะไรเธอผิดก็ได้”

อนุวัฒน์นั่งนิ่งเฉย วิชัยมองเพื่อนแล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

นายไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงความคิดเลยเหรอวะ”

คราวนี้ชายหนุ่มเงียบอีก

เขาจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองตกอยู่ภายใต้เสน่ห์ของพวกผู้หญิงอีก มีแต่พวกเธอเหล่านั้นแหละที่จะต้องมาสยบอยู่ภายใต้อาญัติของเขา

อนุวัฒน์หันไปมองร่างบางนั้นอีกครั้ง พร้อมกับหรี่ตามองแล้วยกมือขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิด ผู้หญิงคนนั้นสวยสะดุดตา แม้ว่าจะสวยไม่เท่าผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยควงมาก็เถอะ แต่ก็นับว่าสวยมากเลยทีเดียว เธอมีอะไรหลายอย่างดึงดูดสายตาให้ชวนมองอย่างมิอาจจะหักห้ามใจได้

อะไรบางอย่างในตัวเธอทำให้เขานึกถึงปาริสาขึ้นมาทันที นัยน์ตาคมกล้าฉายประกายขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ใบหน้าคมสันดูลึกลับน่ากลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เขาเกลียดผู้หญิงทุกคน ผู้หญิงไร้ความซื่อสัตย์ ไม่มียางอายและสารเลว นั่นคือนิยามของผู้หญิงในความคิด

เขาจะไม่ยอมเป็นคนโง่ ทำตัวเหมือนชายหนุ่มคลั่งรักเหมือนในอดีต จะไม่ยอมเชื่อคารม คำหวานซึ้งที่พูดออกมาอย่างไม่จริงใจของพวกผู้หญิง เขาจะไม่ยอมปล่อยหัวใจให้กับความรักที่ไม่มีจริงบนโลก น้ำเสียงหวานๆ ใบหน้าสวยๆ นั้นไม่มีวันที่เขาจะหลงใหลเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

ชีวิตของเขาในตอนนี้เห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น เป็นทางผ่านสำหรับของเล่นชิ้นใหม่ที่ผ่านแล้วผ่านไปไม่มีวันหยุดหรือย้อนกลับมาอีก ดั่งสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ เขาจะเป็นฝ่ายทำให้พวกผู้หญิงเหล่านั้นอกหักในที่สุด เหมือนที่เขาเคยได้รับมาจากผู้หญิงที่เขาไว้ใจและเชื่อใจมากที่สุดแต่สุดท้ายเธอกลับทำให้ความเชื่อใจที่เขามีต่อเธอพังทลายอย่างไม่มีชิ้นดี

นัยน์ตาคมกริบเป็นประกายกับความคิดนั้นจ้องมองร่างบางนั้นด้วยสีหน้าเข้มขรึม ยิ่งใครเหมือนปาริสามากเท่าไหร่ เขาก็จะระบายความเจ็บปวดที่เคยพบพานมาใส่ลงไปมากเท่านั้น ผู้หญิงทุกคนจะไม่มีวันได้รับความรักและความจริงใจจากเขา เลยแม้แต่คนเดียว

พิมรตาเดินเข้ามาเลือกเสื้อผ้าใกล้ๆ โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองเธออยู่อย่างไม่ละห่างเหมือนอย่างเสือที่กำลังจ้องมองเตรียมจะเข้าไปตะครุบเหยื่อ

ดูเหมือนว่าตอนนี้ความสนใจของเธอจะอยู่แต่เพียงที่เสื้อผ้าแขวนไว้ในราวโชว์เท่านั้น วิชัยเจ้าของร้านซึ่งดูเหมือนว่าจะถูกใจสาวสวยคนนี้เป็นพิเศษ จึงเดินเข้าไปทักทายพูดคุยทันที

อนุวัฒน์นั่งไขว่ห้างเฉย ดวงตาสีเข้มดวงนั้นจับจ้องอยู่ที่หญิงสาว

ชอบชุดไหนเป็นพิเศษรึเปล่าครับ” วิชัยเริ่มใช้คารม

เอ่อ...ค่ะ” เธอดูจะงงๆ

วิชัยหัวเราะก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

คือผมเป็นเจ้าของร้านน่ะครับ ถ้าคุณสนใจหรือชอบชุดไหน ผมจะลดให้เป็นพิเศษเลยครับ”

พิมรตายิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยนจนคนที่กำลังจับจ้องเธออยู่แทบจะถอนสายตาจากเธอไปไม่ลงเลยทีเดียว

ขอบคุณมากค่ะ” เธอเอ่ยอย่างสุภาพ

จะรังเกียจมั้ยครับหากผมจะขอทราบชื่อของคุณ” วิชัยกล่าวเสียงสุภาพ

หญิงสาวทำท่างงๆ กิริยาน่ารักน่าเอ็นดู

คุณต้องรู้จักชื่อลูกค้าทุกคนรึเปล่าคะ?”

วิชัยยิ้มกว้าง

เฉพาะรายพิเศษเท่านั้นครับ”

อ๋อค่ะ แต่เผอิญฉันไม่ใช่ลูกค้ารายพิเศษ” เธอปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ฉลาด! อนุวัฒน์คิด เธอมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกับปาริสามากแม้กระทั่งรอยยิ้ม ชายหนุ่มหรี่นัยน์ตาซ่อนประกายเหี้ยมในดวงตา

ชุดนี้ดีมั้ยครับ เป็นแบบใหม่ล่าสุดเลย”

พิมรตามองชุดที่เจ้าของร้านหยิบโชว์ขึ้นแล้วทำหน้ายุ่งๆ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า

โป๊ไปนิดค่ะ”

ผมคิดว่าคุณใส่แล้วสวย”

หญิงสาวหัวเราะเบาๆ

คงไม่ไหวหรอกค่ะ ฉันไปงานวันเกิดเพื่อนไม่ได้ไปงานเลี้ยงหรูหราอะไรหรอกค่ะ แต่งชุดนี้ไปเดี๋ยวจะไม่เหมาะ”

พิมรตากล่าวปฏิเสธเสียงสุภาพ

หญิงสาวเลี่ยงไปเดินเลือกชุดทางด้านมุมหนึ่งของร้าน แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของร้านนั้นจะยังไม่ละความพยายามและตามตื้อเธอต่อไป

พิมรตาตัดสินใจเลือกชุดแบบเรียบๆ อาจจะไม่ถูกใจนักแต่เธออยากจะซื้อให้มันเสร็จๆ ไปเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นาน

เอาชุดนี้ค่ะ” เธอหยิบชุดออกมาจากราวโชว์

ไม่ลองก่อนเหรอครับ?”

คงไม่ต้องค่ะ”

ต๋อยมาเอาชุดไปใส่ถุงให้สุภาพสตรีท่านนี้ด้วย” วิชัยเรียกพนักงานในร้าน

เชิญทางนี้ครับ”

พิมรตาจำต้องเดินตามเพื่อไปชำระเงิน

เมื่อความสนใจไม่ได้อยู่ที่การเลือกชุด เธอจึงพึ่งสังเกตเห็นบุรุษร่างสูงมาดขรึมในสูทสีดำนั่งจิบกาแฟ ตอนนี้สายตาคู่คมของเขาได้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้ารูปไข่ของเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะมองเธออยู่ก่อนแล้ว

พิมรตาหน้าร้อนผ่าวและความรู้สึกวาบหวิวก็คืบคลานเข้ามาในตัวเธออย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนมีกระแสอะไรบางอย่างเคลื่อนที่มากระทบกระแทกเมื่อโดนเขาจ้องมอง

เธอรู้สึกสะท้านเมื่อจ้องนิ่งที่ริมฝีปากหยักคู่นั้น เธอไม่เคยเห็นริมฝีปากใครที่เย้ายวนได้เท่านี้มาก่อน ความรู้สึกนี้ทำให้ความร้อนผ่าวแล่นช้าๆ เรื่อยมาจากปลายเท้าเมื่อคิดแบบเด็กๆ ว่าจะเป็นอย่างไรเมื่อโดนริมฝีปากคู่นั้นมาประกบที่เรียวปากบางของตน

พิมรตาได้แต่ยืนกระพริบตาปริบๆ พระเจ้าช่วย! ผู้ชายคนนี้ทำหัวใจของเธอแกว่งเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา

วิชัยหันมามองเพื่อนกับหญิงที่กำลังหมายตาจะจีบแล้วถอนใจเฮือกใหญ่ เพื่อนคาบไปกินอีกตามเคย วิชัยคิดเละแอบปลอบใจตัวเองในใจ และเพื่อนของเขาก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะปล่อยของสวยๆ งามๆ หลุดมือไปง่ายๆ อีกด้วย

นี่ครับ” วิชัยหยิบถุงชุดที่หญิงสาวซื้อส่งให้พร้อมรอยยิ้ม

พิมรตาหยิบธนบัตรจากกระเป๋ายื่นให้วิชัยซึ่งเป็นเจ้าของร้าน และลากลับทันทีเพราะตอนนี้รู้สึกหวั่นๆ ยังไงชอบกล

อนุวัฒน์แอบขับรถตามแท็กซี่ที่พิมรตานั่งกลับบ้านเพราะต้องการทราบว่าเหยื่อเนื้อหวานของเขาพักอยู่ที่ไหน เมื่อแท็กซี่คันนั้นแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ที่หน้าบ้านเขียนไว้ว่า บ้านเกียรติศิริกุล ทำเอาอนุวัฒน์อึ้งไปชั่วขณะ

บ้านหลังนี้มัน....หรือว่า.....” ชายหนุ่มพึมพำอะไรจะบังเอิญขนาดนี้ โลกมันช่างจริงๆ อนุวัฒน์คิด และยิ้มเหยาะๆ ที่มุมปากก่อนแววตาจะประกายกล้าขึ้นมาพร้อมกับความคิดบางอย่างผุดขึ้นในสมอง

พิมรตาเดินเข้าบ้านอย่างสบายใจโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนตามเธอมาตั้งแต่อยู่ร้านเสื้อนั้นแล้ว

            ชายหนุ่มยกมือลูบคางอย่างใช้ความคิด สายตาคมกริบส่งทอดไปที่พิมรตา ก่อนจะเคลื่อนรถกลับเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก

            “ฉันคิดว่างานนี้ต้องสนุกกว่าทุกครั้งแน่นอนเลยว่ะ” ชายหนุ่มพูดกับเพื่อนเมื่อกลับมาถึง

            “สนุกยังไง?” ว่าชัยถามอย่างสงสัย

            “ก็สาวน้อยคนนั้น อยู่บ้านเดียวกันกับปาริสาน่ะสิ”

            วิชัยตาโตกับประโยคสุดท้ายของอนุวัฒน์

            “ฉันคิดว่าต้องเป็นน้องสาวของยัยปาริสานั้นแน่นอนเลยว่ะ เพราะเธอเคยเล่าให้ฉันฟังว่าเธอมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง”

            “นายแน่ใจได้ไงว่าเป็นน้องสาว ก็แค่อยู่บ้านเดียวกัน หรือบางทีนะอาจจะเป็นคนใช้ก็ได้”

            “คนใช้บ้านนายน่ะสิแต่งตัวดี ผิวพรรณผุดผ่องซะขนาดนั้นน่ะ”

            “เออ น้องก็น้อง แล้วนายจะทำยังไง แต่ถ้านายไม่เอา ฉันขอนะ” พูดแล้วหัวเราะปิดท้าย

            “เหยื่อเนื้อหวานลอยมาหาซะขนาดนั้นไม่เอาก็บ้าแล้ว” ชายหนุ่มยกกาแฟขึ้นมาจิบแล้วพูดต่อว่า

นายรู้มั้ยว่าฉันจะทำยังไงกับเธอคนนี้ แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าไม่เหมือนทุกๆ ครั้งแน่”

            “แล้วนายจะทำยังไง” วิชัยทำหน้างงๆ

            ชายหนุ่มเงียบไม่ได้ตอบคำถามของวิชัยพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบหน้าตาเฉย แต่แววตาแฝงความเข้มขรึมและอาฆาต...

 

            พิมรตานั่งอ่านนิตยสารในห้องนั่งเล่นอย่างเพลิดเพลินก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้น เธอมองหาแม่บ้านแล้วไม่มีวี่แววว่าจะมารับ จึงลุกขึ้นเดินไปรับด้วยตัวเอง

            “สวัสดีค่ะ” เธอกล่าวขึ้นอย่างสุภาพ

            “ปาริสาอยู่มั้ย” น้ำเสียงชายหนุ่มแข็งกระด้างดังขึ้นที่ปลายสาย

            “ไม่อยู่ค่ะ มีอะไรฝากไว้ได้นะคะ” พิมรตาตอบกลับ

            “เธอเป็นใคร?” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ

            “มีอะไรรึเปล่าคะ”

            “ถามว่าเธอเป็นใคร!!” น้ำเสียงเข้มขรึม

            “เอ่อ เป็นน้องสาวพี่สาค่ะ” เธอจำต้องตอบคำถามของเขา

            “ชื่ออะไร”

            “เอ่อคือ... ไม่ทราบว่ามีอะไรรึเปล่าคะ?” เธอชักจะรำคาญ

            “อยากรู้ก็ต้องถามสิ”

            “เอ๊ะ นี่คุณเป็นใครเนี่ย!            ” เริ่มขึ้นเสียง

            “เดี๋ยวเราได้รู้จักกันแน่” พูดจบก็วางสายทันที โดยไม่เว้นเวลาให้เธอได้เอ่ยอะไรเลย

            พิมรตาเดินกลับมาทรุดตัวลงที่โซฟาตัวเดิมอย่างหงุดหงิด

ใครกันนะ” เธอพึมพำคนเดียว

            คืนนั้นพิมรตานอนไม่ค่อยหลับไม่รู้เป็นอะไร พอนึกถึงเสียงชายลึกลับเมื่อตอนกลางวันนั้นก็ทำให้เธอหงุดหงิดได้ทุกที...


ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


# ชื่อตอน
1 บทที่ 1  0
2 บทที่ 2  0
3 บทที่ 3  0
4 บทที่ 4  0
5 บทที่ 5  0
6 บทที่ 6  0
7 บทที่ 7  0
บทที่ 8  0
บทที่ 9  0
10  บทที่ 10  0
11  บทที่ 11  0
12  ตอนที่ 12  0
13  บทที่ 13  0
14  บทที่ 14  0
15  บทที่ 15  0
16  บทที่ 16  0
17  บทที่ 17  0
18  บทที่ 18  0
19  บทที่ 19  0
20  บทที่ 20  0
21  บทที่ 21  0
22  บทที่ 22  0
23  บทที่ 23  0
24  บทที่ 24  0
25  บทที่ 25  0
26  บทที่ 26  0
27  บทที่ 27  0
28  บทที่ 28  0
29  บทที่ 29  0
30  บทที่ 30  0
31  บทที่ 31  0
32  บทที่ 32  0
33  บทที่ 33  0
34  บทที่ 34  0
35  บทที่ 35  0
36  บทที่ 36  0
37  บทที่ 37 (จบบริบูรณ์)  0

เล่มที่คนอื่นอ่าน


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

×

ด่วน! รับฟรี 200 เหรียญ

เมื่อเติมเหรียญกำลังใจครั้งแรก


captcha