มายาพิม ลงจนจบแล้วนะคะ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



“พิม เข้าไปออฟเครื่องห้องริมให้พี่ที”

คนสั่งที่เป็นนักกายภาพบำบัดคนหนึ่งบอกแล้วเดินเข้าไปรับคนไข้ใหม่ที่เพิ่งพ้นประตูของแผนกเข้ามา พิมพ์นาราจึงเดินไปหยุดอยู่ที่ประตูหน้าห้องตามสั่ง ก่อนยกมือขึ้นเคาะประตูสามสี่ทีค่อยเปิดออก พบว่าคนไข้ในห้องหลับอยู่ เธอยืนเก้ๆกังๆแล้วจึงพูดขึ้นตามที่ถูกฝึกมา

“ขอโทษนะคะ เครื่องหยุดแล้ว ขออนุญาตปิดเครื่องให้ค่ะ”

เธอบอกเสร็จ เดินเข้าไปที่เครื่องปิดปุ่มเครื่องรักษาชนิดหนึ่งที่เธอยังจำชื่อมันไม่ได้ และแล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อคนที่นอนอยู่คว้าหมับแขนเธอไว้แน่น ผงกหัวขึ้นถาม

“เพิ่งมาใหม่เหรอ หน้าตาสวยนี่เรา ชื่ออะไร”

พิมนาราค่อยๆบิดแขนออกอย่างสุภาพแต่ไม่หลุด ตกใจจนหน้าเริ่มถอดสี เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์ลักษณะนี้มาก่อน จะว่าเป็นคนโลกสวยก็ว่าได้ คิดว่าชายคนนี้อาจแค่อยากคุยด้วยเพียงเท่านั้น แล้วต้องมาจับแขนเธอเอาไว้ทำไมกัน

“พิมค่ะ ขอโทษนะคะ ปล่อยแขนดิฉันเถอะค่ะ”

“เดี๋ยวซี้ คุยกันก่อน”

คนพูดผุดตัวลุกนั่ง แล้วทำท่าจะสาวแขนเรียวบอบบางเข้าไปหา ถ้าไม่มีเสียงเคาะประตูขัดตาทัพเอาไว้เสียก่อน

“มีอะไรกันเหรอครับ”

คนที่เปิดประตูเข้ามาคือพลพล หรือพี่พล ผู้จัดการแผนกนั่นเอง

“ไม่มีอะไร แค่ถามน้องเขาว่ามาใหม่เหรอ ชื่ออะไร แค่นั้นเอง”

“พิม ออกไปดูคนไข้ใหม่ข้างหน้าไป เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“อะไรกัน! ผมยังคุยกับน้องเขาไม่ทันจบ ก็มาให้น้องไปที่อื่น ไม่มีมารยาทกันเลยนะ ทำแบบนี้ผมจะฟ้อง...” ชายคนนั้นแสดงท่าทีวางก้าม ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นทุกที

แต่พี่พลก็ยังคงสั่งเธอ

“พิมออกไปก่อนไป”


พิมนาราหลุดออกจากสถานการณ์ชวนอึดอัดจนได้ด้วยความช่วยเหลือของผู้จัดการแผนก แอบพ่นลมหายใจ คิดไม่ถึงว่าจะเจออะไรทำนองนี้ นี่มันในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ จนหมดเวลาช่วงเช้าจึงถูกไล่ให้ไปพัก เธอเดินเข้า

ห้องพนักงานที่ถูกจัดแยกเอาไว้

พี่วิเปิดประตูตามเข้ามาเช่นกัน พอเห็นว่าเป็นเธอเลยถามขึ้น

“เบรกเที่ยงรึบ่ายน่ะเรา”

พิมนาราตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“เที่ยงค่ะ”

“ห่ออะไรมากินละวันนี้”

“ผัดกระเพราค่ะ พี่วิละคะ”

“พี่โทรสั่งร้านป้าดำเอาไว้แล้ว ข้าวที่ห่อมาน่ะปิดฝาเลย แล้วลงไปกับพี่”

“แต่...พิมมีข้าวมาแล้วนะพี่วิ”

“อันนั้นน่ะเอาไว้กินเย็น วันนี้เราต้องอยู่ถึงสามทุ่มนี่นา ไปเร็วๆ เดี๋ยวมื้อนี้ พี่เลี้ยงเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่วิ พิมเกรงใจ”

“ไปเถอะน่า เป็นเด็กใหม่ต้องเชื่อฟังรุ่นพี่ จำที่พี่พลบอกได้ไหม ไปเร็ว”

ทั้งหมดที่มีพี่วิ พี่เหมียวและพี่จาที่เป็นผู้ช่วยอีกสองคนรวมถึงตัวเธอลงไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน โดยมีพี่วิเป็นเจ้ามือในที่สุด

รอลิฟต์ที่เคลื่อนตัวลงมาจากชั้นบนพอประตูลิฟต์เปิดออก สาวๆที่ยืนคุยกันอย่างสนุกสนานหุบปากเงียบทันทีราวกับมีใครมาถอดปลั๊กออก แล้วพากันยืนขาแข็งตัวแข็งไม่มีใครกล้าเดินเข้าลิฟต์เลยสักคน

พิมนาราที่ยืนหันหลังให้ประตูเลยหันกลับมามอง เมื่อประสานสายตากับคนด้านในพลันตกใจไม่แพ้พวกพี่ๆที่เห็นว่าใครอยู่ในนั้นก่อนหน้านี้แล้ว


ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิร์ตสีฟ้าอ่อน ส่งยิ้มสุภาพแต่น่าเกรงขามมาให้ ก่อนจะทักทายเธอเป็นคนแรก

“สวัสดีพิมนารา”



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha