เมียพ่อ >20+

โดย: แว่นตาใส



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : เมียพ่อ 1


ตอนต่อไป

Ep.1


- 2 เดือนก่อนหน้านี้ -

"พราว!! คุณจะกลับเองได้หรอ ให้ไอ้อัทธ์ไปส่งไหม เดี๋ยวผมบอกมันเอง"
ชายหนุ่มหุ่นร่างสูงใหญ่ผิวขาว ร่างกายปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนจนดูกำยำเอ่ยถาม
พรางเดินถือปิ่นโตมาส่งสาวร่างบางตัวเล็กผมลอนยาวที่รถด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องหรอกค่ะ พราวกลับเองได้ ขับรถไปแค่นี้เอง เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"สาวร่างบางบอก
ก่อนยื่นมือขอปิ่นโตจากชายหนุ่มกลับ

"กลับเองได้แน่นะ"

"คร่า..!!!~~~"

"งั้นห้ามไปแวะหาหนุ่มที่ไหนรู้ไหม ผมทำงานเสร็จแล้วจะรีบกลับไปหา"

"คุณกร..!!!"พราวส่งเสียงดุใส่กร

"โอเคๆ ผมยอมแหละ งั้นกลับบ้านดีๆนะ"

"ค่ะ"พราวรับปิ่นโตจากกร ก่อนขึ้นรถขับกลับมาด้วยตัวเอง

เส้นทางที่ดูคดเคี้ยวทำเอาหญิงสาวจับพวงมาลัยรถหมุนหักแทบไม่ทัน

ปุ๊บ!!!~~~ เสียงล้อรถถูกเหยียบหรือกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่าง จนรถมีอาการทรง
ตัวไว้ไม่อยู่เส้นทางที่ดูสูงและคดเคี้ยวเพราะเป็นถนนบนไหล่เขา ทำเอาพราวถึงกับตกใจ
และขับรถหลุดโค้งไหลไปตามเนินเขา กระแทกเข้ากับต้นไม้และไหลตกลงมาชนเข้ากับหินก้อนใหญ่

รถอยู่ในสภาพหยุดนิ่ง ส่วนพราวก็มีรอยกระแทกฟกช้ำจนเลือดอาบบนบริเวณหัว ตาของเธอค่อยๆฝาฟางและหลับลงไปที่พวงมาลัย

ร่างของหญิงสาวถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลในเวลาถัดมา หลังจากที่มีคนเห็นว่า
มีรถตกลงมาจากไหล่เขา

หลังจากเวลาผ่านไปถึง 2 วัน แม้ร่างของเธอจะนอนนิ่งแต่กลับมีมือของชายหนุ่มจับมือเธอไว้แน่นหวังว่าเธอจะฟื้นขึ้นมา

"ไอ้กร..แกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะเว้ย ตั้งแต่เมื่อวาน ฉันว่าแกกินอะไรสัก
หน่อย แล้วกลับไปพักผ่อนเถอะว่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันดูเอง"ชายหนุ่มร่างหนาผิวสีน้ำผึ้งพูดบอกเพื่อนชายด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่หิวว่ะ ไอ้อัทธ์!!!! แกกลับก่อนเถอะ ฉันอยู่ได้"
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังยาว พร้อมกับร่างลูกน้องของกร ชายหนุ่มวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อนก่อนจะรายงานสิ่งที่ได้เจอมา

"นายครับ..!! พวกเราเจอหลักฐานอะไรบางอย่างที่บ่งชี้ว่าคุณพราวไม่ได้ประสบอุบัติเหตุอย่างที่ได้รับแจ้งมาครับ"ลูกน้องบอก
จนกรหันมองพรางขมวดคิ้วฟังอย่างสงสัย

"ที่แกบอกว่าพราวไม่ได้ประสบอุบัติเหตุเอง สาเหตุเกิดจากอะไร และใครเป็นคนทำ!!!"
กรถามท่าทางซีเรียสจนลูกน้องไม่กล้าสบตา

"นั่นดิว่ะ !! เกิดอะไรขึ้นและใครเป็นคนทำ"
อัทธ์ถามย้ำ

"สาเหตุที่เกิด คาดว่าน่าจะโดนวาง
ตะปูครับ เลยทำให้คุณพราวเสียหลัก
ไหล่ตกเขาลงมาจนประสบอุบัติเหตุ ตอนที่ผมไปเช็คสภาพรถและที่เกิดเหตุ พบว่าล้อรถทั้ง 4 ล้อ อยู่ในสภาพแบน
แถมมีตะปูปรักอยู่ทั้ง 4 ล้อเลยครับ
ส่วนคนทำ ผมยังชี้ตัวไม่ได้ครับ"
ลูกน้องรายงาน

"งั้น..แกไปสืบต่อ ว่าใครที่ดูน่าสงสัยที่สุด โดยเฉพาะ ไอ้เสี่ยเจริญ มันต้องคิดเอาคืนฉันแน่"
กรบอก

"มันจะดีหรอครับนาย นายนิพนธ์เคยสั่งให้เราห้ามยุ่งกับพวกเสี่ยเจริญสักพักนึง ไม่งั้นเราอาจเจอศึกใหญ่ได้เลยนะครับ"
ลูกน้องบอกจนอัทธ์ต้องหันไปมองกร

"ก็จริงอย่างที่มันบอกนะไอ้กร ถ้าเราไปยุ่งกับมันตอนนี้เท่ากับเราเปิดศึกกับมันถาวรเลยนะเว้ย"อัทธ์พูด

"ฉันไม่สน!! ใครที่มันทำให้พราวเจ็บ มันต้องเจ็บเป็นร้อยเท่าพันเท่า ฉันไม่ยอมให้พราวเจ็บตัวฟรีหรอกนะเว้ย!!"กรพูด

"แต่ว่า..!!!"อัทธ์พูดไม่ทันจบกรก็
แทรกขึ้นมาก่อน

"แกไม่ต้องพูดแล้วไอ้อัทธ์ แกน่าจะรู้ใจฉันดีสุดแล้วนะว่าฉันคิดยังไงกับเรื่องนี้"กรพูดใส่อัทธ์ที่ดูนิ่งลงทันทีที่กรพูด
"ส่วนแก..ก็ไปสืบตามที่ฉันบอก ถ้ามีอะไรคืบหน้าให้รายงานฉันด่วน"กรสั่ง

"ครับนาย!!!"ลูกน้องรับคำสั่งก่อนเดินออกไปจากห้องพิเศษของโรงพยาบาล

กรหันมามองพราวที่นอนแน่นิ่งพรางกุมมือเธอไว้
ตาของพราวค่อยๆขยับส่งสัญญาณจนกรร้องเรียกให้อัทธ์มองตามที่เขาบอก ก็เห็นว่าตาของพราวกำลังขยับอยู่จริงๆ

อัทธ์รีบเรียกหมอให้เข้ามาดูอาการผ่านสายไมค์ที่อยู่บนหัวเตียงด้วยความตื่นเต้นกับการส่งสัญญาณของพราว

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นโดยกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับเลนส์สายตาให้ชัดขึ้น จนมองหน้าคนตรงหน้าเห็นชัดเจน

หมอเดินเข้ามาดูอาการของพราวตรวจเช็คต่างๆนาๆผลออกมาเธอก็ปกติดี
แต่ที่แปลกเธอกลับมองคนรอบข้างด้วยสายตาสงสัยและแปลกไป

กรเข้าไปหาเธออีกครั้งและคุยพูดจาด้วยท่าทางสนิทสนมพรางกุมมือเธอด้วยความเป็นห่วงป่นดีใจ แต่ผลที่ได้รับกลับมา..
เธอกลับผลักกรออกด้วยท่าทางตกใจจนกรเองก็ตกใจตาม

"คุณ..เป็นใคร!!! รู้จักฉันหรอค่ะ"
พราวพูดพรางมองกรเหมือนคนแปลกหน้าก่อนจะมองไปที่อัทธ์และกุมหัวด้วยอาการปวดอย่างรุนแรง
จนหมอต้องเช็คอาการอีกรอบ

และนั้นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
พราวไม่สามารถจำคนรอบข้างได้เลย
จึงถูกส่งตัวกลับไปอยู่กับแม่ที่อเมริกาทันที 

และเวลาถัดมา เธอก็กลับมาด้วยสภาพ
ที่เปลี่ยนไป จนทุกคนถึงกับตกใจ
และงงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นพร้อมข่าวการจดทะเบียนแต่งงานของเสี่ยนิพนธ์พ่อของกร
และหนูพราวที่จำอะไรไม่ได้และที่สำคัญเธอกลับมาในเวอร์ชั่นที่
เปลี่ยนไป...โดยปราศจากพราวคนเดิม
ตื๊ด..ๆๆๆ~~~!!!!!!!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางเมฆฟ้าปลอดโปร่งในสภาพอากาศของเมืองหนาวอย่างอเมริกา

หญิงสาวกดรับมือถือของตนเองและเดินเข้ามาในห้องนอนด้วยท่าทางเตรียมฟังปลายสายที่โทรมา

"ฮัลโล!! ค่ะ ลุงนิพนธ์ โทรมาหาเพมีเรื่องอะไรให้เพรับใช้หรอค่ะ"ต้นเสียงพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

"พูดอะไรขนาดนั้นหนูเพ ลุงเนี่ยนะจะกล้าใช้หนู ลุงแค่มีเรื่องจะบอกและขอความช่วยเหลือจากหนูมากกว่า"นิพนธ์บอก

"มีอะไรจะบอกเพหรอค่ะ???!!!!"หญิงสาวถามกลับ

"หนูคงจะรู้เรื่องของพี่สาวแล้วใช่ไหม ที่ถูกส่งตัวกลับไปรักษาด้วยอุบัติเหตุ
แต่ลุงมีเรื่องจะขอให้หนูช่วย กลับมาที่ไทยก่อนนะ เดี๋ยวลุงจะเล่าทุกอย่างให้ฟังรวม
ถึงสาเหตุการเกิดอุบัติเหตุครั้งนี้ด้วย"
นิพนธ์บอก


ก่อนที่เพซึ่งเป็นน้องสาวฝาแฝดของ
พราวจะตอบตกลงทันทีและวางสายไป

-2 วันต่อมา-

หญิงสาวลากกระเป๋าเดินเข้ามาที่สนามบินก่อนจะมีคนชูป้ายเขียนว่า 'คุณพราว'
เป็นการบอกให้เธอเดินเข้าไป

"คุณชื่อคุณทนงค์ใช่ไหมค่ะ"เพถาม

"ใช่ครับ!! ส่วนคุณคงเป็นคุณพราวใช่ไหมครับ"
ชายวัยกลางคนทัก
แต่หญิงสาวกลับพยักหน้ากลับมา

"ผมเป็นทนายและคนสนิทของท่าน
นิพนธ์ ท่านให้ผมมารับตัวคุณพราว
ให้ไปหาท่านที่ไร่ครับ"ทนงค์บอก

"ค่ะ!! งั้นไปกันเลยค่ะ"
หญิงสาวลากกระเป๋ามาที่รถและเดินทางออกมาจากสนามบินสู่
'บ้านไร่ไพรฟ้า'

ซึ่งจัดเป็นพื้นที่ที่ใหญ่เอามากๆ ตลอดระยะทางที่เข้ามาในไร่เป็นทางที่คดเคี้ยวและข้ามเขามาหลายลูก
ซึ่งพื้นที่ที่ขับรถผ่านเข้ามาคือเนื้อที่ของไร่ไพรฟ้า เกือบทั้งหมด
รถจอดลงที่ลานหน้าบ้านหลังใหญ่ของบ้านไร่ ซึ่งทุกคนออกมาต้อนรับฉันด้วย
ท่าทางดีใจ พอลงจากรถได้ก็มีคน
โผล่เข้ามากอดฉันกันยกใหญ่พรางทักทายฉันด้วยชื่อของพี่พราว

แน่นอนว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นเพราะฉันกลับมาที่นี่อีกครั้งในฐานะ พราวประกาย เพ็ญธนะศิริ
ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดและเหตุผลคุณลุงนิพนธ์ได้เล่าคราวๆให้ฉันฟังก่อนจะมาที่นี่ และเป็นความตั้งใจของฉันที่อยาก
จะมา บ้านไร่ไพรฟ้าอีกครั้ง!!

หลังจากที่ทักทายส่งยิ้มจนหน่ำใจให้กับผู้ที่คิดถึงพี่พราวและถามไถ่กันต่างๆนาๆ
ฉันก็ต้องมุ่งตรงมาหาลุงนิพนธ์ที่อยู่ในห้องรับแขกที่ปิดมิดชิด แต่ไปยังไม่ทันจะได้เปิดประตูเข้าไป
ก็มีชายร่างสูงขาวหน้าตาดีเดินเข้ามากอดฉันพรางเรียกชื่อพี่พราว

"พราว!!! คุณกลับมาหาผมแล้วหรอ"สิ่งที่ชายหนุ่มทำเล่นฉันถึงกับผงะและผลักเขาออกไปให้ถอยห่าง

"คุณทำอะไรคุณเนี่ย!!! อยู่ดีๆมากอดฉันทำไม??"ชายหนุ่มยืน
มองฉันที่ทำหน้างงงวยกับการโผล่เข้ามากอด

"พราว!!! คุณจำเรื่องของเราไม่ได้เลยหรอ ผมกรไงครับ คนรักของคุณ เรารักกันมาก คุณจำไม่ได้หรอพราว!!!"
ชายหนุ่มเริ่มโวยวายใส่ฉันจนควบคุมอาการไว้ไม่อยู่ เขาเดินมาจับมือฉันทั้ง
สองข้างให้โอบใบหน้าของเขา ฉันมองตาทั้งสองข้างของเขาที่มีน้ำใสๆคลออยู่ที่ตา ฉันค่อยๆแกะมือฉันออกมา
ก่อนจะถอยห่างเขาอีกครั้ง

"ฉันคิดว่า..คุณใจเย็นๆก่อนดีกว่านะค่ะ
บางทีคุณอาจจะรีบร้อนไป สำหรับคนความจำเสื่อมอย่างฉัน
แล้วก็ฉันจำเรื่องในอดีตของคุณไม่ได้
จริงๆ ดังนั้นฉันขอโทษด้วยนะค่ะ ซึ่งฉันต้องขอตัวก่อน"ฉันพูดบอกเขาด้วยท่าทางเจรจา
และรีบเดินมาเคาะประตูเพื่อเข้าไปหาลุงนิพนธ์
"พราว!!"เขาส่งเสียงมาหาฉันอีกครั้ง ฉันหันกลับไปก่อนจะส่งยิ้มให้เขาแบบเจื่อนๆแล้วเข้ามาในห้องรับแขก

ลุงนิพนธ์นั่งอยู่ในห้องที่โต๊ะทำงาน ฉันยกมือไหว้ทักทายท่านตามประสาคนรู้จักกัน

"โตเป็นสาวสวยแล้วนะหนูเพ แถมเหมือนหนูพราวมากจนลุงแยกไม่ออกเลยนะ"ลุงนิพนธ์พูดด้วยใบหน้ายิ้ม

"ขอบคุณค่ะ คุณลุง !!! เมื่อกี้ก่อนที่เพเข้ามา มีคนยืนต้อนรับพี่พราวกันเยอะเลยนะค่ะ
สงสัยพี่พราวจะฮอตมากตอนอยู่ที่นี่ โดยเฉพาะ...ผู้ชายตัวสูงๆ ผิวขาว หน้าหล่อนะค่ะ
อยู่ดีๆก็เข้ามากอดเพ คงคิดว่าเพ คือพี่พราวมั่งค่ะ"ฉันบอก

"นั่นแหละ คือปัญหาที่ลุงต้องเรียกหนูกลับมาที่ไทยครั้งนี้"คุณลุงพูดพรางมองนิ่งมาทางฉันเพื่อเริ่มพูดเข้าประเด็น

คุณลุงพยายามอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ และสาเหตุที่แท้จริงของ
การเกิดอุบัติเหตุของพี่พราว จนฉันอดสงสัยไม่ได้

"คุณลุงค่ะ แล้วถ้าพี่พราวจำทุกอย่างได้
และกลับมาที่นี่อีกครั้ง จะไม่เกิดอันตรายกับพี่พราวอีกหรอค่ะ"
ฉันถาม

"ลุงถึงต้องเรียกหนูกลับมานี่ไง !!!!!~~"
คุณลุงพูดด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยเหมือนคนมีแผนการอะไรบางอย่าง

คุณลุงบอกข้อตกลงระหว่างเราและแผนการที่กำลังจะเกิดขึ้น ฉันรับข้อตกลงของคุณลุงนิพนธ์ทันที
ถ้าหากมันจะช่วยพี่พราวและทุกคนในไร่ไพรฟ้าได้ ฉันก็จะลองกับมันสักตั้ง!!!





ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่มอบเหรียญเป็นกำลังใจนะค่ะ"

แว่นตาใส


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha