ลมร้อยรัก

โดย: Anya.



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : ลูกค้าคนสำคัญ


ตอนต่อไป

ณ โรงแรมอัญญามัน ตำบลอ่างนาง อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่

​.

.

.

“มีอะไรคะป้าแดง”

“น้องเจนรีบไปที่ล็อบบี้เลยค่ะ น้องเจมส์ก่อเรื่องอีกแล้ว”

“ไอ้เจมส์!”

เจน หรือ จิรัชยา เหนื่อยหน่ายกับน้องชายอย่างจิรกิตติ์ หรือ เจมส์ จนไม่อยากจะนับญาติด้วย เพราะเขาสร้างปัญหาให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะปัญหากับแขกของโรงแรม

“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ใจเย็นๆ ค่ะ” จิรัชยารีบวิ่งมาคั่นกลางระหว่างชายต่างชาติกับน้องชายของตัวเอง ที่ต่างฝ่ายก็ถูกคนรั้งไว้ เพื่อขัดขวางการทะเลาะวิวาท

“คุณเป็นเจ้าของโรงแรมใช่ไหม สั่งสอนพนักงานของคุณด้วยนะว่าอย่ามีพฤติกรรมทรามๆ กับลูกค้าแบบนี้! หรือถ้าสั่งสอนไม่ได้ก็ไล่ออกไปซะ!”

“ใครก็ไล่กูออกไม่ได้ทั้งนั้น กูเป็นลูกเจ้าของโรงแรม ถ้าจะมีคนออกจากที่นี่ คนนั้นๆ ก็คือมึง ไม่ใช่กู!”

“เจมส์! ขอโทษลูกค้าเดี๋ยวนี้” จิรัชยามองหน้าน้องชายด้วยความอดทน จะผิดหรือจะถูก ในฐานะของผู้บริการ น้องชายของเธอไม่มีสิทธิ์ต่อว่าลูกค้าแม้แต่นิดเดียว

“เจมส์ไม่ขอโทษ มันต่อยหน้าเจมส์ก่อนนะพี่เจน”

“ฉันบอกให้แกขอโทษ แกก็ต้องขอโทษ ถ้าแกไม่ขอโทษ ต่อไปนี้ไม่ต้องเข้ามาเหยียบที่นี่อีก แล้วฉันก็จะไม่ให้เงินแกใช้สักบาทเดียว” ทุกคำพูดที่เอ่ยออกมานั้น แสดงออกว่าเธอพูดจริง และจะทำจริงแน่ จิรกิตติ์มองหน้าพี่สาวด้วยความไม่พอใจ เพราะที่ผ่านมา แม้ว่าเขาจะทำตัวน่าปวดหัวแค่ไหน เธอก็ไม่เคยดุด่าเขาเท่าวันนี้เลย

“เจมส์รู้ว่าพี่เจนไม่มีวันปล่อยให้เจมส์ลำบาก เพราะฉะนั้น เจมส์ไม่ขอโทษ!” เขาสะบัดตัวเองออกจากการเกาะกุมของพนักงานคนอื่น และเดินออกไปจากที่เกิดเหตุ โดยไม่ลืมมองหน้าคู่กรณีที่ทำหน้าเย้ยหยันในชัยชนะของตัวเอง

“ขอโทษแทนน้องชายฉันด้วยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า” จิรัชยาไม่เสียเวลามองตามจิรกิตติ์ เพราะตอนนี้อะไรก็ไม่สำคัญไปกว่าลูกค้า ถ้าไม่มีลูกค้า เธอจะมีเงินที่ไหนมาดูแลพนักงานในโรงแรมและที่สำคัญคือน้องชายตัวดี ที่เพิ่งสร้างปัญหาไว้ให้เธอแก้

“ผมไม่เป็นไร แต่อย่าให้เกิดปัญหาอีกแล้วกัน”

“ดิฉันขอโทษและขอขอบคุณอีกครั้งนะคะ ทางเราขอชดเชยเรื่องที่เกิดขึ้น ด้วยทริปดำน้ำเต็มวัน และอาหารเย็นฟรีหนึ่งมื้อ โดยทริปดำน้ำ คุณสามารถเลือกได้เลยนะคะว่าอยากไปที่ไหน นี่เป็นทัวร์เกาะต่างๆ ที่ทางโรมแรมมีบริการ ถ้าคุณสนใจโปรแกรมทัวร์ที่ไหน แจ้งกับพนักงานที่ล็อบบี้ได้เลยนะคะ”

“...”

“นอกจากอาหารเย็นและทัวร์ดำน้ำ ถ้าคุณลูกค้าชอบนวดแผนไทย เราบริหารให้ฟรี 2 ชั่วโมงที่ห้องนวดไทยนะคะ” เธอเห็นว่าเขารับโปรแกรมทัวร์ไปอ่าน แต่ยังมีสีหน้าไม่พอใจ จึงเสนอสิทธิประโยชน์ให้เขาอีก

“ขอบคุณครับ ผมจะแจ้งที่พนักงานแล้วกัน”

“ด้วยความยิน...”

“อ่อ แล้วก็อย่าให้น้องชายคุณมาทำให้ผมอารมณ์เสียอีกนะครับ ผมมาพักผ่อน ไม่ได้มาฝึกซ้อมมวยไทย”

“ค่ะ จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกค่ะ” จิรัชยาเหมือนโดนด่าซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอต้องเสียอะไรไปหลายอย่าง เพื่อช่วยน้องชายและชื่อเสียงของโรงแรม เธอยืนยิ้มค้างไว้เหมือนเครื่องจักร ที่พอเขาเดินลับสายตาไป สวิตซ์ก็ถูกปิดลง

“ใครพอจะสรุปเหตุการณ์ให้เจนฟังได้บ้างคะ” เมื่ออยู่กันตามลำพังกับพนักงานที่เปรียบเสมือนครอบครัว เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่สถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายเกินกว่าจะควบคุมได้ 

“เรื่องมันเป็นแบบนี้พี่เจน...” 

พนักงานหนุ่มที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานรักษาความปลอดภัย มองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีลูกค้าหลงเหลืออยู่ และเมื่อทางสะดวก เขาก็พูดจนเกือบลืมหายใจ

“แขกฝรั่งคนเมื่อกี๊ เค้าชื่อเคลย์ตัน มาพักได้สี่วันแล้วพี่เจน ปกติช่วงเวลานี้แหละ สี่ห้าทุ่มเนี่ย เค้าจะโทรมาสั่งเบียร์ไปกินที่ห้องเป็นประจำ แต่วันนี้น้องก้อยไปเข้าห้องน้ำพอดี ที่ล็อบบี้เลยไม่มีคนรับสาย น้องเจมส์นั่งดูบอลกับผมอยู่ เลยลุกไปรับสายให้ ก็คุยกันเรียบร้อยว่าเอาเบียร์อะไร กี่กระป๋อง น้องเจมส์ก็ไปหยิบเบียร์มาวางรอ แต่คุณเคลย์ตันเค้าก็ไม่มาเอาสักที ผมเลยบอกว่า เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้องให้ก็ได้ น้องเจมส์ก็บอกว่า ไม่ต้องๆ เค้าบอก เดี๋ยวเค้าออกมาเอาเอง เค้าจะออกมาสูบบุหรี่ด้วย แต่พอแขกฝรั่งมาถึง เค้าก็ถามว่าทำไมไม่มีใครเอาเบียร์ไปส่งให้เค้าที่ห้อง น้องเจมส์ก็ตอบไปอย่างที่บอกผม แล้วต่างคนก็ต่างเถียงกันว่าให้ไปส่งที่ห้อง กับเดี๋ยวจะเดินมาเอาเอง แล้วก็เถียงกันไปกันมาเป็นภาษาอังกฤษ ผมก็ฟังไม่ค่อยออก แล้วน้องเจมส์ก็โดนต่อย แล้วน้องเจมส์ก็ต่อยกลับ แล้วก็ตะโกนว่า...” พนักงานเล่าอย่างออกรส ก่อนจะเบาเสียงลง และมองหน้าจิรัชยา

“ว่าอะไรบิ๊ก” เธอถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล เพราะกลัวว่าสิ่งที่คาดเดาไว้จะเป็นเรื่องจริง

“น้องเจมส์ด่าแขกฝรั่งว่า... เดี๋ยวสักวันแม่มึงก็ตายครับ” เมื่อสิ้นสุดคำบอกเล่า ทุกคนที่ยืนฟังอยู่ต่างมองหน้ากันไปมา

“เจมส์เพิ่งกินเหล้ามาด้วยใช่ไหมพี่บิ๊ก”

“ใช่ครับพี่เจน”

“ตอนแรกก็ทะเลาะกันแค่เรื่องสั่งเบียร์นี่แหละค่ะ แต่ไปๆ มาๆ ไม่รู้ด่าเรื่องพ่อแม่กันได้ยังไง ก้อยขอโทษนะคะที่ไปเข้าห้องน้ำตอนนั้นพอดี” ก้อย หรือ กาญจนา พนักงานที่ประจำอยู่ที่ล็อบบี้ยกมือขอโทษจิรัชยาอย่างรู้สึกผิด

“ผมก็ขอโทษด้วยนะครับพี่เจน”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ก้อย ไม่เป็นไรนะบิ๊ก ไม่ใช่ความผิดของพี่ก้อยกับบิ๊กหรอก นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว คงไม่มีเรื่องอะไรแล้วล่ะ แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองต่อเถอะค่ะ เจนขอโทษแทนเจมส์ด้วยนะคะที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย” 

 “เดี๋ยวค่ะน้องเจน” 

.

.

.

............................................................................................................................


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ"

Anya.


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha