มังกรร้อนสวาท

โดย: พลอยเฟื่อง



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : หยอกเย้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ 4

หยอกเย้า

 

 

 

 

 “โอ้โห...มีแต่แป้ง นม เนย น้ำตาลทั้งนั้น นี่คุณกะจะขุนผมไว้ส่งโรงเชือดตรุษจีนหน้าเหรอครับ?” เขาถามยิ้มๆ

เมยาวดีค้อนพร้อมกับอมยิ้ม ที่ชายหนุ่มไม่ได้ซีเรียสหัวเสียกับการถูกซุบซิบนินทา แต่จะว่าไป เธอเสียหายมากกว่าเสียอีก

“บอสไม่ได้อ้วนเสียหน่อยนะคะ”

“แต่คุณก็สรรหาแต่ของกิน ขนมอ้วนๆ เอามาเสิร์ฟผม ดูสิ นี่พุงโผล่แล้วเนี่ย” คนว่าก้มลงลูบหน้าท้องตัวเอง ที่แค่ป่องขึ้นมานิดๆ ไม่น่าจะถึงกับเรียกว่าลงพุงได้

“ใครกันแน่คะที่ชอบชวนกิน” ว่าไป แต่มือก็หยิบขวดโหล โถน้ำตาลอย่างคล่องแคล่ว

“ไปอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปี กลับมามีอาการเครซี่อาหารไทย กินอะไรก็อร่อยนี่ครับ...อีกอย่าง ได้กินของอร่อยๆ แล้วมันมีความสุข มีแรง มีพลัง หายเหนื่อยเลย”

“งั้นก็ต้องขยันออกกำลังกายด้วยค่ะ นี่งดน้ำตาลมาเป็นกาแฟดำแบบหักดิบได้ ถือว่าบอสเก่งมากๆ เลยนะคะ” เธอเอ่ยชม พร้อมกดน้ำร้อนใส่ถ้วย มวลน้ำเดือดปะทะกับผงกาแฟ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวล

ธีรภัทรอมยิ้ม ยืนมองใบหน้างาม ร่างสะโอดสะองสวย ที่ทำงานอย่างคล่องแคล่วในทุกหน้าที่ เขาชอบที่จะมองเธอ โดยเฉพาะตอนที่เผลอ เมยาวดีมีเสน่ห์มากทีเดียว แต่เจ้าตัวชอบทำเหมือนไม่รู้ตัว

ใบหน้างามหันมายิ้มให้เขา

“บอสกลับไปรอที่ห้องเถอะค่ะ เดี๋ยวเหมียวจะตามเอากาแฟไปเสิร์ฟให้”

“ยืนรอตรงนี้ไม่ได้เหรอ?” เลิกคิ้วถาม

เธอกลอกตามองบน พร้อมพ่นลมหายใจ

“ไปรอที่ห้องดีกว่าค่ะ”

“โอเค” เขารับปากพร้อมกับตะเบ๊ะที่ข้างขมับ ยิ้มพราวอยู่ครู่หนึ่ง แต่หญิงสาวไม่ว่ากระไร ก็ถอนใจพรวด

“ทำไมไม่ชมผมล่ะ?”

“ชมอะไรคะ?” หันไปถามหน้าตาไม่รู้ความ

“ชมว่าผมว่าง่ายน่ารักไงครับ?”

“คำพูดแบบนั้น เขาเอาไว้พูดกับเด็กค่ะ”

“นี่ก็เด็ก” ชี้ที่อกตัวเอง

“เด็กโข่งมากกว่าค่ะ” ตอบไปก็อดขำไม่ได้ มีแต่เธอกับเขานี่กระมังที่ถูกนินทาระยะเผาขน ก็ยังยิ้มหัวกันได้อีก

ธีรภัทรหัวเราะร่วน ก่อนจะบ่นพึมพำพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ

“ไม่รับมุขกันบ้างเลย” แล้วเดินกลับไปที่ห้องทำงาน

เมยาวดีเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเขาส่งมุขอะไรมาให้ เธอหยิบจานรองมาวางถ้วยกาแฟ ก่อนจะนำไปเสิร์ฟให้ที่ห้องทำงาน

ชายหนุ่มกำลังอ่านแฟ้มเอกสารอยู่ เขาคงหยิบไปจากโต๊ะทำงานของเธอ ใบหน้าตี๋ขาวเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเธอวางถ้วยกาแฟลงที่โต๊ะ

“นั่งคุยกันก่อนสิ” เขาชี้เก้าอี้ที่หน้าโต๊ะ คล้ายเชิญ

“มีอะไรหรือคะ?” เธอขยับเก้าอี้ ก่อนจะนั่งลง

“เย็นนี้คุณมีธุระที่ไหนไหม?”

เมยาวดีนิ่งคิดอยู่นิดหนึ่ง ก่อนจะผงกหน้า

“ก็ว่าจะไปเยี่ยมคุณป้าน่ะค่ะ”

“คุณป้าคุณเป็นอะไร?” เขาพอจะทราบมาว่าคุณป้าของเธอป่วย แต่ก็คิดว่าน่าจะหายแล้ว

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่ไปเยี่ยมตามปกติ”

“บ้านป้าคุณอยู่ตั้งไกลไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ไปวันหยุดล่ะ จะได้ไม่ต้องเดินทางกลับมืดๆ ค่ำๆ ดึกดื่น” เอ่ยแนะนำ

“อื้ม...ก็ดีนะคะ แต่วันหยุดนี้ บอสจะไม่ลากเหมียวไปไหนอีกใช่ไหมคะ?”

“ผมมีนัดกับก๊วนกอล์ฟที่เรียนด้วยกันตอนอยู่อเมริกา คุณสนใจจะไปด้วยไหมล่ะ?” กึ่งชักชวนกึ่งทาบทาม

เมยาวดีส่ายหน้าดิก

“ไม่สนใจค่ะ เหมียวเล่นกอล์ฟไม่เป็น”

“ก็ไม่ต้องเล่น ไปเป็นแคดดี้ให้ผม เดี๋ยวจ่ายให้สองแรงเลย” ขยิบตาว่าพร้อมกับเอาเงินเข้ามาหลอกล่อ ก่อนหน้านี้ เวลาที่เขาลากเธอไปทำอะไร เมยาวดีชอบบ่น แล้วเขาก็จะบอกว่า เป็นการจ้างนอกเวลาพิเศษ จากนั้นก็มีจ่ายเงินให้บ้างค่าเสียเวลา แต่เธอก็รับบ้างไม่รับบ้าง เพราะเขาออกค่าอาหารการกิน ไหนจะค่าน้ำมันรถ แถมยังขับรถเองอีก เพราะเธอขับไม่เป็น หญิงสาวถือว่าได้ไปเที่ยวพักผ่อน จึงไม่รับเงินเบี้ยเลี้ยง

ตอนนั้นเธอมีหนี้สี่แสนค้ำคอ อะไรที่พอจะได้เป็นเงินเป็นทองเพิ่ม ทำให้เมยาวดีตาโตหูตั้งได้ทันที

แต่ตอนนี้ เธอไม่ได้ติดหนี้ติดสินอะไรใครแล้ว

“ไม่ดีกว่าค่ะ เงินเดือนๆ ที่ได้ยังใช้ไม่หมดเลย” กระเซ้ากลับไปอารมณ์ดี ธีรภัทรแค่ยักไหล่ผงกหน้า

“งั้นก็ตกลงตามนี้นะ คุณไปเยี่ยมคุณป้าวันเสาร์ เย็นนี้ว่าง” เขาสรุปความมัดมือชกในที เมยาวดีหรี่ตาลง มองคนตรงหน้าอย่างสงสัย

“เย็นนี้ไปฟิตเนสเป็นเพื่อนผมหน่อย เอวกางเกงคับแล้ว เสื้อเชิร์ตไซต์แอลที่ใส่อยู่ก็เริ่มอึดอัด ผมยังไม่อยากขยับเป็นผู้ชายไซต์เอ็กซ์แอล คงต้องหันมาจริงจังกับสุขภาพสักหน่อย”

เมยาวดี ยิ้มที่มุมปาก

“ก็แล้วทำไมไม่ไปคนเดียวล่ะคะ?”

เขาอยู่อเมริกามาตั้งหลายปี คนที่นั่นชินกับการใช้ชีวิต เดินทาง หรือทำอะไรคนเดียว แม้แต่ตัวเขาเอง ธีรภัทรก็เคยเล่าให้ฟัง

“ไม่เอาล่ะ ผมไม่รู้จะไปคุยกับใคร” ตอบไป มือก็เปิดแฟ้มดูไปด้วยเสียพร้อมกัน

“ไปฟิตเนสนี่ไปออกกำลังกายไม่ใช่เหรอคะ ไม่ได้ไปหาเพื่อนคุยสักหน่อย” เอ่ยแย้งขึ้นมา

“เออ...นั่นแหละๆ วันนี้เพิ่งเริ่มวันแรก คุณไปส่งผมก่อนละกันนะ ถือว่าไปให้กำลังใจ” อย่างน้อยการมีหญิงสาวไปให้กำลังใจอยู่ข้างๆ ก็ทำให้เขามีแรงฮึด...และอีกอย่างก็เริ่มคุ้นชินกับการมีเธออยู่ร่วมในหลายๆ กิจกรรมของชีวิต มันทำให้เขาอุ่นใจ ธีรภัทรไม่รู้ว่าเขากลายเป็นคนติดเลขาไปเสียตั้งแต่ตอนไหน

และความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อตัวเมยาวดี แม้เจ้าตัวจะทำเพิกเฉยไม่รับรู้...แต่เขาว่าลึกๆ แล้ว เธอรู้อยู่ แต่มีอะไรหลายอย่างที่ทำให้หญิงสาว ไม่ยอมเปิดใจกับเขาเต็มที่ หากกระนั้น เธอก็ไม่ได้ปิดกั้นเสียทีเดียว

เมื่อธีรภัทรสรุปความจำเป็นที่ต้องลากเธอไปด้วยจนได้ เมยาวดีได้แต่กลอกตาไปมา อย่างไม่รู้จะปฏิเสธยังไง

ความวัวที่กระฉ่อนในแคนทีนยังไม่ทันหาย บอสของเธอก็เตรียมความควายให้พวกปากหอยปากปูได้เมาท์มันกันสนุกปากอีกแล้วสินะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"สนุกมาก หวานมาก แซ่บมาก ท้าให้ลองค่ะ ^^"

พลอยเฟื่อง


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha