มงกุฎดอกหญ้าบัว (จบแล้ว)

โดย: ผ้าลูกไม้ พอนดาว วรรณะนิศมา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : บทนำ : พี่เคน น้องบัว


ตอนต่อไป

 


           สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ห้ามมิให้ผู้ใดละเมิด
          ไม่ว่าการลอกเลียนแบบ ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยการเผยแพร่
    เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น


บทนำ

พี่เคน

น้องบัว 

 

ณ หมู่บ้านทุ่งคำฝัน

รุ่งอรุณ...หว่านโปรยละอองแดดลงมา อาบอุ่นท้องนาหลังเก็บเกี่ยว...ที่ยามนี้ขึ้นเต็มหนาแน่นเป็นทิวทุ่งด้วยต้นดอกหญ้าบัว

สะพรั่งงาม... ยิ่งเมื่อมีน้ำค้างเกาะ ยิ่งพริบพราวเล่นล้อกับแสงตะวัน

 ครั้นเหล่าดอกงามสดชื่น ฝูงผีเสื้อก็พลอยสุข ขยับปีกโผผินจากดอกนั้น ไปดอกนี้ เริงรื่น ดอมดื่มอย่างมิรู้เบื่อ ราวกับเป็นเทศกาลน้ำหวานก็ไม่ปาน

มีลมแผ่วเบาโชยชาย กลิ่นหอมของดอกหญ้าบัวฟุ้งทั่วอาณาบริเวณ แต่สำหรับเคน...ชายหนุ่มร่างสูงสง่าผู้ซึ่งยืนหน้ากระท่อมกลางทุ่ง

หอมใดเล่า จะหอมล้ำเกินเนื้อกายเจ้า...หญ้าบัว

หญ้าบัวหมายถึงหญิงคนรัก...

คนรักที่ชื่อหญ้าบัวเหมือนกับดอกไม้...ดอกหญ้า...

อายุห่างกันสามปี...

เขาเรียกเธอว่า...น้องบัว

และเธอเรียกเขาว่า...พี่เคน

ชายหนุ่มมาถึงที่นัดหมายก่อนเวลา รอคอยเธออย่างมีความสุข ใจราวผีเสื้อชายหนุ่มได้ชื่นเชยน้ำหวานที่ชอบ

ความคิดถึงมีอยู่ล้นใจของเคน กลับจากกรุงเทพฯ มาถึงหมู่บ้านทุ่งคำฝันตั้งแต่เช้าตรู่ เขาแวะอาบน้ำที่บ้านของอำพลซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องสนิทกัน แล้วมุ่งมายังกระท่อมกลางทุ่งนาแห่งนี้เลย  โดยไม่ได้กลับบ้านตัวเองก่อน

เขากล่าวปดกับผู้เป็นพ่อ...กำนันวิบูลย์ บุรุษอาชา ว่าจะกลับมาถึงบ้านพรุ่งนี้เช้า ขณะเดียวกันเวลานี้พ่อกับแม่ของเขาอยู่ที่ต่างจังหวัด เพราะต้องพาคณะผู้ใหญ่บ้านในตำบลไปดูงาน จะกลับถึงหมู่บ้านทุ่งคำฝันก็วันพรุ่งนี้

เคน หรือ เคน บุรุษอาชา กำลังเรียนปีสุดท้ายด้านวิศวกรรมโยธาที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เขาเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวๆ ในมหาวิทยาลัยเป็นอย่างมาก ด้วยความหล่อเหลาที่นับว่าโดดเด่น กับรูปร่างแข็งแรง สูงเพรียว ยิ่งเวลาอยู่ในกางเกงว่ายน้ำ จากการที่เขาเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยด้วยแล้ว หัวใจสาวๆ เหล่านั้น...กับขี้ผึ้งที่โดนไฟลนจึงคล้ายกัน

แต่กระนั้นที่มหาวิทยาลัย เขาไม่เคยจีบผู้หญิงคนใด หรือผู้หญิงจะเป็นฝ่ายมาทอดสะพาน...แม้จะสวยสักเพียงใด หากก็ไม่สามารถดึงดูดหัวใจของเขาให้เข้าไปเชื้อชิดได้ เพราะหัวใจของเขานั้นเก็บไว้ที่หมู่บ้านทุ่งคำฝัน ฝากไว้กับเธอเพียงคนเดียว...หญ้าบัว

หญ้าบัว ดาดาว...ในสายตาคนอื่น อาจจะไม่สวยเท่าผู้หญิงเมืองหลวงหลายๆ คน แต่สำหรับเคนแล้วเธอสวยที่สุด

ก่อนหน้าที่จะมารักกัน เขากับเธอเคยเห็นหน้ากันบ้าง เพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เขาอยู่คุ้มทางเหนือ เธออยู่คุ้มทางใต้ เห็นแต่เพียงผ่านๆ ไม่ได้เคยพูดคุย  มารู้ทีหลังว่า แม่ของเขา...ศรีแพรว กับน้านวล...แม่ของเธอไม่ค่อยจะกินเส้นลงรอยกันสักเท่าใด ซึ่งต้นสายปลายเหตุนั้นเขาไม่รู้

ขณะที่หญ้าบัวเรียนอยู่ในโรงเรียนประจำตำบล เคนถูกส่งให้ไปเรียนอยู่ในโรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัดตั้งแต่เด็กๆ  วันหนึ่งช่วงมัธยมปลาย เขาชวนอำพลแอบพ่อกับแม่ไปว่ายน้ำแข่งกันเหมือนเช่นเคยที่แม่น้ำท้ายหมู่บ้าน 

มาถึงที่หมายเขาถอดเสื้อผ้าออก เหลือแต่กางเกงว่ายน้ำสีขาว เหมือนที่เขาใช้สวมซ้อมว่ายที่สระว่ายน้ำของโรงเรียนเป็นประจำ พลันสายตาก็เหลือบมองไปเห็นความผิดปกติในน้ำ...ห่างออกไปสักหน่อย ใครคนหนึ่งกำลังดำผุดดำว่าย...ใครคนนั้นกำลังจะจมน้ำ

อย่างไม่รีรอ...เคนวิ่งไปแล้วกระโดดลงไปช่วย ก่อนจะอุ้มร่างบางเปียกโชกของผู้หญิงขึ้นมายังฝั่งด้วยความทุลักทุเล

เธอผู้ซึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงสีเทาขาสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย...นอนนิ่งไม่ติงไหว ทั้งที่เขาเขย่าไหล่ และใช้ฝ่ามือตีหน้าเบาๆ เรียกปลุก หากก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

ในที่สุด...เขาก็เลือกที่จะผายปอดช่วยชีวิต

เธอสำลักน้ำและฟื้นคืนกลับมา แล้วปล่อยโฮสุดกลั้นเพราะตกใจ หากก็ไม่ลืมยกมือไหว้ขอบคุณเขาเป็นการใหญ่  ห้วงเวลานั้น...เขารู้สึกใจเต้นหวามประหลาดๆ

ความจริงวันนั้น...หญ้าบัวตั้งใจจะมาเก็บบัวแดง เพื่อเอาสายบัวไปแกง ซึ่งเป็นเมนูโปรดของแม่ แต่เธอว่ายน้ำไม่เป็น จึงคิดว่าหากเก็บในน้ำบริเวณใกล้ๆ กับฝั่งคงจะไม่ลึกอะไร ใช่...ไม่ลึก น้ำท่วมกายถึงในระดับอก แต่แล้วก็พลั้ง เพราะลื่นไถลโคลนใต้น้ำลงไปในน้ำบริเวณที่ลึกกว่า จึงต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด แต่โชคร้ายเกิดเป็นตะคริวเท้าขวาเหยียดเกร็งขึ้นมาพอดี...ร่างที่ดำผุดดำว่ายไม่นานก็อ่อนแรง และจมลง

แต่แล้ว...ความโชคดีก็บังเกิด คล้ายมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย หากแต่เป็นเด็กหนุ่มในกางเกงว่ายน้ำสีขาว วิ่งมา แล้วกระโดดลงไปช่วยขึ้นมาไว้ได้ทันการ

นอกจากจะช่วยชีวิตหญ้าบัวไว้แล้ว...ระหว่างที่เธอนั่งพักริมฝั่ง เคนอาสาที่จะลงไปเก็บดอกบัวแดงให้ เขาว่ายน้ำไล่เก็บดอกแล้วดอกเล่ากับอำพลจนรวมได้หนึ่งมัด แล้วมอบให้สำหรับเธอ

ในตอนหญ้าบัวขอตัวกลับ เธอได้หันกลับมายิ้มพร้อมๆ ค้อมศีรษะเล็กน้อยให้กับเขาเพื่อเป็นการขอบคุณอีกครั้งทิ้งท้าย...

ภาพนั้น...เธอช่างงดงามในเครื่องแต่งกายเรียบๆ ผมของเธอแห้งแล้ว และสยายเล็กน้อยปลิวลม ดอกบัวแดง...สีแดงสวยในอ้อมกอด สู้รอยยิ้มที่แม้จะผลิผ่านกลีบปากซีดเผือดส่งมายังเขาไม่ได้เลย...เธอช่างต้องตา พลอยส่งให้ใจยิ่งหลง ยิ่งเคลิ้ม

หลังจากแยกย้าย...แต่คล้ายว่ามีรอยยิ้มฝีปากของเธอติดตรึงอยู่กับหยักปากของเขาตลอดเวลา ตามไปจนถึงบ้าน กระทั่งร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นกับผู้เป็นพ่อ...กำนันวิบูลย์ และแม่...ศรีแพรว เขายังคงเหม่อถึงเธอหญ้าบัว...หรือบัว ชื่อที่เธอแนะนำ เขาจำได้ขึ้นใจ  แล้วชื่อเคน...ของเขา สั้นๆ เธอจะจำได้หรือเปล่า ความคิดฉายแต่ใบหน้าเธอ...ดุจต้องมนตร์จนเขาหลุดหายไปจากบรรยากาศโต๊ะอาหาร  กระทั่งถูกกำนันวิบูลย์ทักว่าเหม่ออะไร...จึงได้หลุดจากห้วงภวังค์กลับมา แล้วแก้ต่างว่า...กำลังคิดถึงการคัดตัวนักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียนในสัปดาห์หน้า

ไม่ได้จบเท่านั้น...แม้ในยามหลับ ยังปรากฏมีเธอเข้ามาในความฝัน...ฝันว่าเขาได้จูบกับเธอ ความฝันช่างควบคุมอะไรไม่ได้ เกินห้ามปราม หรือมีถูกผิด มันต่อเนื่องจากจูบ และมากกว่าจูบ

ฝันลามกอะไรเนี่ย...เขาลั่นถามตัวเองเมื่อตื้นขึ้นมา อย่างชัดเจนในความรู้สึก ต่อปฏิกิริยาของร่างกาย และฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านไปทั่วเนื้อกายหนุ่ม...หนุ่มที่ไม่เคยแตะเนื้อต้องกายหญิงในแบบลึกซึ้งในความสัมพันธ์มาก่อน นอกเหนือจากภาพสร้างในจินตนาการ...ห้วงนั้น ยิ่งทำให้เขาอยากจะรู้จักเธอมากขึ้น...มากกว่าชื่อบัวหรือหญ้าบัวที่รู้

หลังจากนั้นหนึ่งวัน...เคนกับหญ้าบัวมีโอกาสเจอกันอีกครั้ง ที่เดิม...แม่น้ำท้ายหมู่บ้านแห่งนั้น

เขาดีใจมาก ที่ได้เจอเธออย่างไม่คาดคิด ยิ่งรู้จากปากเธอว่า เธอตั้งใจมารอเพื่อพบเขา

ในทีแรก...หญ้าบัวตั้งใจจะไปที่บ้านของเขา เพื่อเอาแกงสายบัวไปให้เพื่อเป็นการขอบคุณในน้ำจิตน้ำใจที่ได้ช่วยชีวิต แต่จู่ๆ เธอก็จำขึ้นมาได้ว่า แม่ของเธอเคยเล่าให้ฟังว่า...ไม่ถูกกันกับแม่ของเขา เคยทะเลาะบาดหมางมองหน้ากันไม่ติดมาก่อน เธอก็เลยมายังแม่น้ำท้ายหมู่บ้านที่ที่พบกัน อย่างภาวนาลอยๆ ว่า หากมีวาสนาต่อกันจริง ขอให้ได้พบ  และเหมือนฟ้าจะเห็นใจ เธอได้เจอกับเขา พร้อมๆ กับมอบแกงสายบัวรสชาติดีให้แทนคำขอบคุณ

หลังจากนั้น...เขาได้มีโอกาสพูดคุย ได้รู้จักมากขึ้น นัดเจอได้ แม้กระทั่งเขาสอนเธอว่ายน้ำ ก่อนที่เขาจะสารภาพรัก และเธอจะยอมตกลงเป็นแฟนกัน...อย่างลับๆ ตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ เพราะหากจะเปิดเผย แม่ของเขาและแม่ของเธอที่มีปัญหากันอยู่อาจจะไม่ยอม อีกอย่างยามนั้นก็ต่างยังอยู่ในวัยเรียน

เพราะอยู่ในวัยเรียน เขาและเธอจึงมิได้เกินเลย เขาให้เกียรติเธอเสมอ จากนั้นได้เป็นคนรักกันเรื่อยมา... โดยมีอำพลที่เคนไว้เนื้อเชื่อใจอีกคนที่รู้เรื่องราวความลับความรักนี้

ในขณะที่เคนไปศึกษาระดับมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ  หญ้าบัวไม่ได้เรียนต่อ เพราะต้องดูแลแม่ซึ่งล้มป่วยเสียก่อน เปิดกิจการร้านเสริมต่อจากแม่ พร้อมๆ กับดูแลแม่ไปด้วย...ซึ่งไม่ว่าจะอย่างไร...เธอจะได้เรียนหรือไม่ได้เรียนต่อ...จะเป็นเพียงสาวชาวบ้านทุ่งคำฝันที่จบเพียงชั้น ม. 6 เจ้าของร้านเสริมสวยเล็กๆ ไม่ได้ร่ำรวยอะไร...หรือจะอยู่ห่างกันสักเพียงใด แต่หัวใจของเขารู้ดีว่า...มั่นคงต่อเธอเพียงใด

มั่นคงมาก...มั่นคงเสมอ...

กระทั้งเมื่อได้ลึกซึ้งกันเมื่อสองเดือนก่อนหน้านี้...ในตอนที่เคนกลับมาบ้าน มาที่กระท่อมหลังนี้ ดูเหมือนเขาจะติดใจ...จึงกลับมาหาเธออีก

ครั้งก่อน...คือครั้งแรก ภาพเหล่านั้นยังคงประทับใจ ติดใจ ซาบซ่าน พล่านหวิวในความความรู้สึก สำหรับเขา มันคือความสดใหม่ ตื่นเต้น รสชาติร่างกายเธอช่างมอมเมาเขาให้เสพติด...วันนั้นจึงเป็นวันที่เขาได้สัญญาใจ ว่าจะตั้งใจเรียนให้จบ ทำงานดีๆ สร้างเนื้อสร้างตัว แล้วจะมาขอเธอแต่งาน เรื่องแม่ของเขากับแม่ของเธอที่บาดหมางกันไม่ใช่ปัญหา เพราะเชื่อว่าสุดท้ายคนเป็นแม่ก็ต้องยอมรับในการตัดสินใจของลูกที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

เมื่อถึงเวลานัด เคนเห็นหญ้าบัวเดินบนคันนามาแต่ไกลๆ  สองฟากข้างขนาบด้วยทุ่งดอกหญ้าบัว แม้ดอกไม้นั้นจะเป็นวัชพืช ทว่าสวยสะพรั่งราวกับภาพวาดของจิตกรชั้นเอก เธอก็ดุจนางฟ้าลอยลงมาจากแดนสวรรค์

ในความรู้สึกยามนี้ คล้ายว่าเขาได้กลิ่นเนื้อกายเธอ...หอมฟุ้งมาจากความทรงจำ ชัดเจนขึ้น...เมื่อร่างบางเคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกขณะ

หญ้าบัวสวมเสื้อลายดอกไม้สีชมพูพื้นขาว สวมผ้าถุงเรียบๆ สีเขียวเข้ม

เรื่องผ้าถุง...ชายหนุ่มอ้อนขอมาทางโทรศัพท์ อยากเห็นหญ้าบัวสวมใส่ เพราะหลงใหลเธอในแบบสาวชาวบ้านทุ่งคำฝันมากกว่าจะต้องมาปรุงแต่งให้จัดจ้าน...ความเรียบง่ายธรรมดานี่แหละที่สาดประกายงามมากระทบหัวใจเขา

หญ้าบัวเดินมาถึงแล้ว...ยิ้มหวานประดับอยู่บนรูปหน้าเรียวงาม เส้นผมสีดำ ทอดยาวสลวยไปด้านหลัง

พี่เคนจ๋า... น้ำเสียงยิ่งหวาน

หวานมาถึงหัวใจคนมาคอย...ชายหนุ่มไม่รีรอ เดินก้าวเข้าไปสวมกอดเธอผู้เขาเฝ้าคิดถึงทันที

สุดรัก...

อ้อมแขนแกร่งกระชับแนบแน่น เต็มล้นด้วยความคิดถึง ราวกับพรากกันมาเป็นสิบๆ ปี ทั้งที่ความจริง...เพียงสองเดือน

พี่เคนคิดถึงน้องบัว...คิดถึงหมดหัวใจ...สุดหัวใจ...ที่รัก ในที่สุดก็ได้กอดเสียที 

คำพูดและอ้อมกอดอุ่นๆ ปรนเปรอหัวใจเธอ ให้ความรู้สึกปลอดภัย ดังได้สวมเกาะคุ้มกันภัยไว้

บัวก็คิดถึงพี่เคน...คิดถึงทุกวัน

คนฟังแช่มชื่น คลายกอด แล้วสอดประสานสายตากับเธอ

หล่อขึ้นหรือเปล่าเธอทัก ยิ้มที่เปิดรับคำชมนั้นช่างมีเสน่ห์

หลังจากเจอน้องบัวครั้งก่อน พี่เคนก็หล่อขึ้น เพราะได้กิน...เว้นวรรคด้วยยิ้มกว้างๆ “...กินนางฟ้า

ฉากรักวันนั้นฉายเข้ามาในความคิด ใจต่างก็สั่นหวาม อบร้อนที่ดวงแก้ม

ถ้าอย่างนั้น...บัวเองก็ต้องสวยขึ้นสิ

แน่นอน...เพราะน้องบัวได้กินเทพบุตรอย่างพี่เคนเขาตอบอย่างรู้ใจเธอ

หญิงสาวหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง พี่เคน...มาถึงนานหรือยัง

สักพักแล้ว...มาเพื่อทำบางอย่าง

บางอย่าง...แววสงสัยฉายวาบในดวงตา

หันหลังก่อนสิเสียงทุ้มนั้นอบอุ่นพอๆ กับดวงตา จนกว่าจะได้สิ่งนั้น ค่อยหันกลับมา

 หญ้าบัวทำตาม...หันหลังให้ชายคนรักพร้อมๆ กับลุ้นว่าสิ่งที่เขาบอกว่าทำให้นั้นคืออะไร...ระหว่างนั้นเธอรู้สึกว่าเขาเดินห่างออกไป ชั่วประเดี๋ยวเดียวก็กลับมา แล้วสวมครอบบางอย่างลงบนศีรษะ

            หันกลับมาหาแล้ถาม พี่เคน...อะไร

มุงกุฎ...เขาตอบ “...มงกุฎที่ทำจากดอกหญ้าบัว

มงกุฎดอกหญ้าบัวทวนคำ...ความสงสัยคลายไป เธอเปิดยิ้มปริ่มสุข

 อาจจะไม่สวยมาก...เป็นมงกุฎที่ทำจากดอกหญ้า...แต่พี่เคนตั้งใจทำให้น้องบัวด้วยใจ

ที่เขามาถึงก่อน เพราะตั้งใจจะมาเก็บดอกหญ้าบัวรวมได้กำใหญ่ แล้วเอาพันกันหลายๆ รอบจนเกิดเป็นลักษณะห่วงวงกลมขึ้นมา สำหรับเป็นมงกุฎนำมาครอบวางบนศีรษะเธอ

พี่เคนทำให้บัว...บัวชอบอยู่แล้ว ไม่รู้สิ...ตอนนี้บัวรู้สึกสวยขึ้นอย่างน่าประหลาดใจเธอว่าแล้วก็เราะ

ความสดใสของเธอ ชูใจเขาให้ได้เต้นไหวอย่างมีความสุขเสมอ

เจ้าหญิงของพี่คำหวานผ่านหยักปากออกมา ดวงตาวาบไหวด้วยรักแวววาว หยักปากที่ขยับยิ้ม เสริมให้ใบหน้านั้นหล่อเหลานั้นสว่างขึ้น ก่อนจะจรดประจุมพิตลงตรงที่หน้าผากเธอ

ขอบคุณมากคะ บัวรักพี่เคนจังเลย

ชายหนุ่มทำแก้มป่อง...ชี้แตะที่แก้ม เชิงบอกว่า อยากได้คำขอบคุณเป็นริมฝีเธอมากกว่า

เพียงไม่กี่อึดใจ...แก้มหนุ่มก็ได้รับหอมฟอดโต ท่ามกลางบรรยากาศบ้านทุ่งที่ช่างแสนโรแมนติก

ใส่ผ้าถุงแบบนี้แล้วน่ารัก

เธอยิ้มรับคำชม แล้วหมุนรอบๆ  อวดความน่ารักให้เขาดู ชายหนุ่มมองเธอทั้งตัว...มงกุฎดอกหญ้าบัวสีเหลือง ช่างรับกันเป็นอย่างดีใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ผมที่ปลิวสยาย เสื้อลายดอกไม้สีชมพูพื้นขาว และผ้าถุงสีเขียวช่างเข้ากันอย่างงดงาม

เจ้าหญิงหญ้าบัว ดาดาว ของพี่เคน บุรุษอาชา เขาเรียกอย่างเต็มยศชื่อและนามสกุล

ไม่ใช่สักหน่อย พี่เคนพูดผิดเธอแย้ง ต้องพูดใหม่ว่าเจ้าหญิงหญ้าบัว ดาดาว ของเจ้าชายเคน บุรุษอาชา

เขาสบมองจ้องลึกมาที่ดวงตาเธอ แล้ววันนี้...หากเจ้าชายขอเชยชมเจ้าหญิงอีกสักครั้งจะได้ไหม...ครั้งก่อนติดใจมาก เดี๋ยวคราวนี้จะเอาให้กระท่อมสะเทือนตลอดเวลา...ไปจนถึงเย็นเลย

ไปหิวโซมาจากไหนพี่เคน...สงสารกระท่อมบ้างเธอหัวเราะอย่างชอบใจ หากก็หวามไหวในอารมณ์

ไม่สงสารพี่เคนคนนี้เหรอชายหนุ่มตีหน้าเศร้า

ถ้าสงสารพี่เคนแล้วยอม สุดท้ายบัวก็ต้องสงสารตัวเอง เพราะของพี่เคนมัน... คำท้ายเธอออมเสียงไว้ ฝ่ายเขารู้ว่าเธอหมายถึงสิ่งใด

มันใหญ่...” เขาพูดอย่างภาคภูมิใจ “พี่เคนรู้...น้องบัวชอบมัน

ชอบมาก...ใจเธอตอบไว

เบื่อคนรู้ทัน... เธอเอียงอายว่า

 ถ้าอย่างนั้น...เข้าวิมานกระท่อมกันเถอะ” ว่าแล้ว
ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวแข็งแรงจากการเป็นนักกีฬาว่ายน้ำมหาวิทยาลัย...ก็ได้ช้อนอุ้มร่างบางของเธอขึ้น

“ขอแซ่บๆ นะพี่เคน”

“สุดแซ่บเชียวล่ะ”


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับเหรียญนะคะ...นักอ่านที่น่ารัก"

ผ้าลูกไม้ พอนดาว วรรณะนิศมา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha