กลสวาทซาตานร้าย (จบแล้ว)

โดย: โพธิ์ทะเล



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 16 : อ้อมกอดที่รอคอย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 16  อ้อมกอดที่รอคอย



เสียงอ้อแอ้ของเด็กทารกที่ดังอยู่ในห้องนอนของน้องสาว  ทำให้ไวยวิทย์อดใจไม่ไหวต้องโผล่เข้าไปดู และทักทายก่อนที่จะเลยไปหาน้าชายของตัวเอง

ว่าไงครับ น้องอาร์สุดหล่อของลุ งหม่ำๆ รึยังเอ่ย ชายหนุ่มล้อเล่นกับเด็กชายตัวน้อยที่คลอดมาได้สองเดือนกว่าแล้ว

ก่อนหน้านี้ หลังจากที่กลับมาสู่ครอบครัวอีกครั้ง น้องสาวของเขาก็มีอาการแปลกๆ แล้วในที่สุดตอนดึกของคืนหนึ่งที่เขาสงสัยจนต้องสอบถามเค้นเอาความจริง ทั้งคาดคั้น ทั้งข่มขู่ สุดท้ายก็ปลอบใจเพราะเธอร้องไห้จนเขาทำอะไรไม่ถูก  เขาจึงได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับยายหนูเล็กของตัวเอง

รู้แม้กระทั่งว่าเจ้าตัวเล็กที่นอนส่งเสียงอ้อแอ้อยู่นี่คือ ลูกชายของเพื่อนรักของเขา แต่นอกจากเขาแล้วไม่มีใครอีกเลยที่จะรู้เรื่องราวจริงๆ ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะผู้เป็นบิดาของหญิงสาวและเป็นน้าชายของเขา เพราะปันรสาของร้องเขาไว้เพียงเรื่องนี้เรื่องเดียว เธอพร้อมเมื่อไหร่ เธอจะเป็นผู้บอกเรื่องราวจริงๆ เหล่านี้ให้บิดาของเธอรู้เอง


ในขณะนั้นเขาต้องช่วยพูด ช่วยอธิบายและอ้อนวอนน้าชายของตนอยู่นานหลายเดือน กว่าที่คุณพัฒนะจะยอมอ่อนลงมาให้ลูกสาว และยอมรับเรื่องราวเหล่านี้ได้ในที่สุด เพราะเห็นลูกสาวร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เขารับรู้ก็รู้เพียงว่าลูกสาวของตัวเองถูกกระทำย่ำยีตอนที่ถูกลักพาตัวไปเพียงแค่นั้น

ไวยวิทย์ยิ้มเต็มหน้าเมื่อเห็นหลานชายตัวน้อยจ้องตาแป๋ว หน้าตาแบบนี้ถอดแบบออกมาจากพ่อชัดเจน นี่ถ้าเขาไม่รู้เรื่องราวมาก่อนก็คงคิดมากเหมือนกัน จำได้ว่าตอนนั้น ทันทีที่รู้เรื่องราวจากปากน้องสาวความโกรธขึ้งของเขาที่มีต่อเพื่อนรักพุ่งสูงจนควบคุมไม่อยู่ที่ไอศูรย์กล้าทำกับน้องสาวตัวเองขนาดนี้ ทำหน้าซื่อไม่รู้เรื่องราวใส่เขา แต่พอเวลาหลายเดือนผ่านไปนานเข้าความโกรธเคืองนั้นค่อยทุเลาเบาบางลงบ้างแล้ว เพื่อนรักของเขาก็หายไปเลย เขาพยายามติดต่อเท่าไหร่ก็ติดต่อไม่ได้ ไม่ว่าที่กรุงเทพฯ หรือเชียงใหม่ ถามคนทั้งสองบ้านก็ไม่รู้ข่าวคราวหรือไม่ยอมบอกเขาก็ไม่รู้ได้ สิ่งที่ทุกคนบอกคือไปอิตาลี

...แล้วมันไปทำอะไรที่อิตาลีนานขนาดนี้ ธุรกิจก็อยู่ที่ประเทศไทยทั้งนั้นนี่นา…

พี่อ้นคุณพ่อรออยู่ที่ห้องหนังสือค่ะ รสาเพิ่งให้เด็กเอาชาไปให้ท่านเมื่อครู่เองค่ะ เอ่ยทักพี่ชายขึ้น  มา หลายเดือนหลังๆ มานี้ พี่ชายมาที่บ้านเธอตลอดเกือบทุกวัน เพื่อมาช่วยเธอดูแลบิดาและยังช่วยดูแลงานและกิจการให้หลายอย่าง ทำให้เธอซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก เพราะความลับสำคัญหลายเรื่องของเธอยังต้องพึ่งให้พี่ชายช่วยปกปิดเอาไว้ให้

เดี๋ยว อีกเดี๋ยวค่อยไป ขอเล่นกับสุดหล่ออีกหน่อยดีกว่า เนอะน้องอาร์เนอะหันไปพยักหน้ากับหลานชายที่ไม่รู้เรื่องด้วย

รสา ดูสิ หน้าตาเจ้าตัวเล็กนี่ ยิ่งโตยิ่งเหมือนนายไอซ์นะพี่ว่า ปากงี้แดงเหมือนผู้หญิงเลยพูดออกไปแล้วจึงนึกขึ้นได้เมื่อเห็นน้องสาวหน้าเสีย

...อยากตบปากตัวเองนัก...

เอ่อ ถ้าอย่างนั้น พี่ไปหาน้าพัฒก่อนดีกว่านะ ลุงไปแล้วนะครับน้องอาร์ ไวยวิทย์ใช้มือแตะเบาๆ ที่แก้มยุ้ยของเจ้าตัวเล็กของเขา ก่อนออกจากห้องไป แต่ก่อนออกไปเหลือบตามองไปทางน้องสาวอีกครั้ง เห็นหน้าเศร้าๆ แบบนั้นแล้วให้รู้สึกผิดยิ่งนัก...ไม่น่าพลั้งปากออกไปเลยจริงๆ...

 

 

**************

 

 

น้องอาร์ครับ นอนนะลูกนะ ตื่นมาคุณแม่จะพาไปหาคุณตานะจ๊ะปันรสาก้มลงหอมแก้มลูกชายก่อนเลื่อนไปจูบที่หน้าผากเล็กๆ นั่นอย่างแสนรัก  เมื่อลูกชายนอนหลับสนิทไปแล้วสมองก็ครุ่นคิดตามที่พี่ชายของตัวเองพูด เธอนั่งมองหน้าลูกชาย จมูกโด่งๆ ปากแดงๆ แก้มใสนวลนั่น ทำให้ใจเธอเผลอคิดถึงใครบางคนขึ้นมา นานมากแล้วสินะที่เธอไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของเขาเลย จะเอ่ยถามกับใครก็ไม่กล้า จะโทรไปหาที่บ้านหลังใหญ่ก็ไม่มีความกล้าพออีก ครั้นจะถามเอาจากพี่ชายของตัวเองยิ่งแล้วใหญ่ เธอยังจำวันที่เรื่องราวต่างๆ ถูกถ่ายทอดไปสู่พี่อ้นของเธอได้ดีว่าเขาโกรธอีกคนขนาดไหน

ผ่านมานานหลายเดือนขนาดนี้แล้ว ความโกรธ  ความเกลียดของผู้ชายอย่างไอศูรย์จะลดลงมาบ้างหรือยังนะ เขาเคยขอให้เธอให้อภัยเขา ถึงแม้ตอนนี้เธอจะยังไม่กล้าถามผู้เป็นบิดาเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ แต่หนหลังเสียที แต่ท่าทางของบิดาเธอที่แสดงออกทุกครั้งที่มีใครพูดถึงชื่อและนามสกุลของไอศูรย์ ก็ทำให้บิดาของเธอออกอาการไม่ค่อยดีทันที สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด หรือมันจะมีอะไรอยู่เบื้องหลังความแค้นของเขาจริงๆ

เวลาที่ยาวนานผ่านไป พร้อมๆ กับพัฒนาการของเด็กน้อยจอมซนของผู้เป็นคุณแม่และคุณตา ด้วยความไม่ประสาและบริสุทธิ์สดใส ทำให้คนในบ้านเลิศไพทูรย์ต่างหลงรักน้องอาร์หรือเด็กชายไอยคุปต์กันทุกคน  เวลาที่ผ่านมาเป็นปีตอนนี้ลูกชายของเธอเริ่มเดินเตาะแตะ เป็นที่รักและเอ็นดูของทุกคนเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้ความสุขจะเต็มเปี่ยมในหัวใจของคนเป็นแม่ แต่เมื่อมองจ้องหน้าลูกชายทุกครั้ง ปันรสาก็ต้องถอนหายใจคิดถึงใครบางคนอยู่เสมอเช่นกัน ความรู้สึกที่มันฝังลึกอยู่ในใจนี้ไม่มีวันที่จะจางหายไป

ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เขาคนนั้นก็ยังคงอยู่ในใจเธออยู่เสมอ ปันรสาก้มมองแหวนเพชรวงสวยที่นิ้วนางมือข้างซ้ายแล้วยิ้มเศร้าๆ ...นี่ก็คงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่คุณแค่พูดไปเท่านั้นเองใช่มั้ยคุณไอซ์ มันไม่มีอะไรเป็นความจริงได้เลยสินะ คุณถึงได้หายไปนานขนาดนี้...

 

 

**************

 

 

น้องอาร์ครับ คุณแม่กลับมาแล้วครับ ไหนบอกคุณแม่สิครับวันนี้ดื้อกับพี่แจ่มใสรึเปล่าเอ่ยปันรสาถามลูกชายตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาหาเธอ ทันทีที่เดินเข้าบ้านมา วันนี้ปันรสารีบกลับมาบ้านเพื่อพาลูกน้อยไปซื้อของใช้ที่น่าจะต้องเปลี่ยนใหม่เกือบทั้งหมดเพราะเด็กชายตัวโตขึ้นเร็วมาก

มะดื้อคับ

ไม่ดื้อจริงๆ เหรอ งั้นให้คุณแม่ดูซิว่า วันนี้น้องปอมปอมสกปรกหรือเปล่า หญิงสาวหมายถึงเจ้าตุ๊กตาชินจังตัวโปรดของเด็กชายที่คุณลุงซื้อมาให้แล้วถูกใจเด็กน้อยนักหนา หญิงสาวยกตัวป้อมๆ ของลูกชายขึ้นอุ้ม แล้วหอมแก้มซ้ายขวา

ไม่ดื้อจริงๆ ด้วย งั้นมาหอมอีกทีซิหญิงสาวหอมฟอดลงไปแรงๆ ที่คอจนเด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเพราะความชอบใจ

คุงแม่คับ จั๊กกาจี้คับ คิ คิ เสียงพูดที่ยังไม่ค่อยชัดเจนนักบอกออกมาเพราะทนไม่ไหวเด็กชายตัวน้อยหัวเราะเสียงดังไปทั้งบ้าน หญิงสาวเล่นกับลูกชายอยู่นาน จนเด็กน้อยเหนื่อยนั่นแหละคนเป็นแม่จึงยอมพาลูกไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ แล้วชวนเด็กแจ่มใสที่เป็นพี่เลี้ยงให้ไปช่วยดูลูก เพราะเธอจะพาน้องอาร์ไปซื้อของนั่นเอง

น้องอาร์ครับ เราไปกันเลยนะครับ นั่งกับพี่แจ่มใสนะลูก เดี๋ยวคุณแม่จะซิ่งล่ะนะจ๊ะ หญิงสาวหันไปบอกลูกชายที่นั่งเล่นอยู่ที่เบาะหลังกับเด็กแจ่มใส ในมือถือตุ๊กตาหุ่นทหารที่เพิ่งได้มาจากคุณลุงเจ้าเดิมอีกแล้ว

แจ่มใส เดี๋ยวเวลาถึงอย่าลืมถือขวดน้ำกับขวดนมลงไปด้วยนะจ๊ะ เพิ่งพาน้องอาร์ไปครั้งแรก ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตื่นคนหรือเปล่า อย่าลืมนะจ๊ะ

ค่ะ คุณรสา เดี๋ยวแจ่มใสจะเตรียมให้พร้อมเลยค่ะ น้องอาร์ครับ หม่ำๆ กันมั้ย หม่ำดีกว่าเนอะน้องอาร์เด็กสาวกอดเจ้านายตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงแหนและรักใคร่ ปันรสาถูกใจเด็กสาวคนนี้ก็ตรงนี้แหละ เธอสามารถไว้วางใจได้เกือบทุกเรื่อง เพราะแจ่มใสรักน้องอาร์มาก บิดากับพี่ชายของเธอยังเคยแซวว่าสงสัยจะรักน้องอาร์ยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก

เด็กแจ่มใสก้มมองหน้าเจ้านายตัวน้อยที่เธอรักนักรักหนา ...ดูสิ ปากนิด จมูกหน่อย แก้มใสขนาดนี้ไม่ให้เธอหลงรักได้ยังไง คุณหนูของเธอน่ารักขนาดนี้ สงสัยว่าคุณพ่อคงจะหล่อน่าดู ... คิดๆ แล้วอยากเห็นหน้าสามีคุณรสาจังเลย แต่เธอก็ไม่รู้อะไรมากนัก เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอยังไม่เคยเห็นสามีเจ้านายเลยสักครั้ง เด็กสาวคิดไปยิ้มไปอย่างมีความสุข

หญิงสาวเหลือบมองกระจกมองไปที่ลูกชายและพี่เลี้ยงที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงหัวเราะกันอย่างมีความสุข แล้วอมยิ้มอย่างสุขใจ ถึงระยะเวลาที่ผ่านมาเธอจะผ่านความเศร้า ความทุกข์มาด้วยตัวคนเดียว แต่ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ฟ้าส่งมาให้เป็นกำลังใจเธอก็คือเด็กน้อยเจ้าของเสียงหัวเราะร่าเริงบนรถนี่ล่ะ

 

 

**************

 

 

ร่างสูงเพรียวของชายหนุ่มหน้าใสสุดหล่อ ในชุดกางเกงทำงานสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก เดินเร็วๆ ออกจากห้องของผู้จัดการฝ่ายขายของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ส่งเสียงเรียกชายหนุ่มสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงข้างๆ ลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้บริหาร

ธิน ทีป นายสองคนไปเตรียมรถนะ ฉันจะออกไปคุยงานกับลูกค้าเสียหน่อย เลื่อนนัดเขามาหลายครั้งแล้ว เดี๋ยวเกิดเขาโมโหขึ้นมาล่ะเสียเครดิตแย่เลย ฉันขอไปเอาของส่วนตัวแป๊บเดียวเดี๋ยวตามไปนะไอศูรย์สั่งการเสร็จเดินเข้าลิฟต์มุ่งสู่ชั้นบนแล้วเข้าห้องทำงานส่วนตัวทันที

วันนี้นับเป็นวันที่สามในรอบเกือบสองปีครึ่งที่เขากลับมาดูแลกิจการของ“วรกุลกรุ๊ป” ในส่วนของกรุงเทพฯ อีกครั้ง เพราะตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาหลุดออกมมาจากโลกของความทุกข์และทรมานมาได้ เขาก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่ตลอดเวลา

เหตุผลสำคัญที่ไม่อยากมากรุงเทพฯ เพราะไม่อยากรับรู้เรื่องราวใดๆ ที่ไม่อยากรู้ ส่วนเหตุผลที่เขาขังตัวเองไว้ที่เชียงใหม่ตลอดเวลา ก็เพราะทุกอย่างในชีวิตของเขาไม่ว่าจะดีร้ายเริ่มจากที่นั่น ความทรงจำที่แสนสุขก็เกิดที่นั่น และความทุกข์ทรมานที่เขาสร้างขึ้นจนตัวเองเจ็บเจียนตายก็เกิดที่นั่นเหมือนกัน เพราะฉะนั้นทันทีที่เขาฟื้นสติกลับมาในโลกนี้อีกครั้งจากการผ่าตัด ซึ่งตัวเขาเองไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รับพรนั้นจากสวรรค์อีกครั้ง ถ้าแลกได้กับทุกสิ่งนี่คือสิ่งเดียวที่เขาจะยอมแลก แลกกับทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  ตื่นมาเพื่อรอวันแก้ไขในสิ่งที่เขาผูกเงื่อนเอาไว้ แล้วมันก็เป็นเงื่อนที่ผูกผิดแบบ ยิ่งดึงรั้งมันก็ยิ่งรัดแน่นจนตัวเองแทบเอาตัวไม่รอดเช่นกัน

จนเมื่อความพร้อมของร่างกาย และสภาพจิตใจของเขาฟื้นเป็นปกติแล้วนั่นแหละ เขาจึงยอมย้ายตัวเองมาที่นี่อีกครั้ง ที่ที่เขารู้ดีว่า มีเป้าหมายสำคัญที่สุดรอเขาอยู่ แม้ต้องเสียเวลาอีกทั้งชีวิตที่เหลืออยู่เขาก็พร้อมแล้ว พร้อมสำหรับการเริ่มนับจากศูนย์อีกครั้ง ...เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เธอยังจะมีฉันอยู่ในความทรงจำบ้างไหมนะ รสา

ชายหนุ่มเคยโทรศัพท์ออกไปยังเบอร์ที่เขาให้ไว้กับเธอคนนั้นในทันทีที่เขาฟื้นคืนสติขึ้นมาและจำได้  แต่ทุกอย่างไม่มีการตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น เธออาจจะปิดเบอร์นั้นไว้ไม่ใช้งาน หรือเธออาจจะทิ้งมันไปแล้วเขาก็ไม่สามารถรู้ได้ ไม่แน่ว่าเวลายาวนานที่เขานอนอยู่กับเวลาอีกนานพอสมควรที่เขารอการฟื้นตัวนั้น อาจมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ได้  เขาได้แต่ภาวนาให้ทุกสิ่งเป็นเพียงความคิดคำนึงของเขาเท่านั้นพอ อย่าให้มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ เลย ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างไม่รู้หนทาง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นจึงเอื้อมมือรับทันที

เจ้านายครับ รถพร้อมแล้วนะครับ เจ้านายจะไปเลยไหม พวกผมรอที่ด้านล่างนะครับอธินโทรมาบอกเจ้านายทำให้ไอศูรย์หลุดออกจากภวังค์ความคิดที่สับสนของตัวเองทันทีเช่นกัน

ชายหนุ่มปล่อยแขนเสื้อลงติดกระดุมแล้วคว้าสูทที่พาดไว้บนเก้าอี้มาสวม สำรวจความเรียบร้อยก่อนเดินออกจากห้องทำงานเดินเร็วๆ เข้าลิฟต์ไปทันที

 

 

**************

 

 

สองสาวกับหนึ่งหนุ่มน้อยที่เดินช้อปปิ้งกันจนทั่วแผนกเสื้อผ้าเด็กอ่อนของห้างดัง เป็นที่สนใจของลูกค้าที่เดินผ่านไปมาและพนักงานขายเป็นอย่างยิ่ง เหตุผลเพราะความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กชายตัวน้อยที่ทุกคนอดใจไม่ได้ต้องเดินเข้ามาทักทายด้วย  แล้วเด็กชายไอยคุปต์ก็ช่างเป็นเด็กที่อารมณ์ดี ไม่มีอาการงอแงเพราะตื่นคนอย่างที่ปันรสากลัวเลย กลับหัวเราะร่าเริงตลอดเวลา

หญิงสาวอุ้มลูกน้อยออกจากแผนกนั้นเมื่อเลือกซื้อจนพอใจแล้ว มุ่งหน้าเดินเร็วๆ ไปทางห้องน้ำวางลูกชายลงยืนที่พื้นเมื่อถึงหน้าห้องน้ำ

แจ่มใสจ๊ะ เดี๋ยวช่วยดูน้องไว้หน่อยนะ ฉันขอเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว รอตรงนี้นะจ๊ะ อย่าไปไหนเด็ดขาด ปันรสาสั่งพี่เลี้ยงแล้วเดินเร็วๆ เข้าห้องน้ำไป ร่างป้อมน่ารักน่าชังของเด็กน้อยก็หันวิ่งเตาะแตะออกไปอีกทางทันทีเหมือนกัน

น้องอาร์ครับ ไปไหนครับ รอพี่แจ่มใสด้วยสิคะ ว้าย ตายแล้วน้องอาร์ เด็กสาวร้องตะโกนขึ้นเสียงดังลั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นไกลๆ ว่าร่างสูงที่ก้าวเร็วๆ ออกจากลิฟต์ชนเข้ากับเจ้านายตัวน้อยจนล้มกลิ้งไปที่พื้น

โอ๊ะ ขอโทษครับ อ้าว หนูน้อย มากับใครครับ โอ๋ ๆ คนเก่งไม่ร้องนะครับ ไม่ร้องนะเจ็บตรงไหนครับ มาครับเดี๋ยวคุณลุงเป่าเพี้ยงให้นะครับ เพี้ยง... เป็นไงครับหายเจ็บมั้ย  หายเจ็บนะครับ เพี้ยง เพี้ยง...ไอศูรย์ก้มตัวลงกอดเด็กน้อย ที่ตัวเองเผลอชนเขาเอาไว้ทั้งตัว ..ใครนะปล่อยเด็กตัวจิ๋วขนาดนี้มาเดินแถวนี้คนเดียว เอ  หรือจะหลงกับผู้ปกครอง แต่ยังตัวจิ๋วขนาดนี้ทำไมปล่อยมาได้นะ..  ชายหนุ่มจ้องหน้าเด็กน้อยอย่างสำรวจ ดูสิหน้าตาน่ารักน่าชังอะไรอย่างนี้นะ หน้าใสๆ ปากแดงๆ แล้วตาเรียวนี่อีก ทำไมเหมือนจะคุ้นหน้าจังเลย  แต่พอสำรวจไปเจอเอาคราบน้ำตาที่ซึมออกมาด้วยความเจ็บ เขาจึงกอดเด็กน้อยเอาไว้แน่นอีกครั้ง

ว่าไงครับสุดหล่อ หนูมากับใครครับไม่ร้องแล้วนะ นิ่งนะครับโอ๋ๆ คุณลุงขอโทษนะครับไอศูรย์ยกเด็กชายตัวน้อยขึ้นอุ้ม ตอนแรกเด็กน้อยก็มองหน้าเขาแปลกๆ แต่พอสักพักมือน้อยๆ ทั้งสองข้างก็โอบไว้รอบลำคอของเขาแน่นซบลงกับไหล่ของชายหนุ่มหยุดร้องไห้ทันที

หนูมากับใครล่ะครับ คุณแม่อยู่ไหนเนี่ย หลงมาใช่มั้ยครับ เดี๋ยวคุณลุงพาไปประกาศหาคุณแม่นะครับ ไอศูรย์หอมแก้มใสนั่นอย่างอดไม่ได้ ทำไมเขารู้สึกถูกใจเด็กชายคนนี้นักนะ เพิ่งจะเห็นหน้ากันแท้ๆ   ชายหนุ่มอุ้มเด็กน้อยเดินรวดเร็วไปฝั่งประชาสัมพันธ์ทันที เด็กแจ่มใสที่วิ่งตามมาตะโกนขึ้นเสียงดัง

น้องอาร์ น้องอาร์ครับ รอพี่แจ่มใสด้วยค่ะ เอ่อ คุณคะหยุดก่อนค่ะ คุณคนนั้นน่ะค่ะ หยุดก่อน หยู้ด...เสียงที่ดังอยู่ด้านหลัง ทำให้ไอศูรย์ชะงักเท้าอยู่กับที่ทันที

...สงสัยจะเป็นแม่ของหนูน้อยคนนี้ล่ะมั้ง...

คุณ เอ่อ จะพาน้องอาร์ไปไหน แล้วคุณเป็นใครจะขโมยเด็กหรือไงถามอย่างระแวงด้วยความกลัว

เปล่า ฉันไม่ได้จะทำอะไร ก็แค่จะพาไปประกาศหาแม่ ดีแล้วที่คุณมาคราวหน้าคราวหลังก็ดูลูกให้ดีๆ สิคุณ เด็กตัวแค่นี้ปล่อยมาได้ยังไง ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาล่ะ เอาล่ะ ผมมีงานด่วนเหมือนกัน คุณมาผมจะได้ไปเสียที ... เอ่อ สุดหล่อครับ กลับไปกับคุณแม่นะครับ คุณลุงต้องรีบไปทำงานแล้วนะครับ ไอศูรย์ส่งเด็กชายให้ผู้หญิงตรงหน้าแต่เด็กน้อยกลับกอดคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อย

เอ่อ หนูไม่ใช่แม่เด็กหรอกค่ะ หนูเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก พอดีคุณรสาไปเข้าห้องน้ำ เลยให้หนูดูคุณหนูอาร์เอาไว้ แต่เผลอนิดเดียวคุณหนูก็วิ่งมาทางนี้เลยค่ะ หนูต้องขอโทษคุณด้วยก็แล้วกันที่เอ่อ... กล่าวหาคุณเมื่อกี้น่ะค่ะแจ่มใสเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด มือก็เอื้อมไปหมายจะอุ้มเด็กน้อยจากเขา แต่เด็กชายกลับไม่ยอมไปเสียที

มะเอา มะไป จาไปกับคุงลุงเสียงพูดที่ยังไม่ชัดดังออกจากปากเด็กน้อยเป็นประโยคแรก

ไปกับพี่แจ่มใสนะครับ เดี๋ยวคุณแม่รอนะครับ ไปครับ ไปหาคุณแม่รสากันดีกว่านะ นะคะคุณหนู แจ่มใสพยายามพูดหลอกล่อ

มะเอา ฮือ มะไป ฮือ ฮือเด็กชายกอดเขาแน่นขึ้น ทำให้แจ่มใสงงมาก ...อะไรกันนี่ คุณคนนี้เป็นใครแล้วเพิ่งเจอหน้าคุณหนูเมื่อกี้เอง ปกติเด็กชายไม่ใช่จะวางใจใครง่ายๆ เสียหน่อย..

คุณหนูอาร์ขา ไปกับพี่แจ่มใสนะคะ เราไปหาแม่รสากันนะ นะคะ ไอศูรย์ที่ได้ยินชื่อของมารดาเด็กน้อยที่เด็กสาวคนนี้เอ่ยขึ้นมาติดๆ กันสามครั้ง หันไปจ้องหน้าเธอเขม็งเพราะความสงสัยบางอย่าง

เอ่อ เธอบอกว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเจ้านายใช่มั้ย แล้วเจ้านายเธอชื่ออะไรเหรอ หือ ถามออกไปอย่างอยากรู้จริงๆ

อ๋อ ค่ะ แม่ของคุณหนูชื่อคุณรสาค่ะชายหนุ่มอึ้งไปทันที ตัวชาวาบ

แล้วชื่อจริงๆ ล่ะ ชื่อนี้เลยหรือเปล่า ไอศูรย์ถามอย่างลุ้นๆ หรือสวรรค์จะเห็นใจเขาจริงๆ เลยเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้

คุณผู้หญิงเหรอคะ คุณรสาชื่อปันรสาค่ะ ว่าแต่คุณถามทำไมนักหนาคะ ฉันว่าคุณต้องคิดอะไรไม่ดีแน่ๆ เลยเนี่ย ไปค่ะ คุณหนูอาร์ ไปหาคุณแม่ดีกว่า ผู้ชายคนนี้น่ากลัวค่ะ แจ่มใสพยายามแย่งอุ้มน้องอาร์แต่คราวนี้คนที่สมองเพิ่งจะประมวลผลประโยคที่ได้ยินจบลง กลับกอดรัดเด็กชายตัวน้อยเอาไว้แน่น

...ชื่อนี้ มันจะซ้ำกันได้ง่ายๆ ขนาดนี้เลยเหรอไม่รู้ล่ะเขาจะต้องรู้เรื่องให้มากกว่านี้เสียแล้ว...

เอาล่ะๆ ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอก ก็ดูน้องอาร์ของเธอสิกอดฉันแน่นขนาดนี้ งั้นฉันอุ้มไปส่งให้แม่เขาเองก็แล้วกันนะ เกิดตาหนูร้องขึ้นมา เดี๋ยวคนได้มองกันทั้งห้างแน่ เอ้า... นำทางไปสิ ไหนล่ะแม่ของเขาอยู่ไหน ชายหนุ่มรู้สึกแปลกๆกับเด็กน้อยคนนี้ ถ้าชื่อผู้หญิงคนนั้นที่เด็กสาวเอ่ยขึ้นใช่เธอจริงๆ ล่ะก็ นี่คงเป็นการเริ่มจากจุดเริ่มต้นที่เขาตามหาเสียทีว่าแต่ถ้าเป็นจริงอย่างที่เขาคิดแล้วเด็กน้อยคนนี้ลูกใครล่ะ ไม่ใช่ว่าเธอแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วนะ ...หรือถ้าไม่ใช่ขึ้นมาก็ถือเสียว่าวัดดวงแล้วกัน

...ผมขอภาวนาเถอะครับ ขอให้สิ่งที่ผมคิดไว้เป็นเรื่องจริงด้วยเถอะ สวรรค์... ชายหนุ่มก้มมองหน้าเด็กน้อยในอ้อมกอดตัวเองอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเขามีความมั่นใจอะไรบางอย่าง ถ้ามันผิดก็คงเป็นลิขิตสวรรค์แล้วล่ะ... ไอศูรย์อุ้มเด็กน้อยเดินตามหลังเด็กสาวนามว่าแจ่มใสไปด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ"

โพธิ์ทะเล


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha