เมียพ่อ >20+ จบแล้ว

โดย: แว่นตาใส



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : เมียพ่อ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

Ep.4


เช้าวันต่อมา

ข่าวลือการตายของเสี่ยนิพนธ์แพร่สะพัดไปทั่วเมือง จนหลายๆคนก็ไม่เชื่อ
บางคนก็ต่างพากันว่า ไร่ไพรฟ้า เจอมรสุมหนัก บางก็ว่า ลูกชายที่หายไปและน่าจะตายไปแล้วพาพ่อไปอยู่ด้วย
ทุกอย่างกลับตัลปัลวุ่นวายด้วยความเศร้าโศกเสียใจของคนงานและลูกน้องในไร่ไพรฟ้าที่จงรักภักดีกับเสี่ยนิพนธ์ตลอดมา

ทุกคนพากันมาร่วมงานศพเสี่ยโดยเพ
กับทนงค์เป็นคนจัดการงานทั้งหมด ทั้งคู่ยืนต้อนรับแขกเข้างานที่มาร่วมแสดงความเสียใจ แม้กระทั่งเสี่ยเจริญ
ที่เป็นคู่อริกันมาก่อนก็มาร่วมงานด้วย

"สวัสดีค่ะ!! เสี่ยเจริญ..!!"
เพพูดพรางยกมือไหว้ต้อนรับเสี่ยเจริญที่เดินเข้ามาในงานกับลูกน้อง

"สวัสดีคุณพราว!!! ฉันขอแสดงความเสียใจกับเสี่ยนิพนธ์ด้วยนะ"

"ขอบคุณค่ะ!!"เพตอบรับ


"เฮ้อ!!~~ ถึงเราจะไม่ค่อยถูกกัน แต่ก็ไม่ถูกกันอย่างเสือ ยังไงเสี่ยนิพนธ์
ก็ถือว่าเป็นเสือที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวมาก เอาเป็นว่า..ฉันขอประกาศสงบศึก
กับเสี่ยนิพนธ์ ณ ตอนนี้เลยแล้วกัน สองไร่เราจะได้ไม่มีปัญหาขัดแย้งกันอีกคุณพราวว่าดีไหม!!"เสี่ยเจริญถามความเห็นเพ

"ดีค่ะ!! ถือว่าสองไร่ของเราจะเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถ้ายังไงเชิญเสี่ยเจริญกับลูกน้องเข้าไปด้านในงานได้เลยค่ะ"เพรับไมตรีจากเสี่ยเจริญพรางจับมือยินดีเชิญกันเข้างานก่อนจะสั่งให้ลูกน้องที่ดูแลงานต้อนรับเสี่ยเจริญอย่างดี

"คุณพราวครับ!! ทำอย่างนี้มันจะดีหรอครับ เสี่ยเจริญมันเป็นพวกไว้ใจไม่ได้นะครับ"
ทนงค์ถามเพที่เอียงหูฟัง

"ช่วงนี้เราแค่สงบศึกกันไปก่อน คุณทนงค์ไม่เห็นหรอค่ะ ว่าลูกน้องกับคนงานเราเสียใจกันแค่ไหนกับการเสี่ยเจ้านายของเขาไปถึงสองคน ไว้ใจพราวเถอะค่ะ เดี๋ยวพราวขอเวลาจัดการเรื่องนี้เอง"เพกระซิบบอกกลับพรางสอดส่องสายตามองไปรอบๆงาน
"หนูพราว!!! งานด้านในจัดการกันโอเคไหม มีอะไรให้อาช่วยเหลือรึป่าว!!"เสียงทุ้มนุ่มของวิสุทธ์เดินเข้ามาถามไถ่พร้อมกับลูกชาย

"ใช่..มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้นะพราว
คุณลุงจากเราไปแบบกะทันหันแบบนี้ เธอคงจะลำบากหลายเรื่อง ยังไงลุงนิพนธ์ก็คือลุงของฉัน"ดนัยพูดต่อ

"งานด้านในเรียบร้อยดีค่ะ คงไม่มีเรื่องอะไรต้องรบกวนพวกคุณสองคน ถ้ายังไงเชิญด้านในดีกว่าค่ะ"
เพพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จนสองพ่อลูกไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เลยพากันเดินเข้าไปเคารพศพเสี่ย
นิพนธ์

เพยืนมองตรงอย่างสังเกตไปที่วิสุทธ์กับดนัยที่ทำตัวตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนทนงค์ถึงกับอดทักไป
ที่เพไม่ได้

"มีอะไรหรอครับคุณพราว!! ทำไมมองคุณดนัยกับคุณวิสุทธ์ขนาดนั้นล่ะครับ"

"พราว..!! แค่สงสัยนะค่ะ ว่าการตายของเสี่ยนิพนธ์อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่เป็นการจงใจฆ่าทางอ้อมมากกว่า"เพกระซิบบอกทนงค์ที่ยืนฟังอย่างตกใจ

"จงใจฆ่าทางอ้อม!!! ใครจะกล้าทำกับเสี่ยเขาแบบนั้นล่ะครับ
ในเมื่อผลชันสูตร เสี่ยตายเพราะโรค
หัวใจกำเริบไม่ใช่หรอครับ"ทนงค์ถามพรางขมวดคิ้วสงสัย

"อันนี้พราวก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ ได้แต่จับตาดูคนในไร่ว่ามีอะไรผิดสังเกตรึป่าว ก็แค่นั้น..ถ้ายังไง พราวฝากคุณทนงค์ช่วยจับตาดูคนในไร่เพิ่มเติมด้วยนะค่ะ"เพพูดก่อนทนงค์จะรับคำสั่งจากเพไปทำต่อ

ทุกคนในงานต่างพากันกราบไหว้เคารพศพเสี่ยนิพนธ์ด้วยความอาลัย ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีจนจบงาน หลายคนก็พากันแยกย้ายกลับบ้านไป ส่วนบางคนก็อาสาอยู่ต่อช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆกันไปจนงานศพของเสี่ยนิพนธ์ผ่านพ้นไปด้วยดี
ทุกอย่างยังคงสงบราบรื่นไปได้ด้วยดีภายใต้การปกครองของเพที่สวมรอยเป็นพราวอาสารับหน้าที่ทำงานแทนเสี่ยนิพนธ์โดยชอบธรรม

ณ เวลาที่เสี่ยนิพนธ์เสียไป เพก็ยังคงรับหน้าที่นี้ต่อไปเพื่อดูแลไร่ไพรฟ้า ซึ่งเป็นสถานที่เกิดของเธอ
และพี่สาว เธอยังคงอยู่เพื่อทดแทน
พระคุณของเสี่ยและทำตามเจตนารมณ์ที่เสี่ยนิพนธ์เคยบอกไว้ก่อนที่เขาจะตายจากไป

และนับวันเธอยิ่งเติบโตขึ้นจนคนงานและลูกน้องในไร่ต่างยอมรับเธอให้เป็นนายหญิงคนใหม่ในไร่ไพรฟ้ามากขึ้นและมากขึ้น

จนเวลาล่วงเลยผ่านพ้นมาเกือบ 5 ปี ไร่ไพรฟ้าอยู่อย่างสงบไม่สู้รบขัดแย้งกับใครมาตลอดระยะเวลาเกือบ 5 ปี แต่ถึงศึกนอกจะสงบแต่ศึกในกลับร้อนระอุ เพราะสองพ่อลูก วิสุทธิ์และดนัยยัง
คงหาโอกาสที่จะเอาไร่มาเป็นของตนให้ได้
จนคนในไร่รวมถึงคนใช้ในบ้านก็ต่างพากันวิตกกังวลกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป

"ป้าศรี...!!ๆๆ ฉันมีข่าวด่วนจะมาบอกจ่ะป้า"สาวคนใช้ในบ้านวิ่งหน้าตั้งมาหาป้าศรี ซึ่งเป็นคนรับใช้เก่าแก่ของเสี่ยนิพนธ์

"นังอร..!!! แกจะเสียงดังโวยวายอะไรกันนักหนา เดี๋ยวคนอื่นก็แตกตื่นกันหมดหรอก"
ป้าศรีดุอรสาวใช้ตัวเล็กผมสั้นที่วิ่งเสียงดังเข้ามาในครัว


"ก็ฉันมีข่าวด่วนและสำคัญจะบอกนี่จ่ะ เลยรีบวิ่งมา"อรสาวใช้ในบ้านที่สนิทกับป้าศรีพยายามอธิบาย

"แกมีข่าวสำคัญอะไรของแกนังอร ไหนว่ามาสิ!!"ป้าศรีถามกลับอย่างสงสัย
พรางยืนเท้าเอว

"พอดีฉันไปทำความสะอาดบ้านคุณ
วิสุทธ์มาจ่ะป้า แล้วฉันก็แอบไปได้ยิน
เขาคุยโทรศัพท์กับทนายว่าจะเอาไร่ไพรฟ้าของเราไปเปิดเป็นรีสอร์ส หลังจากที่คุณกรหายสาบสูญครบ 5 ปีนี้จ่ะป้า"อรพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นจนป้าศรีตกใจ
"อะไรนะนังอร!! เรื่องจริงหรอว่ะ ที่แกพูดมาเนี่ย.."ป้าศรีถามย้ำ

"จริงสิจ่ะป้า ฉันได้ยินมากับหู ถ้าเกิดครบ 5 ปี เมื่อไรแล้วคุณกรยังไม่กลับมา ไร่ไพรฟ้าจะต้องตกไปอยู่ในมือ
คุณวิสุทธ์กับคุณดนัยแน่เลยจ่ะ แล้วคราวนี้พวกเราจะทำยังไงดีจ่ะป้า คนงานในไร่ ลูกน้องของเสี่ยนิพนธ์บาง
ส่วนไม่ต้องตกงานกันหมดหรอจ่ะ"อรพูดด้วยท่าทางกังวล

"นังอร..!! แกอย่าเพิ่งเอาเรื่องนี้ไปคุยกับใครก่อนนะ ไม่งั้นคนในไร่ได้แตกตื่นกันแน่ เดี๋ยวฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณพราวก่อน เข้าใจไหม!!!!"ป้าศรีสั่งอรสาวใช้อย่างเด็ดขาด อรรีบพยักหน้ารับพรางเอา
มือปิดปากตามคำสั่งของป้าศรี

แต่กลับมีชายร่างสูงผิวเข้มสีแทนขยับแว่นทำท่าทางเหมือนได้รู้อะไรบางอย่างก่อนจะเดินหลบออกมาด้วยท่าทางย่องเบาจนมาเกือบถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ภายในไร่

"ไอ้อัทธ์!!! นั่นแกทำอะไร ทำไมเดินออกมาจากบ้านคุณพราวเขาแบบนั้น"อัทธ์หันกลับมาตามปลายเสียงที่ทักเขาอย่างตกใจก่อนจะถอนหายใจโล่งอกออกมา

"โธ่..!!! พ่อ..!! ทักสะผมตกใจหมด"
อัทธ์ทักกลับไปหาทนงค์ก่อนจะรีบทำตัวปกติเดินเข้าไปหา

"แล้วแกหลบใครอยู่ ทำไมเดินออกมาแบบนั้น"ทนงค์ถามย้ำ

"ผม..ผม!! หรอ..หลบ!! หลบอะไรกันพ่อ
ผมแค่เดินออกมาจากบ้านคุณพราวเขาเบาๆ พอดีเห็นเขาทำงานอยู่หน้า
บ้านนะจ่ะ เดินเสียงดังเดี๋ยวรบกวนเขา"
อัทธ์พยายามแถออกไป
แต่ทนงค์กลับขมวดคิ้ว

"หรอว่ะ!! ไม่ใช่..แกแอบไปได้ยินอะไรมาแล้วไม่คิดจะบอกฉันหรอว่ะไอ้อัทธ์ ฉันพ่อแกนะ!!"
ทนงค์พูดพรางมองด้วยท่าทางสงสัย

"โหย..ไม่มีหรอกจ่ะพ่อ ฉันเนี่ยนะ กล้าโกหกพ่อ ไม่มี..!!!~~~"
อัทธ์พูดเสียงสูง

"เสียงสูงเชียวนะแก..แต่ช่างเถอะ!!
ว่าแต่..แกได้ยินคนในไร่พูดถึง
คุณกรบ้างไหมไอ้อัทธ์!!"ทนงค์ถาม
"พูดอะไรหรอครับพ่อ!!"อัทธ์ถามกลับอย่างสงสัย

"ก็ที่..คนในไร่เห็นผีคุณกรเที่ยวเดินป่วนเปี้ยนอยู่ในสวนตอนดึกๆไงว่ะ บางวันก็ตอนเช้ามืด จนคนงานพากันกลัวหมดแล้วเนี่ย แกไม่รู้เรื่องเลยหรอ"อัทธ์ฟังพรางเลิกคิ้วสูง

"จะเป็นไปได้ไงพ่อ..ไอ้กรมันหายสาบสูญนะ ไม่ได้ตายสักหน่อยถึงจะได้กลายเป็นผี
มาหลอกคนอื่นเขา พวกคนงานไร้สาระ
กันทั้งนั้นแหละ อย่าไปเชื่อให้มากเลย
พ่อ"อัทธ์บอกกลับไป


"ก็จริง!! ผีมันมีจริงที่ไหน ฉันก็ไม่น่ามาถามแกเลย เออ..แกไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวฉันต้องเข้าตัวจังหวัดคุยเรื่องงานอีก ไปๆ"ทนงค์บอกพรางขวักมือ
ไล่ลูกชายตัวดี ก่อนจะเดินออกไป

อัทธ์เดินเข้าสวนมาที่บ้านท้ายไร่ซึ่งเป็นที่พักลำลองของกรตอนที่เขายังอยู่ เขาเปิดประตูเข้าไป พรางสอดส่องหาอะไรบางอย่างจากในบ้านหลังนั้น ก่อนจะรีบวิ่งออกมาทันที


แก๊ก..!!!!

เสียงประตูดังขึ้นภายในบ้านหลังใหญ่พร้อมกับสายตาของหญิงสาวที่หันมอง
อย่างแปลกใจ เพราะเสียงนั้นดังมาจาก
ประตูห้องของเธอเอง

เธอลุกขึ้นไปดูก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับอาวุธในมือที่คว้ามาได้
นั่นก็คือ แจกันยาวใบพอดีมือ

เธอย่องเดินเข้าไปและเข้าไปก่อนจะเหล่สายตามองซ้ายขวาอย่างสำรวจ

แก๊ก..!!!

เสียงประตูปิดอีกครั้งพร้อมกับความตกใจของหญิงสาวเธอจับแจกันไว้แน่นแล้วหันหลังฟาดลงไปอย่างสุดแรง

ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดทุกอย่างพร้อมกับร่างกายของเธอที่แข็งทื่ออย่างกับหิน มือของบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เธอคว้าแจกันในมือเธอไว้แล้วหยิบออกมาจากมือเธอได้อย่างง่ายดาย โดยไม่มีท่าทีขัดขืน

ชายหนุ่มหน้าตามีแต่หนวดเครา ใส่เสื้อผ้าเซอร์ๆอย่างกับคนงานขยับเข้ามาใกล้เธอพรางกระซิบ

"ฉันกลับมาแล้วนะ พราว..!!"
เสียงของชายหนุ่มกระซิบมาที่ข้างหูของเธอก่อนจะผละออกมาด้วยใบหน้านิ่ง เพพยายามเรียกสติตัวเองกลับคืนมาแล้วจับใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่
อยากเชื่อ

"พี่กร..!!"
เพใช้มือลูบใบหน้าของชายหนุ่มจนเขาตั้งหลักไม่ถูกและยืนนิ่งมองหญิงสาว
ตรงหน้าอย่างอึ้งๆ

"เธอ..!!~~ จำฉันได้แล้วหรอ..??!!!"
สิ่งที่กรถามทำเอาหญิงสาวถึงกับชะงัก
ก่อนจะเอามือลงแล้วหลบสายตากรออกไป

"ก็คุณ..เป็นลูกของเสี่ยนิพนธ์นี่ค่ะ ฉันก็ต้องจำคุณได้สิ!!"

"แต่เธอไม่เคยเรียกฉันว่าพี่ ตั้งแต่ความจำเสื่อม"กรพยายามต้อนคำถาม

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกค่ะ ว่าฉันจะเรียกคุณว่าอะไร แต่มันสำคัญที่ตลอดระยะเวลา เกือบ 5 ปี คุณหายไปไหนมาตั้งหาก"
เสียงของหญิงสาวพยายามพูดดุดันเบี่ยงประเด็นของชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้า

"เธอยังคิดถึงฉันอยู่อีกหรอ ฉันหายไปเธอน่าจะดีใจนะ"กรพูดพรางเบี่ยงหน้าหนีเดินหลบไปนั่งที่เตียงของเพ

"ทำไมคุณพูดแบบนั้นล่ะค่ะ คุณรู้บ้างไหมว่าคนในไร่เขาคิดถึงคุณมากขนาดไหน"เพพูดพรางเดินตามมาประชิด

"แล้วเธอล่ะ!! คิดถึงฉันบ้างรึป่าว หรือแค่คนในไร่เท่านั้นที่คิดถึงฉัน"กรพูดพรางมองสบสายตา
"เธอคงไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วสินะ ก็เธอจำฉันไม่ได้เลยนิ จะมาคิดถึงหรือห่วงใยฉันได้ยังไง แต่งงานกับพ่อฉันไปแล้ว คงได้ครองไร่สมใจเธอแล้วสินะ"กรพูดต่อทันทีพรางเดินหลบเตรียมเดินออกไป

เพหันมองพรางจับมือกรไว้แล้วมองมาด้วยสายตาบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาคิดไม่ใช่เรื่องจริง

"ไร่นี้ยังเป็นของคุณ และฉันก็รอคุณกลับมาเสมอ แต่ถ้าคุณไม่สบายใจ ฉันยินดีไปจากไร่นี้ทันที ตามที่คุณต้องการ ขอแค่คุณ...อย่าเข้าใจฉันผิดและอภัยกับสิ่งที่ฉันทำให้คุณต้องกลายมาเป็นคนแบบนี้ ฉันขอแค่นี้จริงๆ แล้วฉันจะจัดการคืน
ทุกอย่างให้กับคุณ"
กรมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพรางขมวดคิ้วเพล้งมองไปที่เธอ

"ที่ฉันกลับมาครั้งนี้ เพื่อทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน
ต่อให้เธอไม่ให้ ฉันก็จะหาทางเอามันมา
ให้ได้ ส่วนเธอ!!!.. ฉันไม่สนใจหรอกนะ
ว่าเธอจะอยู่หรือไปหรือจะรู้สึกยังไง เพราะตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้ว อย่างที่เธอเคยเปลี่ยนไป"กรพูดพรางมองนิ่งตรงมาที่หญิงสาวตรงหน้าก่อนจะมีเสียงเคาะประตู ของสาวใช้ขึ้น

ก๊อกๆๆ~~~!!!!

"คุณพราวค่ะ!! อรเองนะค่ะ"สาวใช้ขานชื่อบอก

กรมองซ้ายขวาหาที่ซ่อนตัว จนเพชี้ไปที่ห้องน้ำก่อนที่ชายหนุ่มจะวิ่งหลบเข้าไป
เพเดินไปเปิดประตูพรางมองเช็คว่ากรหลบซ่อนตัวเรียบร้อยรึยังแล้วเปิดประตูออกมา เจอสาวใช้ชื่ออรยืนรอ
อยู่หน้าห้อง

"มีอะไรหรออร!!"เพถาม

"มีคนมาหาค่ะคุณพราว"สาวใช้ผมสั้นพูดยิ้มๆ ก่อนคนที่อรพูดถึงจะโผล่ตัว
ออกมากอดเพอย่างเซอร์ไพร์

"ยัยนุช..!!!!!~~~"
เพอุทานเรียกชื่อเพื่อนสาวสวย
ผมยาวอย่างตกใจก่อนจะกอดตอบกลับอย่างดีใจ

ทั้งคู่ผละกอดกันออกมาก่อนที่เพื่อนสาวชื่อนุชจะเดินเข้ามาในห้องอย่างตื่นเต้น
เพรีบเดินเข้ามาและปิดประตูลงอย่างรีบร้อนแล้วเดินตามเพื่อนสาวไป

"นิ..แกมาอยู่ที่นี่นาน จนลืมเพื่อนที่อยู่อเมริกาแล้วใช่ไหม!!! ถึงไม่ยอมกลับไปหากันเลย"นุชบอกพรางสำรวจในห้องด้วยความระแวงของเพ

"ป่าว..สักหน่อย!! ฉันแค่กลับมาช่วยงานที่นี่ เพราะอะไรๆยังไม่ลงตัวและยังมีปัญหาอยู่ต่างหาก ถึงกลับไม่ได้"เพพูดพราง
มองไปที่ห้องน้ำ

"แกเป็นเจ้าของที่นี่ไปแล้วหรอ ถึงต้องมาจัดการดูแลอะไรแทนคนอื่นเขาแบบนี้ แล้วลูกชายเขาหายไปไหนล่ะ เขากลับมารึยัง"นุชถามพรางเดินไปที่ห้องน้ำ
เพตกใจรีบเดินไปหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าขวางไว้ไม่ให้เพื่อนสาวเข้า จนนุชทำหน้าแปลกใจ

"เป็นอะไรของแก ยัย..!!!"
นุชถูกปิดปากเอาไว้ทันที ก่อนที่เพจะพูดเบี่ยงประเด็นออกไป

"เดี๋ยวเราค่อยออกไปคุยกันข้างนอกเนาะ ไหนๆแกก็มาแล้ว เดี๋ยวฉันขออาบน้ำแปป แกรออยู่ข้างนอกก่อนนะ"เพพูดก่อนจะบิดลูกบิดประตูห้องน้ำเข้าไปด้านในอย่างช้าๆพรางพยักหน้าจนนุชพยักหน้าตาม

เพรีบปิดประตูห้องน้ำอย่างไวแล้วหัน
กลับมามองหาชายหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่
แต่กลับโดนกรสกัดกั้นตัวไว้ที่ประตูจนเพขยับไปไหนไม่รอด

เพเงยมองหน้ากรที่เอาหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของกรปะทะเข้าข้างแก้มข้างซ้ายของเพจนเธอรู้สึกได้

"คุณจะทำอะไรนะ คุณกร!!"
เพกระซิบถามชายหนุ่มตรงหน้า

"เธอ..มีเพื่อนอยู่อเมริกาด้วยหรอ ทำไมฉันไม่รู้จัก!!"กรถามอย่างสงสัย

"มีสิค่ะ!! ตอนที่ฉันกลับไปพักฟื้นที่อเมริกาไง"
เพตอบออกไป

"งั้นหรอ!! แล้วนี่..เธอจะอาบน้ำใช่ไหม
ไปอาบสิ!! หรือจะให้ฉันอาบให้..!!"กรพูด
พรางเหลือบมองต่ำจนเพรีบผลักอก
กรออกไป แต่กรกลับเล่นพิเรน
แกล้งเพต่อ โดยเอามือทุบไปที่ประตู
เสียงดังพรางเอาตัวกั้นเพไว้อีกครั้ง
จนเพตกใจเอามือกั้นหน้าอกกรไว้

"นิ!! เป็นอะไรรึป่าวแก เสียงดังเชียว"
เสียงนุชที่รออยู่ด้านนอกถามเข้ามา
กรมองหน้าเพแล้วยิ้มมุมปากจนเพทุบไปที่หน้าอกของกรเบาๆเป็นการทำโทษ

"ไม่มีอะไรแก พอดี..มียุงตัวใหญ่..!!
อยู่ในห้องน้ำนะ ฉันกำลังไล่ตบมันอยู่แก"
เพบอกพรางพูดตอกกลับใส่กร

"ออ..ฉันก็นึกว่าแกเป็นอะไร งั้น..ฉันไปรอแกข้างนอกนะ"นุชบอก

"โอเครนุช เดี๋ยวฉันรีบตามลงไปนะ"
เพพูดก่อนเสียงลูกบิดประตูจะพาร่างของเพื่อนสาวออกไปจากห้อง

เพถอนหายใจโล่งอกยาวพรางหลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์
โดยลืมไปว่า..ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจ้องมองเขาอยู่ผ่านสายตาที่คิดถึง

เธอลืมตาขึ้นมามองกรอีกครั้ง พรางเห็นชายหนุ่มกำลังยืนมองเธออยู่แล้วโน้มตัวลงมาอย่างไวที่หน้าของเธอ

สัมผัสแรกที่เพรู้สึกคืออาการตกใจ ตาทั้งสองข้างของเธอโพล้งขึ้นก่อนที่หัวใจของเธอจะเต้นเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆจนควบคุมไว้ไม่อยู่
กรผละออกมาอย่างช้าๆ
พรางมองหน้าเพที่ดูนิ่งไป มีแต่สายตาของเธอเท่านั้นที่มองตามปากของกรออกมาก่อนจะมองสบตาของชายหนุ่มอีกครั้ง

"นี่..ถือเป็นบทลงโทษ..ที่เธอจำฉันไม่ได้ และไม่พยายามจำ แต่ต่อไปนี้..ฉันจะให้เธอจำฉันให้ได้และจะไม่มีวันลืมฉันอีก เข้าใจไหม!!"
เพนิ่งใบ้กินไปต่อหน้ากร ก่อนที่กรจะรีบเดินออกไปจากห้องน้ำและห้องของเพ

เพจับปากตัวเองแล้วถูเบาๆ เพราะนี่ถือเป็นจูบแรกของเธอในชีวิตที่เธอรักษามันไว้ แต่ไม่คิดว่าจะโดนขโมย
ไปอย่างง่ายดายให้กับผู้ชายที่เป็นแฟนพี่สาวแบบนั้น

ไม่นะ!! ยัยเพ แกต้องไม่คิดอะไรแบบนั้นกับแฟนพี่สาวของตัวเองนะ ถ้าเรื่องนี้จบ เราก็ต้องรีบกลับไปที่ของตัวเอง เรื่องทุกอย่างจะต้องถูกเปิดเผย พี่พราวก็ต้องกลับมา ส่วนพี่กรคงเกลียดฉันแน่ๆถ้ารู้ว่าฉันมาหลอกเขา ฉัน..!! ไม่น่ากลับมาเลย!!!~~~

นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดได้ในตอนนี้และเวลานี้เท่านั้น ฉันจะทำยังไงดี...






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่มอบเหรียญเป็นกำลังใจนะค่ะ"

แว่นตาใส


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha