มังกรร้อนสวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : อันนินทากาเล


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 3

อันนินทากาเล

 

 

 

 

“จริงหรือคะพี่อัง ที่ว่าไปสัมมนาครั้งนี้ คุณธีกับยัยเหมียวแอบไปกินกันน่ะค่ะ?” น้ำเสียงถามอย่างใคร่รู้ใคร่เห็นเต็มที่

“ไอ้กินกันจริงหรือเปล่านี่ ก็ไม่มีใครฟันธงได้หรอกนะ เพราะว่าไม่ได้ไปเห็นเองกับตา”

“แต่เขาลือกันให้แซ่ดนะคะ เสียดายจริงๆ ที่แป๋มติดงานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ป้าเลยไม่ได้ไปด้วย” คนว่าทำหน้าเสียดมเสียดายที่พลาดเหตุการณ์ซึ่งเป็นทอล์กออฟมอร์นิ่งนี้

“ก็สมควรลือหรอกย่ะ เล่นหายกันไปสองต่อสอง ไม่ยอมมาร่วมกิจกรรมตั้งแต่เย็น กลับมาอีกทีก็เช้าอีกวัน พวกเธอคิดว่ายังไงล่ะ?”

“อ๊าย! คุณธีของแป๋ม เสร็จยัยเหมียวไปแล้วสิคะอย่างนี้”

“หายไปกันทั้งคืน ก็น่าจะฟาดกันไม่เหลือแหละ กลับมามีทำร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นเรียกคะแนนสงสารด้วยนะ”

“ใช่ค่ะพี่อัง แม่นี่มันเจ้ามารยาจริงๆ นะคะ เห็นหน้าสวยๆ ใสๆ ไม่คิดเลยว่าจะร้ายลึก” จุ๊บแจงอีกคนที่เห็นเหตุการณ์ร่วมผสมโรงด้วยอย่างเมามันออกรส

“อีพวกสวยๆ หน้าซื่อๆ ใสๆ นี่แหละ ตัวดีนัก ไม่งั้นเพลงเขาจะร้องเหรอว่า หน้าใสๆ จะไว้ใจได้กา”

“เสียดายของจริงๆ คุณธีออกจะครบเครื่อง ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทำงานก็เก่ง  นิสัยก็ดี๊...ดี ฐานะชาติตระกูลก็สูงส่ง ดันมาเสร็จแม่เลขาหน้าซื่อเสียได้”

“นั่นสิคะ เพิ่งเข้ามาทำงานแท้ๆ เห็นข้างนอกก็ดูเงียบๆ เรียบร้อย ชวนไปเที่ยวกลางคืน ไปปาร์ตี้ก็ไม่ยอมไป ไม่อยากเชื่อเลยนะคะ ว่าจะแอบแรดหลบใน”

“โอ้ย! อีพวกเงียบๆ เรียบร้อยนี่แหละ ตัวดีนักแหละ เห็นหงิมๆ ติ๋มๆ นี่หยิบชิ้นปลามันไปกินมานักต่อนักแล้ว” อังคณาจีบปากจีบคอวิพากวิจารณ์

โดยไม่รู้ว่าคนที่เป็นหัวข้อสนทนาบังเอิญเดินมาได้ยินถึงกับสะอึกไปทีเดียว มั่นใจว่าที่ผ่านมาเธอวางตัวดี ให้เกียรติและเคารพเพื่อนร่วมงานทุกคน ทักทาย ยิ้มแย้มจริงใจกับพวกเขา ไม่รู้เลยว่า ลับหลังพวกเขามีความคิดแบบนี้กับเธอ

“อย่างนี้ ยัยเหมียว ก็ขึ้นแท่นว่าที่สะใภ้ของทีพี เจเนอรัลมอเตอร์แล้วสิคะ...วาสนาดีจัง”

“เดี๊ยว......ยัยแป๋ม เธอก็อย่าเพิ่งพูดไป เรื่องนั้นมันการันตีไม่ได้หรอก ครอบครัวคุณธีน่ะ เขาระดับไหน ไฮโซจะตาย จะเอาใครเข้าไปร่วมวงวานว่านเครือ คงไม่ปล่อยผ่านไปง่ายๆ ไม่สืบประวัติชาติตระกูลหัวนอนปลายเท้าหรอกนะยะ ยิ่งสมัยนี้ เขาดูกันที่เงินต่อเงินกันทั้งนั้น ฉันกลัวว่ายัยเหมียวจะถูกหลอกกินฟรีเสียล่ะมากกว่า”

“โหย...อย่างนี้ก็น่าสงสารยัยเหมียวแย่สิคะ อุตส่าห์เอาตัวเข้าแลก แต่เป็นได้แค่ของเล่นไฮโซ”

“ช่วยไม่ได้ คนมันอยากกระซู่นองอกเองนี่นา”

“อะไรคะพี่อัง กระซู่นองอก”

“ก็ไอ้ที่มันมีสองนอไง แรดมันมีนอเดียว แต่กระซู่มันมีสองนอ ก็ต้องยิ่งแรดดับเบิ้ลไงล่ะยัยซื่อบื้อ?” จุ๊บแจงเฉลยให้คนไม่เข้าใจ

“ว้ายๆ ศัพย์ใหม่เพิ่งเคยได้ยิน กระซู่สองนอ ฮะ...ฮ่ะ...ฮ่า...แล้วไอ้สองนอที่ว่านี่หมายถึง ไอ้นอตั้งๆ ใหญ่ๆ ออฟไซต์ตรงหน้าอก ที่ไม่รู้ของจริงหรือของปลอมนั่นหรือเปล่าคะ? เห็นหล่อนชอบใส่เสื้อเชิร์ตรัดติ้วโชว์นอเป็นแบบนี้นี่เอง”

“ใช่สิยะ จุดขายเลยนะนั่น นมใหญ่ๆ ผู้ชายที่ไหนเห็นก็ตาโตกันทั้งนั้นแหละ ของจริง ของปลอม ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนที่ได้ใช้งานจริง และก็ไม่รู้ว่า ตอนนี้ คุณธีอาจจะตาสว่างแล้วก็ได้”

“แปลว่าแป๋มยังมีลุ้นสิคะ?”

“แหม! หล่อนนี่ก็ไม่ได้ตักน้ำใส่กระโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเลยนะยะ...ไม่ใช่แค่หน้าสวยรวยรูปอย่างเดียวนะจ๊ะถึงจะไปร่วมวงวานกับเขาได้ เงินในบัญชีต้องมีไม่ต่ำกว่าร้อยล้านนั่นแหละถึงจะผ่านด่านแรกเข้าประตูบ้านคุณธีได้นะ”

“งั้นอย่างนี้แป๋มก็หมดสิทธิ์สิคะ ล้านเดียวก็ยังไม่มีกับเขาเลย”

“ก็ขยันทำมาหากินเข้าสิครับ ไม่ใช่เอาเวลางานมาซุบซิบนินทาคนอื่นอยู่อย่างนี้” เสียงทุ้มห้วนดังโพล่งขึ้นมาข้างหลังเธอ

เมยาวดีสะดุ้งโหยง หันขวับไปมอง ก็เห็นเจ้านายหนุ่มยืนหน้าตึงอยู่ข้างหลัง เธอไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ และทันได้ยินประโยคไหนไปบ้าง

สามสาวที่จับกลุ่มเม้าท์มอยนินนทาโผล่หน้าจากฉากกั้นแคนทีน ออกมาดู พอเห็นคนที่อยู่ในหัวข้อสนทนาทั้งสองคนยืนฟังอยู่ก็หน้าซีดหน้าเซียว หน้าหดเหลือสองนิ้วกันถ้วหน้า

เมยาวดีทำหน้าไม่ถูกเช่นกัน เธอเม้มปากแน่น สายตาชัดฉายถึงความไม่พอใจ ที่ถูกพูดถึงอย่างไม่ให้เกียรติเลย

“เหมียวจะมาชงกาแฟให้คุณธี ไม่ได้ตั้งใจจะมาเสียมารยาทแอบฟังใคร” เธอพูดขึ้นมา มองหน้าทั้งสามคนที่หน้าเจื่อนสี

“ผมก็มาตามเลขาที่ไม่ยอมเอากาแฟมาเสิร์ฟให้สักที ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทมาแอบฟังใครเหมือนกัน” ธีรภัทรเกือบจะลอกประโยคของเธอไปทั้งดุ้น

แต่เชื่อเถอะว่า แม้จะพยายามมีอารมณ์ขันขนาดไหนก็ไม่ช่วยให้สถานการณ์ตรงหน้าดีขึ้นสักนิด

“ยัยแป๋ม ยัยจุ๊บแจง เธอสองคนก็ไม่รีบไปทำงานล่ะจ๊ะ มัวชวนพี่คุยอยู่ได้” อังคณา ซึ่งอาวุโสที่สุด เอ็ดอีกสองสาว ที่วัยไล่เลี่ยกันกับเธอ

“อ้าว! พี่อัง ไหงอยู่ๆ มาโบ้ยกันอย่างนี้ล่ะคะ?”

“นี่ก็เกือบเก้าโมงแล้วนะครับ...ยังจะยืนชิมกาแฟกันอีกนานไหม?” ธีรภัทรยกข้อมือคาดสายนาฬิกาขึ้นมาดู แล้วถามเอากับสามสาวที่ส่งสายตาโทษกันไปมา

“ไปค่ะไป ไปเดี๋ยวนี้แล้วค่ะคุณธี” แป๋ม รีบจับมือจุ๊บแจงวิ่งจี๋หายตัวไป ทิ้งให้รุ่นใหญ่เผชิญหน้ากับเจ้านายหนุ่ม

อังคณายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะกระมิดกระเมี้ยนเดินไปจากตรงนั้น ลับหลังทั้งสองคน สาวใหญ่ก็ขมุบขมิบปากบ่นออกมาว่า...

“ซวยแท้ๆ”

ธีรภัทรถอนหายใจพรวดออกมาดังๆ จนเธอได้ยิน เมยาวดีเดินเข้าไปในส่วนของแคนทีนเพื่อชงกาแฟให้เขา

“บอสจะรับขนมด้วยไหมคะ?” เธอชวนเขาคุยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เพราะไม่อยากกวนให้ใจขุ่นมัวขึ้นมาอีก

“มีอะไรบ้างล่ะครับ?”

“คุกกี้เนย คุ้กกี้คอนเฟล็ก และก็คุ้กกี้งาขี้ม่อนค่ะ” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สนุกมาก หวานมาก แซ่บมาก ท้าให้ลองค่ะ ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha