ลมร้อยรัก

โดย: Anya.



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ดูแลเป็นอย่างดี


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

​.

.

.

“พ่อ” เมื่อวุฒิชัยและจิรัชยาออกไปจากโรงแรม ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินกลับไปที่ห้อง หลังจากทำเป็นนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ล็อบบี้

“ได้เรื่องว่ายังไงบ้างเคลย์” เสียงชายสูงวัยดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

“เรื่องที่พ่อให้ผมทำ ผมมีความคืบหน้าแล้วนะครับ” เคลย์ หรือชื่อเต็มๆ ของเขาเคลย์ตัน บอกกับผู้เป็นพ่อ

“ตอนนี้ผมพักอยู่ในโรงแรมที่พ่อบอก เจอเจ้าของโรงแรมกับน้องชายแล้ว คนพี่นี่ไม่เท่าไหร่ แต่คนน้องท่าทางจะหัวรั้นพอสมควร”

“แกไม่ได้ไปมีเรื่องกับเค้ามาใช่ไหม”

“เปล่าพ่อ... ผมต้องอยู่ที่นี่อีกนานนะ” เคลย์ตันโกหก เพราะไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ ประวัติของเขาที่มีต่อผู้เป็นพ่อนั้นไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไหร่

“ดีแล้ว ฉันไม่อยากให้แกทำตัวเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนอีก”

“การบริหารจัดการที่นี่ถ้ามองในฐานะลูกค้าก็โอเคเลยครับพ่อ ไม่มีปัญหาอะไร แต่เท่าที่ผมหลอกถามกับพนักงาน ระบบภายในน่าจะมีปัญหาเรื่องการจัดการอยู่พอสมควร เพราะเจ้าของโรงแรมยังใหม่กับงานนี้ ต้องตัดสินใจทุกอย่างเองคนเดียว ส่วนทำเลที่ตั้งของจริงก็ใช้ได้ หรือจะพูดกันตรงๆ ก็ถือว่าดีมากเลยครับ ผมคิดว่าถ้าเรารู้ปัญหาภายในลึกกว่านี้ เราจะน่าจะใช้ประโยชน์จากตรงนั้น รอเวลาให้เจ้าของรับมือไม่ไหว ถึงตอนนั้นพ่อค่อยให้คนมาติดต่อซื้อที่นี่”

“แล้วในความคิดของแก แกคิดว่าผู้หญิงที่เป็นเจ้าของที่นี่มีวิสัยทัศน์ในการบริหารงานดีหรือเปล่า”

“ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะพ่อ ผมไม่เคยคุยกับเธอ แต่ถ้ามองภาพรวม ไม่มีประสบการณ์ด้านบริหารมาก่อน และต้องทำงานภายใต้แรงกดดันต่างๆ ในระยะเวลาเพียงปีเดียว ผมว่าเธอก็ไม่ได้แย่นะครับ”

“แล้วแกว่าเธอจะยอมขายโรงแรมให้เราไหม”

“ถ้าเธอไม่หมดหนทางจริงๆ ผมว่าเธอไม่ขายหรอกครับ”

“งั้นแกก็ทำให้เธอหมดหนทางซะสิ อย่าลืมนะว่าพ่อส่งแกไปทำงาน ไม่ได้ให้ไปนอนอาบแดดเฉยๆ เพราะถ้าแกลืมสาเหตุที่แกอยู่ที่นั่น ฉันก็ลืมว่าแกขออะไรฉันไว้”

“ครับ” เคลย์ตันพูดจบก็ตัดสายทิ้งไป เขาหวนคิดถึงเรื่องที่ได้ยินจิรัชยาคุยกับจิรกิตติ์เมื่อเช้า จะด้วยความบังเอิญหรือจะเป็นเพราะโชคช่วย ที่เขาตัดสินใจไปเดินเล่นที่สวนด้านหลังรีสอร์ท เขารู้สึกว่าเขาไม่ควรได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคุยกันเลยสักนิด เขารู้สึกผิดที่ไปต่อว่าจิรกิตติ์ด้วยประโยคที่ไม่ทันคิด เขาแค่อยากทดสอบการควบคุมอารมณ์ของพนักงานที่นี่ แต่เรื่องราวในอดีตของจิรัชยาและจิรกิตติ์ก็ทำให้เขาแอบคิดว่า เขาไม่ควรทำแบบนี้ บางทีเขาอาจจะบอกให้พ่อเขาเปลี่ยนใจ ที่จะซื้อโรงแรมนี้มาเป็นธุรกิจใหม่และหันไปลงทุนกับธุรกิจอื่นๆ เพื่อช่วยเหลือทั้งคู่ แต่เมื่อคิดอีกที เขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำไปทำไม หน้าที่ที่เขาได้รับมอบหมาย คือใช้หน้าตาที่แสนตะวันตกและทำเป็นสื่อสารภาษาไทยไม่ได้ มาใช้ในการเก็บรายละเอียดต่างๆ และที่สำคัญ ถ้าเขาทำให้พ่อภูมิใจกับงาน เขาจะได้มีโอกาสได้ทำบางอย่างที่เป็นการพิสูจน์ตัวเองว่าเขาเป็นเคลย์ตันคนใหม่ ไม่ใช่คนที่เคยทำให้พ่อผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าแล้วเขาก็ตัดสินใจจะทำในสิ่งที่พ่อต้องการต่อไป และแผนของเขาตอนนี้ คือต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายที่มารับจิรัชยาไปข้างนอกคือใคร

“สวัสดีครับคุณเคลย์ตัน” เสียงพนักงานทักทายเขาเมื่อเดินสวนกัน แม้จะพูดภาษาอังกฤษไม่คล่อง แต่เคลย์ตันก็เข้าใจ

“สวัสดีครับ”

“ทานอาหารเที่ยงหรือยังครับ”

“เรียบร้อยแล้วครับ ว่าจะไปแจ้งเรื่องไปดำน้ำสักหน่อย อุตส่าห์ได้ของฟรีมา” เขาแกล้งขำ เหมือนว่าเขาได้มาเพราะความโชคดี

“แจ้งกับพนักงานที่ล็อบบี้ได้เลยนะครับ”

“ขอบคุณครับ” เคลย์ตันพยักหน้ารับและเดินไปที่ล็อบบี้ เพื่อที่จะติดต่อแจ้งเกาะที่เขาอยากไปดำน้ำ และก็เป็นโชคดีของเขาอีกแล้ว ที่กะเวลาได้ดีจริงๆ จิรัชยาและผู้ชายที่เขาสนใจยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

“สวัสดีค่ะคุณเคลย์ตัน มีอะไรให้เรารับใช้หรือเปล่าคะ” จิรัชยาหยุดคุยกับวุฒิชัย และเดินมาต้อนรับเขาอย่างยิ้มแย้ม

“ผมจะมาขอใช้สิทธิ์ดำน้ำฟรีน่ะครับ”

“อ๋อ ยินดีค่ะ คุณอยากไปที่ไหนคะ” เธอถามเขาอย่างกะตือรือร้น เพราะสำหรับเธอ การที่เขายินดีรับความชดเชยที่เธอมอบให้ นั่นแปลว่าเขาไม่ถือโทษโกรธเคืองน้องชายของเธอแล้ว

“ผมอยากไปเกาะห้องครับ อ่านมาว่าเหมาะกับการพักผ่อน”

“ใช่ค่ะ ทัวร์เกาะห้อง เป็นทัวร์เดียวที่ไม่ได้จอดเรือกลางทะเลให้ดำน้ำตื้น หลักๆ จะเป็นการพักผ่อนที่ชายหาดเกาะห้องซะมากกว่า เดินทางจากท่าเรือไม่นานด้วยค่ะ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าช่วงนี้ยังมีแมงกะพรุนหรือเปล่า เพราะอาทิตย์ก่อน มีแมงกะพรุนที่ชายหาด สักครู่นะคะ เดี๋ยวตรวจสอบให้ค่ะ ไม่อยากให้คุณอดเล่นน้ำและได้รับอันตราย” เธอยิ้มบอกเขาและหันไปถามวุฒิชัย ที่ยืนฟังอยู่ห่างๆ

“พี่วุฒิคะ ที่เกาะห้องยังมีแมงกะพรุนอยู่หรือเปล่าคะ” เธอถามในฐานะที่เขาเป็นเจ้าของบริษัททัวร์ดำน้ำ และคงไม่มีใครรู้รายละเอียดดีไปกว่าเขาแล้ว

“ยังมีอยู่ครับ แต่ไม่มากแล้ว ถ้าเค้าจะไปก็ไปได้ แต่ถ้าลงเล่นน้ำก็ต้องระวังสักหน่อย มันลอยไปลอยมาของมันไปเรื่อยๆ อาจจะลอยมาโดนตัวก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องดูที่ชายหาดอีกที คนเรือกับไกด์จะตรวจสอบให้ว่าลงเล่นน้ำได้หรือเปล่า” วุฒิชัยตอบตามตรง และแอบมองชายหนุ่มต่างชาติด้วยความไม่ถูกชะตา

“ขอบคุณค่ะ”

.

.

“ที่เกาะยังมีแมงกะพรุนอยู่นะคะคุณเคลย์ตัน ฉันก็ให้คำตอบไม่ได้ว่าลงเล่นน้ำได้หรือเปล่า ต้องไปถึงเกาะก่อนค่ะ”

“ผมเข้าใจครับ ถ้าคุณมีเกาะอื่นแนะนำ ผมก็ไม่เสี่ยงไปให้เจ็บตัวหรอกครับ” เคลย์ตันพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

“เจนแนะนำเป็นเกาะรอกค่ะ เพิ่งเปิดเกาะหลังปิดช่วงหน้ามรสุม เดินทางจากท่าเรือสองชั่วโมง แต่รับรองได้เลยค่ะว่าถ้าไปถึงแล้วจะลืมเรื่องการเดินทางไปเลย เพราะที่นั่นสวยมากๆ น้ำใสสุดๆ เลยค่ะ น้ำลึกเป็นสิบเมตรยังมองเห็นทรายเลยนะคะ ตามโปรแกรมทัวร์จะอยู่ที่นั่นครึ่งวัน และมีจุดให้ดำน้ำอีกหนึ่งจุด...”

“แล้วถ้าผมอยากอยู่ที่เกาะทั้งวันเลยได้ไหมครับ ที่เกาะก็มีที่ให้ดำน้ำตื้นใช่ไหม” เขาทำเป็นอ่านรายละเอียดในโปรแกรมทัวร์ ทั้งๆ ที่จำได้แล้ว

“ได้ค่ะ”

“แล้วแบบนี้ผมจะตั้งไปกับลูกทัวร์คนอื่นๆ หรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ สำหรับคุณ เจนจะให้คุณไปเรือส่วนตัวเลยค่ะ เป็นสปีดโบ๊ทลำเล็ก คุณจะได้รับความเป็นส่วนตัวและได้รับการดูแลเป็นอย่างดีค่ะ จะมีรถมารับที่โรงแรมตอนเจ็ดโมงครึ่ง คุณอยากกลับตอนไหนก็ได้ค่ะ ขอแค่ถึงท่าเรือก่อนพระอาทิตย์ตกดินก็พอ”

“ตกลงครับ งั้นพรุ่งนี้ผมจะไปเกาะรอก”

“ยินดีค่ะ เดี๋ยวเจนจัดการทุกอย่างให้เองนะคะ พรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่ง คุณแค่มารอที่ล็อบบี้ จะมาทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารก่อนก็ได้ หรือจะให้เราจัดสำหรับทานบนเรือก็ได้ค่ะ”

“งั้นผมขอแบบทานบนเรือแล้วกัน ไม่อยากตื่นเช้ามาก”

“ได้ค่ะ เจนรบกวนคุณเลือกเมนูอาหารเช้าไว้เลยได้ไหมคะ”

“ได้ครับ”

“ขอบคุณค่ะ เจนไปหยิบเมนูมาให้เลือกนะคะ” เธอพูดจบก็วิ่งไปในห้องอาหารและกลับมาพร้อมกับเมนูอาหารมากมายให้เขาเลือกสรร

“เลือกตามสบายเลยนะคะ”

“ครับ” เคลย์ตันรับมันมาถือไว้ และเปิดไปเปิดมา ทำเป็นคิดไม่ออกว่าจะกินอะไรดี แต่ความจริงแล้ว เขากำลังยืนฟังจิรัชยาและวุฒิชัยคุยกันอยู่

.

.

“คนนี้น่ะเหรอที่มีเรื่องกับเจมส์”

.

.

....................................................................................................................................


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ"

Anya.


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha