มหาเศรษฐีกระหายรัก

โดย: วีนัส ละอองดาว/ยติยา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ภายในรถยนต์คันหรูที่วิ่งไปยังเส้นทางที่จะพาไปถึงจุดหมาย นั่นคือบริษัทบวรวงศ์ ชนาธิปสอดสายตามองออกไปข้างนอกหน้าต่าง จากที่รู้สึกเบื่ออาหารแล้ว ตอนนี้เขาเบื่อทุกสิ่งรอบกาย ทำไมกันนะ หรือเขากำลังจะได้เจออะไรพิเศษอย่างนั้นหรือ ลางสังหรณ์บอกเช่นนั้น

“น้องอยากทำอย่างไหนก็ทำไปเถอะ”

“งั้นน้องซื้อโฆษณาจากสถานี และซื้อที่บนหนังสือพิมพ์จะได้กระจายข่าวให้ทั่วถึง”

“ไม่ต้องทำอะไรเอิกเกริกแบบนั้น เอาลงแค่หนังสือพิมพ์ก็พอ” เขาห้ามเพราะการเลือกกินของเขาจะกลายเป็นปัญหาใหญ่

“ค่ะ” มีนาพยักหน้ารับคำ แล้วติดต่อเพื่อนที่ทำงานหนังสือพิมพ์ให้เขาช่วยหาพื้นที่ว่างให้เธอได้ลงประกาศและทางนั้นตอบตกลง

ในเวลาต่อมาทั้งสองก็เดินทางมาถึง ร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามเดินเข้ามาด้านในบริษัทด้วยความมั่นคง สายตาคมกวาดมองพนักงานที่ยืนก้มทำความเคารพ แม้จะเป็นที่น่าเกรงขามของพนักงาน หากแต่เขากลับรู้สึก เบื่อหน่าย

ชนาธิปเดินเข้ามาในห้องทำงานกว้างใหญ่แต่อ้างว้างตามมาด้วยร่างของลูกน้องคนสนิทที่เป็นทั้งผู้ช่วย ร่างสมบูรณ์แบบไม่ได้เดินไปนั่งบนเก้าอี้สีดำราคาแพงเหมือนเช่นทุกวัน แต่กลับเดินไปทอดสายตามองตึกรามบ้านช่องที่ถูกทำลายและสร้างตึกสูงเสียดฟ้าขึ้นมาแทน

“เจ้านายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

เขาไม่ตอบแต่หมุนกายไปทรุดนั่งบนเก้าอี้ใหญ่ “วันนี้มีอะไรบ้าง”

“เซ็นเอกสารเบิกซื้อวัตถุดิบในการบ่มไวน์ครับ” เอกสารถูกส่งไปให้เจ้านายหนุ่มตรวจสอบก่อนเขาจะหยิบปากกาสีทองด้ามแพงและหนักจรดลายเซ็นลงบนแผ่นกระดาษ

“ฉันขอผลการดำเนินงานช่วงไตรมาสที่ผ่านมาด้วย ขอกาแฟไม่ใส่น้ำตาล”

“ครับ”

อคิราห์ ลูกน้องและผู้ช่วยมือฉมังหมุนกายกลับออกจากห้องเพื่อไปทำงานให้เจ้านาย เขาถูกตระกูลบวรวงศ์รับเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก และก่อนที่พ่อและแม่ของชนาธิปจะเสียพวกท่านได้ฝากให้เขาดูแลเจ้านายหนุ่มให้ดี และเขาสัญญาจะจงรักภักดีกับชนาธิป

เช้าวันรุ่งขึ้นข่าวการรับสมัครแม่ครัวส่วนตัวให้กับซีอีโอหนุ่มหล่อเหลาอย่างชนาธิป บวรวงศ์ ที่สาวๆ ต่างพากันใฝ่ฝันจะได้อยู่ใกล้ก็กระจายไปทั่วเมืองหลวงและต่างจังหวัด หากแต่เงื่อนไขพิเศษที่อยู่ในข้อตกลงนั้นทำเอาสาวๆ อกสั่นสะท้าน

เงื่อนไขพิเศษ จะต้องพักที่คฤหาสน์บวรวงศ์จนกว่าสัญญาจะจบ

แน่นอนว่าไม่มีสาวใดอยากปฏิเสธเงื่อนไขนี้ และตอนนี้สถานที่จัดงานคือสนามหญ้าด้านหน้าคฤหาสน์บวรวงศ์จึงเนืองแน่นไปด้วยเชฟชื่อดังจากในและต่างประเทศ ทุกคนมายื่นใบสมัครและอวดสรรพคุณของตัวเองให้ผู้รับสมัครฟัง

ด้านสาวน้อยที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารก็ได้ยินเสียงพนักงานบริษัทที่เธออยากเห็นหน้าคนเป็นเจ้าของพูดคุยกันเรื่องรับสมัครแม่ครัว มณฑิตาละมือจากด้ามจับกระทะหันไปถามด้วยความอยากรู้

“เมื่อกี้พูดว่ามีการรับสมัครแม่ครัวส่วนตัวงั้นเหรอ”

“อืม ใช่ เธอต้องลองไปสมัครนะ” พนักงานสาวคนนั้นแนะนำ ตั้งแต่ที่ทำงานมาเธอไม่เคยคิดว่าร้านอาหารข้างๆ นี้จะมีอาหารอร่อยรสชาติเยี่ยมยอดจนต้องมาทานทุกวันเช่นนี้

“เงินเดือนสูงอีกต่างหาก” หนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ถูกส่งให้อีกฝ่ายดู

ยิ่งมีเสียงส่งเสริม มณฑิตาก็อยากลองไปสมัครดูสักครั้ง ดวงตากลมโตก้มลงมองอักษรตัวใหญ่ด้วยความหวังที่จะได้งานใหม่ แต่แล้วเสียงของลุงเจิมก็ดังขึ้น

“น้ำหน้าอย่างเอ็งจะผ่านเรอะ เขาต้องการฝีมือระดับเชฟโน่น กลับไปทำงานได้แล้ว”

มณฑิตาใจแป้วเมื่อคิดตามอีกฝ่าย ความหวังจะได้งานใหม่ที่ดีกว่านี้กลายเป็นศูนย์เพราะความเจียมตัวในวาสนา สายตาหันไปสบเข้ากับกระจกที่ส่องมา สะท้อนรูปร่างภายนอกให้เห็นชัดเจนทุกกระเบียดนิ้วช่างเป็นความคิดไม่เข้าท่าที่จะไปสมัครงานนั้น

ร่างบางเดินกลับไปทำงานของตัวเอง อยากต่อว่าโชคชะตาที่ไม่เคยเข้าข้างเธอเลยสักครั้ง หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้งแล้วก้มหน้ารับชะตากรรมต่อไป

จากวันนั้นการรับสมัครก็สิ้นสุดลงมาถึงการแข่งขันรอบสุดท้าย นั่นคือการทำอาหารอะไรก็ได้สักหนึ่งอย่างให้ชนาธิปชิม ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้ารอบทั้งห้าคนลงมือทำอาหารอย่างขะมักเขม้นก่อนจะให้ทั้งห้าคนเดินเอาอาหารมาวางไว้ตรงหน้าชนาธิป

“เชิญพี่ชายชิมได้เลย”

มีนานั่งข้างๆ ผู้เป็นพี่บอก เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองไม่ตักขึ้นชิมเสียที

ชนาธิปหยิบช้อนขึ้นตักน้ำแกงขึ้นชิม ทั้งห้าจานเสร็จก็วางช้อนลงที่เดิมแล้วลุกขึ้นเดินออกไป ไม่พูดไม่จา คนเป็นน้องเห็นเช่นนั้นจึงตัดสินใจไม่ยาก อาหารรสเลิศจากเชฟมือดีตรงหน้านี้ทั้งห้าชามไม่มีชามไหนที่อร่อยถูกปากผู้เป็นพี่ได้เลย

“เชิญทุกคนกลับได้เลยนะคะ ขอบคุณมากที่มาร่วมการแข่งขัน”

“แล้วสรุปว่า...พวกเราไม่มีใครผ่านงั้นเหรอ”

“พี่อคิราห์ส่งผู้เข้าแข่งขันด้วยค่ะ” มีนาไม่ตอบแต่ลุกขึ้นเดินตามพี่ชายเพื่อคุยเรื่องบางอย่าง

อคิราห์ทำตามคำสั่ง กันผู้เข้าแข่งขันที่มีท่าทีไม่พอใจกับผลประกาศให้กลับไปได้ในเวลาต่อมา

มีนาเดินตามผู้เป็นพี่เข้ามาในห้องทำงานด้านล่างคฤหาสน์ ซึ่งเป็นห้องทำงานเก่าของผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ถูกส่งต่อให้ชนาธิปดูแล ร่างบางของผู้เป็นน้องเดินมาหยุดตรงหน้าชนาธิปที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง

“ไม่ถูกปากเลยเหรอคะ” มีนาสงสัยกับลิ้นรับรส

“อืม” ชนาธิปทิ้งกายลงกับพนักพิง

“ไปหาหมอดีไหม”

“น้องก็รู้ว่าเปล่าประโยชน์ อาการของพี่มันเป็นนิสัยส่วนตัวที่ไม่มีใครรักษาได้นอกจากจะมีใครทำอาหารถูกปากพี่” ชนาธิปบอก เขาเคยไปรักษากับหมอที่เยอรมัน เครื่องมือแพทย์นำสมัยครบครันด้วยแพทย์และพยาบาลฝีมือดีก็ยังส่ายหน้า บอกอาการแบบนี้เรียก กินยาก รักษาหายได้โดยการหาคนทำอาหารที่ถูกปากเท่านั้น

“งานยากเลย พวกนั้นเป็นเชฟฝีมือดีระดับภัตตาคารห้าดาวเชียวนะคะ” มีนาทิ้งกายลงโซฟาข้างผู้เป็นพี่ นึกแล้วปวดหัว เพราะคนที่ไม่ผ่านฝีมือดีทั้งนั้น

“พี่ไม่อยากได้คนฝีมือดี แต่ต้องการคนที่ทำอาหารแล้วยั่วต่อมน้ำลายพี่ได้”

“งั้นน้องคงต้องเปลี่ยนกฎใหม่” มีนาเหมือนปิ๊งไอเดียขึ้น

“พี่ว่าเราเสียเวลาเปล่า” ชนาธิปเริ่มมั่นใจว่าไม่มีใครที่ทำอาหารถูกปากให้เขาได้แน่

“ไม่ค่ะ น้องจะเปลี่ยนกฎใหม่ รอบนี้จะไม่มีคุณสมบัติผูกมัดใดๆ แต่มีข้อแม้ว่าคนที่เข้าร่วมการแข่งขันจะต้องทำอาหารมาให้พี่ชายชิมก่อน” 

“ไม่ไหว ถ้าให้ชิมทุกคนแบบนั้นพี่ไม่ไหวแน่” ชนาธิปว่าพลางส่ายหัว เขาคงไม่มีเวลาทั้งวันมานั่งชิมอาหารของคนเข้าสมัครแน่

“งั้นตอนสมัครน้องจะให้ทุกคนเอาอาหารมาวางไว้ถ้าพี่โอเค ถูกใจก็ให้ไปกรอกใบสมัคร”

“อันนี้เข้าท่า” ใบหน้าหล่อคมสันพยักหน้าเห็นด้วย แต่การทำเช่นนี้ต้องเป็นข่าวครึกโครมแน่ นักข่าวคงได้เล่นกันมัน แต่ใครบอกว่าเขาสนหากมันแก้อาการเบื่ออาหารนี้ได้ก็คุ้มค่าที่จะเป็นข่าว

“แต่น้องว่ารอบนี้คงมีคนมาสมัครน้อยแน่”

“ทำไมล่ะ”

“ก็พี่เล่นไม่รับเชฟดังพวกนั้นใครหน้าไหนจะกล้าเสี่ยงตายมาสมัครอีกล่ะคะ”

“ก็ดีพี่จะได้ไม่เสียเวลามาก”

มีนาลืมไปเลยว่าเวลาของเขานั้นมีค่าทุกวินาทีที่เดินผ่านตีราคาหลายล้านบาทเลยทีเดียวแต่เพื่อความสงบแล้วคงต้องยอมเสียเวลาพวกนั้นทิ้งไป

“งั้นน้องไปติดต่อเพื่อนอีกรอบก่อนนะคะ” มีนาเดินออกจากห้องทำงานเพื่อติดต่อกับเพื่อนคนเดิมอีกครั้ง ต้องรบกวนมันบ่อยคงต้องหาโอกาสให้พี่ชายพาไปเลี้ยงข้าวเสียบ้าง

“ตามสบาย”

สายตาคมมองร่างน้องสาวเดินออกจากห้องทำงานไป ชนาธิปนั่งทอดอารมณ์อยู่นิ่งๆ เขาก็อยากรู้ว่าใครที่จะสามารถทำอาหารได้ถูกปากเขาได้ แต่มันคงยากที่จะหาเจอในเร็ววันนี้



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha