มงกุฎดอกหญ้าบัว (จบแล้ว)

โดย: ผ้าลูกไม้ พอนดาว วรรณะนิศมา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : วันวานยังหวามอยู่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


วันวาน

ยังหวามอยู่

 

ราวเจ็ดแปดปีก่อน...

ภายในกระท่อม...หน้าต่างถูกเปิดไว้ แสงสว่างจึงสาดกรายเข้ามาให้ฉากรักที่กำลังจะเกิดขึ้นเห็นชัดเจน...

ตรงขอบหน้าต่างด้านหนึ่ง...มีมงกุฎดอกหญ้าบัว ที่ชายหนุ่มตั้งใจทำให้สำหรับเธอ...ถอดไว้และห้อยอยู่กับตะปูที่มีปักอยู่

ยืนเผชิญหน้ากัน หัวใจต่างเต้นตึกๆ...แล้วชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายรั้งคอบอบบางของเธอ ดึงให้ใบหน้ามาชิดใกล้ สาดรดลมหายใจจนร้อนพล่าน  ก่อนหยักปากหนุ่มจะโน้มไปจรดประทับกลีบปากสาว

จากจุมพิต...ระดับการเข้าถึงของกลีบปากร้อนๆ แนบชิดมากยิ่งขึ้น บดเบียด เม้มดึง ก่อนที่ลิ้นอุ่นชื้นจะเริ่มรุกล้ำ ดุน เกี่ยว เคล้าคลุกปรุงน้ำลายให้หวาน...กลายเป็นเครื่องดื่มพิศวาส ให้ต่างได้ซดดื่ม

ยิ่งดื่ม...ยิ่งกระหาย.. 

ลิ้นน้องบัวหวานไม่เปลี่ยน เขาเอ่ยชม ส่งตาหวาน

นึกว่าอยู่กรุงเทพฯ จะลืมรสชาติดอกหญ้าบัวบ้านทุ่งคำฝันดอกนี้เสียแล้ว แง่งอนเล็กๆ

ไม่เคยลืม...ยิ่งห่างยิ่งรักคำพูดมีรสดั่งน้ำตาลป้อนสู่ใจเธอ นอกใจนอกกายไม่เคยสักครั้ง...แม้แต่ยามที่พี่เคนช่วยตัวเอง ก็จะคิดถึงแต่ใบหน้าของน้องบัว

ทะลึ่ง

เรากำลังจะทะลึ่งกันไม่ใช่เหรอ

หญ้าบัวหัวเราะ พยักหน้า ฟันเธอขาวสะอาดแลรับกับกลีบปากสวยสด

เห็นยิ้มของน้องบัวแล้วพี่เคนสบายใจ ลืมทุกสิ่งอย่าง เหมือนต้องมนตร์...น้องบัวสวยที่สุด

คงสู้สาวๆ สู้เมืองกรุงไม่ได้ ประชดไม่เลิก...ทว่าด้วยรัก

สายตาคนอื่นมอง...ไม่รู้ แต่สายตาพี่เคน...ที่เหมือนกล้องวิดีโอบันทึกภาพลงหัวใจ...บอกว่าน้องบัวสวยที่สุด

ปากหวาน

ไอ้นั่นก็หวาน ชายหนุ่มอวดสรรพคุณด้วยยิ้มทะเล้น

บัวรู้... ยอมรับอย่างยิ้มๆ ซึ่งนอกจากรสชาติแล้ว อีกอย่างที่ชัดเจนใจคือขนาดอาวุธสวาทของเขาที่ช่างน่าเหลือเชื่อ...เห็นครั้งก่อน ถึงกับสะท้าน

ครั้งก่อน...ซึ่งหมายถึงครั้งแรก ที่ความบริสุทธิ์สาวได้ถูกชำแรกเปิด แม้ในช่วงแรกๆ ดุจเขาจะฆ่าแกงเธอ คล้ายจะผ่านเข้าไปในช่องทางความคับแคบไม่ได้ เหมือนจะขาดใจตาย เจ็บจนเธอต้องร้องขอให้เขาชักกลับเอาออกไปก่อน  โล่งหวิวเหมือนถูกไว้ชีวิตจากโจรผู้ร้าย 

ภาวะนั้นความต้องการกลับยิ่งทวีขึ้น ก่อนที่พี่เคนลำใหญ่ของเธอจะยัดมวลเนื้อแข็งกระสันนั้นกลับเข้าไปใหม่ ให้เธอได้กัดฟันและสูดปากครางอย่างอดทนต่อความแสบสันอีกครั้ง จนในที่สุดสำเร็จได้ หากก็แน่นตื้อไปหมด เหมือนจะฉีกขาด แล้วจังหวะรักก็ดำเนินขึ้น ความเจ็บปวดค่อยๆ คลี่คลาย คุ้นชิน กลายเปลี่ยนเป็นความความหฤหรรษ์ที่ดอกไม้สาวของเธอได้กระฉอกน้ำหวานอย่างเมามัน

รสวาทแรกนั้นยังคงสลักเสลาอยู่ในความประทับใจ

พี่รักบัว...และจะน้องบัวคนเดียว

ใจเดียวของบัว...ก็จะมีแต่พี่เคน

จูบดูดดื่มอีกครั้ง...ระลอกคลื่นความกระสันโถมเข้าหาหัวใจอย่างต่อเนื่อง 

เคนผู้มีเรือนกายสมบูรณ์ และใบหน้าหล่อเหลา...เขาซุกไซ้ปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสวาบหวิวไปที่ซอกคอขาวนวลเนียน แม้แต่ใบหูเล็กๆ ก็ถูกฤทธิ์เดชของลิ้น ปาดเลีย และหยอกแยง แสนเสียว...จนเธอต้องเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยง หากก็ถูกแขนแกร่งตรึงไว้ไล่รุก ปลุกเร้าให้ยิ่งให้รัญจวน ยิ่งได้ยินเสียงครางหวานๆ ของเธอเขาก็ยิ่งเหิมใจ

ขณะเดียวกันมือซุกซนของเคนผู้กระหายรัก ได้เลื่อนขึ้นมาเคล้าเคล้นทรวงสาว...นุ่มนิ่ม เธอบิดแอ่นต่อสัมผัส...ก่อนที่เขาจะสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อ ล้วงขึ้นมายังเนื้ออุ่นอัดแน่นภายใต้บราหุ้ม บีบเคล้นแล้วสอดมือเข้าไปใต้นั้น

อวบใหญ่...ยอดชมพู เขากระซิบด้วยเสียงหื่นโหย ครั้งก่อนที่ดูด...หวานติดใจ พี่เคนจำได้ไม่ลืม...

สัมผัสและคำพูดจากเขา เร้าเธอให้เคลิบเคลิ้ม และรับรู้ถึงปฏิกิริยาความปรารถนาของตน...กุหลาบสาวกำลังไหวกลีบ ลึกลงภายในบีบรัด...คั้นความฉ่ำชุ่มออกมา

ขณะนั้นเอง...มือหนึ่งของเขา เอื้อมไปยังชายผ้าถุงขึ้น ดึงขึ้นแล้วสอดเข้าไปใต้นั้น ลูบไล้ขึ้นมาตามขาอ่อน...ที่ผิวเนื้อของเธอขนอ่อนกำลังลุกเกรียวเสียวซ่าน...จนเมื่อมือนักสำรวจนั้นแตะต้องเข้ากับเนินนูนที่ยังคงมีปราการขวางกั้นอยู่ 

หญ้าบัวถึงกับสะดุ้ง เพราะจุดที่มือประกบนั้น หลอมรวมไว้ซึ่งความอ่อนไหวที่ไวต่อสัมผัส

อุ๊ยยย

ตรงนี้ก็ใหญ่...สีชมพู...หวานติดใจ พี่เคนจำได้ไม่ลืม

อ๊ะ...อือออ เธอบิดไหวรัญจวน เมื่อมือนั้นเริ่มกดคลึง

ไม่ช้าไม่นาน...อาภรณ์ถูกปลดเปลื้อง เสื้อและผ้าถุงของเธอปลิดปลิวไปข้างๆ เสื้อชั้นในและกางเกงชั้นในลอยตามๆ กันไปอย่างไม่สลักสำคัญ  รวมถึงเสื้อผ้าและกางเกงชั้นในของเขาที่ถูกโยนทิ้ง เหลือเพียงอากาศที่ว่างเปล่าให้นุ่งห่ม

เริ่มต้น...เขาและเธอเลือกที่อยู่ในท่าทางเสพรักกลับหัวกลับหาง เพื่อจะได้เร้าโรมดูดดื่มความสุขซึ่งกันและกันไปพร้อมๆ กัน โดยที่เขาเป็นฝ่ายนอนหงายอยู่ภายใต้การคลานคร่อมของเธอ

น้องบัวจ๋า

จ๋า...พี่เคน

ท่านี้เขาเรียกว่าหกเก้า

กลับหัวกลับหางเธอขยายความ

            “ใช่...อืม...ตอนนี้น้องบัวกำลังฉ่ำ แวววาว หอมสะอาด สองมือที่โอบผ่านต้นขานุ่มๆ ของเธอเพื่อมาใช้นิ้วผลิเผยความงามให้เห็นชัดในรายละเอียด

 “พี่เคนก็แข็งแกร่ง แผดร้อนอุ้งมือของเธอขยับไหว

ด้วยรักและหื่นโหย...ต่างฝ่ายจึงปรนเปรอ ตักตวงเอาความหวานจากจุดที่อ่อนไหว...ไวต่อสัมผัสของกันและกัน

ความเสียวซ่านพลอยเขย่าให้หัวใจเต้นระรัว ลมหายใจสะบั้นเป็นห้วงๆ 

ทว่าความอร่อยฉ่ำปากยิ่งแตกซ่านอยู่ในห้วงอารมณ์ เร้าปลุกให้เปลวสวาทร้อนๆ ยิ่งลุกโหมโลมเลียพร่าผลาญไปในทุกตารางนิ้วของเนื้อกาย

 จนอิ่มหนำ...โมงยามการสอดผสานกายก็มาเยือน

พร้อมที่จะรังแกกระท่อมหรือยังน้องบัว...ว่าอย่างขบขัน เพราะเมื่อจังหวะรักเริ่มขึ้นกระท่อมจะต้องโยกคลอดตลอดเวลาแน่

พร้อมมากเหลือเกิน...พี่เคนขา

เคนยิ้มกว้างภูมิใจ แยกขางามเธอไปคนละด้าน จับหมับอาวุธสวาทที่ลำอวบพองนั้นพันป่ายไว้ด้วยเส้นปูดโปน  รูดเร้าแล้วจำส่งสู่เส้นทางสายดอกไม้อันรัญจวน

ความใหญ่ช่างเป็นอุปสรรค...

อ๊า...เจ็บ...อือออทั้งที่หัวใจต้องการสุดประดา แต่ร่างกายกลับมีปฏิเสธความเจ็บปวด

เห็นอาหารของเธอ เขายิ่งเหิมใจ ดันกายเข้าไปอีก จนสามารถผลุบเข้าไปได้ หากก็ฟันกรอดๆ เพราะปฏิกิริยาโอบดูดรัดชัดเจนเหลือเกิน

เขาดันกายเข้าไปช้าๆ ทีละนิด คืบเคลื่อนรุกล้ำเข้าหาทีละน้อยอย่างยากเย็น

อดทนหน่อยนะที่รัก...เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว

อืม...อือออ...ทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้พี่เคน

เคน...บุรุษอาชาไง นามสกุลก็บอก...ผู้ชายม้า

เขาถอนกลับ...ความแน่นฟิตของช่องทางนุ่มหยุ่นที่กำลังโอบรัดพลอยถูกเหลี่ยมมุมส่วนปลายเกี่ยวกระชากจนเธอสะท้าน ผวากายตาม ทว่ายังไม่หลุดออกมาหมด..ทันใดนั้น เขาหักมุมทะยานกลับเข้าไปใหม่ รวดเร็วทรงพลัง...พุ่งเบิกความคับแคบทะลวงจนส่วนปลายกระแทกเข้ากับปากทางด้านลึก...สุดแรง

โอ๊ยยย...พี่เคน....”

เธอหวีดร้องสุดเสียง ผวาสะท้านไปทั้งเรือนกาย...ฟ้องชัดในความรัญจวนออกมาทางสีหน้า หายใจไม่ออก คล้ายจะขาดใจตายเสียให้ได้

“ข้างในน้องบัวนี่...เล่นงานพี่เคนเหลือเกิน” เขาชื่นชมในเนื้อกายเธอ แล้วก้มลงประกบปากสอดลิ้นตวัดพัวพัน

หญิงสาวพูดทั้งที่ปากยังคงประกบ “เหมือนบัวกำลังตายเลยพี่เคน”

          “แค่รัญจวนแบบสุดๆ เท่านั้นเอง ไม่ตายหรอกที่รัก”

“ซี๊ดดด...อ่า...”

เธอสูดปากเร่าร้อนในอารมณ์ ในยามที่ใบหน้าเขาเลื่อนต่ำสู่ทรวงสาว....ดูดดื่มยอดและหยอกเย้า และเมื่อเขาหยัดตัวลุกขึ้น ก็ขยับสะโพกเด้งเข้าหาเธอเป็นจังหวะ

“ครางออกมาดังๆ นะน้องบัว ไม่ต้องกลัวใครจะมาได้ยิน นี่นาของพ่อพี่” เขาบอกกับเธอ...ผืนนาที่ตั้งกระท่อมกว่าร้อยไร่แห่งนี้เป็นของกำนันวิบูลย์พ่อของเขา

“ฮือออ...อือออ...” เธอตอบเป็นเสียงคราง

“ตอนนี้พ่อไม่อยู่ ที่สำคัญปากทางเข้านาพี่อำพลเฝ้าดูต้นทางไว้ให้เราแล้ว...เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัว เสียวมากแค่ไหน ก็ครางออกมาแค่นั้น”

“อ๊ะ....อ๊ะ... อูยยย...อา...”

จากนั้นจังหวะถูกเร่งขึ้น....เสียงครางดังไม่ขาดจากปากเธอ กระท่อมโยกคลอนตามแรงที่ตกกระทบ...เสียงดังออกมาภายนอกกระท่อม...จนผีเสื้อที่กำลังดื่มกินน้ำหวานดอกหญ้าบัวอยู่ใกล้บริเวณตะเพิดบิน หนีห่างออกไป

ยามนี้...ทุ่งดอกหญ้าบัวภายนอกสีเหลืองช่างสวยงาม ทว่าทุ่งดอกหญ้าบัวสีชมพูภายในกลับกำลังปลิ้นไหวอย่างรัญจวน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณสำหรับเหรียญนะคะ...นักอ่านที่น่ารัก"

ผ้าลูกไม้ พอนดาว วรรณะนิศมา


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha