กลสวาทซาตานร้าย (จบแล้ว)

โดย: โพธิ์ทะเล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : ไม่ต้องมารยา (2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5  ไม่ต้องมารยา (2)



                ทันทีที่รถกระบะคันโตจอดลงที่หน้าบ้านหลังเล็ก สถานที่ที่หญิงสาวไม่อยากกลับมาเลย ร่างบางเปิดประตู รีบวิ่งลงไปจากรถ แต่ยังช้ากว่าชายหนุ่มที่วิ่งไปรวบเอาร่างของเธอไว้ทั้งร่าง ด้วยความไม่ตั้งใจ เขาแค่กลัวว่าเธอจะวิ่งหนีไปเท่านั้น แต่แรงจากการโอบกอดเอาไว้แน่น ทั้งตัวทั้งมือทั้งแขนแล้วอกแกร่งๆ นั่นอีก การสัมผัสกันของร่างกายส่วนต่างๆ ทำให้ทั้งคู่ชะงักนิ่งไป

                “มานี่เลย ชอบใช่มั้ยกับการให้ใช้กำลังเนี่ย ไอศูรย์ที่ได้สติก่อน รีบปล่อย แล้วลากร่างเธอให้เดินเข้าบ้านไป

                แกร็กเสียงปิดล็อกประตูตามหลัง ทำให้ร่างของหญิงสาวสะดุ้งผวา

                คุณ จะ จะทำอะไร ออกไปสิ ออกไปจากห้องนี้เลย ตะคอกใส่คนตรงหน้าปากคอสั่นด้วยความตกใจกลัว ถอยหลังกรูดไปจนชิดกำแพงมุมห้อง เมื่อเห็นเขาเดินย่างสามขุมเข้าหา

                “ทำไม บ้านนี้มันก็บ้านฉัน ห้องนี้มันก็อยู่ในบ้านฉัน เตียงนอนนี้ฉันก็เคยนอนเล่นมาตั้งแต่เด็กแล้วส่วนเธอ ฮึๆ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ แล้วใช้สายตามองเธอขึ้นลงตลอดทั้งร่าง ทำให้หญิงสาวร้อนวูบวาบไปทั้งตัว...นายซาตานร้าย... ปันรสาคิดในใจอย่างแค้นเคือง ที่ไม่สามารถทำอะไรอีกคนได้เลย

                นี่คุณ ฉันขอร้องดีๆ ก็ได้ ช่วยออกไปจากห้องนี้ได้ไหมพูดจบ เธอยกมือไหว้เขาตามที่ปากพูด แต่ตัวยังขยับถอยไปเรื่อยๆ

                ทำไม ทียังงี้จะมาอ้อนวอนเหรอ เธอมันก็เจ้าเล่ห์แบบนี้ตลอดแหละ กี่ครั้งมาแล้วที่เธอหนีออกไปจากที่นี่น่ะ หา? ชายหนุ่มตะคอกใส่เธอบ้าง จับแขนเล็กนั้นบีบอย่างแรง ปันรสาเจ็บจนต้องนิ่วหน้า

                ฉันไม่ได้หนี ฉันแค่เบื่อ ไม่อยากอยู่แต่ในห้อง อยากออกไปดูอะไรที่มันสวยๆ งามๆ บ้าง เห็นไร่คุณมันสวยดี ก็แค่ออกไปดูแค่นั้นเอง หญิงสาวพยายามพูดให้น้ำเสียงอ่อนลง เอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพื่อช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากอะไรก็ตามที่มันจะเกิดขึ้น

                ไม่ต้องมาโกหก คนอย่างเธอถ้าฉันยังเชื่ออีก ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าไอศูรย์แล้ว มารยาทั้งนั้นชายหนุ่มกระชากร่างเธอ แล้วเหวี่ยงลงไปฟุบอยู่บนเตียงกว้างกลางห้อง

                โอ๊ย เจ็บนะ นี่คุณ บ้าไปแล้วหรือไง ฉันพูดความจริงก็ไม่เชื่อ ชอบให้โกหกก็ไม่บอกกัน ฉันจะได้ตอแหลให้สะใจไปเลย ดีมั้ยพอเงยหน้าขึ้นมาได้ หญิงสาวก็แหวกลับไปเสียงดังบ้างด้วยความโกรธ เสียใจ หรือน้อยใจก็ไม่อาจบรรยายได้

                พูดบ้าอะไร ตอแหลอะไรฮะ นี่เหรอลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ พูดจาออกมมาแต่ละคำ ฟังไม่ได้

                แล้วคุณมันดีนักรึไง ฟังไม่ได้ก็ไม่ต้องฟัง ทีตัวเองล่ะ ดีแต่รังแกผู้หญิง แบบนี้น่าจะหากระโปรงมาใส่มากกว่าฉันเสียอีก หน้าตัวเมีย โอ้ย… หญิงสาวว่ากระทบอีกคนด้วยอารมณ์โมโห ที่ควบคุมไม่อยู่ เป็นเหตุให้ไอศูรย์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แววตาคมเรียว มองจ้องหน้าอีกคนเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ กระชากร่างบางขึ้นมา บีบหัวไหล่แน่นสุดแรงจนเธอต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

                ปากดีนักนะปันรสา หือ...ชายหนุ่มตะคอกด้วยความโกรธจัด สายตาแทบจะเผาไหม้เธอให้กลายเป็นจุลไปได้ ริมฝีปากสวยฉกวูบลงไปที่กลีบปากบาง ที่กำลังต่อว่าเขาอยู่อย่างแรง บดขยี้ลงไปติดๆ กันหลายครั้งจนได้เลือดรสชาติเค็มในปากเธอ จึงปล่อยแล้วผลักร่างเธอลงบนเตียงอย่างแรง

                เธอกล้ามากนะที่ว่าฉันแบบนี้ ไอ้หน้าตัวเมียที่เธอว่าน่ะ จะเอามาใช้กับฉันไม่ได้หรอก มันต้องใช้กับคุณพ่อสุดที่รักของเธอ มันถึงจะถูก ทั้งหน้าตัวเมีย ทั้งหน้าไม่อาย ทั้งน่าเกลียด น่าขยะแขยง น่าสมเพช มันอยู่ที่พ่อเธอทั้งนั้นแหละ รู้ไว้ซะด้วย เพี๊ยะ... ประโยคดุดันก้าวร้าวของเขายังไม่ทันจบลง หน้าหล่อใสนั้นก็ต้องหันไปตามแรงตบทันที

...เจ็บชะมัด... ชายหนุ่มเจ็บจนหน้าชา หันกลับมามองอีกคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงอย่างช้าๆ ดวงตาลุกโชนเหมือนมีกองไฟสุมอยู่  ในขณะที่คนที่ตวัดฝ่ามือไปตามอารมณ์โมโหเมื่อครู่ ก็อึ้งอยู่กับที่ ตกใจกับความกล้าบ้าบิ่นของตัวเอง ไม่ทันได้ขยับตัวไปทางไหน ร่างสูงตรงหน้าที่โกรธจนตัวสั่น ก็ถาโถมเข้าใส่เธอเต็มแรง


                กล้าตบหน้าฉันเหรอ ปันรสา ฉันว่าจะไม่รุนแรงกับเธอแล้วนะ แต่เธอมันกวนโทสะฉันจนขุ่น เธอรนหาที่เองนะ พูดจบชายหนุ่มหน้าสวย ซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอขาวผ่องของเธอ ใช้กำลังที่มีมากกว่า กดร่างเธอแน่นกับเตียง มือหนากดมือบางทั้งสองข้างเอาไว้จนแน่นด้วยความโมโห เห็นทีวันนี้เขาคงต้องจัดการยัยผู้หญิงคนนี้ให้หลาบจำเสียที ใจเขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ ไม่อยากให้ใครต้องมาเจอะเจอ แบบที่เขาเคยเจอ ...ฮึ แต่ถ้าผู้ชายคนนั้นมันเจอเหมือนที่เขาเคยเจอบ้าง มันก็น่าจะดีนี่นา เอาให้กระอักเลือดไปเลย ก็น่าจะสมน้ำสมเนื้อกันดี


             ชายหนุ่มคิด พลางซุกไซ้จมูกและปากแดงลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่นนั่นอีกครั้ง ร่างบางด้านล่างดิ้นรนเอาเป็นเอาตาย ให้ตายวันนี้เธอก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ศักดิ์ศรีและคุณค่าของเธอ ถูกเขาทำลายไปเมื่อตอนกลางวัน แต่ตอนนี้ เธอจะรักษาร่างกายเธอเอาไว้เพื่อความภาคภูมิใจให้กับตัวเองบ้าง ไม่อยากให้ราคีมาแปดเปื้อนเธออีกแล้ว

หญิงสาวทั้งถีบทั้งดิ้น มือบางที่หลุดออกมาได้ทั้งทุบทั้งหยิกข่วนไปทั้งตัวของชายหนุ่ม แต่ร่างสูงก็หาสะทกสะท้านไม่ ยังคงบังคับรังแกเธออยู่ตลอด แม้จะเจ็บแสบจากรอยข่วนของเธอไปทั้งร่างก็ตาม

                ฤทธิ์มากนักใช่ไหม เธอนี่มันได้เลือดบ้าของพ่อเธอมาเต็มๆ เลยนะ ซุกจมูกโด่งลงไปอีกครั้ง จูบไล่ไปทั่วไหล่บางแล้วกัดเบาๆ เพื่อเตือนให้เธอปล่อยมือที่ข่วนอยู่ แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอม

                ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ ปล่อยนะไอ้คนบ้า ไอ้ผู้ชายหน้าหม้อ ไอ้คนใจร้าย ไอ้หน้าตัวเมี...โอ๊ยชายหนุ่มใช้มือจับมือเล็กทั้งสองข้างของเธอ รวบเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วทุ่มน้ำหนักตัวทาบทับเธอไว้ทั้งตัว

                ด่าอีกสิ ด่าออกมาอีก ด่าให้พอ ด่าให้หนำใจเลย ก่อนที่ปากเธอจะไม่ได้มีโอกาสด่าอีก มือข้างที่ว่างบีบลงไปเต็มแรงที่คางมนของเธอ หญิงสาวเจ็บจนน้ำตาซึม

                ปล่อยฉันสิ แน่จริงปล่อยฉันเลย แล้วมาสู้กันแบบแฟร์ๆ ไม่ใช่ดีแต่ใช้กำลังข่มเหงกันแบบนี้ ถ้าทำไม่ได้คุณมันก็แค่ไอ้... ปากบางที่ผรุสวาทคำด่าเขาอยู่เงียบเสียงลงทันที เมื่อชายหนุ่มกระแทกปากของตัวเองลงไปทำโทษอย่างแรงอีกครั้ง คราวนี้ต่อให้ดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด แรงทั้งหมดที่มีชายหนุ่มทุ่มลงไปทั้งตัว ตอนนี้เขาโกรธจนหน้ามืดเสียแล้ว ทั้งๆ ที่ชั่วชีวิตที่ผ่านมา เขาสุภาพอ่อนโยนกับผู้หญิงมาตลอด แต่กับผู้หญิงใต้ร่างเขาคนนี้ กวนโทสะ กวนอารมณ์จนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วจริงๆ  ชายหนุ่มบังคับจูบเธอเนิ่นนาน จนร่างบางแน่นิ่งไป

                ไง หมดฤทธิ์แล้วสิ แม่คนปากดีเสียงกร้าวพูดขึ้น เมื่อถอนจูบออกมาให้อีกคนเป็นอิสระ

                คุณนี่มันเลว...ไม่ทันจบประโยค เขาก็บดขยี้ริมฝีปากลงไปอีก เจ็บระบมไปหมดทั้งปากแล้ว เธอรับรู้กลิ่นคาวเลือดและรสชาติเค็มๆ ของมันในปากของตัวเองอีกครั้ง

                ไอศูรย์ทำโทษอีกคน จนคิดว่าสิ้นฤทธิ์เมื่อเห็นเธอนอนนิ่งๆ หมดแรงดิ้นรนให้พ้นจากแรงกดทับของร่างเขาได้  ชายหนุ่มเริ่มที่จะควบคุมความโกรธ ความโมโหเอาไว้ได้ แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อกวนขึ้นมาในจิตใจของตัวเองนี่สิ..ที่เขาควบคุมไม่ได้ รู้สึกแปลกๆ กับร่างนุ่มนิ่มจนต้องก้มลงไปสูดดมความหอมที่ซอกคอขาวผ่องนั้นอีกครั้ง มือที่เคยกดแน่น ค่อยคลายออก เอื้อมมาปลดกระดุมเม็ดเดิมที่เขาเคยปลดมาแล้ว  พอผิวเนื้อของเธอโผล่พ้นเนื้อผ้ามาตรงไหน ปากแดงและจมูกโด่งของเขา ก็เข้าทำหน้าที่แทนตรงนั้น ชายหนุ่มดึงจนเสื้อของอีกคนหลุดไปจากตัว ก้มลงหาความหอมหวานจากร่างบางของเธอ จูบไล้ไปทั่วทั้งลำคอระหง ไหล่บอบบาง และเนินอกเต่งตึงที่ถูกบดบังไว้ด้วยบราสีหวานที่เขาเคยเห็นก่อนหน้า 

                ตอนนี้กลายเป็นเขาเอง ที่หลงอยู่ในวังวนของเสน่หา กลิ่นหอมๆ ของร่างบาง ทำให้อารมณ์โกรธกรุ่นของเขาลดลง แต่กลับเกิดความรู้สึกต้องการบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาแทน ร่างของเธอที่นอนนิ่งๆ อยู่สักพักก็เริ่มดิ้นรนเอาเป็นเอาตายขึ้นมาอีกรอบ เมื่อเริ่มตระหนักได้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

                ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน ปล่อย อื้อ... ปากบางถูกครอบครองเอาไว้อีกครั้ง ลิ้นอุ่นร้อนแทรกซอนเข้าหาทันทีที่เธออ้าปากสูดเอาอากาศหายใจ ในขณะที่มือของเขาก็วุ่นวายกับกางเกงยีนส์ของเธอ ยิ่งเธอดิ้นรนมากขึ้นเท่าไหร่ อารมณ์ของอีกคนก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิงสูงลิบขึ้นไปจนทนไม่ไหว ร่างเย้ายวนขาวผ่องอมชมพูตรงหน้า ทำเอาเขา จะขาดอากาศหายใจเสียให้ได้

...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่...


และเพียงเขาใช้ความพยายามไม่นาน ชายหนุ่มก็สามารถจัดการกับเสื้อผ้าทั้งของตัวเอง และของเธอให้หลุดออกจากกายไปได้  คราวนี้เป็นเขาเองที่ตกลงไปในหลุมเล่ห์พรางและเสน่หา จากที่เขาคิดว่าจะเอาเธอมาเพื่อการแก้แค้น และจะไม่แตะต้องให้เป็นมลทินกับตัวของเขาเอง แต่... เห็นทีคงต้องกลืนน้ำลาย เพราะความเย้ายวนตรงหน้านั้นเอง ...เปลี่ยนแผนหน่อยก็ดีเหมือนกัน ฮึ... เขาก็ไม่ได้คบกับใครเป็นจริงเป็นจัง หรือยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงมานานมากแล้ว เพราะมีเรื่องสะเทือนใจของพี่สาว ทำให้เขาไม่อยากยุ่งกับผู้หญิง จนจะกลายเป็นฤาษีอยู่แล้ว ถ้าจะมีผู้หญิงตรงหน้านี่มาระบายความต้องการของตัวเองบ้าง ก็คงไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่หรอก ดีเสียอีก ให้ไอ้นายพัฒนะมันกระอักเลือดตายไปเลยยิ่งดี มันจะได้รับรู้ความสูญเสียและความเจ็บปวดบ้าง

                ไอศูรย์ก้มหน้าหน้าลงหาร่างบางอีกครั้ง ทำทุกอย่างกับเธอตามที่ใจตัวเองต้องการอยากจะทำ ให้ความแค้นนี้มันทุเลาลงไป ให้ความเจ็บปวดมันจางหายไปจากจิตใจของเขา ร่างบางของเธอเริ่มรับรู้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเขา ความรุนแรงที่แสดงออกมา ทำให้เธอเริ่มกลัว แม้จะรู้ชะตากรรมของตัวเองดีว่า.. อย่างไรเสีย เธอก็คงไม่รอดเงื้อมมือของเขาแน่แล้ว แต่นี่มันจะเป็นการสูญเสียของเธอหรือเปล่า..?

                ปล่อยฉันนะ อย่าทำอะไรฉันเลย ปล่อยฉันสิ ฮือ...หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาด้วยความหวาดกลัว..คุณพ่อขา ให้อภัยรสาด้วย รสาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย... หญิงสาวคร่ำครวญในใจ เมื่อรับรู้ได้ในวินาทีนั้นว่า ต่อให้เทวดานางฟ้าองค์ไหนก็ช่วยเธอจากเขาไม่ได้อีกแล้ว ความเจ็บแปลบแทบขาดใจตายที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอหวีดร้องออกมาสุดเสียง

                โอ้ย เจ็บ...” ร่างสูงของชายหนุ่มชะงักไปในทันที แต่ตอนนี้อารมณ์ปรารถนาที่มันคุกรุ่นขึ้นมามีอำนาจเหนือการควบคุมของเขาโดยสิ้นเชิง เขาไม่สามารถหยุดตัวเองเอาไว้ครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ได้อีกแล้ว   ชายหนุ่มก้มมองหน้าของเธอด้วยสายตาหยามหยัน เห็นดวงตากลมโตแดงก่ำ น้ำตาไหลนองหน้า... หรือพี่สาวของเขาจะเป็นแบบนี้ จะรู้สึกแบบเดียวกันกับเธอ โอ...ไม่นะ แต่มันไม่ทันแล้วจริงๆ... ก็ตอนนี้ความต้องการอุ่นร้อนของเขามันบุกทะลวงกายสาวของเธอไปเกินครึ่งแล้วนี่... 

                ชายหนุ่มลดความรุนแรงลง กลายเป็นอ่อนโยนกับเธอมากขึ้น เขารู้แล้วว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ก็ ปราการแสนบางเบาที่เขาดันผ่านเข้าไปเมื่อครู่บอกเขาได้เป็นอย่างดี ความรู้สึกภูมิใจแปลกๆ เกิดขึ้นในใจ จนต้องก้มลงไปจุมพิตซับน้ำตาให้เธอแผ่วเบา แล้วไล้ไปจนถึงริมฝีปากเหมือนจะปลอบประโลมให้เธอรู้สึกดีขึ้น   ลิ้นเรียวแทรกซอนเข้าหา ตวัดรัดรึงเรียวลิ้นเล็ก ที่พยายามถอยหนีนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ แต่สุดท้ายคนด้อยประสบการณ์ก็ยอมแพ้ให้แก่เขา ชายหนุ่มดูดดึงโรมรันพันตูเอาลิ้นเล็กๆ ของเธอเข้าหา ดูดซับความหอมหวานที่ห่างหายจากชีวิตหนุ่มไปนานเอาไว้อย่างเต็มที่ คนตัวบางใต้ร่างรู้สึกแปลกๆกับรสสัมผัสนั้น เจ็บแปลบปนสุขซ่าน จนต้องขยับกายอย่างอึดอัด

มือเรียวของเขาลูบไล้แผ่วเบาไปทั่วทั้งร่างบาง ผิวเนียนเรียบของเธอ ทำให้คนตัวสูงยิ้มในหน้า ก่อนมือนั้นจะวกกลับมาที่สีข้าง ไล้ผิวนวลเล่นอย่างเพลิดเพลิน ปากแดงถอนจูบออกจากเธอ ซุกลงหาไหล่บางนั้นอย่างหลงลืมไปชั่วขณะ ริมฝีปากดูดซับเนื้อนวลหอมกรุ่นของเธอจนเกิดรอยแดง ร่างบางสยิวกายทั้งที่ทนฝืนเอาไว้อย่างเต็มที่แล้ว บิดกายด้วยความซาบซ่านทันทีที่เต้าเต่งอวบอิ่มของตนเองถูกเขาครอบครอง ปากแดงนั้นรวบดูดเอาความเต่งตึง หวานหอมเข้าสู่อุ้งปาก ดูดดุนอย่างรุนแรงแต่เรียกร้องอยู่ในที เรียวลิ้นทักทายล้อเล่นกับเม็ดบัวสีหวาน จนเธอขนลุกชัน เผลอขยับกายบางอย่างหวามไหว

“อือ เจ็บ” เสียงเบาร้องออกมาเพราะความเจ็บแทบขาดใจกลางกายสาว ที่เขายังฝังตัวตนนิ่งไว้ไม่ยอมเคลื่อนไหวเสียที

“อืม ไม่ดิ้นสิ เดี๋ยวมันก็ไม่เจ็บ เชื่อฉัน” เสียงทุ้มต่ำพร่าบอกชิดร่องอกอิ่มนั้น เพราะเขาไม่อาจทนกับความตึงแน่นรัดรึงที่เป็นอยู่ ไอศูรย์ ยกมือเรียวอีกข้างไปบีบเคล้นอกอวบอิ่ม สะกิดตตุ่มไตลูบไล้แผ่วเบา จนเต้าเต่งเบ่งบานรับมือเขาเต็มที่ ส่วนปากแดงก็ดื่มกินความหอมหวานอย่างไม่รู้จักอิ่มไม่รู้จักพอ

สะโพกเพรียวเริ่มเคลื่อนไหว เมื่อร่างบางด้านล่างเบียดขึ้นหา เพราะไม่สามารถบังคับตัวเองได้ ความแข็งแกร่งอุ่นร้อนของกายหนุ่ม เริ่มขยับสอดลึกทักทายกายสาวจนสุดทาง แล้วถอยห่างอย่างหลอกล่อ ก่อนแทรกเร่าเข้าหาใหม่ จากเนิบช้า เริ่มแม่นยำขึ้นในทุกจังหวะก้าวย่าง ความคับแน่นที่บีบรัดทำให้เขาต้องรุกเร้าเข้าหาเร็วขึ้น แต่แฝงความนุ่มนวลและอ่อนโยนเอาไว้  เมื่ออารมณ์แปลกประหลาดที่เกินควบคุมไหวกำลังพุ่งขึ้นสูง การขยับกายรุกเร้าเข้าหาเธอจึงเร็วขึ้น เร่งขึ้น รัวขึ้นจนถี่ยิบ รุนแรงขึ้นตามอารมณ์ปรารถนาที่หวามไหว บอกตัวเองในใจ แค่ไม่อยากให้เธอหวาดกลัวบทรักเท่านั้นเอง แต่เขากลับเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ สุขซ่าน หวามไหวสุดพรรณาไม่เข้าใจตัวเองว่า ...ทำไม ถึงรู้สึกดีที่สุด...

และเพราะความรู้สึกนั้นนั่นเอง จึงทำให้เขาเอาใจใส่ต่อเธอมากขึ้น จนอาการต่อต้านของเธอค่อยๆ หายไป กลายเป็นนิ่งเงียบและตอบสนองกลับแบบไม่ประสีประสาในท้ายที่สุด กว่าอารมณ์ของเขาจะคลายลง กายแกร่งก็โหมเข้าใส่กายสาวบอบบางอย่างร้อนเร่าไม่หยุดหย่อน หญิงสาวรู้สึกสยิวเสียวซ่านจนเกินทานไหวอีกต่อไป เมื่อเขาเร่งรัวกดลึกตัวตนเข้าหาจนสุดทางอีกครั้งในจังหวะสุดท้าย ร่างบางจึงหลับตาแน่น เกร็งตัว  บีบรัดกายแกร่งร้อนรุ่มของเขา ตอดตุบถี่ยิบในกายสาว และกระตุกอย่างแรงก่อนนิ่งไป

“อืม...” ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจยืดยาวออกมาอย่างสุขใจ ปลดปล่อยใส่เธอไปเต็มที่อย่างลืมตัว ซุกใบหน้าสวยใสลงบนทรวงอกอวบอิ่มของเธอ สูดดมกลิ่นกายสาวผสมกลิ่นเหงื่อของเธออย่างไม่รังเกียจตามที่ควรจะเป็น เหลือบสายตามองหน้าหวานของเธอเห็นหลับไปแล้วก็ยิ้มอย่างได้ใจ

“หึๆๆ หมดแรงเลยเหรอยัยตัวดี หือ” หน้าสวยใจของเขา เผลอยิ้มอย่างลืมตัว โดยที่ไม่มีใครได้เห็นอีกตามเคย

 

 

**************

 

 

                ไอศูรย์รู้สึกตัว ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลีย ทันทีที่นึกได้ ก็รีบควานมือเรียวหาร่างบางของอีกคน ...ว่างเปล่า... เขาผุดลุกขึ้นนั่ง คว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่กับพื้นมาสวมทันที

                รสา ปันรสา เธออยู่ไหนน่ะ เรียกหาร่างบางที่เขานอนกอดอยู่ก่อนหน้านี้ หรือว่า...

                ...

                รสา ฉันเรียกได้ยินมั้ย นี่เธออย่ามาท้าทายฉันนะเริ่มโมโหเมื่อทุกอย่างยังเงียบ ชายหนุ่มเดินดูทั่วห้องก็ไม่เจอ เข้าไปดูในห้องน้ำ เห็นรอยหยดน้ำแสดงว่าเพิ่งผ่านการใช้งานมา เขารีบวิ่งเร็วๆ ออกจากห้องไปทันที แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นร่างของเธอนอนขดตัวหลับอยู่บนโซฟาตัวใหญ่หน้าโทรทัศน์ ความรู้สึกโมโห โกรธ และอะไรหลายๆ อย่างปะทุขึ้นมา จนเขาเองก็บอกไม่ถูก เธอทำให้เขาตกใจ กลัว เป็นห่วงสารพัด

                นี่เธอ ส่งเสียงปลุกอีกคนเสียงดัง

                อือ... ว้ายคุณ อะไรหญิงสาวงัวเงียตื่นขึ้น เมื่อสายตาปรับภาพตรงหน้าชัดเจน ก็ถอยหลังกรูดไปชิดมุมโซฟา

                มานอนทำไมตรงนี้ถามขึ้นเสียงเข้ม แต่รู้สึกโล่งใจแปลกๆ ที่เห็นเธอยังอยู่ในบ้าน แต่ ไม่ได้หรอกทำดีด้วยเดี๋ยวได้ใจ แบบนี้ต้องแกล้งข่มเสียหน่อย

                ลุกไปทำอะไรให้ฉันกินหน่อยสิ เสียงเข้มสั่งขึ้น

                ...

                ฉันบอกว่าหิว ไปทำอะไรมาให้กินหน่อย สั่งย้ำอีกที

                ...” เงียบอีก เงียบจนคราวนี้เขาโมโหขึ้นมาจริงๆ

                ฉันบอกว่าหิวข้าวได้ยินมั้ยหา ตะคอกใส่

                คุณหิวก็หิวไปสิ ฉันไม่ได้หิวด้วยเสียหน่อยพูดจบหญิงสาวก็นั่งนิ่งพิงหลังไปกับโซฟาตัวใหญ่ ไม่สนใจ ทำให้เขายิ่งโมโหหนักขึ้น

                ลุกขึ้นมา หน้าที่เธอคืองานในบ้านนี้ทุกอย่าง ไม่ใช่หน้าที่เฉพาะบนเตียงอย่างเดียว ตะคอกใส่ ดึงอีกคนให้ลุกขึ้นอย่างแรง

                โอ้ย ปล่อยฉันนะ จะเอาอะไรจากฉันอีกคนใจร้าย ใจดำ ให้ฉันเป็นทั้งทาสรับใช้ เป็นทั้งคนใช้ แล้วทำไมยังมาทำอย่างนี้กับฉันอีกเล่าต่อว่าน้ำเสียงเจือสะอื้นขึ้นมา น้อยใจในโชคชะตาของตัวเองยิ่งนัก

                แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ อย่างเธอต้องพ่วงนางบำเรออีกตำแหน่ง จึงจะสาสมกัน

                ฮือๆๆ คนใจร้าย ไอ้คนชั่ว ไอ้คนเล... เสียงต่อว่าหายไป เมื่อริมฝีปากถูกบดขยี้ลงมาอีกครั้ง ชายหนุ่มโกรธที่ถูกเธอต่อว่า...ทำไมเธอไม่คิดจะพูดดีๆ กับเขาล่ะ นี่ขนาดเป็นเมียเขาแล้วยังไม่ยอมลดราวาศอกให้เขาอีก...

                เป็นยังไง ยังเลวอีกไหม จำเอาไว้นะจะเลวจะชั่ว ฉันก็เป็นผัวเธอนั่นล่ะไป ลุกไปทำอาหารได้แล้ว อ๋อ หรือเธอจะไม่ให้ฉันกินข้าว ถ้าอย่างนั้นฉันกินเธอแทนดีมั้ย ท่าทางและสายตาของเขา ทำให้หญิงสาวรีบวิ่งหายเข้าไปในห้องครัวทันที

                เร็วๆ ด้วยล่ะ ถ้าช้าฉันอาจเปลี่ยนหน้าที่ของเธอจากห้องครัวไปที่อื่นแทน เสียงแหย่ตามหลัง ทำให้ร่างบางค้อนขวับเข้าให้...ทำไม ทำไมเขาถึงรู้สึกแปลกๆกับผู้หญิงคนนี้ คงไม่ใช่หรอกคนอย่างเขาไม่มีทางรู้สึกอะไรกับลูกของศัตรูเด็ดขาด...  ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าในอนาคตอันใกล้จะต้องเป็นตัวเขาเองที่ทุรนทุรายและเจ็บปวดแทบทนไม่ได้กับความรู้สึกของตัวเอง  


                ฝ่ายหญิงสาวที่วิ่งหายเข้ามาในครัว จัดการทำอาหารง่ายๆ สองสามอย่างให้กับผู้ชายคนนั้น ทำไปด้วยสาปแช่งไปด้วย เธอคิดจะแกล้งเขาด้วยซ้ำ แต่พอมาคิดดูถึงผลเสีย ท่าทางว่าจะเป็นตัวเองที่เดือดร้อนเสียเอง จึงเปลี่ยนใจ เธอกลัวขึ้นมาจริงๆ เพราะผู้ชายคนนี้ทำอะไรก็ได้ทุกอย่างโดยไม่เคยสนใจใครอยู่แล้ว ที่นี่ก็เป็นที่ของเขา คนก็คนของเขาทั้งนั้น เธอแค่ตัวคนเดียวจะต่อกรกับเขาได้ยังไง...ข่าวสารจากภายนอกเธอก็ไม่ได้รับรู้ ในเมื่อเป็นแบบนี้เธอคงจะต้องทนไปก่อน ไว้ถ้ามีโอกาสเมื่อไรเธอจะหนีไปจากที่นี่ทันที ไปให้พ้นคนใจร้าย ใจดำ คนที่ทำลายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ จนไม่เหลือความภาคภูมิใจอะไรอีกแล้ว

                “นี่เธอ เสร็จรึยัง ฉันหิวจนตาลายแล้วนะ เสียงห้าวๆ ที่ดังมาจากด้านนอก ทำให้สติของเธอกลับมาอีกครั้ง หญิงสาวจัดการยกอาหารกับข้าวสวยร้อนๆ ไปวางบนโต๊ะ ที่ก่อนหน้านี้เธอเคยนั่งรับประทานเพียงคนเดียวเป็นประจำ แล้วยืนมองนิ่งๆ ไปที่เขาไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา

                ...ดีแล้ว เธอจะเป็นแบบนี้แหละไม่ต้องพูดอะไร ไม่ต้องรู้สึกรู้สมอะไร…

                เธอไม่กินล่ะ นั่งลงสิ ชายหนุ่มเหลือบมองแล้วถามขึ้น

...

นี่เธอ ตกลงจะกินด้วยกันมั้ย เธอเองก็ใช้แรงไปเยอะเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? คำพูดกำกวมของเขาทำให้เธอหน้าแดง

บ้า... พูดจบหันหลังจะเดินออกไป

จะไปไหน มานั่งนี่ ชายหนุ่มลุกไปคว้ามือของเธอ ให้นั่งลงบนตักของตัวเองทันที

ปล่อยนะดิ้นขลุกขลักให้หลุดจาการเกาะกุมของเขา

เธอไม่หิวจริงๆ เหรอ ฮึเสียงถามใกล้หู ทำเอาร่างบางขนลุก

ไม่หิว ไม่กิน ไม่มีอารมณ์ตอบเสียงห้วนสะบัด

ไม่ต้องใช้อารมณ์หรอกน่า แค่กินข้าวเอง อารมณ์เอาไว้ใช้ตอนทำอย่างอื่นกับฉันดีกว่า

ไอ้คนบ้า ลามกบริภาษออกมาเสียงขุ่นเขียว

เอ้า ถ้าเธอไม่กินก็ป้อนฉันสิ ตอนนี้มือฉัน... ไม่ว่างแล้ว พูดจบชายหนุ่มวางช้อนลงบนจานข้าว มือเรียวเปลี่ยนเป้าหมายไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวสีข้างและสะโพกของเธอแทน

คุณ อย่ามาทำลามกกับฉันนะ หญิงสาวสะบัดจนหลุด ผุดลุกขึ้นยืนทันที

นี่ แม่คู้ณ ไม่ต้องมาใช้มารยาให้มันมากนักตอนนี้ได้มั้ย ฉันหิวข้าวแล้วรีบป้อนเสียดีๆไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือนใบหน้าคมใสบึ้งตึง เกรี้ยวกราดขึ้นมา

ก็ได้ๆ ทานเสร็จแล้ว รีบกลับไปที่ของคุณเสียที หญิงสาวตักอาหารใส่ปากของเขาแรงๆ แต่เมื่อเหลือบเห็นสายตาคมเรียวเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ก็ต้องจำใจป้อนแต่โดยดี

 

 

**************

 

 

เจ้านายครับ เจ้านาย อยู่ที่นี่ใช่มั้ยครับ เสียงเรียกของบอดี้การ์ดคนสนิท ทำให้ไอศูรย์ที่อิ่มจากอาหารแล้ว แต่ยังแกล้งให้หญิงสาวนวดขมับนวดตัวให้อยู่ที่โซฟากลางบ้านเอ่ยปากอนุญาต

เข้ามาสิ ธิน

เจ้านายครับผมมีเรื่อง เอ่อ... ทันทีที่เปิดประตูบ้านเล็กเข้ามา แล้วเห็นเจ้านายหนุ่มนั่งเอนตัวพิงโซฟา แล้วหญิงสาวอีกคนที่นวดขมับให้เจ้านายอยู่ ทำให้อธินหยุดคำพูดไปโดยปริยาย

...มันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย... อธินคิด แล้วมองนิ่งไปที่ร่างของปันรสา ...วันนี้ดูหน้าตาของเธอหม่นหมองอีกแล้ว.. ตั้งแต่แยกย้ายกันออกตามหาหญิงสาวเมื่อตอนบ่าย แล้วรับรู้จากประทีปว่าเจ้านายตามเธอเจอแล้ว ก็ไม่มีใครมายุ่งกับเจ้านายอีกเลย

อาการที่เงียบไปของบอดี้การ์ด ทำให้ไอศูรย์เหลือบตาไปมองตรงๆ เห็นอธินมองไปที่ปันรสาซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขา ชายหนุ่มจึงหันเหลือบไปมองเธอบ้าง ก็เห็นยืนนิ่งปล่อยมือจากศีรษะของเขาไปแล้ว เขาจึงหันกลับไปมองที่ลูกน้องอีกทีด้วยความสงสัย...อธินมันมองอะไรวะ... แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองข้างหลังอีกที มองหน้าเธอไล่ลงมาเรื่อยๆ

...ยัยบ้านี่ ใส่เสื้อกล้ามตัวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... อารมณ์บางอย่างเกิดขึ้นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เผลอเสียงดังใส่ลูกน้องคนสนิท

มองอะไรธิน นายมีอะไรด่วนก็รีบพูดมาสิ ส่วนเธอ ก็กลับเข้าห้องไปเลยไป มายืนล่อตาลูกน้องฉันอยู่ได้ชายหนุ่มพูดเสียงดังรวนใส่ แต่ไม่รู้ว่ารวนใคร ระหว่างหญิงสาวกับบอดี้การ์ดของตัวเอง อธินเห็นสายตาที่เจ้านายมองกลับมาก็ให้หนาวๆ ร้อนๆ

...อะไรวะ แค่มองว่าทำไมคุณรสาถึงหน้าเศร้านัก พ่อมองซะยังกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาเลย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย... อธินคิดอย่างงงๆ แล้วจึงรีบแจ้งเรื่องสำคัญให้เจ้านายทราบทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ"

โพธิ์ทะเล


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha