กลรักพยัคฆ์ร้อยเล่ห์ จบเรื่องค่ะ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : กลรัก 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



กลรัก 5

 

              รุ่งอรุณแหงะมองอยู่ชั่วครู่ กัดปากชั่งใจว่าจะเอาอย่างไรดี ใครมาเคาะประตูห้องเธอกันนะ แล้วมาเคาะทำไม ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆปลอบใจตัวเองว่าคงไม่น่าจะใช่เขาหรอก ว่าแล้วลุกขึ้นตรงไปที่ประตู แล้วก็ชะงักขาพลัน คิดไปว่าถ้าเป็นเขาล่ะ ก้มมองเสื้อตัวเองได้เธอเดินย้อนกลับไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนไว้ในตู้มาสวมทับ รูดซิบปิดจนเรียบร้อย แล้วตรงลิ่วไปเปิดประตู

เป็นพยัคฆ์จริงๆด้วย เขายืนท้าวเอวอยู่หน้าประตูห้อง เมื่อเห็นเธอเขาอมยิ้มแล้วมองที่หน้าอกของเธออย่างล้อเลียน ก่อนจะกระแอมไอ ถามออกไปเสียงขรึม

              “ใครให้คุณมานอนที่ห้องนี้

              อ้าว ถามแปลกๆ เธอขอมาอยู่เองละมัง รุ่งอรุณบิดปากยิ้ม พร้อมใช้สายตามองเขากราดขึ้นๆลงๆ กวนตายักนี่สักหน่อยแก้อายเมื่อครู่นี้ดีกว่า

ฉันขอมาอยู่เองมังคะ จะได้อยู่ใกล้ๆคุณไง ดูแล้วมันอบอุ๊บ อบอุ่น ปลอดภัยดีจัง

              “ไม่มีใครบอกเหรอว่าอย่ายั่วโมโหผู้ชายเวลาอยู่กันตามลำพังน่ะรุ่งอรุณ

              “ไม่มีค่ะ

              พยัคฆ์ส่งสายตาบางอย่างมาให้ ทำเอาเธอหน้าร้อนไปเลย ตายักคิดอะไรพิเรนทร์หรือเปล่าเนี่ยอืม ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้อยู่แบบอบอุ๊น อบอุ่นก็แล้วกันนะ

              เชอะ! คิดว่ารุ่งอรุณจะกลัวเหรอ ทำเป็นมาขู่พยัคฆ์ส่งสายตาท้าทายให้เธอก่อนที่เขาจะกลับออกไป

             

 

เช้ามืดอากาศเย็นลงเล็กน้อย คุณมาลาไพรนั่งจิบเครื่องดื่มอุ่นๆที่ระเบียงกับข้าเก่าสาวใหญ่ที่ชื่อดวง ทั้งสองนิ่งเงียบกันครู่หนึ่ง ก็มีเสียงทำลายความเงียบขึ้น

ท่าทางตายักกับยัยพีพีเป็นยังไงบ้างดวง

ดูไม่น่าเป็นห่วงหรอกค่ะนายแม่

ตอนแรกฉันคิดไว้ว่าจะให้ยายรุ้งมาช่วย ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วละมัง

เอามากันท่าไว้รอคุณหยาดก็ดีนะคะ เผลอไม่ได้หรอกค่ะ คุณพีพีเธอจ้องคุณยักตาเป็นมันเลยเชียวดวงบอกเสียงเรียบ แล้วถามอีกเรื่องด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนักเอ่อ...นายแม่คะถ้าคุณยักคิดจริงจังกับหนูรุ้งขึ้นมาเล่าคะ

เป็นไปไม่ได้เลยแม่ดวง ฉันรู้นิสัยตายักดี ขานั้นน่ะหลงยัยพีพีแค่ไหนดวงก็เคยเห็น ส่วนยัยรุ้ง ฉันมั่นใจว่าตายักน่ะไม่มีทางคิดอะไรกับรายนั้นแน่ แล้วถ้าตายักห่างจากยัยพีพีได้แน่แล้ว หนูหยาดกลับมาจะได้ลองคบหากันดู ดีไหมความคิดฉันดวง

ดวงลอบถอนหายใจ กลัวจะไม่เป็นแบบนายแม่คิดไว้แบบนั้นน่ะสิ ถ้าเมื่อก่อนคงพอรู้จักดีหรอกคุณยักน่ะ แต่ทุกวันนี้คุณยักไม่ได้เป็นเด็กชายพยัคฆ์แบบเมื่อก่อนอีกแล้ว จึงได้แต่ตอบรับผู้เป็นนายออกไปค่ะนายแม่

พอเสียงคุยเงียบลง พยัคฆ์ก็เดินหลบออกมาอีกทางอย่างเงียบๆ นึกฉุนขึ้นมาอีกที่มาลาไพรวางแผนกับเขาเช่นนั้น แล้วตรงไปยังรถคู่กายขับออกไปยังฟาร์มโค นึกย้อนแผนผู้เป็นแม่เลี้ยงคืนอย่างใจเย็น

 

 

คุณป้ามาลาไพรอยากแวะไปดูที่รีสอร์ท ท่านว่าไม่ได้ไปดูนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพก รุ่งอรุณไม่ค่อยอยากพาไปนัก แต่ก็ห้ามไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าท่านดูน่าสงสารเหมือนเด็กอยากเที่ยวและผู้ปกครองไม่พาไป จึงใจอ่อนในที่สุด พาท่านขึ้นรถกอล์ฟขับลัดเลาะไปเรื่อยตามทางคอนกรีต ลมเย็นๆพัดโต้มาตลอดทาง แดดที่ดูแรงก่อนหน้าเมฆบังจนร่มครึ้มเย็นสบาย พอมาถึงก็เห็นพนักงานในรีสอร์ทเดินสวนกันไปมาวุ่นวายเลยทีเดียว คุณป้ามาลาไพรขมวดคิ้วแล้วถามพนักงานที่เดินออกมาพอดี

              “เกิดอะไรขึ้นจอย

              เจ้าของชื่อเรือนร่างสูสีกับรุ่งอรุณผงะ พอเห็นว่าเป็นใครที่ถามก็หน้าเหยเกขึ้นมาทันทีเอ่อ ลูกค้าเป็นลมค่ะนายแม่

              “อ้าว เป็นได้ยังไง แล้วตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง

              “แกเป็นความดันสูงอยู่แล้วค่ะ แต่ไม่ได้แจ้งทางเรา

              “แล้วไม่ได้เช็คลูกค้าก่อนนวดเหรอคะรุ่งอรุณขมวดคิ้วถามแทรกขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

              นกน้อยเดินดุ่มๆออกมารับหน้าก่อนที่จอยจะพูดอะไรต่อปกติที่นี่ก็ไม่เคยมีปัญหาแบบนี้อยู่แล้วค่ะนายแม่ แต่ลูกค้าคนนี้แกอยากนวด พอเด็กซักประวัติว่ามีโรคประจำตัวอะไรไหม แกก็ว่าแกไม่เป็นอะไร แล้วอย่างนี้จะให้เราทำยังไงล่ะคะ

              “ถึงอย่างนั้นก็ต้องตรวจความดันลูกค้าทุกคน ทั้งก่อนและหลังรับบริกาเสมอนะคะ เซฟทั้งลูกค้า เซฟทั้งเราเองด้วย

คุณป้ามาลาไพรมองสองสาวที่โต้ตอบกันไปมา นิ่งฟังอยู่ครู่แล้วถามหาพยัคฆ์คุณยักไปไหน แล้วนี่รู้รึยัง

คุณยักออกไปดูที่ฟาร์มค่ะนายแม่ เห็นสมหมายมาตามว่าคุณนวลตกลูกแล้วค่ะ

นกน้อยรีบรายงานถึงนายหนุ่มที่เธอแอบหลงรักว่าออกไปดูควายตัวแม่ที่กำลังจะให้กำเนิดลูกน้อย

โทรตามมาสิ บอกว่าฉันมีเรื่องจะคุยด้วย

หลังตามตัวไม่นาน พยัคฆ์ก็เดินลงจากรถจี้ปที่รุ่งอรุณเคยนั่งมาแล้ว เดินเข้ามาในห้องส่วนตัวที่มีคุณป้ามาลาไพรและรุ่งอรุณนั่งรออยู่ พอเห็นหน้าลูกเลี้ยงท่านชิงถามหน้าเครียดขึ้นก่อน

คุณยัก รู้ข่าวเรื่องที่มีลูกค้าเป็นลมในสปาแล้วหรือยัง

ครับ

น้าว่า นกน้อยยังดูไม่ค่อยมีประสบการณ์พอจะจัดการกับปัญหายิบย่อยมากนัก ถ้าอย่างนั้น น้าจะให้ยัยรุ้งมาคอยช่วยอีกคน คุณยักว่าอย่างไร

ไม่ว่าไงครับ

น่าแปลกที่พยัคฆ์ไม่ค้าน ทั้งที่คนพูดเตรียมเหตุผลเอาไว้อ้างกับลูกเลี้ยงหลายประการเลยทีเดียว ที่จะให้รุ่งอรุณมาคอยยุ่มย่ามอยู่ที่นี่ เพื่อคอยกีดกันพีรพรรณที่มักแวะมาสปาบ่อยๆ ท่านรู้ว่าแม่ตัวดีนั่นต้องการมาวอแวกับพยัคฆ์มากกว่า และหากท่านไม่หาทางจัดการอะไรสักอย่าง พยัคฆ์ก็อาจใจอ่อนและเสร็จแม่นั่นอีกจนได้ คราวก่อนนั่นถ้าท่านไม่จับได้คาหนังคาเขาแล้วขู่ให้พีรพรรณไปจากพยัคฆ์เสีย ป่านนี้ท่านคงต้องมานั่งทุกข์ระทมไปแล้ว

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยทั้งหมดก็พากันกลับมากินมื้อเที่ยงด้วยกัน และเป็นอันตกลงว่าเธอจะมาช่วยดูที่สปาโดยจะมาพร้อมพยัคฆ์ และกลับพร้อมเขาในทุกวันทำการ

หลังจากนั้นอีกเกือบสัปดาห์ที่รุ่งอรุณเข้าไปช่วยในส่วนของสปาที่รีสอร์ททุกอย่างก็ดูสงบราบรื่นดี ในช่วงบ่ายคล้อยของวันนี้เอง สาวๆในบ้านพาดี๊ด๊ากันใหญ่ แล้วรุ่งอรุณก็รู้คำตอบในเวลาถัดมาว่า

เย็นนี้จะมีงานเลี้ยงที่ไร่ค่ะ

รุ่งอรุณพยักหน้า ขณะมองดูคนงานหอบหญ้าที่ตัดรอบบ้านขึ้นท้ายรถกระบะ ตอบรับอย่างเซ็งๆ เพราะเธอเหมือนจะหงุดหงิดกับอาหารที่นี่ที่ทั้งจืดชืดไม่ถูกปากเอาเสียเลย จนคิดเข้าข้างตัวเองไปว่ามันทำให้เรี่ยวแรงและอารมณ์ของเธอถดถอยลงมาด้วย

อ้อ เหรอ

เดี๋ยวคืนนี้ไปด้วยนะรุ้ง

คุณป้ามาลาไพรเดินออกมาที่ระเบียงบ้านพอดี ชวนขึ้น รุ่งอรุณยิ้มแล้วตอบรับทันที

ค่ะคุณป้า

งานเลี้ยงที่ไร่จัดขึ้นนั้น คล้ายงานเลี้ยงประจำปีทั่วไป มีเลี้ยงหลากหลายที่พอจะทำให้รุ่งอรุณยิ้มออกมาได้บ้าง เมื่อได้ลิ้มรสอาหารในแบบที่เธอชอบ ทั้งยังมีการแสดงของลูกหลานคนงานและวงดนตรีของคนงานสร้างความครึกครื้นไปได้อีก

พีรพรรณมาร่วมงานนี้ด้วยกับชายหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาดีทีเดียว ซึ่งเธอมารู้ภายหลังว่านั่นคือพี่ชายของพีรพรรณ ชื่อพีรพัฒน์

ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร น้องสาวอย่างพีรพรรณมองตาพี่ชายก็รู้ในทันทีว่าคงสนใจยัยเนื้อนมไข่นี้เข้าให้แล้ว พีรพรรณนึกหมิ่นในใจ สวยรึก็ไม่ หุ่นก็ไม่ได้ดีเท่าเธอ เรื่องอย่างนี้ว่ากันได้ที่ไหนลางเนื้อชอบลางยา อย่างนี้แล้วจะรออะไร จึงเดินคล้องแขนพี่ชายเข้าไปหาคุณป้ามาลาไพรที่มีรุ่งอรุณนั่งอยู่ด้วย

สวัสดีค่ะคุณป้า

คุณป้ามาลาไพรกำลังนั่งชมบรรยากาศที่มีเด็กลูกหลานคนงานแสดงอยู่อย่างสนุกสนานชะงักไปทันทีที่เห็นสองพี่น้อง ท่านทักทายพีรพัฒน์ตามมารยาท เพราะฝ่ายนั้นเป็นอดีตนักการเมืองท้องถิ่นที่เคยมีผลงานดีดีหลายอย่าง และกำลังอยู่ในการสร้างรีสอร์ทครบวงจรที่ได้ยินมาว่าจะมีกิจกรรมกลางแจ้งหลากหลาย เช่น ปีนผา รถเอทีวีตะลุยป่า สกีบก เก้าอี้ลอยฟ้า โรยตัว ทั้งยังจะมีสวนน้ำพร้อมเครื่องเล่นหลากหลายไว้ดึงดูดนักท่องเที่ยวทุกเพศทุกวัยอีกด้วย พอคุยได้ครู่ พีรพรรณก็แนะนำเธอกับพี่ชายให้ได้รู้จักกัน จงใจแสดงออกให้อีกฝ่ายดูด้อยกว่าอย่างชัดเจน

นี่ยัย...เอ่อ รุ้งอนันต์ค่ะพี่พัฒน์

น้องชื่อรุ่งอรุณจ้ะคุณป้ามาลาไพรยิ้มแล้วแก้ไขชื่อให้ด้วยสายตามีแววตำหนิ

อ้อ ค่ะ พีพีนี่แย่จัง จำชื่อคนไม่ค่อยเก่ง คงไม่ถือสากันหรอกนะคะ

รุ่งอรุณไหว้อีกฝ่าย เมื่อพีรพัฒน์มองมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามแบบคนอัธยาศัยดี แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างตัวชวนคุยด้วยอย่างคนเจนสังคม

ใช่ที่เป็นนักกายภาพใช่ไหมครับ โอ น่าสนใจ

รุ่งอรุณยิ้มรับ

พอดีว่าผมมีโครงการจะทำสปาในรีสอร์ทเหมือนกัน คืออยากให้ครบวงจรน่ะครับ จะรบกวนคุณรุ้งบ้างได้ไหมครับ หากว่า...ยังสาธยายไม่จบ คนน้องก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มๆแบบดูถูก

เอาไว้คุมพวกหมอนวดเหรอคะพี่พัฒน์

รุ่งอรุณยิ้มเนือยๆ ยัยพีพีนี่เริ่มเปิดศึกกับเธออีกแล้ว แต่หญิงสาวก็ตอบปฏิเสธออกไปอย่างสุภาพว่า

รุ้งไม่ค่อยถนัดงานด้านสปาค่ะ

แล้วที่เสนอตัวขอไปดูแลสปาของยักล่ะ ถนัดเหรอจ้ะ หรือว่าถนัดอย่างอื่นมากกว่า...ยักขา

พีรพรรณแขวะเธอเสร็จ ท้ายประโยคตะโกนเรียพยัคฆ์ที่เดินแวบผ่านไปอีกทาง เมื่อได้ยินเสียงเรียกของ พีรพรรณ หญิงสาวฮึดฮัดก่อนจะรีบลุกแล้วเดินตามออกไป

หลังจากนั้นพีรพัฒน์ก็สอบถามเรื่องสุขภาพของคุณป้ามาลาไพรและของพายัพที่ยังนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเอกชนในเมืองโดยว่าจ้างพยาบาลให้ดูแล และพยัคฆ์จะเข้าไปดูแลทุกเดือนตามแต่จะปลีกตัวไปได้เพราะทั้งงานในฟาร์มและงานในรีสอร์ทรัดตัวแทบไปไหนลำบาก แม้จะไม่ใหญ่โตแต่ก็ทำเอาเจ้าตัวแทบไม่มีเวลาเท่าไรนัก

แล้วรุ่งอรุณก็เลยนั่งเงียบฟังอย่างเบื่อๆ เด็กหนุ่มที่คอยทำงานในไร่คนหนึ่งวนๆเวียนๆมาแถวที่เธอนั่ง  คอยบริการและป้วนเปี้ยนจนเธออดเอี้ยวตัวมามองแล้วย้ายมานั่งด้วยไม่ได้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งยังโต๊ะอีกตัวทางด้านหลัง เธอนึกอยากชวนอีกฝ่ายคุย เพราะเบื่อที่ต้องนั่งเงียบๆคนเดียว

แต่พอได้จังหวะเด็กหนุ่มก็เลียบๆเคียงๆถามเธอขึ้นก่อน

คุณใช่หมอรุ้งไหมครับรุ่งอรุณกำลังจะอ้าปากพูด อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นใคร แต่คงถามตามมารยาทไปอย่างนั้นสมมุตินะครับ สมมุติมะเดี่ยวอยากมีกล้ามแบบนาย มะเดี่ยวต้องออกกำลังท่าไหนครับ

ฉันไม่ใช่หมอ ถ้าไม่รู้จะเรียกว่าอะไรเรียกพี่รุ้งก็ได้

รุ่งอรุณชี้ไปที่ขวดแก้วบรรจุน้ำอัดลมบนโต๊ะ พยักหน้าให้อีกฝ่ายหยิบมา

เอาขวดนั่นมา เดี๋ยวบอกให้ว่าแล้วรุ่งอรุณก็สาธิตท่าออกกำลังเฉพาะส่วนให้เด็กหนุ่มดู

มะเดี่ยวจดๆจ้องๆอย่างมีสมาธิพอแนะนำพูดคุยกันจนจบก็ถามด้วยสีหน้ากริ่งเกรงขึ้นว่าพี่รุ้งดื่มไหมครับ

อะไร เหล้าเหรอ

สาโทครับ

รุ่งอรุณยิ้มพยักหน้า ลองดูก็ดีเอามาสิมะเดี่ยวยิ้มถูมือไปมา แล้วขอตัวไปด้านในครัวไม่นานก็เดินถือไหออกมาใบหน้าทะเล้นขึ้นมาทันที

มะเดี่ยวโวว่านี่คือสาโทสูตรเฉพาะของที่นี่ ก่อนจะรินใส่แก้วยื่นให้รุ่งอรุณรับมาดมก่อนชม

อืม กลิ่นใช้ได้เลยนะเนี่ย

ดื่มเลยครับ รับรองอร่อย

รุ่งอรุณยกขึ้นจิบๆก่อนจะยิ้มแล้วยกเทพรวดเดียวหมดแก้ว

มะเดี่ยวตาโตทันทีเมื่อเห็นอย่างนั้น

รสชาติดีเลยนะเนี่ย ใครทำเหรอมะเดี่ยว แล้วเขาทำยังไง

มะเดี่ยวยิ้มอย่างภูมิใจ ไม่ยอมบอกว่าใครทำ แล้วอธิบายวิธีทำให้เทรนเนอร์ส่วนตัว พอหมดไหที่สาม รุ่งอรุณก็ยิ้มตาเยิ้มขึ้นมาทันที

              “พี่รุ้งดื่มเยอะไปแล้วนะครับ มะเดี่ยวว่าพอเถอะครับ

              “หมดไหนี้แล้วพี่จะพอ เคมั้ยเดี่ยวรุ่งอรุณได้ยินเสียงตัวเองตอบอ้อแอ้ออกไป มะเดี่ยวพยักหน้าแล้วลอบถอนหายใจ

              คุณป้ามาลาไพรกลับไปแล้ว พีรพรรณกับพยัคฆ์ก็หายไปตั้งแต่วิ่งตามกันออกไป ส่วนพีรพัฒน์ขอกลับหลังรับสายเรียกเข้า แล้วหลังจากคุณป้ามาลาไพรเดินขึ้นบ้าน รุ่งอรุณมองคนในงานที่หร่อยหรอลงไปเรื่อยๆก็พยักหน้าบอกตัวเอง ว่าให้กลับห้องของตนเองบ้างดีกว่า เธอพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แต่แปลกใจที่ตัวเองไม่ล้มลุกคลุกคลานกลับห้องให้คนอื่นมาสมเพช คล้ายกับว่ามีใครมาพาเธอเดิน แถมยังใจเด็ดไม่นึกกลัวว่าใครจะพาไปทำมิดีมร้าย ผู้หญิงแบบเธอไปที่ไหนก็หมดห่วงรับรองได้เจ้าตัวหัวเราะ เเล้วก็ได้ยินเสียงตัวเองคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อยพร้อมแรงพยุงที่คงออกแรงอย่างหนักมาส่งถึงจุดหมาย พอหัวถึงหมอน รุ่งอรุณหลับตาลงทันที หัวหมุนจนต้องขมวดคิ้วในความแรงของสาโท ท้องพยายามจะขย้อนของข้างในออกแต่เธอก็ขืนเอาไว้เพราะเสียดายอาหารที่กินลงไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

              สติสุดท้ายบอกตัวเองว่าน้ำยังไม่ได้อาบเลยนะ แต่มันลุกไม่ไหวจริงๆ เธอเมามากเกินไป พรุ่งนี้ก็แล้วกันเธอจะลุกไปอาบให้สะอาดแต่เช้าเลย

แล้วสติของเธอก็ดับวูบลงเหมือนกับโทรทัศน์ที่ถูกถอดปลั้กออกไปในนาทีนั้นเอง

 

เสียงนกร้องแจ่ก แจ่ก ที่ริมหน้าต่างเหมือนเคยปลุกรุ่งอรุณให้ลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ให้ตายเถอะ เมื่อคืนเธอดื่มอะไรลงไปบ้าง เช้ามาถึงได้ปวดหัวถึงขนาดนี้ เธอถอนหายใจแล้วพลิกตัวไปมาก็ชนเข้ากับอะไรแข็งๆตรงฝั่งซ้ายของที่นอน

              แล้วนี่เธอนอนบนเตียง ในห้องใครล่ะเนี่ย          

              เสียงเรียกที่หน้าประตูดังขึ้น คล้ายเรียกชื่อว่าอะไร ยัก ยัก รุ่งอรุณขยับตัวเล็กน้อยบนที่นอน

              “คุณยัก เปิดประตูหน่อย

              ยักเหรอ นี่มันห้องตายักเขี้ยวใหญ่เหรอ เธอมาอยู่ห้องเขาได้อย่างไรกัน ว่าแล้วก็หันมามองที่ข้างๆ เจ้าของชื่อตื่นแล้ว ให้ตายเถอะ เขาไม่สวมเสื้อนอนด้วยเลยเห็นแผงอกสีน้ำตาลอ่อนเต็มๆสองตา พยัคฆ์เองก็หรี่ตามองเธอเช่น เขาเปิดผ้าที่ห่มคลุมลำตัวออก แล้วโน้มหน้ามามองให้มั่นใจว่าที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา

              แต่ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ประตูก็เปิดผลัวะออกมา

              ภาพที่เห็นเลยกลายเป็นว่า พยัคฆ์หน้าชิดอยู่กับเธอจนเหมือนกับจะ...จู

              “อะไรกันเนี่ย ยัยรุ้ง คุณยัก

*******************************

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกๆการติดตามนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha