เมียพ่อ >20+ จบแล้ว

โดย: แว่นตาใส



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 5 : เมียพ่อ 5


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

Ep.5


"พี่กร..!!! มาทำอะไรตรงนี้"เสียงเด็กสาวผมเปียร้องเรียกพี่ชายที่นั่งวาดรูปอยู่บนพื้นทราย

"อ้าว!! พราว..มานี่สิ มาวาดรูปด้วยกัน"
เด็กชายเรียกชื่อสาวน้อยพรางขวักมือเรียกเธอ เด็กสาวกอดอกเดินเข้ามา
พรางทำหน้ามุ่ยใส่จนเด็กหนุ่มถาม

"เป็นอะไรหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"
เด็กหนุ่มถามอย่างสงสัย

"ก็หนูคือเพตา ไม่ใช่พี่พราวนี่ค่ะ พี่กรไม่เคยจำหนูได้เลยอ่ะ จำได้แต่พี่พราว"เด็กสาวพูดด้วยท่าทางน้อยใจ

"เอ้าหรอ..!! ก็พี่ไม่รู้นี่หน่า
เราสองคนหน้าเหมือนกันสะขนาดนี้ ให้พี่จำคงยากหน่อยแหละ"เด็กหนุ่มบอก

"งั้น..เพจะบอกให้พี่สังเกตเอาเองนะค่ะ
ถ้าพี่จำเพไม่ได้อีก คราวหน้าเพจะโกรธพี่จริงๆนะ"สาวน้อยพูดจนเด็กหนุ่มพยักหน้าตอบอย่างกลัวๆ

"โอเค..!! พี่จำให้ดีๆนะค่ะ พี่พราวจะมีปานแดงที่หลังใบหูข้างซ้าย ส่วนเพจะไม่มีปานแดงค่ะ"สาวน้อยบอกเด็กหนุ่มจนเขาหัวเราะออกมา

"แล้วถ้าพี่จะเรียกชื่อเราที
พี่ไม่ต้องขอดูหลังใบหูเราว่ามีหรือไม่มีปานแดงหรอ..!!"เด็กหนุ่มพูดพรางยิ้มขำ
เด็กสาวตรงหน้า

"ไม่รู้แหละ!! คราวหน้าพี่ต้องจำเพให้ได้ ไม่งั้นเพโกรธพี่กรจริงๆด้วย"เด็กสาวพูดใส่พรางงอนไม่สนใจสิ่งที่เด็กหนุ่มบอก

"โธ่ๆ..!! พี่ต้องจำเราได้สิ ก็เราแกร่นสะขนาดนี้ แถมน่ารักไม่เหมือนใครด้วย ต่อให้หน้าเหมือนกัน แต่เพก็คือเพนะ เพจะมาเป็นพราวได้ไงจริงไหม!!"
เด็กหนุ่มพูดพรางลูบหัวสาวน้อยอย่างเอ็นดู

สาวน้อยได้แต่แอบยิ้มเขินๆเบาๆเป็นการบอกว่าเขาดีใจที่ได้อยู่ใกล้ๆพี่ชายคนนี้ ซึ่งเป็นคน..ที่เธอแอบชอบมาโดยตลอด

ถึงแม้ว่ากาลเวลาจะผ่านไป ทุกคนต่างแยกย้ายกันอยู่ ฉันได้ไปอยู่อเมริกากับแม่และพ่อใหม่ที่เป็นชาวต่างชาติ 
ส่วนพี่พราวจะถูกเอ็นดูโดยคุณป้าจันซึ่งเป็นแม่ของพี่กรและภรรยาของ
เสี่ยนิพนธ์ที่เสียไปก่อนหน้าตั้งแต่พี่กรยังหนุ่มๆ

และนับจากวันนั้นพี่กรจะมีเพียง
พี่พราวเท่านั้นที่ควบคุมเขาได้แล้วทำให้พี่กรเชื่อใจและรักเพียงพี่พราวคนเดียว
จนสาวๆในไร่และคนที่รู้จักต่างพากันอิจฉาพี่พราว

แต่พอมาถึงวันนี้พี่พราวความจำเสื่อมต้องรักษาตัวอย่างใกล้ชิดจากหมอส่วนตัว ส่วนฉันต้องกลับมาทำหน้าที่แทน
พี่พราวเพื่อปกป้องเขาไว้และตอบแทนพระคุณลุงนิพนธ์ที่คอยดูแลแม่ ฉัน พี่พราว รวมถึงคนในไร่อีกนับร้อยๆคน
แต่มันจะคุ้มไหมนะ กับการที่ฉันต้องกลับมาครั้งนี้เพื่อ
สวมรอยเป็นพี่พราวในสถานะเมียของเสี่ยนิพนธ์ซึ่งเป็นพ่อของพี่กร

"เพ..!!! เพ..!! ยัยเพตา!!!"
หญิงสาวผมยาวสวยเพื่อนซี้เรียกชื่อเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ในร้านอาหารด้วยท่าทางเหมอลอย

"ห่ะ!! มีอะไรหรอนุช"ฉันอุทาน
ขานรับอย่างตกใจ

"นี่..แกเป็นอะไรนะ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านแกเหมอตลอดเลยนะเพ คิดมากอะไรอยู่หรอ มีอะไรก็บอกฉันได้นะ เผื่อฉันช่วยได้"
นุชพูดพรางมองหน้าเพื่อนสาวตรงหน้า

"ไม่มีอะไรหรอก แค่นึกถึงอดีตนิดหน่อยนะ นี่ก็ผ่านมาเกือบ 5 ปีแล้วเนาะ ที่ฉันไม่ได้กลับไปอเมริกาเลย"
เพตอบกลับมา


"แน่นอนสิ!! ก็แกเล่นมาไม่บอกฉันสักคำ คิดจะมาก็มา ทิ้งให้ฉันรับชะตากรรม
อยู่ที่โน่นคนเดียว"นุชบอก

"แล้วที่นุชกลับมาเนี่ย มีปัญหากับที่บ้านอีกแล้วใช่ไหม"เพถามต่อทันที

"แหม..รู้ดีจริงๆเลยนะ สมแล้วที่เป็นเพื่อนซี้ของฉัน ยัยเพ!!"
นุชบอกพรางยกนิ้วโป้งขึ้นมาเพื่อชมเพื่อนสาว

"ไม่ต้องชมฉันเลย แกทะเลาะกับที่บ้านทีไร ต้องหนีมาหาฉันทุกที แล้วคราวนี้ทะเลาะเรื่องอะไรอีกล่ะ"
เพถาม จนนุชก้มหน้าสลดไป
พรางทำหน้าเศร้าอย่างที่ไม่เคยเป็น

"เฮ้ย!! เป็นอะไรนุช คราวนี้ทะเลาะหนักหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้น"เพถามซ้ำ

"พ่อฉัน..จะให้แต่งงานกับลูกเพื่อนเขานะ
แต่ฉันไม่ยอมเลยหนีออกมาจากบ้าน ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน แกก็ไม่อยู่ ฉันเลยหนีมาหาแกถึงที่นี่ไง เพราะยังไงพ่อฉันก็หาไม่เจออยู่แล้ว ถ้าฉันมาที่นี่"นุชบอกด้วยใบหน้าเศร้า

"เรื่องจริงหรอที่แกจะถูกบังคับแต่งงาน"
นุชไม่พูดโต้ตอบกลับจนเพสรุปได้ว่าเพื่อนสาวกำลังพูดเรื่องจริงอยู่

"นุช!! แกไม่ต้องเศร้าหรอกนะ ไหนๆแกก็มาที่นี่แล้ว มาอยู่ที่ไร่กับฉันก็ได้ ฉันอยู่ที่ไร่คนเดียวก็คิดถึง
แกเหมือนกันนะ"เพพูดจนเพื่อนสาวเงยหน้าทำหน้าดีใจทันที

"จริงหรอเพ!! แกให้ฉันอยู่ด้วยจริงๆหรอ
แกให้อยู่จริงนะ!!"นุชถามทวนแล้วทวนอีกจนเพพยักหน้าตอบแทบไม่ทันพรางยิ้มดีใจที่มีเพื่อนสาวมาอยู่ด้วย

ทั้งคู่คุยถึงสารทุกข์สุกดิบ รวมถึงความลับและข้อตกลงที่นุชต้องรับรู้ก่อนจะเข้ามาอยู่ในไร่ไพรฟ้า เพราะทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดฉากไว้แต่แรกเริ่ม จะหยุดลงได้ก็ต่อเมื่อทุกอย่าง
ถูกเปิดเผยตามความประสงค์ของเสี่ยนิพนธ์เท่านั้น ซึ่งท่านก็จากไปแล้วเหลือ
เพียงเพที่จะสานต่อและทำส่วนที่เหลือให้สำเร็จก่อนจะกลับไปได้

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เดินเที่ยวเล่นอยู่นอกเมืองสักพัก
จนตะวันเริ่มคล้อยตกดิน เพพานุชกลับมาที่บ้านหลังใหญ่และสั่งให้ป้าศรีเตรียมจัดห้องไว้ให้นุชอย่างเสร็จสับ

"นี่..พราว!!! ฉันขอบคุณแกมากนะ..ที่ให้ฉันมาพักที่นี่ด้วย รวมถึงทุกคนด้วยนะค่ะ
นุชฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะทุกคน"นุชพูดกับคนใช้และลูกน้องในบ้านที่คอยดูแลเพอยู่

"ยินดีค่ะ!! คุณนุช บ้านไพรฟ้ายินดีต้อนรับคุณนุชมากๆเลยนะค่ะ"ป้าศรีพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ขอบคุณค่ะ!! ป้า.....ศรี!!"
นุชพูดพรางลากเสียงนึกชื่อยาวจนทุกคนพากันลุ้น

"ค่ะ!! คุณนุช..ถ้ายังไงขึ้นไปดูห้องก่อนไหมค่ะ เผื่อขาดเหลืออะไร ป้าจะได้จัดเตรียมให้เพิ่มเติม"ป้าศรีพูดกับนุช

"ออ..ได้ค่ะๆ งั้นฉันไปที่ห้องก่อนนะแก ฝันดีจ่ะ คุณเพื่อน!!"
นุชพูดพรางเข้าไปจุ๊ฟข้างแก้มเพื่อนส่งเข้านอนเสร็จตามสไตล์เด็กนอก

เพยิ้มพรางมองเพื่อนสาวเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องกับป้าศรีและสาวใช้อีกสองสามคน

"คุณพราวค่ะ!! ต้องการทานอะไรก่อนนอนไหมค่ะ"อรสาวใช้ผมสั้นถามฉันที่ยืนมองเพื่อนสาวอยู่

"ไม่ล่ะจ่ะ อรไปพักผ่อนเถอะ"
ฉันบอกสาวใช้ที่ยืนข้างๆ ก่อนที่อรจะเดินขอตัวออกไป

ฉันเดินมาที่หน้าบ้านออกมาสูดอากาศ
ยามค่ำคืนของไร่ แต่กลับเห็นคนเดิน
เข้ามาเป็นชายร่างสูงท่าทางรีบร้อน

พอเขาเดินเข้ามาใกล้ๆก็ทำให้ฉันถอนหายใจโล่งออกมา

"คุณอัทธ์!! มาทำอะไรแถวนี้หรอค่ะ หรือว่าไร่มีปัญหาอะไร!!"ฉันถามออกไปอย่างสงสัย

"เออ..คุณพราว พอจะเห็นอะไรแปลกๆหรือใครท่าทางแปลกๆผ่านมาแถวนี้บ้างไหมครับ!!"
คุณอัทธ์ถามจนฉันแอบสะดุ้งตกใจ

"ก็...ไม่มีนี่ค่ะ!! ว่าแต่ใครหรอค่ะที่ว่าท่าทางแปลกๆ"ฉันลองแกล้งถามออกไป

"ออ..เออ..!! ไม่หรอกครับ ผมคงตาฝาดไปเอง สงสัยจะเป็นคนงานใหม่นะครับ"
คุณอัทธ์บอก

"ออค่ะ..!!"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คุณพราว!! มีอะไรแปลกๆบอกผมได้นะครับ"
คุณอัทธ์พูดกระซิบประโยคท้ายจนฉันเลิกคิ้วสูงและยิ้มพยักหน้าตอบกลับไป


ฉันมองแผ่นหลังของคุณอัทธ์ที่เดินออกไปข้างสวนย่อมพรางนึกคิดในหัวว่า..เขาคงจะไม่เห็นพี่กรเป็นชายแปลกหน้าหรอกมั้ง ว่าแต่..ตอนนี้พี่กรเขาจะไป
อยู่ที่ไหนนะ

-อัทธ์-

ผมเดินมาที่สวนย่อมหลังบ้านใหญ่ซึ่งเป็นจุดที่ผมรู้สึกว่าคนที่ผมตามหาอยู่เขาจะอยู่ที่นี่ 

และเมื่อกี้ผมก็ได้เจอกับ
พราวเข้าโดยบังเอิญแต่เหมือนเธอจะไม่รู้เรื่องอะไรกับสิ่งที่ผมถาม

ผมเดินก้มจิ้มโทรศัพท์มือถือโทรหาคนที่ผมตามหาอยู่แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีผลตอบรับกลับมาเลย จนกระทั่งผมเดินไปชนเข้ากับใครไม่รู้จนโทรศัพท์ของผมตกลงไปที่พื้น

ผมเงยหน้ามองเต็มที่ก็เจอหญิงสาวแปลกหน้าผมยาวกำลังปัดชุดที่เลอะจากการชนผมจนล้มไป

"นี่..คุณ!! ทำไมเดินไม่มองทางบ้างล่ะ โทรศัพท์ฉันตกลงพื้นเลยเห็นไหม!!"เธอโวยวายใส่ผม

"แล้วคุณล่ะ!! ทำไมไม่มองทาง โทรศัพท์ของผมก็ตกลงพื้นเหมือนกัน ว่าแต่คุณเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในไร่นี้ ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา"
ผมถามเธอกลับไป

"เดินชนฉันจนล้มขนาดนี้ ไม่มีขอโทษกันสักคำ ส่วนใครจะอนุญาตฉันเข้ามาคุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกนะ รู้แค่ว่า..ฉันสนิทกับเจ้าของที่นี่มากพอแล้วกัน"
เธอตอกกลับมา

"เจ้าของ!! ใคร?? ใครเป็นเจ้าของที่นี่ เธอสนิทกับเขาขนาดนั้นเลยหรอ แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ที่นี่"ผมถามเธอกลับจนเธอขมวดคิ้วใส่ผม

"ก็ต้องรู้สิ..ก็ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับเขา ฉันคุยติดต่อกันแถมทุกเดือน จะไม่รู้ได้ไงว่า
พราวอยู่ที่นี่!!"คำตอบของเธอทำผมเลิกคิ้วงงแทน

"สรุป..เธอเป็นเพื่อนกับคุณพราวหรอ!!"

"ก็ใช่นะสิ!! จะให้ฉันเป็นเพื่อนกับใครล่ะ ก็เจ้าของไร่นี้ คือพราว!!"เธอบอกออกมาจนผมโล่งอก

"งั้นก็แล้วไป!! ว่าแต่คราวหลังคุณช่วยเดินมองทางหน่อยนะ ไม่งั้นจะมาชนผมล้มแล้วโทษหาว่าผมเดินไม่มองคุณอีก"ผมพูดทิ้งท้ายก่อนก้มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและเดินหลบออกมาทันที

ผมหันหลังเดินกลับมาได้สักพักก่อนจะหันกลับไปมองหญิงสาวที่ผมเจอเมื่อสักครู่ สวยก็จริงแต่ปากจัดเป็นบ้า!!! ถ้าใครได้เป็นแฟนคงได้หูชาทุกวัน

ผมส่ายหน้าไปมาแล้วก้มมองโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในมือก่อนจะรีบกดสายรับทันที

"ไอ้กร!! แกไปอยู่ไหนว่ะ ฉันตามหาแกทั้งวันเลยนะเว้ย!!"

"แกรีบมาที่บ้านท้ายไร่ด่วน ฉันมีเรื่องจะปรึกษา"สิ้นสุดเสียงของปลายสายก็กดวางลงไปทันที

ผมได้แต่ยืนเอ๋อ..อ้าปากเตรียมพูดต่อแต่ก็ไม่ทันปลายสายที่กดวางไปสะก่อน

เฮ้อ...~~~~!!!!!

เสียงถอนหายใจโล่งยาวเป็นการบอกว่าผมเอื้อมระอากับพฤติกรรมของเพื่อนผมคนนี้จริงๆ

แม้เวลาจะผ่านมา เกือบ 5 ปีแล้ว แต่นิสัยเดิมของเพื่อนผมคน
นี้ก็ไม่เคยหายไปเลยจริงๆ แต่การกลับมาของมันครั้งนี้กลับมีจุดเปลี่ยนแปลงจนผมเองก็ตกใจและเดาไมถูกจริงๆว่ามันจะมาไม้ไหน

ก๊อก..ๆๆ!!!

เสียงเคาะประตูเบาๆพร้อมส่งสัญญาณเสียงให้คนข้างในรู้ว่าผมมาแล้ว

"ไอ้กร!! ฉันมาแล้ว"
ผมพูดเสียงเบาๆออกไป

แก๊ก!!!

เสียงเปิดประตูพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงหน้าตามีแต่หนวดเครา เปิดประตูให้ผมเข้าไปในบ้าน ผมมองซ้ายขวาก่อนเดินเข้าไปในห้องมืดซึ่งไร้แสงไฟ มีแต่แสงไฟเล็กๆจากไฟฉายที่ส่องนำทางผมให้เดินได้ถูกทาง

"ไอ้กร!! เมื่อกลางวันแกหายไปไหนมา"
ผมถามพรางเดินมาที่ห้องและนั่งลงที่เตียงนอนเก่าๆ โดยมีแสงไฟจาก
เทียนด้ามเล็กๆตั้งอยู่

"ฉันออกไปสำรวจสถานการณ์ขนาดนอกว่าเป็นไงบ้าง แล้วก็..ไปหาพราวมา!!"

"ห่ะ!! นี่..พราวเจอแกแล้วหรอ"
ผมถามกลับอย่างตกใจ

"อื้ม..!! ฉันไปหาเขาที่บ้านหลังใหญ่มา"

"จริงหรอว่ะ!! แล้ว..ทำไมเมื่อกี้ฉันถามเขา เขาดูไม่รู้เรื่องอะไรเลย"

"เขาคงไม่อยากให้ใครรู้มั้ง ว่าฉันกลับมาแล้ว"

"เฮ้ย!! ไม่หรอก ฉันว่า..เขากลัวใครรู้ แล้วมาทำร้ายแกมากกว่า"ผมพูดปลอบใจ

"ไอ้อัทธ์!! แกรู้จักพราวดีขนาดนั้นเลยหรอว่ะ ฉันรู้จักพราวมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่พอความจำเสื่อม เธอก็เปลี่ยนไป อย่างกับคนละคน"สิ่งที่ไอ้กรพูดทำผมคิดตาม

"ก็จริงอย่างที่แกว่า ตลอดระยะเวลา 5 ปี ที่แกหายไป พราวดูเหมือนไม่ใช่พราว
คนเดิมเลยว่ะ ดูห้าวขึ้น แข็งแรงขึ้น และก็..ฉลาดเรื่องบริหารงานใน
ไร่และนอกไร่ได้ดีเลยว่ะ ซึ่ง..แตกต่างกับพราวก่อนความจำเสื่อม เขาดูอ่อนหวาน บอบบาง แม่บ้านแม่เรือนมากกว่าว่ะ"
ผมพูดคราวๆให้ไอ้กรได้ฟัง

"ฉันก็ว่า..มันแปลกๆ แต่ถึงยังไง พราวก็คือพราว จะเป็นคนอื่นไปได้ไง
การที่เธอเป็นแบบนี้ แล้วแต่งงานกับพ่อฉันไป คงเป็นแผนที่เธอคิดไว้ว่าจะเอาไร่ไพรฟ้าไปง่ายๆก็ได้"ไอ้กรพูดพรางเดิน
อารมณ์เสียไปนั่งที่เกาอี้ในห้อง

"เรื่องนั้น..ฉันว่าแกเอาไว้ก่อนเถอะไอ้กร!! เอาเรื่อง
ของแกก่อนดีกว่า จะเอายังไงต่อ"
ผมถามกลับเพื่อเปลี่ยนประเด็น

"ฉันเพิ่งออกไปได้ข่าวบ้านอาวิสุทธ์มา
พรุ่งนี้..อากับดนัยจะเตรียมทนาย
มาบุกบ้านหลังใหญ่ เพื่อขอถ่ายโอนทรัพย์สิน
แล้วก็ไร่ไพรฟ้าไปเป็นของตัวเอง ซึ่งงานนี้ ฉันคิดจะตลบหลังพวกมันแล้วเอา
ทุกสิ่งทุกอย่างของฉันคืน โดยแกต้องพาพ่อของแกมาหาฉัน
ก่อนที่เราจะบุกบ้านหลังใหญ่ เพื่อทำให้พวกมันรู้ว่าฉันกลับมาแล้ว"

"อื้ม..!! ฉันเข้าใจล่ะ แล้วพราว..แกจะให้เขาอยู่ในไร่ในฐานะอะไรว่ะ!!"
ผมถามกลับจนไอ้กรนิ่งไป

"ก็เมียพ่อฉันไง!!! เธออยากเลือกหนทางนี้เอง แล้วฉันก็จะทำให้เธอรู้ว่าเธอเลือกทางผิดและจำฉันให้ได้ แกคอยดู..!!"
ไอ้กรพูดทิ้งท้ายจนผมเองก็นิ่งไปและพูดอะไรไม่ถูก จะบอกว่าใครน่าสงสาร
กว่าใครก็ตอบไม่ได้หรือจะห้ามมันก็คงไม่ฟังผม เพราะเป้าหมายที่มันกลับมา
ครั้งนี้ก็ชัดเจนและมีความเสี่ยงที่จะตายรอบสองซึ่งผมห้ามมันไม่ได้จริงๆ









ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่มอบเหรียญเป็นกำลังใจนะค่ะ"

แว่นตาใส


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha