มาเฟียร้อนรัก

โดย: รมย์ธีรา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : หนีเสือปะจระเข้ รึเปล่า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อะไรว่ะ ชวนมาแท้ๆ แล้วก็ไป แล้วเอายังไงดีล่ะเรา” ทำเอารามิลมึนงง แต่ก็สองจิตสองใจที่จะอยู่ต่อ

“ยังไม่อยากกลับเลย วิวกำลังสวย”

จนแล้วสุดท้ายชายหนุ่มก็ตัดสินใจ คืนนี้เขาฉายเดี่ยวเที่ยวคนเดียวก็แล้วกัน

หลังจากที่วางสายโทรศัพท์ นเรนหันกลับมามีสมาธิในการขับรถมากกว่าเดิม เขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเข้าตามตรอกตามซอย จนลับสายตากลุ่มชายชุดทำ ก็ทำเอาหญิงสาวโล่งอกขึ้นมาทันที ขณะผู้ติดตามกลับยืนมองด้วยความผิดหวัง แต่ก็จดจำเลขทะเบียนรถเอาไว้ได้อย่างขึ้นใจ

“น่าจะพ้นแล้ว” นเรนกล่าวเมื่อมองผ่านทางกระจกหลัง ไม่เห็นมีรถที่น่าแปลกใจติดตามตนเองมา ก็ลอบถอนหายใจให้กับเหตุการณ์ระทึก

“ไม่หรอก ยังไม่พ้นเท่าไร” หญิงสาวส่ายหน้าราวกับรู้จักคนเหล่านี้เป็นอย่างดี หล่อนหันไปมองด้านหลังรถด้วยสายตายังไม่วางใจ

“เหรอ แล้วจะไปไหนดีล่ะ” ชายหนุ่มหยั่งถาม ตอนนี้เขาขับรถแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง

“ไม่รู้สิ” หญิงสาวหันกลับมานั่งท่าทางระแวดระวัง ไม่ทันได้คิดถึงหนทางต่อไปที่จะไปต่อ ตอนนั้นคิดแต่ว่าจะต้องหลบหนีออกมาให้ได้

“ผมนเรน หรือเรนนะ” จังหวะเหมาะชายหนุ่มรีบแนะนำตัวเอง หวังจะ

ได้รู้จักหญิงสาวข้างกายที่น่าตาสะสวย คมเข้มออกไปทางลูกครึ่งซะด้วยซ้ำไป

“ฉันแอนนาเบล วิป เรียก แอนก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับพร้อมยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มใจดีที่ช่วยเหลือ เพิ่งสังเกตหน้าตาของเขาว่าเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าเอาการ

“ดูคุณไม่เหมือนเด็กบ้านนอกที่ถูกหลอกมาขายตัวเลย” นเรนเองก็ลอบสังเกตดูหญิงสาว จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ ก็ดูดีมีราคาแต่อาจจะตัดสินไม่ได้

เพราะหล่อนคงจะถูกจับให้แต่งตัวสวยๆเนื้อผ้าดีๆเพื่อเรียกแขก แต่หน้าตาของเธอและผิวพรรณดูเนียนละเอียดเกินกว่าสาวบ้านนอกทั่วไป เพราะถ้าไม่อย่างนั้นคงขัดๆถูๆ ชุบตัวกันหลายทีกว่าจะได้ผิวพรรณออกมาในลักษณะผ่องใสขนาดนี้

“คือ... ฉันเป็นสาวเหนือ พ่อเป็นฝรั่งแต่ทิ้งแม่กลับต่างประเทศ แม่ยากจนเลยต้องขายแอนให้มาเฟีย” แอนกล่าวแนะนำตัวราวกับท่องจำมาเป็นอย่างดี

“เหรอ แล้วนี่จะเอายังไงต่อ ให้ไปส่งที่ท่ารถกลับบ้านไหม” ชายหนุ่มไม่สงสัย เพียงแต่ตอนนี้อยากรู้จุดหมายปลายทางที่หล่อนอยากจะไป

“ไม่ๆๆๆ” แอนนาเบลส่ายหน้าท่าทางร้อนร้น เมื่อชายหนุ่มหวังดีจะพา

เธอกลับไปถึงบ้านเกิดเมืองนอน

“ไม่อยากกลับเหรอ” ชายหนุ่มย้อนถามด้วยความแปลกใจ เท่าที่คิดเอาเอง ผู้หญิงที่ถูกขายมาแบบนี้น่าจะอยากกลับไปซบตักมารดาไม่ใช่เหรอ

“ฉันไม่มีเงิน” หญิงสาวตอบพลางทำหน้าเจื่อนๆ เหมือนน่าสงสาร

“เอาของผมไปก่อนก็ได้นะ” นเรนมีน้ำใจอีกครั้ง หยิบยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้อย่างหวังดี

หญิงสาวทำหน้าตาลังเลใจ มือเหมือนจะเอื้อมไปรับอย่างเสียไม่ได้ แต่แล้วก็พลันนึกขึ้นได้

“ไม่เป็นไร พวกมาเฟียต้องรู้ว่าแอนอยากจะกลับบ้าน ต้องไปตามที่บ้านแน่ๆ”

“เออก็จริง ถ้ากลับไปก็ต้องถูกพาตัวมาอีก” นเรนเองก็เพิ่งนึกออก เก็บเงินของตัวเองไว้ในกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิมแล้วทำหน้าหนักใจแทน

“ใช่ๆๆๆ” หญิงสาวลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

“งั้นไปไหนดีล่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยถามต่ออย่างเห็นใจ ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้จะแนะนำหรือช่วยเหลืออะไรเธอได้อีก

“หาที่นอนก่อนได้ไหม แอนเหนื่อย หิว แล้วก็เพลีย” แอนหันมาร้องขอ

ท่าทางอ่อนเพลีย มือข้างหนึ่งจับที่หน้าท้องของตัวเองที่ตอนนี้กำลังร้องโครกคราก

ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง เขาจะพาหล่อนไปไหนต่อดี ตอนนี้ชักเริ่มจะหวั่นๆ ใจ หล่อนหลอกให้เขาหลงเชื่อหรือเปล่าว่ากำลังเดือดร้อน แล้วขณะที่ชายหนุ่มกำลังคิดไม่ตก เส้นทางที่ขับผ่านก็พบเจอแต่โรงแรมเท่านั้น ทำให้ชายหนุ่มที่

กำลังหวั่นใจหันไปเสนอความเห็น

“จะว่าอะไรไหมถ้าเข้าไปนอนที่...” ใจหนึ่งเขาไม่อยากจะพาหล่อนไปที่บ้าน กลับหญิงสาวที่น่าสงสารจะเปลี่ยนไปเป็นโจรสาวแทน

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวรีบตอบรับอย่างเต็มใจ ไม่ได้หวาดหวั่นหรือมองชายหนุ่มในแง่ร้ายเลยสักนิดเดียว ว่าเขาจะหลอกพาตนเองเข้าโรงแรม

คำตอบของหญิงสาวที่พร้อมใจจะเข้าโรงแรมกับเขาอย่างง่ายดาย ทำเอาใจลึกๆของคนอย่างนเรนคาดหวังบางอย่าง

“งั้นเดี๋ยวแวะปั้มก่อนแล้วกัน หาซื้ออะไรกิน กับยา”

“ยา?” แอนนาเบลย้อนถามอย่างข้องใจ

“คุณต้องทายาแล้วล่ะ” ชายหนุ่มชั่งสังเกต และด้วยเพราะร่างกายของเธอ

ผิวเนียนทำให้อดไม่ได้ที่เขาจะลอบมองปล่อยๆ ขาเรียวขาวอวบอิ่มที่มีรอยช้ำผุดขึ้นมาทำให้ขัดสายตา

“อ่อ จริงด้วย” หญิงสาวก้มหน้ามองแขนขาของตัวเอง ก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มกล่าว ความรู้สึกปวดระบมเริ่มก่อตัวขึ้นมาทันที

 

ไม่นานรถคันสวยของชายหนุ่มก็ขับเข้ามาเทียบจอดในปั้ม เขาเดิน

ตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อยอดนิยม เดินเข้าไปท่าทางเหมือนกำลังคิดหนักกับเมนูอาหารที่จะหาให้หล่อนทาน จนสุดท้ายก็ซื้ออาหารมาหลายอย่าง และเมื่อมาถึงเคาเตอร์เขาก็หยิบยาหม่องมาหนึ่งกระปุก

สายตาของเพลย์บอยอย่างเขามองดูกล่องสีเหลี่ยมขนาดเล็กที่มีสีสันน่าดึงดูดใจ ไม่รู้คืนนี้จะได้ใช้บริการมันหรือเปล่า เรนหันไปมองรถของตัวเองที่มีหญิงสาวนั่งอยู่อย่างลังเลใจ จะซื้อเตรียมพร้อมไว้หรือจะไม่ซื้อ เพราะอาจจะดูไม่ดี แต่สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมาสองกล่อง

เอาน่าเผื่อไวก่อน ไม่เสียหาย ชายหนุ่มบอกกับตัวเอง

แต่ดูท่าทางภายในใจของเขากำลังคึกคัก เหมือนคาดหวังอยู่เกินแปดสิบ

เปอร์เซ็นต์ ว่าจะต้องได้ครอบครองเธอเป็นการตอบแทนความช่วยเหลือของตน เพราะโดยทั่วไป ผู้หญิงที่มาในลักษณะนี้ ยอมขึ้นรถ ยอมเข้าโรงแรมด้วยอย่างไม่ลังเล ก็แสดงว่าใจของพวกหล่อนพร้อมที่จะมอบกายให้อย่างแน่นอน

เมื่อได้ของที่ต้องการ นเรนก็หยิบของสำคัญเอาใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง เก็บความลับเอาไว้ก่อน เดี๋ยวไก่จะตื่นแล้วจะเสียแผนหมด เขาเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อปรับหน้าตาให้ดูน่าเชื่อถือเหมือนเก่า ทั้งที่ในใจแทบจะรอเข้าโรงแรมไม่ไหวแล้ว

แล้วเขาก็ขับพาหญิงสาวไปยังโรงแรมใกล้ๆ ด้วยใจที่เต้นแรงเหมือนปลาน้อยที่กำลังจะได้น้ำ ขณะที่หญิงสาวไม่ได้คิดการไกลขนาดชายหนุ่ม หล่อนกลับมองเขาอย่างเทิดทูลและซาบซึ้งสำหรับการช่วยเหลือ แถมยังหยิบยื่นอาหารยาและเงินให้อีกตะหาก

หลังจากที่ชายหนุ่มเช็คอินเข้าไปในโรงแรม ห้องพักที่ไม่หรูหราเท่าไรนัก แต่ก็ทันสมัยและใหม่พอสมควร ทั้งสองเข้าไปในห้องท่าทางเหนื่อยอ่อนโดยเฉพาะหญิงสาว ชายหนุ่มวางข้าวของที่ซื้อมาลงที่โต๊ะหน้าทีวี แล้วชายตามองดูเธอที่ตอนนี้กำลังสำรวจตัวเอง

“อาบน้ำก่อนหรือจะกินก่อน” นเรนเอ่ยถามทันที อารมณ์ของเขาตอนนี้คิดล่วงหน้าไปไกล ยิ่งได้เห็นร่างบางหมุนซ้ายหมุนขวาให้ดูก็ยิ่งใจเต้นระทึก

“แอนขออาบน้ำก่อนแล้วกัน จะได้สบายตัว” หญิงสาวตอบอย่างไม่คิดอะไร เดินเข้าไปในห้องน้ำชำระร่างกายที่หมักหมม

แอนนาเบลมองดูเนื้อตัวตนเองที่ตอนนี้รอยช้ำมีมากกว่าตอนแรก จริง

อย่างที่เขาว่าเธอวิ่งหนีมาหัวซุกหัวซุนจนไม่ดูตัวเอง ไหนจะไปชนเข้ากับรถของเรนอีก ก็ทำเอาตอนนี้แขนข้างขวาเธอเริ่มร้าวระบมขึ้นมา หล่อนอาบน้ำเสร็จก็จำใจใส่เสื้อผ้าชุดเก่าเพราะไม่มีจะเปลี่ยน

ขณะที่อีกคนที่นั่งรอดูทีวีก็กำลังจินตนาการไปไกล ว่าหญิงสาวจะเดินออกมาในสภาพไหน นุ่งผ้าขนหนูหมิ่นเหม่หรือว่าเสื้อคลุม หรือว่าไม่สวมอะไรเลย เพราะคงตั้งใจอยู่แล้วถึงภารกิจคืนนี้ แล้วตัวของเขาล่ะ จะสวมบทชายหนุ่มแสนดีต่อ หรือจะแปลงร่างเป็นพยัคฆ์ร้ายพร้อมสู้ศึกดี

แต่แล้วความคิดเสือร้ายของเขาก็ตกไป เมื่อร่างบางเดินออกมาในเสื้อผ้าชุดเก่า หล่อนไม่ได้เตรียมพร้อมดังที่ใจของชายหนุ่มคิดเอาไว้ ทำเอาเสือหิวต้องเก็บซ่อนลายเอาไว้ก่อน

ใจเย็นๆ หล่อนคงไม่เคยชิน ไม่เปิดเผยตัวเองให้น่าเกลียด เดี๋ยวคุ้นเคยสักพักเถอะ เขาคิดอย่างปลอบใจตัวเอง

“แอนอยากทานอะไรดี ผมอุ่นมาให้แล้ว” ชายหนุ่มเก็บซ่อนความคิดเอาไว้ในใจ เผยคราบชายหนุ่มผู้แสนดีพร้อมกุรีกุจอแกะกล่องอาหารจากร้านสะดวกซื้อให้หล่อนเลือก

“อะไรก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบเดินเข้ามาหยิบยาหม่องที่เขาซื้อให้ แล้วพยายามทาตามเนื้อตัวด้วยความยากลำบาก เพราะบางส่วนมันก็เอื้อมไม่ถึง

“ผมช่วยนะครับ” ชายหนุ่มเห็นท่าทางทุรักทุเลก็รีบเสนอตัว เดินเข้ามาหยิบยาหม่องในมือหล่อน แล้วค่อยๆ บรรจงทาอย่างเบามือ เหมือนกลัวเธอจะเจ็บ

ขณะที่คนถูกทายาก็ทำหน้านิ่วกับรอยช้ำที่เขาทาผิวให้ เพราะเขาหวังดีมีการนวดๆ คลึงๆ ให้คลายความระบมที่อยู่ด้านใน ชายหนุ่มมองดูหญิงสาวที่ตอนนี้เหมือนกำลังข่มใจฝืนความเจ็บ ก็หาเรื่องคุยให้สนิมสนมและเบี่ยงเบนความเจ็บปวด

“แอนอายุเท่าไร” เขามองดูเนื้อตัวเธอแล้วก็กลืนน้ำลายลงคอ

“ยี่สิบหกค่ะ” หญิงสาวพาซื่อตอบ แล้วยิ้มหวานให้กับผู้ถาม

“งั้นผมคงต้องเป็นพี่สินะ แก่กว่าตั้งเจ็บปี”

“เหรอคะ งั้นแอนก็ต้องเรียกพี่ว่าพี่เรน” เสียงหวานกล่าวชายตามองชายหนุ่มแววตาชื่นชม

“งั้นพี่เรียกแอนว่าน้องแอนนะครับ” ชายหนุ่มใจเต้นระทึก

ตอนนี้แหล่ะเป็นจังหวะที่น้องแอนของไอ้นเรน จะต้องหันมามองแววตา

ซึ้งๆ แล้วสายตาก็จะก่อให้เกิดประจุไฟฟ้า ที่จะทำให้เขาและเธอได้ขับเคลื่อนความร้อนแรงได้ในลำดับต่อไป เขาคิดอย่างคาดหวัง

“ขอบคุณมากนะคะ น่าจะทาได้ทั่วแล้ว เราไปทานอะไรกันเถอะค่ะ พี่เรนคงจะหิวแย่เลย” แต่แล้วก็ไม่เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิด หญิงสาวกลับปลีตัวออกห่างราวกับเป็นเรื่องปกติ เดินไปดูอาหารที่ชายหนุ่มแกะเตรียมไว้ซึ่งตอนนี้เริ่มจะเย็นหมด

“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับอย่างเสียดาย

เอาน่านเรน น้องเขาคงหิว อยากเติมพลังก่อนจะใช้แรงหนักๆ เขาคิดอย่างเข้าข้างตัวเอง

หลังจากที่ทั้งสองจัดการอาหารจนอิ่ม หญิงสาวก็ทำการเก็บกล่องอาหารใส่ขยะ ขณะที่ชายหนุ่มนั่งดื่มน้ำมองท่าทางลังเลใจ ตอนนี้เขาจะเอายังไงต่อดี เปิดเผยเจตนาเลยดีไหม หรือยังจะสวมร่างพี่ชายที่แสนดีกับเธอไปก่อนเพื่อดูลาดราว

“เดี๋ยวน้องแอนนอนที่เตียงเลยนะ พี่จะนอนบนพื้นเอง” แล้วเมื่อหญิงสาวหันกลับมาชายหนุ่มก็ตัดสินใจสวมคราบสุภาพบุรุษต่อ

“จะดีเหรอคะ...” แอนนาเบลมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกเกรงใจ เตียงที่มีอยู่ในห้องก็เป็นเตียงสำหรับนอนสองคน ซึ่งจะให้นอนกับเขา เขาอาจจะนอนไม่อยากร่วมเตียงกับเธอ

“นอนบนเตียงเดียวกันพี่กลัวจะไม่เหมาะ แอนเองก็เพิ่งเจอเรื่องร้ายมา พี่ไม่อยากเหมือนคนพวกนั้น” เรนกล่าวอย่างเป็นคนดี

“แอนนอนที่พื้นเองดีกว่า แอนเกรงใจ ค่าห้องพี่ก็จ่าย ค่าอาหาร ค่ายา” หญิงสาวเสนอตัวเองอย่างเจียมตัว เดินไปหยิบหมอนหนึ่งใบมาถือเอาไว้

“ไม่เป็นไรครับ พี่เป็นผู้ชาย นอนยังไงก็ได้” นเรนเดินเข้าไปเอาหมอนที่หล่อนถือกลับมาถือเอง ยังคงทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีอยู่ แถมยังจัดแจงท่าทางการนอนของตัวเองให้เธอสบายใจ

“พี่เรนดีกับแอนจังเลย ทั้งที่เราเพิ่งเคยเจอกัน” แอนนาเบลมองดูแล้วยิ้ม

ด้วยแววตาซาบซึ้งใจ ไม่คิดว่าผู้ชายแสนดีแบบนี้จะยังมีอยู่ในโลก ช่วยเหลือหล่อนโดยไม่หวังผลอะไรสักนิดเดียว

“น้องแอนนอนเถอะครับ” ชายหนุ่มกล่าว ทั้งที่ตรงกันข้ามกับในใจของตัวเองอย่างสิ้นเชิง

นี่ตกลงเธอจะให้เขานอนที่พื้น ไม่มีอะไรกันจริงๆ งั้นเหรอ พลาดแล้วไอ้เรน เขาคิดอย่างเสียดาย

“พี่เรนเอาผ้าห่มไปปูนอนนะ” หญิงสาวรีบหยิบผ้าห่มให้ชายหนุ่ม จัดแจงปูให้ที่พื้นทดสอบความนุ่มและความสบายให้เสร็จ

“เดี๋ยวน้องแอนหนาว” ชายหนุ่มมออย่างจำใจ ถึงตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าหล่อนไม่ได้คิดจะทำอะไร

แต่ก็ไม่แน่หรอก ดึกๆ หนาวๆ ต้องกระโดดลงมานอนด้วย ถึงตอนนั้น...เสร็จโจร เขาคาดหวังต่อ

“ไม่เป็นไรค่ะ แอนห่มผ้าขนหนูก็ได้” หญิงสาวเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนที่หล่อนใช้หลังอาบน้ำเมื่อครู่มาวางไว้ที่เตียง

“แต่มันชื้นอยู่นะ” ชายหนุ่มเดินมาจับผ้าขนหนูผืนนั้น

“ไม่เท่าไรค่ะ”

“งั้นใช้อีกผืนที่ไม่เปียกสิ” นเรนกล่าวอย่างเสนอแนะ พร้อมเดินไปหยิบ

ผืนที่ยังไม่ได้ใช้ให้หล่อนแทน

“แล้วพี่เรนไม่อาบน้ำเหรอคะ” หญิงสาวย้อนถามอย่างไม่แน่ใจ

“เป็นผู้ชายง่ายๆ ยังไงก็ได้ ผืนเล็กก็ยังมีนี่” เขาทำทีเป็นออกตัว

“งั้นก็ได้ค่ะ” แอนนาเบลยิ้มหวานให้กับความแสนดีของชายหนุ่ม

“ครับ” เมื่อทั้งสองตกลงกันได้ นเรนก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาอาบน้ำเสียหน่อย เผื่อว่าคืนนี้จะได้ออกศึก

และเมื่ออาบน้ำเสร็จ พอออกมาจากห้องน้ำสิ่งที่เขาเห็นคือร่างบางนอนขนกายอยู่บนที่นอน คลุมตัวด้วยผ้าขนหนูผืนสีขาว ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว หล่อนท่าทางน่าสงสารเพราะไม่ได้มีความอุ่นสักเท่าไร ชายหนุ่มใจอ่อนอดไม่ได้ที่จะหยิบผ้าห่มที่หล่อนปูนอนให้ขึ้นมาตั้งใจจะคลุมตัวเธอ

“เฮ้ย... ถ้าห่มให้ น้องเขาก็ไม่ลงมากอดเราสิ แล้วแบบนี้จะได้น้องเขาเหรอ” ใจหนึ่งของเขาคิดอย่างคาดหวังในตัวของหญิงสาว

“แต่น้องเขาเจอเรื่องร้ายๆ มา เขาคงไม่พร้อมจะมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้าอย่างเราหรอก” อีกใจหนึ่งก็คิดอย่างขัดแย้ง

“เราอุตส่าห์ทำตัวเป็นคนดีมาแล้วตั้งครึ่งค่อนคืน ทำดีอีกหล่อนสิว่ะ ถือ

ซะว่าทำบุญให้น้องๆบ้าง” จนสุดท้ายก็คิดตก เอาผ้าห่มมาคลุมร่างของหญิงสาวเอาไว้อย่างเสียดาย แล้วล้มตัวลงนอนบนหมอนสีขาว ท่ามกลางอาการที่เย็นจัด

ของแอร์

“ทำดีกับเขาก็เป็น” ชายหนุ่มคิดอย่างพอใจกับตัวเอง แล้วก็หลับไปในที่สุด

 

กลางดึกของคืนที่แสนทรหดของแอนนาเบล ท่ามกลางความมืดมิดภายในตรอกที่น่ากลัว หล่อนจำได้ว่าหลบหนีมาพ้น แล้วแต่ทำไมกลับมายืนอยู่ที่เดิม สิ่งหนีจนเหนื่อยก็ยังไม่ถึงทางออก มือของชายชุดดำก็เอื้อมเข้ามาใกล้ทุกที เธอจะทำยังไงดีใครก็ได้ช่วยด้วย

แต่ทว่าหล่อนไม่มีเสียงร้องออกมา ลำคอแห้งตีบไร้เสียงจะเอื้อนเอ่ย แล้วเงาของใครบางคนก็ปรากฏ หล่อนพยายามเอื้อมมือไขว้คว้าให้เขาช่วย จนกระทั่งเมื่อสองขาสะดุดล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ได้ว่าตัวเองเหมือนหล่นจากที่สูง

ถูกแล้วหล่อนตกเตียง มันคือความฝัน แต่ก็ทำเอาหายใจหอบหนัก มอง

ซ้ายมองขวาพบว่าตัวเองอยู่ภายในโรงแรมแห่งหนึ่งกับ... ผู้ชายแสนดีที่ตอนนี้อยู่ที่ไหนนะ หญิงสาวลุกขึ้นจากพื้นเดินไปดูชายหนุ่มที่นอนขดกายอยู่ที่เตียงนอน

อีกด้าน

ผ้าห่มผ้าใหญ่ที่ตอนแรกหล่อนปูเอาไว้ให้เขานอน ตอนนี้กลับคืนขึ้นมาให้หล่อนห่ม ส่วนตัวเขาก็นอนอยู่ที่พื้นเย็นๆ กับหมอนหนึ่งใบ

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้แสนดีแบบนี้นะ หญิงสาวคิดแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ดูสิคนไม่เคยรู้จักกันเลย เขากลับแสนดีขนาดนี้ น่าอิจฉาผู้หญิงที่ได้ครอบครองหัวใจของผู้ชายคนนี้เสียจริง หล่อนคงจะมีความสุขมาก แอนนาเบลคิดไปไกล

โดยไม่ต้องคิดอะไรมา เชื่อมั่นในความดีภายในของชายหนุ่ม หญิงสาวห่มผ้าให้พร้อมสอดกายเข้าแนบชิด ทำเอาคนนอนอยู่สะดุ้งเล็กน้อยลอบยิ้มในใจ เอาแล้วไง ได้เวลาแล้ว ที่เสือเรนจะได้ออกโรง ชายหนุ่มยังไม่เลิกความคิดเร้าร้อน

“อื้อออ... น้องแอน" ชายหนุ่มทำเป็นละเมือเรียกหาหล่อนพลิกกายเข้ากอดกาย เหมือนพร้อมใจจะปกป้องหญิงสาว

“พี่เรนดีกับแอนมากๆ ขอบคุณมากเลยนะคะ อยู่ด้วยกันแบบนี้ยังไม่คิด

จะล่วงเกินแอนเลย พี่เป็นผู้ชายที่ดีจริงๆเลย” ร่างบางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

มือบางเอื้อมไปกอดชายหนุ่มท่าทางของหล่อนประหม่าเล็กน้อย

แต่ทว่าคำพูดซาบซึ้งของเธอก็ทำเอาเขาทำเธอไม่ลง หล่อนดูเทิดทูลและซาบซึ้งใจเขา แล้วเขาจะทำลายความเชื่อมั่นของเธอไปอย่างนั้นเหรอ นเรนคิดอย่างลังเลใจ

 จนสุดท้ายเสือหิวอย่างนเรนก็ทำร่างบางในอ้อมกอดไม่ลง เมื่อนึกย้อนไปในยามที่ได้พบเจอหล่อน แล้วเขาจะทับทามเธอให้ต้องชอกช้ำอีกได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นก็จากกลายเป็นหล่อนหนีเสือมาปะจระเข้ แล้วแบบนี้ความเชื่อมั่นที่หล่อนมีก็จะหายไปในพริบตา

“เอาน่า คืนเดียว เป็นคนดีสักหน่อยไม่เสียหายอะไรหรอก” เขาบอกกับตัวเองใจใน แล้วก็กระชับกอดร่างบางเอาไว้แนบแน่นจนกระทั่งหลับไปในที่สุด

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มที่หลับอย่างไม่เป็นสุข ต้องคอยตื่นอยู่ตลอดเพราะเมื่อความนุ่มหยุ่นของร่างอวบอิ่มแนบชิด และเวลาที่หล่อนขยับตัวมันก็ทำให้เขารู้สึกวาบหวิวไปด้วย ทำให้เขาต้องตื่นระหว่างคืนตลอด แล้วก็ข่มใจหลับไปทุกครั้ง

นเรนลืมตาขึ้นมามองแสงแดดยามสายที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา แขนข้างที่หญิงสาวนอนอิงแอบอยู่เริ่มชาไปครึ่ง ก็ทำเอาชายหนุ่มต้องค่อยๆ ขยับตัวออกห่าง ร่างบางยังคงหลับสบายดูท่าจะหลับลึก เพราะขนาดเขาอุ้มหล่อนขึ้นไปนอนบนที่นอน หญิงสาวก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำไป

พี่ไปหาซื้ออะไรมาให้ทานครับ ข้อความที่ชายหนุ่มเขียนทิ้งเอาไว้ให้บนโต๊ะกระจก ด้วยกระดาษแผ่นเล็กๆ หลังจากที่เขาล้างหน้าล้างตาเสร็จ จะหนีไปเลยก็ทำไม่ลง จนสุดท้ายก็ออกไปหาอะไรมาให้เธอกินฆ่าเวลา

นเรนขับรถกลับไปที่บ้านของตัวเองก่อน ก็ในเมื่อโรงแรมที่เขาพาหล่อนเข้า อยู่ไม่ห่างจากตัวบ้านเขาสักนิด แต่ที่ไม่พาเข้าบ้านก็เพราะยังไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกันดี ตอนนี้เขากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำให้สบายตัว หยิบเสื้อของน้องสาวมาหนึ่งชุดเผื่อไว้ให้หล่อนเปลี่ยนสักหน่อย

 

ขณะเดียวกัน แอนนาเบลลืมตาขึ้นมาในเช้าวันใหม่ พบตัวเองอยู่บนที่นอนนุ่มนิ่ม แต่ไร้ชายหนุ่มที่แสนดีอย่างเคียงข้าง หล่อนลุกขึ้นจากเตียงนอนสะบัดใบหน้าขับไล่ความมึนงง แล้วมองดูรอบๆ ห้อง เขาอาจจะอาบน้ำอยู่ แต่ก็

ไร้เสียงน้ำภายในห้องน้ำ

“หายไปไหนของเขานะ” หญิงสาวบ่นกับตัวเอง แล้วกวาดสายตามองจนกระทั่งเห็นข้อความที่ชายหนุ่มทิ้งเอาไว้ แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้กับความใจดีของเขาที่ไม่คิดหนีหาย หญิงสาวเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ นั่งรอชายหนุ่มอยู่ในห้องต่อไป

แล้วเมื่อชายหนุ่มเดินออกมาจากบ้านจะเข้าไปดูที่ตลาดนัดยามเช้า ก็ปรากฏว่าอยู่ๆ ร่างกายของตัวเองก็ถูกกระแทรกอย่างแรงจากด้านหลัง ทำเอาชายหนุ่มหน้าทิ่มเสียหลักลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น ของในมือกระเด็นกระจายไปไกล   นเรนพยายามชันกายขึ้นมามองผู้ที่ทำร้ายตน

“ผู้หญิงอยู่ไหน บอกมา” เสียงของชายชุดดำกล่าวอย่างวางอำนาจ เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อนเรนขึ้นมาสายตาดุดัน

“อะไรของพวกแกว่ะ” นเรนทำเป็นย้อนถาม ตอนแรกก็มึนงงกับ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เมื่อถูกถามหญิงสาวเขาก็เข้าใจทันที แต่ก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“ผู้หญิงที่แกช่วยเอาไว้อยู่ที่ไหน” ชายชุดดำอีกคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับใส่หมัดเข้าไปที่หน้าท้องของนเรนอย่างเต็มแรง

“ไม่รู้” ทำเอาคนถูกต่อยท้องกระแทกเสียงออกมาด้วยความจุก เขายังคงยืนกรานคำเดิม จะไม่บอกที่อยู่หญิงสาวให้พวกมันรู้

“บอกมานะ อย่ามาทำโง่หน่อยเลย ผู้หญิงที่ขึ้นรถแกไป แกพาไปไว้ไหน” ชายชุดดำถามต่อ พร้อมใส่หมัดเข้าไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มอีกที นเรนขยับตัวหลบแล้วจับมือของชายชุดดำที่ตรึงตัวเองเอาไว้ออกพร้อมปล่อยหมัดสวนไปหนึ่งครั้ง

แต่แล้วด้วยเพราะชายชุดดำมีพวกมากกว่า หลังจากที่ตนสวนไปได้หนึ่งหมัด ก็ถูกล็อคตัวเองไว้จากชายชุดดำอีกคนจากด้านหลัง แล้วคนที่ถูกหมัดของเรนสวนไปก็เดินปาดเลือดเข้ามาใส่หมัดที่หน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างหมายจะเอาคืน

“บอกมาผู้หญิงอยู่ไหน”

“ผู้หญิงคนนั้น ขอลงกลางทาง แถวถนนพระรามเก้า ไม่รู้ไปไหนต่อ”

ชายหนุ่มรีบโกหกทันที ก่อนที่พวกชายชุดดำจะซ้อมเขามากไปกว่านี้

“หาเรื่องใส่ตัวนะมึง พูดแต่ที่แรกก็จบแล้ว” ชายชุดดำปล่อยคอเสื้อของชายหนุ่ม ผลักลงที่พื้นอย่างไม่ใยดี

“โอ้ยยย...” ชายหนุ่มหน้านิ่วมือกุมท้องอย่างปวดร้าว นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นนักหนา เขาถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทำไมต้องอยากพาเธอคนนั้นกลับไปมากขนาดนี้ด้วย

“เฮ้ย...ทำอะไรน่ะ” แล้วก่อนที่เหล่าชายชุดดำจะทำร้ายนเรนส่งท้ายก่อนจาก ก็มีเสียงของใครบางคนที่มาเห็นเหตุการณ์ดังขึ้น

ตำรวจ ตำรวจ

กลุ่มชายชุดดำมองหน้ากันแล้วรีบจากไป ทิ้งชายหนุ่มที่บาดเจ็บเข้าคลานสี่ขาเป็นสุนัขบาดเจ็บอยู่กลางถนนหน้าบ้านของตัวเอง

“พี่เรน พี่เรนเป็นยังไงบ้าง” มีน คือเจ้าของเสียงที่ตะโกนก้องเพื่อช่วยเหลือพี่ชาย เขามาหาเรนยามเช้าเพื่อที่จะถามไถ่เรื่องที่ทิ้งตนไว้เมื่อคืน ซึ่งก็เป็นจังหวะพอดีกับที่พี่ชายกำลังถูกรุมทำร้าย มีนเข้าประคองพี่ชายให้ลุกขึ้นยืนแล้วพาเข้าไปนั่งพักในบ้านของนเรน

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมพี่ถึงถูกพวกมันรุมซ้อมแบบนี้” รามิลกล่าว

ด้วยความเป็นห่วง ลืมเจตนาการมาในในทันที

“พี่ก็ไม่รู้ว่ะ” ชายหนุ่มกลบเกลื่อน ทั้งที่ใจจริงแล้วเขารู้อยู่เต็มอก ตอนนี้

เริ่มเป็นกังวลกับหญิงสาวที่ถูกทิ้งเอาไว้ในโรงแรมเพียงลำพัก

“หรือว่าพวกลูกหนีของพี่” มีนตั้งข้อสันนิษฐาน เพราะรู้อาชีพด้านมืดของนเรนเป็นอย่างดี เปลือกนอกของเขาเป็นนักธุรกิจร้านอาหาร เจ้าของบริษัทก่อสร้างหุ้นกับเพื่อนๆ แต่ยังมีเบื้องหลังที่เจาเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ ขายหวยใต้ดิน และเปิดโต๊ะบอลเล็กๆ

“บ้า ลูกหนี้พี่ยังไม่โหดขนาดนั้น แล้วพี่ก็ยังไม่เคยทวงเงินใครด้วยวิธีแบบนี้เลย” ชายหนุ่มกล่าวไปไอไปด้วยความจุกหน้าอก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ชายเฉื่อยในกลุ่มต้องมาเจอกับหญิงสาวที่เป้นต้นเหตุให้เขาต้องเดือดร้อนมากมาย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นถูกหลอกไปทั้งตัวและหัวใจ เขาจะเอาคืนเธอได้อย่างไรติดตามเรื่องราวได้ในมาเฟียร้อนรัก"

รมย์ธีรา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha