ลมร้อยรัก

โดย: Anya.



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : ความลับ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

​.

.

.

“เดี๋ยวค่ะน้องเจน” เมื่อจิรัชยาจะเดินกลับไปพักผ่อน ก็มีเสียงเรียกของกาญจนาดังรั้งไว้ก่อน

“คุณวุฒิฝากนี่ไว้ให้ค่ะ เอามาให้ตอนค่ำๆ”

“ขอบคุณค่ะพี่ก้อย” เธอยื่นมือไปรับดอกกุหลาบสีแดงสวย ที่ผูกโบว์ด้วยริบบิ้นสีขาวๆ เส้นเล็ก

“อย่าหาว่าพี่ก้อยสาระแนเลยนะคะ แต่ดอกนี้เป็นดอกที่ร้อยกว่าๆ แล้วมั้งคะ คุณวุฒิน่าจะชอบน้องเจนจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งมาให้บ่อยๆ หรอกค่ะ”

“พี่ก้อยนับด้วยเหรอคะ” เจ้าของดอกไม้อดขำไม่ได้

“พี่กับแก้วช่วยกันนับค่ะ” กาญจนาเอ่ยถึงฝาแฝดของเธอ ที่ทำงานกะกลางวัน

“ถ้าจำเรื่องดอกไม้ได้ ก็อย่าลืมนะคะว่าเวลาจะไปเข้าห้องน้ำ ให้หาคนมาเฝ้าที่ล็อบบี้แทนด้วย จะได้มีคนคอยรับสายแขกค่ะ” จิรัชยาส่งยิ้มให้กาญจนา แต่ก็ไม่ลืมตำหนิเธอที่ละเลยหน้าที่

“ค่ะน้องเจน” คนถูกดุยิ้มเจื่อนๆ เพราะรู้ตัวว่าทำงานบกพร่อง ก่อนจะแกล้งทำเป็นหยิบแฟ้มงานมาตรวจสอบ

.

.

.

“เจมส์ อยู่หรือเปล่าเจมส์” เช้าวันต่อมาจิรัชยามาเคาะประตูห้องพักของน้องชาย ที่ตั้งอยู่ด้านหลังสุดของโรงแรม และถัดไปอีกห้องก็เป็นห้องพักของเธอเอง

“จะมาดุอะไรเจมส์อีก จะขู่ให้เจมส์ไปขอโทษไอ้ฝรั่งนั่นอีกหรือไง” จิรกิตติ์เปิดประตูออกมาพร้อมกับใส่เสื้อให้เรียบร้อย หลังจากเพิ่งอาบน้ำเสร็จเมื่อไม่นานมานี้

“พี่ไม่ได้จะมาดุนะเจมส์ แต่พี่อยากให้เจมส์เข้าใจว่าเจมส์ทำกับลูกค้าแบบนั้นไม่ได้ ถ้าเค้าเอาเรื่องเราไปพูดแล้วทำให้โรงแรมเราเสียชื่อเสียง พี่จะทำยังไงเจมส์ ทุกวันนี้พี่ก็พยายามที่สุดแล้วที่จะให้มันอยู่รอด ไหนจะต้องจ่ายเงินที่กู้มาจากธนาคาร ไหนจะค่าจ้างพนักงานอีกเดือนละเป็นแสน เจมส์ต้องเข้าใจพี่นะ”

“เจมส์เข้าใจพี่เจน แต่มันแช่งให้แม่เราตายนะพี่”

“ถึงเค้าไม่พูดแบบนั้น แม่ก็ไม่อยู่กับเราแล้วนะเจมส์ โรงแรมนี้คือสิ่งที่แม้ทิ้งไว้ให้เราสร้างเนื้อสร้างตัว เราแค่ช่วยกันทำให้มันผ่านปัญหานี้ไปได้ อีกหน่อยเราก็จะสบายแล้ว เจมส์ก็รู้ว่าแม่ทุ่มเทกับที่นี่มากแค่ไหน เจมส์อยากเห็นมันพังลงด้วยมือของเราเหรอ”

“เจมส์รู้พี่เจน แต่เจมส์ทนไม่ได้ เวลาใครพูดถึงแม่...”

“มันไม่ใช่ความผิดของเจมส์ เชื่อพี่สิว่าแม่ไม่โกรธเจมส์เลยนิด” จิรัชยาเดินเข้าไปกอดน้องชาย สำหรับจิรกิตติ์ แม้ภายนอกเขาจะดูเป็นเด็กหนุ่มที่มีแต่ความแข็งกระด้าง แต่แท้จริงแล้วเขามีความอ่อนแอและความกลัวในใจมากมายเหลือเกิน เขาโทษตัวเองว่าเป็นคนที่ทำให้แม่ต้องจากโลกนี้ไป ภาพที่เขาขับรถยนต์ โดยที่แม่นั่งข้างๆ พูดคุยกันเรื่องเค้กวันเกิดที่จะซื้อให้พี่สาว ในรถเต็มไปด้วยรอยยิ้ม จนกระทั่งมีรถคันนึงพุ่งมาจากอีกฝั่งของถนน และตรงเข้าชนรถของเขาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว จิรกิตติ์รอดตายอย่างหวุดหวิด แต่ฝั่งที่แม่ของเขานั่ง ถูกรถคนนั้นทับเข้าเต็มๆ เรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาอยู่ทุกค่ำคืน ถ้าเขาตั้งใจขับรถและมีสติมากกว่านี้ วันนั้นเขาและแม่ก็คงจะได้กลับมาหาจิรัชยาพร้อมกับอวยพรวันเกิดปีที่ 28 ให้เธอ

“เจมส์ขอโทษพี่เจน เจมส์จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ในโรงแรมอีก”

“แค่ในโรงแรมเหรอ ข้างนอกด้วยได้ไหม คนอื่นเค้าคิดว่าพี่มีน้องเป็นตำรวจแล้วนะ ไปโรงพักบ่อยเกินไปแล้ว” เธอลูบผมน้องชายด้วยความเอ็นดู จะผ่านมากี่ปี สำหรับเธอ จิรกิตติ์ก็ยังเป็นน้องชายตัวเล็กๆ ของเธอเสมอ

“จะพยายามแล้วกัน” เขาพยักหน้ารับแบบไม่สนใจเท่าไหร่

“แล้วจะไปไหนแต่เช้า” เธอเห็นน้องชายหยิบกระเป๋าสตางค์ก็ถามอย่างสงสัย

“ไปหาพี่วุฒิ ว่าจะไปสอดแนมธุรกิจการของเค้าสักหน่อย”

“เค้าเชิญแล้วเหรอ เสนอหน้าไปตลอด”

“เสนอหน้าอะไร คนกันเองทั้งนั้น เดี๋ยวพี่เจนก็จะแต่งงานกับพี่วุฒิแล้วนิ” น้องชายหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้พี่สาว

“แต่งงานบ้าบออะไร ฉันไม่เคยตกลงเป็นแฟนกับเค้าเว้ย!”

“อย่าให้มีคนมารายงานเจมส์อีกแล้วกัน ว่าไปกินข้าวกับพี่วุฒิ”

“กินข้าวก็ส่วนกินข้าว ฉันกินข้าวกับแก ฉันไม่เห็นต้องแฟนแกเลย”

“อย่าบ่นเยอะพี่เจน เจมส์ไปละ ล็อคห้องให้ด้วย”

“เออ!” จิรัชยาตอบรับอย่างรวดเร็ว เพราะอยากถือโอกาสสำรวจห้องของน้องชายสักหน่อย

“จะค้นอะไรก็ค้น จะเอาผ้าไปซักให้ด้วยก็ได้ แต่อย่าเปิดคอมนะ เจมส์เปิดหนังโป๊ค้างเอาไว้” จิรกิตติ์แง้มประตูมาบอกพี่สาวอย่างรู้ทัน

“ฉันไม่ยุ่งละ แต่อย่าให้รู้นะว่าแกติดอย่างอื่นนอกจากบุหรี่!” เมื่อโดนจับได้ จิรัชยาก็เดินออกมาจากห้องและชี้หน้าน้องชายอย่างคาดโทษ ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกอย่างอ่าวนาง จังหวัดกระบี่ มีสิ่งแวดล้อมมากมาย ที่สามารถหล่อหลอมให้เรากลายเป็นคนไม่ดี และเธอไม่อยากให้น้องชายของเธอกลายเป็นคนแบบนั้น

“เอาเป็นว่า ถ้าเจมส์ติด พี่เจนก็ไม่รู้หรอก”

“ไอ้เจมส์! ไอ้น้องนิสัยเสีย ใครสั่งใครสอนให้แกพูดแบบนี้หะ!” เธอตะโกนด่าน้องตามหลัง แต่จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้โกรธอะไรเขามากมายหรอกน่ะ

.

.

หลายชั่วโมงผ่านไป จิรัชยาดูแลงานเสร็จเรียบร้อยก็มีเวลานั่งพักและคิดถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น เธอมองไปรอบๆ โรงแรมขนาดกลางที่แม่ของเธอปลุกปั้นและหวังว่าจะให้เป็นรายได้หลักของครอบครัว แต่ธุรกิจดำเนินมาได้ยังไม่ถึงปี แม่ของเธอก็ด่วนจากไปเสียก่อน เธอตัดสินใจลาออกจากงานและสานต่อสิ่งที่แม่ตั้งใจ แม้จะว่ามีข้อเสนอมากมาย ที่พร้อมจะจ่ายเงินให้เธอ เพื่อแลกเปลี่ยนกับโรงแรมที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงามและอยู่ในทำเลที่สะดวกสบาย แต่งานนี้มันทำให้เธอเหนื่อยเหลือเกิน เธอไม่ได้เรียนจบมาทางด้านบริหาร หรือการโรงแรม แต่เธอก็พยายามศึกษาหาความรู้และทำความเข้าใจกับมันให้ได้มากและรวดเร็วที่สุด ตลอดเก้าเดือดที่แม่จากไป นอกจากเธอต้องเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เธอยังได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ และมันก็ทำให้เธอไม่ต้องจมอยู่กับความเศร้าอย่างที่ควรจะเป็น เธอนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ จนมีเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ปลุกเธอให้ตื่นจากห้วงความคิด

“เจน...”

“พี่วุฒิ...”

“ใช่ พี่เอง ตกใจเหรอที่เห็นพี่”

“อ๋อ... เปล่าค่ะ เจนกำลังเหม่อเฉยๆ”

“คิดอะไรอยู่ล่ะ”

“คิดไปเรื่อยเปื่อยค่ะ พี่วุฒิมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” จิรัชยายิ้มน้อยๆ ให้เขา เพราะไม่อยากแสดงออกว่าไม่เจอเขาเท่าไหร่นัก วุฒิ หรือ วุฒิชัย ก็พอจะดูท่าทีของเธอออก แต่เขาก็ไม่เคยย่อท้อที่จะเอาชนะหัวใจของเธอ เขารู้จักจิรัชยาครั้งแรก เมื่อสองสามปีก่อน ตอนที่เธอพาแม่ของเธอมาติดต่อธุรกิจกับครอบครัวของเขา แม่ของเธอต้องการเปิดโรงแรม ส่วนบริษัททัวร์เกาะต่างๆ ของครอบครัวเขา ก็พร้อมที่จะเป็นพันธมิตรกับทุกโรงแรม เพราะนอกจากจะได้รายได้กันทั้งสองฝ่ายแล้ว ก็ยังเป็นการผูกมิตรกับผู้ประกอบการรายใหม่ และเขาไม่เคยรู้สึกกับจิรัชยาในฐานะคนรู้จัก หรือน้องสาวแต่อย่างใด สำหรับเขา เธอคือผู้หญิงที่กุมหัวใจเขาไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอ รอยยิ้มที่สดใส คำพูดจาที่แสนไพเราะ การรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนและรู้กาละเทศะ ทำให้เขาประทับใจเธออย่างห้ามไม่อยู่ และยิ่งได้รู้จักเธอ เขาก็ได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เติบโตมาด้วยคำสอนที่ดีของผู้เป็นแม่ มีความขยันหมั่นเพียร มีน้ำใจ และไม่เคยคิดร้ายต่อผู้อื่น และเมื่อเธอเจอเหตุการณ์ร้ายๆ เธอก็เข้มแข็งได้มากกว่าที่เขาคิด หลายคนอาจจะเข้าใจว่าเขาไม่จริงจังกับจิรัชยา เพราะมีผู้หญิงมากมายมาข้องเกี่ยวกับเขา ทั้งในเรื่องของธุรกิจ และในเรื่องของชีวิตส่วนตัว แต่สำหรับวุฒิชัย เขาวาดฝันที่มีจิรัชยาอยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า

“พี่มาชวนไปกินข้าว เจนว่างอยู่ใช่ไหม” เขาไม่อยากให้เธอปฏิเสธ และใช้เรื่องที่เธอกำลังนั่งเหม่อลอยมาเป็นข้ออ้าง

“ว่างค่ะ” เธอตกลงเพราะไม่มีทางเลือก ในใจก็นึกถึงน้องชาย ที่คงจะบอกเขาว่าวันนี้เธอไม่มีธุระสำคัญอะไร

“งั้นเราไปกันเลยไหม”

“ค่ะ” วุฒิชัยกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ จึงรีบเดินนำไปที่รถ เขาดีใจออกนอกหน้า นานๆ ครั้ง เธอจะยอมตกลงไปไหนมาไหนกับเขา แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเต็มใจ แต่เขาก็เชื่อสักวัน จิรัชยาต้องใจอ่อนให้กับความพยายามของเขาเป็นแน่

.

.

.

“พ่อ” เมื่อวุฒิชัยและจิรัชยาออกไปจากโรงแรม ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินกลับไปที่ห้อง หลังจากทำเป็นนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ล็อบบี้มาสักพัก

.

.

...................................................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ"

Anya.


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha