มายาพิม ลงจนจบแล้วนะคะ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




เสียงอาเจียนโอ้กอ้ากดังแว่วออกมาเป็นระยะๆจากในห้องน้ำ

เจ้าของเสียงอาเจียนเปิดน้ำล้างหน้าก่อนจะเดินโผเผลออกมาจนเห็นสามีที่กลับบ้านไม่กลับบ้านบ้าง ใบหน้าเซียวซีดพลันฉายแววดีใจออกมาให้เห็น ร้องเรียกชื่อชายผู้เป็นสามีอย่างที่ดีใจที่สุด

“โต คุณกลับมาแล้วหรือคะ”

ณภัทรเดินไปหยิบกระเป๋ามาเปิดออกวางแล้วทยอยเก็บของลงใส่ไม่สนใจจะสนทนาใดๆด้วย อรพิมพ์เดินเข้ามาหาอีกฝ่ายหลังจากเห็นแล้วว่าเขากำลังทำอะไร ถามเสียงคาดคั้น ใบหน้าเอาเรื่องทันที

“นั่นคุณจะทำอะไรคะโต”

“ผมจะไปจากที่นี่ พร้อมหย่าเมื่อไร โทรมาละกัน”

อรพิมพ์ส่ายหน้า เข้าไปกอดสามีจากทางด้านหลัง “ไม่นะคะ โตจะทิ้งผิงไปทั้งๆที่ผิงท้อง อย่างนั้นเหรอคะ”

ณภัทรหยุดมือที่กำลังเก็บของ แค่นยิ้ม ก่อนถาม “คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือผิงว่าตัวเองท้อง”

คนที่บอกว่าตนเองท้องพยักหน้าบอกทั้งที่ยังกอดเอวสามีไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยแล้วเขาจะหลุดลอยไปอย่างไรอย่างนั้น “ใช่ค่ะ ผิงท้อง”

“เรามีเซ็กส์กันล่าสุดตอนไหนคุณจำได้หรือเปล่าผิง...แล้วนี่คุณท้องกี่เดือน”

ฝ่ายภรรยาได้ยินคำถามเมื่อครู่ก็ถึงกับตัวชาดิกเป็นแท่นหิน “ผิง…”

“อย่าให้ผมต้องสาวไส้ออกมาให้คนอื่นได้รู้กันเลยอะไรมันเป็นอะไร...ปล่อยผม”

ณภัทรพูดจบ แกะมือขาวเนียนที่กอดเขาแนบแน่นออกอย่างเย็นชา แต่หญิงสาวผู้เป็นภรรยากับออกแรงรัดแน่นกว่าเดิม ส่ายหน้าไปมา บอกเสียงสะอื้น

“ไม่นะคะ...นี่คุณจะทิ้งผิงไปจริงๆเหรอคะโต”

“ตอนเราแต่งงานกัน คุณก็บอกว่าคุณท้อง ผมถึงต้องบากหน้ามาขอขมาผู้ใหญ่ เงินจะแต่งคุณสักบาทผมก็ไม่มี จนพ่อคุณแม่คุณพี่คุณพากันดูถูกผมทั้งบ้าน”

“โตคะ”

“แล้วไหนลูก ไหนท้อง ไม่เห็นจะโผล่ออกมาเลย คุณโกหกผม”

“ผิง...ผิง”

“หยุดโกหกเสียทีเถอะผิง” ณภัทรตวาดว่าแล้วทำท่าจะจากไป

“อย่าไปนะโต ผิงขอโทษ”

“ผมไม่ได้โกรธคุณเรื่องนั้น คุณก็รู้นี่ว่าผมอยากให้คุณไป...” ณภัทรอ้าปากพูดเรื่องที่เคยตกลงกันสองคน แต่อรพิมพ์ส่ายหน้าระรัว ปฏิเสธเสียงดังลั่นห้อง

“ไม่ค่ะ ผิงไม่ไป”

“ถ้าคุณไม่ไป...ผมก็คงใช้ชีวิตอยู่กับคุณไม่ได้อีกแล้วล่ะ”

ณภัทรถอนหายใจ สรุปทิ้งท้าย

“ไหนจะเรื่องที่พ่อแม่รวมทั้งพี่ชายของคุณเองก็อยากให้ผมไปจากที่นี่กันทั้งนั้น ไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะอยู่ต่อไปอีก”

อรพิมพ์ส่ายหน้าพร้อมสะอึกสะอื้น

“ไม่นะคะ โตอย่าไป ผิงไม่ให้โตไป ถ้าคุณไป ผิงจะฆ่านังนั่น” ท้ายประโยคผุดขึ้นมาในหัวอรพิมพ์ชั่ววินาที และเธอก็พูดมันออกมาเลย คิดว่านี่จะช่วยรั้งชายผู้เป็นสามีเอาไว้ได้

ณภัทรแกะแขนเรียวบอบบางออกจนได้ ก่อนหันหน้ามาบอกเสียงเครียด “อย่ายุ่งกับพิม”

“ทำไมคะ คุณรักมัน หลงมันขนาดนั้นเลยหรือไง”

“ผมเตือนคุณแล้วนะว่าอย่ายุ่งกับพิม”

“ถ้าคุณไปผิงจะฆ่ามัน”

“ถ้าอยากลองดีกับผมก็เอาเลยผิง”

ณภัทรทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วจากไปพร้อมกระเป๋าของเขา อรพิมพ์กรีดร้องไล่ตามไปติดๆ

เธอรักณภัทร และไม่มีทางจะปล่อยให้เขาไปหาผู้หญิงคนอื่นแน่นอน ส่วนเรื่องเด็กในท้อง หญิงสาวก้มลงมองหน้าท้องที่ยังแบนราบของตนเองด้วยสายตาเกลียดชัง

แล้วปรี่ไปเอาตุ๊กตาเซรามิคข้างเตียงปาใส่ผนัง หญิงสาวหอบหายใจรุนแรงมองซ้ายขวาแล้วเดินไปหยิบของมาเขวี้ยงทิ้งจนห้องดูเละเทะไปหมดก่อนจะเดินโซเซไปหยิบโทรศัพท์มือถือกดโทรออก พอเชื่อมต่อสัญญาณ เธอกรอกเสียงลงไปทั้งๆที่ยังสะอื้นไห้อยู่

“พี่ภีมคะ โตไปแล้ว โตทิ้งผิงไปหานังเด็กนั่นแล้ว พี่ภีมต้องจัดการมันให้ผิงนะคะ”

“นี่เราร้องไห้เหรอผิง”

“ฮึก...ผิงอยากตาย ฮือๆ ...พี่ภีมคะ ผิงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีโต พี่ภีมพูดสิคะว่าจะจัดการนังเด็กนั่นให้ผิง”

“ก็ได้คนดี...พี่จะจัดการให้ ผิงไปล้างหน้านะ เดี๋ยวพี่โทรบอกเด็กในบ้านให้ไปอยู่เป็นเพื่อน รับปากพี่ได้ไหมว่าผิงจะไม่ทำร้ายตัวเอง” ภีมยั้งคำว่า ‘อีก’ เอาไว้ทัน เพราะไม่อยากต่อความยาวให้น้องต้องคิดมาก

“ค่ะ...ผิงจะไม่ทำร้ายตัวเอง”

“เก่งมาก พี่รักผิงนะ เด็กดีของพี่”

แม้ปากจะเอ่ยวาจาปลอบประโลมปลายสายแต่สายตาของหมอหนุ่มนักธุรกิจกลับจ้องมองอย่างมาดร้ายไปยังหญิงสาวร่างเล็กบางที่กำลังประครองคุณหญิงเพ็ญแขเดินบนทรายไม่วางตา


‘พี่ภีมต้องช่วยผิงนะคะ นังเด็กนั่น มันตอแหลเก่งนัก ขนาดว่าโตไม่เคยนอกลู่นอกทางมาก่อนยังหลงเสน่ห์ของมันได้’


ภีมนึกถึงคำพูดหนึ่งของน้องสาวสุดที่รัก ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เขาต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเสียที ปล่อยไว้ก็มีแต่อรพิมพ์ที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น น้องเขาเจ็บเท่าไร เด็กนั่นต้องเจ็บมากกว่าน้องของเขาพันเท่า




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha