มายาพิม ลงจนจบแล้วนะคะ

โดย: shasha



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป




ตกเย็นวันนั้นคุณหญิงเพ็ญแขสั่งให้เด็กๆจัดเตรียมอาหารที่ริมหาด ท่านยิ้มหัวเราะมากขึ้นและดูมีความสุขกว่าทุกวัน และคืนนี้ก็อยู่ร่วมวงกับเด็กๆจนหลานชายอย่างภีมต้องออกปากเตือน

“สามทุ่มครึ่งแล้วนะครับคุณย่า”

“ย่ายังไม่ง่วงเลยนี่”

“ดึกแล้วนะครับ แล้วเดี๋ยวน้ำค้างลง ได้แอดมิทอีกหรอก คราวนี้จะให้นอนที่วอร์ดไม่ต้องกลับบ้านเลย คอยดูเถอะ” ภีมขู่ส่งท้าย ทำเอาคุณหญิงหน้าง้ำไปเลยทีเดียว

ตอนนี้พยาบาลสองสาวแนนและดิว ได้รับอนุญาตให้ไปสังสรรค์กับคนอื่นๆ แต่มีพิมนาราคอยอยู่ข้างกายคุณหญิงเพ็ญแขแทน หญิงสาวที่เป็นคนนอกอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นย่ากับหลานเริ่มไม่ลงรอยกันด้วยเรื่องเล็กๆ อย่างเรื่องเข้านอน

“ไปนอนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมอ่านหนังสือให้ฟัง”

ภีมบอกเสียงอ่อนอย่างเอาใจในที่สุดเมื่อเห็นสีหน้าคนเป็นย่า

“หลอกย่าอีกแล้วนะพ่อพิมพ์” คุณหญิงเพ็ญแขยิ้ม แล้วเอ่ยขึ้นมาคำหนึ่ง จนพิมนาราอดท้วงไม่ได้

“คุณท่านเรียกใครคะว่า พ่อพิมพ์”

คุณหญิงเพ็ญแขเบือนหน้าไปทางหลานชายสุดรักพร้อมด้วยรอยยิ้ม “ก็คนแถวนี้นี่ไง”

“คุณย่าครับ ไปนอนกันดีกว่า...”

ภีมขัดก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาจัดแจงปลดล็อกล้อรถเข็นออกเดินนำไปก่อน เธอจึงต้องลุกตามไปด้วย ไม่กล้าถามต่อว่าเหตุใดจึงเรียกว่า ‘พ่อพิมพ์’

“บังคับคนแก่บาปนักนะพ่อพิมพ์”

เสียงคุณหญิงเพ็ญแขสัพยอกมาอีกประโยค แต่ภีมไม่ยอมเสียรู้คนเป็นย่า เขาหยุดต่อคำกับท่านแล้วพาเดินไปตามทางเข้าสู่ตัวบ้านในที่สุด แว่วเสียงหัวเราะน้อยๆของคุณหญิงเพ็ญแขอย่างคนอารมณ์ดี

ทั้งสามพากันเข้าไปที่ห้องนอนของคุณหญิงเพ็ญแขแล้วพาท่านส่งเข้านอนก่อนจะปิดไฟและปิดประตูให้

ระหว่างทางเดินกลับห้องของพิมนาราที่เป็นระเบียงมองออกไปเห็นชายหาดเบื้องล่าง ทำให้หญิงสาวต้องหยุดยืนมอง สูดอากาศเข้าปอดลึกและยาว ภีมที่เดินตามมาจึงหยุดตาม มองคนตรงหน้าแน่นิ่งแล้วจึงถาม

“จะลงไปที่หาดอีกหรือเปล่าพิมนารา”

เธอนึกว่าเขาเดินแยกเข้าห้องไปแล้ว เลยประหม่าปนเขินอายพอควรเมื่อภีมยังอยู่ตรงนี้ เธอยิ้มนิดๆ ปฏิเสธเสียงแผ่ว “ไม่แล้วค่ะ พิมง่วงแล้ว ว่าจะเข้านอนเลย”

“งั้นผมเดินไปส่งที่ห้อง”

“มะ...ไม่ ไม่เป็นไรค่ะหมอ”

เธอบอกแล้วหมุนตัวกลับโดยไว แต่ด้วยไม่ทันตั้งตัวจึงสะดุดเข้ากับขาตนเองจนเกือบจะล้มคะมำ ภีมอยู่ไม่ไกลจากเธอจึงคว้าลำตัวอ้อนแอ้นเข้ามาใกล้จนลำตัวเบียดชิด

“ระวังหน่อยสิ ซุ่มซ่ามอยู่เรื่อยเลยหรือไงนะ”

“เขาะ...ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษอะไร ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา...หรือว่าทำ” เสียงทุ้มนุ่มของภีมถามชิดใบหน้าของหญิงสาวที่เริ่มอุ่นจนร้อน

“งะ...งั้น พิมขอตัวเลยนะคะ”

เธอกลั้นใจเงยหน้าบอกเจ้าของร่างสูงที่ยังไม่ปล่อยมือจากเธอ แต่กลับได้รับสัมผัสแผ่วเบาตรงหน้าผากแทน

มันอุ่นซ่านเข้าไปในหัวใจ ก่อนที่ภีมจะลดริมฝีปากแดงหยักได้รูปลงมาประทับปิดที่ริมฝีปากของเธอ พิมนาราตาเบิกโตแล้วค่อยๆปิดลง หัวสมองหญิงสาวขาวโพลนไปในทันที หูอื้ออึง และเหมือนทุกอย่างรอบตัวจะหยุดเคลื่อนไหวไปกับรอยสัมผัสของเขา ชายหนุ่มที่อยู่ในหัวใจของเธอ

นี่หรือคือการจุมพิตระหว่างชายหญิง หญิงสาวเพิ่งรับรู้ในตอนนี้ วันนี้เอง เขาก่อความรู้สึกหวิวไหวด้วยริมฝีปากสวยสีสดจนเธอแทบทานไม่อยู่ มือเกาะต้นแขนที่รู้ในตอนนี้เองว่าแน่นและกำยำขนาดไหน ไม่รับรู้ถึงเวลาว่านานเท่าใดที่เขายอมปลดปล่อยเธอในที่สุด แล้วกระซิบคำพูดอ่อนหวานข้างหู

“ฝันดีนะ...พิมนารา”

พิมนาราเดินกลับเข้าห้องก่อนจะนั่งแปะลงริมเตียง แล้วยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตนเอง ยังคงรู้สึกถึงสัมผัสนั้นอยู่เลย มันซาบซ่านอ่อนหวานหวิวไหวขนาดนี้เชียวหรือ แล้วล้มตัวนอนบนเตียง ดวงตาปิดลงอมยิ้มอยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไปในที่สุด


กลับมาถึงบ้านเมื่อตะวันคล้อยไปมากแล้ว ด้วยรถตู้ที่แวะมาส่งถึงที่หญิงสาวยืนส่งจนรถลับสายตาไปแล้ว จึงหิ้วกระเป๋าและของฝากเข้าบ้านบ้าง

“พี่โต”

เธอทักชายหนุ่มที่นั่งจิบเบียร์คนเดียวใต้ต้นไม้ด้านหน้า พื้นเกลื่อนไปด้วยกระป๋องเบียร์ยี่ห้อเดียวกันน่าจะมากกว่าสิบกระป๋อง ชายหนุ่มเงยหน้าที่ดวงตาแดงกล่ำทักกลับ

“กลับมาแล้วเหรอ สนุกไหม”

“สนุกมากๆเลยค่ะ” ว่าแล้วเดินเข้ามานั่งเคียงข้างชายหนุ่ม

“ทำไมต้องดื่มขนาดนี้ด้วยคะพี่โต”

“พี่เบื่อน่ะพิม พี่อึดอัด...ผิงบอกว่าตัวเองท้องอีกแล้ว”

พิมนาราถอนหายใจ ก่อนแตะหลังมือคนตรงหน้าค่อยเอ่ยปลอบ “พี่ต้องหันหน้าคุยกับคุณผิงแล้วนะคะ อย่าปล่อยให้เป็นแบบนี้”

“พี่กลุ้มใจนะพิม พี่ไม่รู้ว่าควรปรึกษาใครเรื่องนี้ดี”

“พี่โตลืมไปหรือเปล่าคะว่ายังมีพิมอีกคนน่ะ ลืมไปแล้วเหรอ”

ณภัทรฝืนยิ้มมองหน้าหญิงสาวข้างกายก่อนโอบไหล่มาจนชิด สองศรีษะเอนซบกันไปมาอึดใจ แล้วจึงพึมพำบอก

“ขอบใจนะพิม”

ภาพความสนิทสนมถูกเนื้อต้องตัวกันระหว่างพิมนาราและณภัทรถูกบันทึกเป็นภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหวก่อนถูกส่งต่อให้ภีมอีกที

หมอหนุ่มนักธุรกิจวางโทรศัพท์ลงเมื่อเปิดภาพถ่ายและคลิปดูจนหมด กรามบดกันแน่นแล้วพึมพำอย่างเครียดแค้นชายหญิงทั้งสองคนนั่น



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ฝากติดตามด้วยนะคะ"

shasha


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha