มาเฟียร้อนรัก

โดย: รมย์ธีรา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ค่าตอบแทน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากที่นเรนและแอนนาเบลได้รับการช่วยเหลือเรื่องรถมาจากวีเพื่อนสนิท ทั้งสองก็ขับมุ่งหน้าออกจากเมืองใหญ่ รถกระบะสี่ประตูขับเคลื่อนสี่ล้อของวีถูกเรนขับออกไปด้วยความรวดเร็ว หญิงสาวนั่งมองภายในรถอย่างสนใจและตื่นเต้นกับการผจญภัยครั้งใหม่

“เพื่อนพี่เรนใจดีจังเลยนะคะ” แอนนาเบลกล่าวที่ตนเองได้มาเจอแต่คนดีๆ

“อื้อ วีมันมีรถหลายคัน ยังไงมันก็ไม่เดือดร้อนหรอก”

“แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อดีคะ” หญิงสาวหันไปมองหน้าคนขับรถ ไม่รู้ตอนนี้ในใจของชายหนุ่มคิดจะพาตนไปที่ไหน ชีวิตของเธอตอนนี้ฝากเอาไว้กับ

เขาเพียงผู้เดียว

“แอนอยากไปหาแม่ไหม พี่จะพาไปนะ เราแอบไปไม่นานแล้วก็กลับก็ได้ พวกมาเฟียก็คงตามไม่เจอแล้ว” เรนเสนอแนะอย่างคิดถึงจิตใจหญิงสาว

“ไม่ค่ะ แอนไม่อยากไป” แอนนาเบลตอบอย่างไม่ฉุดคิด ใจเต้นตึกตักหากเขาพาตนไปจริงหล่อนจะแก้ตัวว่าอย่างไรต่อ

“ทำไมล่ะ” นเรนย้อนถามทันทีด้วยความแปลกใจ ทั้งที่ถูกพรากตัวมาจากมารดาตอนนี้น่าจะคิดถึงจับจิต แต่กลับปฏิเสธความหวังดีของเขาอย่างไม่ยั้งคิด

“แอน...ไม่มีแม่หรอก แอนไม่มีใครเลย ป๊าทิ้งไปแม่ก็ตายตั้งแต่ตอนคลอด” ร่างงามอึกอักในลำคอ พูดจากวกไปวนมาผิดไปจากทีแรก

“ก็ไหนตอนแรกบอก...” จนชายหนุ่มแปลกใจ หันไปมองหน้าเธอพลางสลับกับขับรถไปพลาง

“เขาเป็นคนที่เลี้ยงแอนมาเหมือนแม่คนหนึ่งเท่านั้นเอง ที่จริงเป็นแค่น้าสาว” หญิงสาวพูดไม่ค่อยเต็มปากเต็มคำ ไม่กล้าสบสายตากับชายหนุ่ม แต่ก็ตีหน้าเศร้าน้ำเสียงน่าสงสารให้เขาเห็นใจ

“อ่อ รักเหมือนแม่” ชายหนุ่มก็พยักหน้าอย่างไม่ติดใจอะไร

“ค่ะ เรียกแม่จนติดปาก” แอนนาเบลพยักหน้ายิ้มเจื่อนๆ ความรู้สึกผิดแล่นวูบขึ้นมาในอก มองดูชายหนุ่มที่แสนดีด้วยความลำบากใจ

“แล้วไม่อยากไปหาเหรอ” เขาเสนอแนะอีกครั้ง เพราะถึงจะไม่ใช่แม่แต่ก็รักและดูแลกันมา ตอนนี้อาจจะคิดถึงแต่ไม่กล้าบอก

“ถ้าเป็นพี่เรน พี่เรนจะอยากไปหาคนที่ขายตัวเองให้มาเฟียไหมล่ะคะ” แอนทำหน้าหมองหม่นเหมือนเจ็บปวดกับสิ่งที่ถูกกระทำ

“ก็จริง” นเรนพยักหน้าอีกครั้งอย่างเข้าใจหัวอก เธอคงทั้งรักทั้งเจ็บปวดที่ต้องถูกคนที่รักและบูชาทอดทิ้งขายให้กับคนอื่นราวกับสิ่งของ

“แล้วเราจะไปไหนกันดีล่ะ” ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเรื่องพูดไม่อยากให้หญิงสาวต้องหมองใจ พร้อมเอื้อมมือไปบีบเบาๆอย่างให้กำลังใจหญิงสาว

“ทะเลได้ไหมคะ แอนอยากไปทะเล” แอนนาเบลเสียงระรื่นขึ้นมาทันที หันไปมองชายหนุ่มเหมือนเด็กน้อยร้องขออ้อนผู้ใหญ่ให้พาเที่ยว

“ได้ครับ พี่จะพาไป” ชายหนุ่มตอบรับอย่างใจดี แบบนี้ก็เข้าแผนสร้างบรรยากาศความหวานเปิดทางให้กามเทพหนุ่มอย่างเขาเข้าหาเธอ

ขณะเดียวกัน ชายสูงวัยเชื้อสายลูกครึ่งฝรั่งเศสนั่งสูบบุหรี่หน้าเคร่งอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่ เขาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งไปด้วยไม่สักราคาแพง สูทที่สวมใส่ก็เป็นของยี่ห้อดัง นัยน์ตาของเขาลึกล้ำจ้องมองลูกน้องที่สั่งงานไปแต่ทำพลาดกลับมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“พวกมึงมันไม่มีปัญญา กะอีกแค่ผู้หญิงคนเดียวจับตัวกลับมาไม่ได้”  ชายสูงวัยกล่าวอย่างหัวเสีย ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้าไปตบหน้าทำโทษลูกน้องที่ทำงานพลาดกลับมา

“ก็ไอ้หนุ่มนั่นมันบอกว่าปล่อยเธอไว้ที่ถนนพระรามเก้า” เสียงของชายหนุ่มที่ถูกตบหน้าชาไปครึ่งซีกตอบอย่างหวาดๆ

“แล้วพวกมึงก็เชื่อมันใช่ไหม” ชายสูงวัยย้อนถาม สายตาของเขาดุดันมากกว่าเดิมราวกับของรักของหวงถูกแย้งชิงไป

“ขะ.. ครับ” เสียงตอบรับสั่นหนักกว่าเดิม ก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึกผิดและหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป เพราะชายสูงวัยตรงหน้าเป็นเจ้านายใหญ่ เป็นมาเฟียที่เข้ามาทำธุรกิจคลับ เลาช์ในประเทศไทยนานพอตัว  และมีอิทธิพลมากพอสมควร

“โง่จริงๆ ถูกมันหลอกเข้าให้แล้ว เงินทองแอนก็ไม่มี จะไปไหนได้ ก็ต้องหลอกล่อผู้ชายให้ดูแลบ้างแหล่ะ” ชายสูงวัยกล่าวอย่างให้ลูกน้องได้รู้จักคิด

“งั้นเดี๋ยวผมไปจัดการไอ้ผู้ชายคนนั้น เอาความจริงออกมา” ลูกน้องรีบเสนอความคิดเห็น

“มันคงอยู่บ้านให้พวกมันตามไปรุมกระทืบหรอกนะ” แต่ชายสูงวัยที่ฉลาดกว่าพูดดักทางด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างมากประสบการณ์

“เดี๋ยวพวกผมสืบข้อมูลของมันออกมาตามจีพีเอสเลยครับนาย” ลูกน้องอีกคนรีบเสนอหนทางใหม่ที่ทันสมัยกว่า และพวกตนก็ใช้วิธีนี้ในการติดตามรถของนเรนในตอนแรกอีกด้วย

“เออ หัดฉลาดกันซะบ้าง เร็วๆ ซะด้วย” ชายสูงวัยหันไปมองลูกน้องสายตาคาดโทษ แล้วขับไล่ให้รีบออกไปดำเนินการพาตัวหญิงสาวกลับมาทันที

“ครับนาย” เหล่าลูกน้องรับคำอย่างเจียมตัว แล้วรีบพากันไปทำงานตามที่ได้รับมอมหมายทันที

“แล้วจำเอาไว้นะ รอบนี้ไม่ได้ตัวแอนนาเบลกลับมาพวกแกเดือนร้อนแน่” ชายสูงวัยไม่ลืมที่จะคาดโทษ

ทางด้านของผู้ที่ถูกติดตาม ชายหนุ่มขับรถพาหญิงสาวมาถึงหัวหิน สถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ห่างจากตัวเมือง ประชากรหนาแน่นคงยากกับการที่จะตามหาตัวสักหน่อย แล้วอีกอย่างก็เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การสร้างบรรยากาศโรแมนติกสำหรับเขาและเธอ

“หัวหินเหรอคะ แอนไม่ได้มาตั้งนานแล้ว” หญิงสาวกล่าวอย่างตื่นเต้น เมื่อได้เห็นความเปลี่ยนไปของสถานที่ในความทรงจำ

“ดีใจเหรอ แล้วตอนนั้นมากับใคร” ชายหนุ่มมองดูแววตาของเธอที่กำลังตื่นเต้นท่าทางมีความสุขจริงๆ จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอย่างหาเรื่องคุย

“ป๊าค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความลืมตัว

“ป๊า?” คนฟังแปลกใจรีบย้อนถามทันที

“ป้าค่ะ” แอนนนาเบลเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ก็รีบพูดใหม่ให้ชัดกว่าเดิม

“อ่อ...” ชายหนุ่มไม่เอ๊ะใจ ขับรถเลี้ยงเข้าโรงแรมที่ตนเองเคยมาพัก เป็นโรงแรมที่มีสระว่ายน้ำแถมยังอยู่ชายหาด และยังอยู่ไม่ห่างกับตลาดโต้รุ่งอีกด้วย นเรนเข้าไปเช็คอินด้วยเพราะไม่มีข้าวของอะไรติดตัวมากันเลยไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูภายในห้องก่อน

“เราไปเดินตลาดหาซื้อของใช้กันก่อนดีไหม” ชายหนุ่มเสนอ ขณะลอบมองดูเสื้อผ้าของหญิงสาวที่ดูท่าทางเธอจะทนในมานานเกินไป

“ดีค่ะ ชุดนี้คับมากแอนอึดอัดแล้วด้วย อยากเปลี่ยนใหม่อาบน้ำให้สบายๆ” หล่อนพูดตามที่เขามองเห็น พร้อมทำท่าทางอึดอัดให้ชายหนุ่มเห็นก็ทำเอาเลือดกำดาวแทบพุ่ง

“ได้เลยครับ” นเรนตอบรับเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปที่ถนนคนเดิน สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของหัวหินทันที

 

ทั้งสองสนุกสนานกับการเดินเที่ยวเล่น ซื้อของกินข้างทาง และข้าวของบางอย่างที่จำเป็น ชายหนุ่มจับจ่ายให้หญิงสาวทุกอย่าง ชุดชั้นในก็ใช้เป็นชุดว่ายน้ำแบบบิกินี่ แถมตอนหล่อนลองทาบให้เขาดู ก็ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว อิจฉาชุดชั้นในตัวนั้น

หญิงสาวใสซื่อไม่คิดอะไรเลยหรือยังไง ไม่ว่าหล่อนจะทำอะไรก็ดูเปิดเผยไม่ปกปิด ลืมคิดไปหรือไงว่าตนเป็นผู้ชายส่วนเธอเป็นผู้หญิง หรือหล่อนจะมองเขาเป็นเพื่อนสาวไม่ได้คิดอะไรแอบแฝง ซึ่งก็ต่างจากความคิดของเขา

อย่างสิ้นเชิง

ชุดชายทะเลถูกแอนนาเบลซื้อไปหลายชุด ส่วนเสื้อผ้าของชายหนุ่มเองก็ซื้อใหม่เหมือนกัน เพราะเขาไม่ได้เอาติดตัวมาด้วย แต่ผู้ชายอย่างเขาก็ง่ายๆ กางเกงตัวเสื้อตัวก็อยู่ได้อย่างสบายๆ ไม่เหมือนผู้หญิงที่มีความละเอียดอ่อนมากกว่าเพราะต้องดูดีหน่อย

“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่เรน รบกวนพี่เรนมากเลย ซื้อข้าวของให้แอนตั้งเยอะแยะ” แอนกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ มองดูถุงเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มซื้อให้ แต่ละชุดน่ารักน่าใส่เล่นน้ำทั้งนั้น ทำเอารู้สึกสนุกสนานแทบจะรอจนถึงเช้าไม่ไหว จะรีบปลุกเขาลงน้ำทะเลแต่วันเลย

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย” ชายหนุ่มยิ้มบางๆ โชคดีที่เสื้อผ้าแต่ละชุดไม่ได้แพงอะไรมากมาย เป็นราคาที่เขาพอจะจ่ายได้อย่างสบายๆ

“ไว้วันข้างหน้าแอนจะตอบแทนพี่เรนคืนแน่ๆ ค่ะ” หญิงสาวกล่าวจากใจจริงๆ หล่อนไม่เคยคิดจะรับของจากชายหนุ่มฟรีๆอย่างแน่นอน สักวันหนึ่งเมื่อถึงเวลาหล่อนจะต้องจ่ายทุกอย่างคืนให้กับเขา

ขณะที่คนฟังเองก็ใจเต้นแรงอย่างคาดหวัง ค่าตอบแทนของความดีของ

เขาที่หล่อนจะมอบให้ จะเร้าใจเขาแค่ไหน หล่อนจะคิดอย่างเขาหรือเปล่านะ แล้วจะเป็นคืนนี้หรือเปล่าที่เขาจะได้รับค่าความดีที่ทำลงไป คิดแล้วก็อยากจะรีบกลับไปห้องพักเร็วๆจังเลย

 

หลังจากที่ทั้งสองสนุกสนานกับการจับจ่ายจนเสร็จ เติมพลังด้วยอาหารเล็กน้อยพร้อมซื้อติดไม้ติดมือกลับเข้ามาในห้องพัก หญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในทันที ด้วยความร้อนเหนียวอึดอัดและตื่นเต้นกับชุดใหม่ที่จะได้ใส่

ขณะที่ชายหนุ่มเองก็นั่งรอค่าตอบแทนของตนเองอยู่ที่ปลายเตียง จิบเบียร์กระป๋องฆ่าเวลาด้วยใจที่รู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ

คืนนี้แล้วสินะ นี่คงกำลังเข้าไปเตรียมร่างกายให้พร้อมที่จะมอบค่าตอบแทนให้กับตนคืน หึๆๆๆ ในที่สุดความใจเย็นของเขาก็เป็นผล ชายหนุ่มคิดอย่างเจ้าเล่ห์

ซ่า....ซ่า....เสียงน้ำฝักบัวในห้องน้ำไหลผ่านร่างบาง พอๆ กับน้ำลายของชายหนุ่มที่กลืนลงคออย่างรอคอยความหวัง จนกระทั่งเสียงน้ำในห้องน้ำถูกปิด ชายหนุ่มแทบจะได้ยินเสียงฝีเท้าของหล่อนที่กำลังเดินผ่านน้ำที่ขังอยู่เล็กน้อยในห้องน้ำ มาในส่วนที่แห้งเพื่อแต่งตัว

ได้ยินเสียงหล่อนเหมือนกำลังสะบัดผ้าเช็ดตัวเพื่อซับน้ำออกจากเรือนร่างก็ทำเอาชายหนุ่มร้อนรุ่มนั่งไม่อยู่สุข เหงื่อแตกเหมือนคนเพิ่งเคยแตกเนื้อหนุ่ม คล้ายเป็นพวกโรคจิตแอบฟังผู้หญิงอาบน้ำว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ก็ว่าได้ แต่จะให้ทำยังไง ในเมื่อเสียงที่ได้ยินมันทำให้คิดจินตนาการไปเอง

เสียงของผืนผ้าที่ถูกรูดขึ้นตามเนื้อตัวของหล่อน

// เปี๊ยะ... เปี๊ยะ... // เป็นเสียงของขอบบิกินี่ที่ถูกเธอดึงให้ตรึงกระชับกับสัดส่วนชวนมอง นเรนผ่อนลมหายใจออกทางปาก ระบายความร้อนที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย ตอนนี้แม้ในห้องจะเปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ แต่เรนกลับเหงื่อซึมออกมาอย่างไม่จะควบคุม

เมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิด ก็ทำเอาชายหนุ่มรีบยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่ม มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบมือถือขึ้นมาเข้าเล่นอินเตอร์เน็ต แถมลืมตัวว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์หลบหนีอยู่เข้าเช็คอินตามเครือข่ายสังคมที่กำลงเป็นที่นิยม ก็เพราะเขาเองไม่ได้จริงจังกับการหลบหนีในครั้งนี้สักเท่าไร

“เป็นยังไงคะ” แอนนาเบลเดินมาตรงหน้าชายหนุ่มอวดโฉมชุดสวยให้เขาได้เห็น หล่อนสวมเสื้อที่สกรีนลายหัวหินเนื้อผ้าบางเบา คอกว้างคว้านลึกจนเห็นเนินอวบอิ่มน่ามองที่ถูกบิกินี่โอบอุ้มเอาไว้อย่างหนักหน่วง กระโปรงผูกชายเลแบบบางเบาพลิ้วไหวยามที่หล่อนสะบัดและหมุนตัวไปมา

“ครับ น่ารักมากๆเลย” ชายหนุ่มละสายตาจากมือถือเงยหน้าขึ้นมาหญิงสาว

แหม...เห็นแล้วอยากจะเป็นบิกินี่ตัวนั้นจังเลย เขาคิดอย่างกระหาย

“ใส่สบายมากๆ เลยล่ะค่ะ” ดูหล่อนพอใจกับชุดใหม่ที่แสนจะวาบหวิวของตัวเอง หมุนตัวไปมาอยู่ตรงหน้ากระจก พลางเดินไปหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าให้กับชายหนุ่มอย่างหวังดี

“พี่เรนไปอาบน้ำก่อนไหม เพลียมาทั้งวันแล้ว ไหนจะขับรถดึกๆอีก”

“ครับเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน” แต่คนคาดหวังกลับเข้าใจไปอีกอย่าง

หล่อนคงอยากให้เขาสะอาดเอี่ยมเตรียมพร้อมรับค่าตอบแทนของเธอ หึ...หึ...หึ...

ชายหนุ่มขัดเนื้อขัดตัวอาบน้ำด้วยความตั้งใจ โดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาว

นอกห้องกำลังทำอะไรอยู่ กว่าชายหนุ่มจะจัดการตัวเองเสร็จ เมื่อเขานุ่งผ้าขนหนูหมิ่นเหม่ออกมา อวดความกำยำของกล้ามเนื้อแผงหน้าอก ตั้งใจว่าเมื่อออกไปอวดโฉมหญิงสาวจะต้องตาค้าง

แต่ทว่า เมื่อร่างสูงเดินไปถึงปลายเตียงสิ่งที่รอคอยตนอยู่กับเป็นร่างบางที่กำลังนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผื่นใหญ่ ท่าทางกำลังหลับสบาย นเรนเดินเดินเข้าไปใกล้ๆ ตอนแรกก็ปลอบใจตัวเองคิดว่าเธอคงจะแกล้งหลับ แต่เมื่อเห็นอกอวบขยับเป็นจังหวะคงที่ก็เป็นอันชัดเจน

“อะไรว่ะหลับไปแล้ว” ชายหนุ่มบ่นพึมพำ นี่เขาอาบน้ำนานขนาดนั้นเลยเหรอ แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง เรนยกมือขึ้นเกาหัวอย่างขัดใจ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาอีกเกือบชั่วโมงในการจัดการตัวเองไม่ให้ค้างคา แล้วก็กลับเข้ามานอนข้างๆ หญิงสาว ท่าทางงอนหน่อยๆ ที่หล่อนไม่ทำตามที่ว่าไว้

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มนอนดึกตื่นสายตามนิสัย ในขณะที่หญิงสาวล่วงหน้านอนก่อนไปเมื่อคืนตื่นก่อน แอบหย่องเข้าไปล้างหน้าล้างตา แล้วออกไปจากห้องพักตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมแอบขโมยมือถือชายหนุ่มออกไปด้วย ด้วย

จุดประสงค์บางอย่าง

หล่อนเดินลงไปชายทะเลด้วยท่าทางร่าเริง ใช้กล้องมือถือของชายหนุ่มถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน เดินลงน้ำไปครึ่งตัวแล้วก็โพสท่าทางกับนางแบบมืออาชีพ  จนนึกเสียดายที่ไม่ยอมปลุกชายหนุ่มมาด้วยกันเพราะกลายเป็นว่าตอนนี้ตนต้องถ่ายภาพเองคนเดียว

ขณะที่หญิงสาวกำลังรื่นเริงอยู่กับการเล่นน้ำเป็นนางระบำ และถ่ายภาพเป็นนางแบบ ชายหนุ่มที่ยังไม่ตื่นก็ถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู

// ปัง ... ปัง ... ปัง // เสียงที่ดังลั่นทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้นมาอย่างไม่งัวเงีย มองซ้ายมองขวาไม่เป็นใครก็เดินไปเปิดประตูอย่างมึนงง

สงสัยแอนไม่ได้เอากุญแจห้องไปมั้ง เขาคิด และเมื่อมือหนาบิดลูกบิดประตูเปิดพร้อมรับหญิงสาว ที่ตนเองก็ไม่เข้าใจว่าหล่อนไปไหนแต่เช้าตรู่

ร่างสูงของชายหนุ่มก็ถูกถีบเข้ามาเต็มแรงจากชายชุดดำกลุ่มเดิมเป็นผูกบุกเข้ามาหาถึงตัว นเรนยังไม่ทันตั้งตัวแต่ก็ล้มทั้งยืนไปกองอยู่ที่ปลายเตียง พยายามลุกขึ้นมาอีกครั้งเพื่อตอบโต้ ร่างสูงของชายชุดดำอีกคนก็เข้ามาล็อคตนเองไว้จากด้านหลัง

“ไอ้โง่ คิดจะมากันหนีทั้งทีเสือกเช็ดอินทำไมว่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” เหล่าผู้บุกรุกเข้ามาในห้องพักของชายหนุ่มด้วยความรวดเร็ว โดยทิ้งชายชุดดำคนหนึ่งเฝ้าไว้หน้าห้อง

“พวกแกตามฉันมาทำไมอีก” นเรนย้อนถามอย่างมึนงง มองหน้าชายสุดดำกลุ่มเดิม แต่มีอีกหลายคนที่มาใหม่เพิ่มจำนวนเยอะขึ้น

“แกพาผู้หญิงหนีมาอยู่นี่ใช่ไหม” ชายชุดดำถามคำถามเดิม พร้อมกระชากคอเสื้อชายหนุ่มอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ

“เปล่านะ กูมาเที่ยวกับแฟนกู ปล่อย...” ชายหนุ่มโกหกกลบเกลื่อน ลอบโล่งใจที่หญิงสาวหายไปจากห้อง ไม่อย่านั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้

“แฟนเหรอ กูเชื่อมึงตายห่าล่ะ มึงพาผู้หญิงมานี่ล่ะสิ” ชายชุดกล่าวพลางดำหัวเราะ

“ผู้หญิงบ้าที่ไหนจะมานอนห้องเดียวกับผู้ชายที่ไม่รู้จักว่ะ พวกมึงก็โง่เนอะ” นเรนแกล้งพูดให้อีกฝ่ายสับสน ทำยิ้มเยาะตอกกลับราวกับอีกฝ่ายโง่อย่างที่พูดจริงๆ

“ก็จริงนะพี่ แอนไม่โง่ที่จะนอนกับใครง่ายๆ นะพี่นะ” แล้วก็ได้ผล ชาย

ชุดดำคนหนึ่งคล้อยตามคำพูดของเรน เดินเข้าไปกระซิบบอกผู้ที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มตามล่า

“แล้วผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน” ชายชุดดำถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่มั่นใจ ยังไงซะหากยังไม่เห็นหน้าตา แฟนสาวของชายหนุ่มตนก็จะไม่ปักใจเชื่ออย่างแน่นอน

“ก็บอกว่าปล่อยไว้แถวพระรามเก้า” นเรนยืนกรานคำตอบเดิม นึกในใจลูกน้องมาเฟียโง่ๆ เรารอดมาได้ครั้งหนึ่งครั้งนี้ก็ต้องรอดได้สิว่ะ

“กูไม่เชื่อมึง” หัวหน้าชายชุดดำส่ายหน้า ในใจชักลังเลแต่ก็ไม่ยอมตกหลุมพรางง่ายๆอย่างแน่นอน

“กูจะพาผู้หญิงคนนั้นไปไหนอีกล่ะ จะพาไปทำไมให้เป็นภาระ เดี๋ยวก็มีปัญหากับแฟน นี่ที่พาแฟนมาก็ไถ่โทษที่คืนนั้นไปช่วยผู้หญิงของพวกแกจนฉันเองต้องเดือดร้อน กูไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวหรอก พวกมึงไม่คิดว่ะ” นเรนใช้วาจาให้หลงทางอีกครั้ง

แต่ก่อนที่ชายชุดดำจะตกลงทำอะไรต่อ เสียงของชายชุดดำที่ถูกทิ้งไว้ให้เฝ้าหน้าประตูห้องพักก็ดังขึ้นอย่างขัดจังหวะ

“พี่ๆ มีคนมา”

เพราะในจังหวะที่กลุ่มชายชุดดำบุกรุกเข้าไปในห้องของนเรน ทางด้านพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรม ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงขึ้นมาตรวจดูตามหน้าที่ เพราะเผื่อว่าชายกลุ่มนี้จะเข้ามาสร้างปัญหาให้กับแขกก็จะได้ช่วยเหลือได้ทัน

“ถอยก่อนพวกเรา” หัวหน้าชายชุดดำที่รู้ข่าวกล่าว เขาไม่ต้องการให้เรื่องถึงตำรวจ หรือไม่ใครเข้ามายุ่งเกี่ยว ไม่งั้นเจ้านายรู้เข้าก็เป็นปัญหาใหญ่ตามมา

“ฝากไว้ก่อน อย่าให้มึงโกหกนะ” ชายชุดดำไม่ลืมคาดโทษก่อนจาก แล้วก็รีบพากันจากไปในทันทีก่อนที่เจ้าหน้าที่ของโรงแรมจะมาถึงตัว

“โอ๊ยยย...บ้าที่สุดเลย” นเรนที่ถูกทิ้งให้นอนกองเลือดอยู่ที่พื้นพยายามทรงกายขึ้นมาอย่างช้าๆ ด้วยความปวดร้าวระบม ทั้งแผลเก่าที่ถูกซ้ำและแผลใหม่ที่เกิดขึ้น

“คุณๆๆ เป็นอะไรรึเปล่าครับ” เจ้าหน้าที่ของโรงแรมส่วนหนึ่งวิ่งตามกลุ่มชายชุดดำไป อีกกลุ่มหนึ่งก็วิ่งเข้ามาดูอาการของชายหนุ่มที่อยู่ในห้องพัก

“ไม่ครับ ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มตอบปฏิเสธ รับผ้าขนหนูที่เจ้าหน้าที่โรง

แรมส่งให้ซับหน้าซับตาซับเลือดที่มุมปากออกพร้อมประคบให้บรรเทาความเจ็บ

“พวกนั้นทำอะไรคุณบ้างเนี่ย” เจ้าหน้าที่ของโรงแรมถามคำถามโง่ๆออกไปอย่างหลุดปาก เพราะมองดูจากสภาพคำตอบง่ายๆ คือถูกซ้อมนั่นเอง

“นิดหน่อย” นเรนตาขวางใส่เล็กน้อย แต่เมื่อกลุ่มคนที่วิ่งตามคนร้ายไปกระหืดกระหอบกลับเข้ามาในห้องพัก ก็ทำให้เรนหันไปสนใจผู้เข้ามาใหม่มากกว่า

“จับตัวได้ไหม” ผู้ที่ดูอาการเรนอยู่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหันไปถามลูกน้องทันที

“ไม่ได้ครับ พวกมันวิ่งขึ้นรถไป” คนตามตอบพลางหายใจหอบหนักด้วยความเหนื่อย

“นี่มันเรื่องอะไร” แล้วคำถามก็หันมาหานเรนผู้ถูกกระทำทันทีอย่างต้องการเหตุผลของเรื่องทั้งหมด

“มีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยครับไม่มีอะไรมาก” ชายหนุ่มตอบปัดอย่างไม่ต้องการให้เรื่องราวใหญ่โต พยายามทำท่าทางเหมือนเจ็บจุกจนพูดไม่ออกเพื่อจะได้ไม่ต้องถูกถามให้มากความ

 

ขณะเดียวกันแอนนาเบลที่เริงร่ากลับมาจากชายหาดด้วยเสื้อผ้าที่เปียกโชก ตั้งใจจะกลับมาปลุกชายหนุ่มไปทานอาหารเข้าแล้วค่อยเป็นเล่นน้ำต่อ ก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นคนอยู่กันเต็มห้อง แล้วแถมชายหนุ่มที่แสนดีของเธอก็อยู่ในสภาพที่ย้ำแย่

“พี่เรน... เกิดอะไรขึ้น ตายแล้ว พวกมัน...” หญิงสาววิ่งเข้ามาหาชายหนุ่ม จับใบหน้าหล่อเหลาของเขาขึ้นมองดูความชอกช้ำที่ตนเองเป็นต้นเหตุ

“ไม่เป็นไรน้องแอน” นเรนกล่าวตัดบทก่อนที่หญิงสาวจะหลุดปากออกมาให้คนอื่นรู้ความจริง

“ให้พวกเราเรียกตำรวจแจ้งความหน่อยไหมครับ” หัวหน้าผู้ดูแลโรงแรมเสนอแนะอย่างไม่วางใจ

“ไม่เป็นไรครับ แค่เรื่องเข้าใจผิด พวกเขามาหาเรื่องผิดคน” ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่เกิดขึ้น

“งั้นพวกผมขอตัวก่อนแล้วกัน” เมื่อเห็นผู้ถูกทำร้ายไม่เอาความ และเรื่องราวก็แค่เข้าใจผิด ทำร้ายผิดตัว เจ้าหน้าที่ก็ไม่อาจจะทำเกินหน้าที่ได้นอกจากปลีกตัวกลับ

“ครับ ขอบคุณมากที่มาดูแล” ชายหนุ่มกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ เพราะหาคนเหล่านี้ไม่เข้ามาหา ตัวเขาเองก็คงถูกซ้อมหนักกว่านี้อย่างแน่นอน

เมื่อได้อยู่กันตามลำพังภายในห้องพัก หญิงสาวก็ประคองชายหนุ่มนั่งลงที่เตียงกว้าง เดินไปเอาขวดน้ำเย็นๆมาประคบหน้าประคบตาให้ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดแทน พลางเอ่ยถาม

“พี่เรน พี่เรนพวกนั้นตามมาได้ยังไง”

“พี่พลาดเอง เผลอเช็คอินตอนมาถึง ตั้งใจให้เพื่อนหายห่วง แต่ดันลืมว่าพวกเราหนีอยู่” เรนพูดไม่เต็มปาก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในครั้งนี้เป็นความผิดของเขาเองทั้งนั้น

“แอนผิดเอง แอนขอโทษนะค่ะ” หญิงสาวกลับมองเป็นความผิดของตัวเองอยู่ น้ำตาคลอมือสั่นขณะประคบหน้าให้กับคนแสนดีที่มีพระคุณ

“ไม่ใช่ความผิดน้องแอนหรอก โชคดีที่น้องแอนไม่อยู่ไม่งั้นพวกมันคงพาตัวน้องแอนไปแล้ว” ชายหนุ่มส่ายหน้าเชยใบหน้างามขึ้นมามองสายตาหวานซึ้ง

“แต่ถ้าแอนอยู่พี่เรนก็อาจจะไม่เจ็บตัวก็ได้” แอนนาเบลกล่าวจับมือชาย

หนุ่มที่ยังไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวเธอเท่าไรนัก

“พี่อาจจะเจ็บใจถ้าต้องเสียน้องแอนไป” ชายหนุ่มวาจาหวานซึ้งใส่ คำถูกของเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะออกมาจากความรู้สึกจริงๆอย่างที่พูดออกไป

“พี่เรน ทำไมถึงดีกับแอนแบบนี้” หญิงสาวตอบรับคำพูดและความรู้สึกดีๆที่ชายหนุ่มมอบให้จากใจ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าการหลบหนีครั้งนี้จะทำให้เธอได้เจอกับคนดีๆอย่างเขา จนตอนนี้หล่อนรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นยากเกินกว่าจะถอนตัวถอนใจ

“ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่แน่ใจ” ชายหนุ่มเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวในสิ่งที่ตนเองรู้สึก ลังเลใจในความรู้สึกที่เกิดขึ้นมา จนต้องเปลี่ยนเรื่องพูด ก่อนที่จะล่วงเลยไปมากเกินไป

“แล้วนี่น้องแอนไปไหนมา”

“แอนไปเล่นน้ำทะเลมาค่ะ” หญิงสาวตอบน้ำเสียงระรื่นขึ้นมาหน่อย พร้อมส่งมือถือที่อยู่ในถุงพลาสติกให้กับเขา ยิ้มให้แบบเด็กน้อยทำผิด

“เหรอ ไม่เห็นชวนเลย” นเรนทำน้ำเสียงน้อยใจ ที่หล่อนไปโดยไม่ชวน เขาเลยอดเห็นหญิงสาวยามแหวว่ายอยู่ในน้ำใส ดูสิขนาดตอนนี้เสื้อผ้าก็แนบ

สัดส่วนชวนมองทำเอาน้ำลายแทบไหล

“เห็นพี่เรนหลับสบายอยู่ ที่จริงถ้าแอนชวนพี่เรนอาจจะไม่ต้องเจ็บตัว” แอนตอบพลางลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเนื้อตัวเตรียมอาบน้ำ

“ไม่หรอก พี่ว่าพวกมันคงไม่หยุดง่ายๆ” ชายหนุ่มกล่าวในหัวเริ่มคิดไปไกล งานนี้ดูเหมือนจะเล่นๆไมได้เสียแล้ว คงต้องหลบจริงจังไปสักระยะ เพราะกลายเป็นตรงเองนั่นแหล่ะเป็นผู้ที่ถูกตามตัวไปด้วย

“แอนว่าอาจพอมีทางทำให้พวกทันหยุด” แอนนาเบลกล่าว บางอย่างในใจตอนนี้ที่ทำให้เธอเริ่มจะถอดใจจะหนีต่อไป

“ยังไง” ชายหนุ่มเสียงใสถามอย่างมีความหวัง

“แอนจะกลับไปกับพวกมัน” ร่างเย้ายวนตอบโดยไม่หันกลับมา

“ไม่ได้นะน้องแอน พวกมันก็จะต้องลงโทษพาน้องแอนไปขายให้กับเสี่ย” นเรนเดินเข้ามาจับแขนบางเอาไว้มั่นสีหน้าเคร่งขึ้นมาทันที

“คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกค่ะพี่เรน ที่จริง...” หญิงสาวส่ายหน้ากับสิ่งที่เขาหวาดกลัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ชายเฉื่อยในกลุ่มต้องมาเจอกับหญิงสาวที่เป้นต้นเหตุให้เขาต้องเดือดร้อนมากมาย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นถูกหลอกไปทั้งตัวและหัวใจ เขาจะเอาคืนเธอได้อย่างไรติดตามเรื่องราวได้ในมาเฟียร้อนรัก"

รมย์ธีรา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha