My loving boy รักวุ่นวายนายตัวแสบ

โดย: A'vigetor



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 6 : บทที่ 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เสียงคนเปิดประตูข้างห้องดังแว่วมาเป็นระยะซึ่งนั่นยังไม่น่ารำคาญเท่ากับแสงแดดที่ส่องลอดผ้าม่านมาทำให้ผมรู้สึกแสบตา เมื่อพยายามลืมตาขึ้นมา เชี่ย..ทำไมมันปวดจี๊ดที่หัวแบบนี้วะ สงสัยเมื่อคืนผมคงหนักมากจริงๆ ผมต้องยอมหลับตาอีกรอบก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาอีกครั้ง และที่สำคัญผมจำเป็นต้องเรียกสติให้กลับคืนมา เพราะสิ่งเดียวที่จำได้คือผมนั่งกินเหล้าแต่ไม่รู้ว่ากินกับใคร แล้วกลับมานอนที่ห้องได้ยังไง            


ยังไง...เดี๋ยวคงต้องหายาพารากินซักเม็ดสองเม็ดแก้อาการปวดหัว


ผมดันตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อเอาหลังไปพิงที่หัวเตียง และเพิ่งสังเกตว่านี่ผมถึงกับถอดเสื้อนอนเหรอ ดีนะที่ไม่เป็นหวัด เพราะตอนเด็กๆ ผมเคยเผลอถอดเสื้อนอน ปรากฏว่าตื่นเช้ามา หวัดกินจนต้องหยุดโรงเรียนไปหลายวัน ตั้งแต่นั้นมาแม่ผมก็เลยห้ามถอดเสื้อเวลานอนอย่างเด็ดขาด นี่ถ้าแม่รู้ผมต้องโดนด่าแหง๋มๆ               


แต่ตอนนี้ผมรู้สึกถึงอะไรสั่นๆ อยู่ข้างๆ ตัว พอเริ่มสังเกตทุกๆ อย่างที่อยู่รอบตัว ก็พบสิ่งที่ผิดสังเกตหลายอย่าง เช่น ผ้าปูที่นอนของผมทำไมมันไม่ใช่ลายหมีพูห์นะ หรือใครมาแอบเปลี่ยนตอนผมหลับ (อันนี้ไม่น่าเป็นไปได้) อย่างที่สองสัดส่วนของห้องทุกอย่างถูกต้องเป๊ะ แต่ทำไมการตกแต่งไม่ใช่แนวของผมเลย แล้วนี่ใครเอารูปดาราสาวเกาหลีผมหายไปไหน           

อย่างสุดท้าย...คือทำไมมันปวดระบมที่ก้นแบบนี้ หรือเมื่อคืนผมไปทำอะไรมากันแน่?          


ขณะที่ผมกำลังใช้สมองอย่างหนักเพื่อเรียงลำดับเหตุการณ์เมื่อคืน ผมก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง แบบไม่แน่ใจแต่คิดว่าน่าจะใช่ **'มือ'**มาวางแปะตรง ‘เจ้าปลายน้อย’ ของผม แถมยังขยำมันนิดๆ **ว่าแต่ว่านี่มันเป็นมือของใครล่ะ?**            


ผมสะบัดผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว และก็เป็นมือจริงๆ ด้วย            


แม่ง!! มันยังสนุกกับการขยำ ‘เจ้าปลายน้อย’ ผมอยู่เลย ผมเลื่อนสายไปตามแขนเพื่อหาเจ้าของ            

“เชี่ย!!!” ผมร้องเพราะตกใจสุดขีดเมื่อเจ้าของมือที่เห็นเป็นของไอ้น้องนน ที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่อง และที่ผมตกใจยิ่งกว่าคือสภาพตอนนี้ของผมที่เหลือแค่บ๊อกเซอร์ลายหมีพูห์ชิ้นเดียวติดตัว กับของมันที่เหลือแค่ Calvin Klein สีขาวตัวเดียวเหมือนกัน           


ผมมองเห็นเสื้อกับกางเกงของผมถูกถอดกองรวมกันอยู่ที่พื้น            


และตกใจเด้งสุดท้ายก็คือไอ้ก้นที่กำลังปวดระบมของผมนี่แหละ           


หรือว่า มัน..มันจะล่วงละเมิดอธิปไตยของผมไปแล้ว นี่ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถึงผมจะมีผู้หญิงผ่านมาเยอะแต่ผมก็ไม่เคยเสียความบริสุทธิ์เลยซักครั้ง แต่นี่มันถึงขั้นถูกเปิดบริสุทธิ์เลยเหรอว่ะ            


“มึง..ไอ้เชี่ยนน!!!!” ผมถีบมันอย่างเต็มแรงจนมันตกจากเตียง มันค่อยๆ ลุกขึ้นมาช้าๆ แล้วก็มองหน้าผมอย่างงงงงเหมือนกัน


เชี่ย..ทำไมหุ่นแม่งดีขนาดนี้ว่ะ กล้ามเป็นลอนไม่ออกปู ไรขนสีดำที่ไล่จากท้องน้อยลงไปใต้ Calvin Klein สีขาวแม่งโคตรเข้ากับมันเลยอะ สายตาผมที่ไล่จนมาถึงตรงกลางที่นูนปูดขึ้นเป็นลำของมัน ทำเอาผมถึงกับหน้าแดง หัวใจเต้นระทึกไปหมด แต่เฮ้ย!! แล้วนี่ผมจะมัวมาชื่นชมหุ่นมันทำไมกันว่ะ ผมต้องโกรธมันซิ ถึงจะถูก           


“เดี๋ยวๆ ใจเย็นดิพี่ แล้วพี่ปลายมานอนห้องผมได้ยังไงเนี้ย” มันพูดเสร็จก็ยกมือสองข้างขึ้นมาทำท่าห้ามไม่ให้ผมกระทืบมัน ไอ้บ้านน ไอ้หน้าไม่อาย มันพูดอย่างกับว่าผมมาอ่อยมันถึงห้องงั้นแหละ กูถูกมึงกระทำย่ำยีนะโว้ย           


“กูจะไปรู้เหรอ? แล้วเชี่ยไรเนี่ย? มึงกับกูทำไมแต่งตัวแบบนี้ หรือว่ามึง..มึง..มึง ไอ้เชี่ยเอ๊ย!!” พูดจบผมก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังอย่างลวกๆ                


ผมเห็นมันก้มลงมองตัวเองแล้วก็ทำท่าตกใจเหมือนกันที่มันเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่ แถมมันยังเป้าตุงอีกต่างหากด้วย มันรีบเอามือมาปิดตรงนั้นเป็นการใหญ่ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะปิดได้มิด           


“มันเกิดอะไรขึ้นว่ะ” มันบ่นพึมพำโดยที่ผมก็ไม่รู้ว่ามันถามตัวเองหรือถามผม                


“กูซิ..ต้องถามมึง ว่ามันเกิดเหี้ยไรขึ้น” พูดจบผมก็เผลอเอามือไปคลำก้นที่ระบมอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเห็นมันหันมามองที่ผมอย่างใช้ความคิด ซึ่งเป็นความคิดที่น่าถีบที่สุด!!!           


“หรือว่า..พี่กับผม เรา..” มันพูดพร้อมกับเอานิ้วชี้ทั้งสองมือมาตีกันเหมือนสัญลักษณ์การฟันดาบ แต่มันดันลืมไปว่าเป้าของมันไม่มีอะไรปิดอีกแล้ว แต่ผมที่กำลังอยู่ในอารมณ์โกรธคงไม่สนใจจะดูมันหรอก           


“มึงยังกล้าพูดอีกเนอะ กูไม่กระทืบมึงตายก็บุญแล้ว” ผมเองก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้วเหมือนกัน โกรธก็โกรธ น้ำตาก็จะไหล มันเป็นอารมณ์ที่บอกไม่ถูกจริงๆ           


“ใจเย็นๆ ก่อนดิพี่ เดี๋ยวค่อยๆ มาทบทวนกันดู ว่าเมื่อคืนเราทำอะไรลงไป”            


“ก่อนจะทำอะไรมึงช่วยหาอะไรมาปิดของมึงก่อนไหม แม่งทุเรศฉิบหาย” มันมัวแต่คิดจนลืมสิ่งนี้สนิท พอคิดได้มันก็เลยดึงเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ แต่มันก็ดีอยู่หรอกถ้าไม่ใช่เพราะว่าผ้าห่มอันนั้นผมกำลังเอาบังตัวอยู่           


อ้าว!! ไอ้เชี่ยนี่มึงจะมาดึงผ้าห่มไปทำไม กูอาย” ผมยอมรับจริงๆ ว่าอายมาก อายที่สุดในชีวิต ผมสามารถถอดเสื้อถอดกางเกงจนเหลือแต่บ๊อกเซอร์แล้วโชว์ใครต่อใครเห็นก็ได้ แต่ยกเว้นไอ้คนตรงหน้านี้เท่านั้นแหละ            


ผมเห็นมันอึ้ง..ไม่รู้มันฟังผมอยู่หรือเปล่า ไม่ได้การล่ะ ผมลงทุนรื้อผ้าปูที่นอนของมันมาพันรอบตัวแทน แต่ก็บังเอิญที่ผมดันไปเห็นคราบรอยด่างๆ ที่มีวงกว้างพอสมควรเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอน           


อะไรว่ะ? หรือว่าผมเสร็จมันแล้วจริงๆ

1. สภาพร่างกายของผมกับมันที่เปลือยเปล่าเหลือแต่บ๊อกเซอร์ (แถมมันกับผมมีรอยขีดข่วนแดงๆ ทั้งคู่ ซึ่งไม่ใช่ตอนที่ผมถีบมันแน่ๆ)

2. รอยคราบที่ติดอยู่กับผ้าปูที่นอน (เหม็นคาวๆ ด้วย)

3. อาการระบมที่ก้นของผม ที่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่ามัน(สงสัยจะโดนหนักแน่ๆ)

4. ขนาดของ ‘เจ้านนน้อย’ ที่ไม่ได้น้อยแน่ๆ (ไม่งั้นผมจะระบมขนาดนี้เหรอ)

องค์ประกอบแม่งครบเลย ผมเห็นมันทำหน้าเสีย แต่ยังไงก็ช่างผมว่าผมเสียหายกว่ามันเยอะกับงานนี้


“ผมขอโทษครับพี่”


“มึงทำได้แค่ขอโทษเหรอ”


“งั้นผมคงต้องรับผิดชอบพี่ซินะ”           


“มึงไม่ต้องมารับผิดชอบกูหรอก แค่มึงทำเหมือนว่าไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ก็พอ แล้วถ้าไม่จำเป็นอะไรก็ไม่ต้องมายุ่งกับกูอีก เพราะอะไรที่เสียไปแล้วกูเอาคืนไม่ได้ ถือว่ากูซวยเองที่มาเจอกับมึง”


ผมไม่ได้รอฟังคำตอบนอกจากรีบเก็บเสื้อผ้าของผมที่กองอยู่กับพื้น พร้อมโทรศัพท์ กระเป๋าตังค์กับกุญแจห้อง และก็ทิ้งผ้าปูที่นอนของมันไว้อย่างนั้น แล้วรีบพุ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว 


ที่ห้อง 503

ผมรีบเข้าห้องน้ำแล้วเปิดฝักบัว และก็พยายามถูอะไรก็ตามที่ผมคิดว่ามันติดตัวให้ออกไปหมด ผมทำใจยอมรับกับการเสียตัวครั้งนี้ไม่ได้ ผมไม่ได้รังเกียจน้องนน แต่ผมรังเกียจตัวเองที่ใจง่ายยอมไปกับเขา           


ผมใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการอาบน้ำ โทรศัพท์ที่ไม่ได้เปิดเสียงหรือสั่นโชว์ข้อความกว่า 30 Miss call 5 Miss call เป็นของไอ้อาร์ท ส่วนที่เหลือเป็นของไอ้น้องนน ล้วนๆ            


ผมมีข้อความไลน์ยี่สิบห้าข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน และทั้งหมดเป็นของไอ้น้องนน ผมไม่สนใจจะอ่านอะไรทั้งนั้น จนกระทั่งข้อความใหม่ที่เพิ่งเด้งขึ้นมา          

NONNY : ถ้าพี่ไม่ตอบไลน์ผม ผมจะบอกใครๆ ว่าพี่เป็นเมียผม           

เชี่ย!! มึงเล่นงี้เลยเหรอ           


PAI PAI : กูขออยู่เงียบๆ คนเดียว           

PAI PAI : อย่าเพิ่งทำร้ายกูไปกว่านี้เลย           


NONNY : ผมขอโทษ ผมแค่อยากคุยกับพี่เท่านั้น           

NONNY : ไม่เป็นไร วันนี้ผมให้พี่พักให้สบายใจก่อน แล้ววันพรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน           


ผมไล่อ่านข้อความของน้องนนที่ส่งมา เพราะไม่รู้ว่าจะเอาไง เรื่องนี้จะปรึกษาใครดี           

NONNY : พี่ปลายรับโทรศัพท์หน่อย           

NONNY : พี่ครับผมขอโทษ           

NONNY : รับซิครับ หรือไม่ก็ทักผมมาก็ได้           

NONNY : อย่าเงียบดิพี่ ผมห่วงนะ           

NONNY : รูปสติ๊กเกอร์ไลน์ “Sorry” (ผู้ชายร้องไห้หนักมาก)           

NONNY : โกรธผมมากเหรอ           

NONNY : ขอโทษ            

NONNY : ขอโทษ            

จากนั้นก็เป็นข้อความซ้ำ ๆ ว่า “ขอโทษ” ผมไม่รู้ว่ามันจะขอโทษทำไมนักหนา จริงๆ ถ้าจะผิดก็ต้องผิดที่ผมด้วยที่ไปกินเหล้าที่ห้องมันจนเกิดเหตุแบบนี้ ผมรู้ดีว่าไม่มีใครตั้งใจให้มันเกิด แต่มันอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้าหากน้องนนตั้งใจทำให้มันเกิด เพราะนอกจากผมจะรักเขาข้างเดียวมานานแล้ว ยังเสียตัวโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรซักนิด มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเอาไว้เลย ผมอาจจะเป็นคนหัวโบราณแต่ผมก็อยากให้การเสียตัวของผมมันเกิดจากความรักมากกว่าจะเป็น One night stand แบบนี้               


ผมคิดอะไรไม่ออก สงสัยจะต้องขอความช่วยเหลือจากไอ้เจ้าแผนการซักหน่อย           


PAI PAI : เชี่ยอาร์ท มึงอยู่ไหน มาหากูด่วน           

ไม่นานข้อความไลน์ก็ถูกตอบกลับมาจาก เจ้าแผนการของผม           

ARTY : อยู่ห้องใช่ไหม อีกสิบนาทีเจอกัน           

ไม่ถึงสิบนาทีไอ้อาร์ทก็โผล่มาแล้ว ผมถามมันก็ไม่ยอมบอกว่ามาจากไหน บอกแค่ว่าอยู่แถวนี้จนขี้เกียจจะเซ้าซี้ เพราะเรื่องของผมมันใหญ่กว่านั้นมาก           


“ไหนมึงมีเรื่องอะไรจะให้กูช่วย..เหลามาดิ” มันพูดพร้อมนั่งลงกอดคอผม วันนี้มันไม่ได้กวนตีนแบบทุกครั้ง คงเพราะมันสังเกตเห็นสีหน้าที่กังวลของผมแล้วรู้สึกถึงเรื่องที่หนักมากๆ ในใจผมอยู่           


“เออ..แบบว่า..ยังไงดีว่ะ” ก็ผมไม่รู้จะอธิบายมันยังไงดี จะให้บอกมันเหรอว่าผมเพิ่งถูกไอ้น้องนนเปิดบริสุทธิ์มางั้นเหรอ แม่งได้ถูกมันล้อตายห่า            


“อ้าว ไอ้สัด ไม่บอกแล้วกูจะช่วยมึงยังไงว่ะ”            


“เอาเป็นว่า มึงมีแผนการอะไรดีๆ ที่ทำให้กูไม่ต้องเจอหน้าไอ้น้องนนได้ไหมว่ะ”            


“กี่วัน?” มันถามผม           


“อะไรของมึงว่ะ กี่วัน?”           


“อ้าว ก็มึงไม่อยากเจอหน้าน้องมันกี่วัน?”           


“กูไม่รู้”           


“เอ้า..เชี่ยปลายมึงจะหลบหน้าน้องมันตลอดไปไม่ได้หรอกนะโว้ย อย่าลืมดิว่ามึงเป็นพี่รหัสมัน นอกจากว่า...” 


“นอกจากอะไรว่ะ”               


“นอกจากมึงจะย้ายจากมหาลัยหรือไม่ก็กลับไปทำไร่ส้มกับแม่มึงโน้น มึงถึงจะไม่ต้องเจอมันอีก” เออ ทำไมผมลืมคิดตรงจุดนี้นะ ใช่สิแล้วผมจะหลบหน้ามันได้ยังไงทุกวัน คิดแล้วเหนื่อยเลยครับ นี่ต่อไปอีกสามปีที่เหลือผมไม่ต้องหลบมันไปตลอดงั้นเหรอ               


“เอ้า..ไอ้เชี่ยนี่ กูกำลังขอคำแนะนำดีๆ จากมึงนะนี่”               


“งั้นกูขอถามจริงๆ ทำไมมึงต้องหลบหน้ามันด้วยว่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกับมึงสองคน”               


“คือกู...กู..” มันติดที่ริมฝีปาก ผมบอกมันไม่ได้               


“เฮ้ย!! อย่าบอกนะว่ามึงปล้ำน้องแล้วน้องไม่เล่นด้วย มึงก็เลยอายไม่อยากสู้หน้าน้องมัน โธ่!! ไอ้ควายปลายเอย”               

“เดี๋ยวๆๆ มึงจะตะโกนทำเชี่ยไรว่ะ ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย”               


“ไม่ใช่แบบนั้น แล้วมันแบบไหนว่ะ”               


“คือกู..กู เออไม่รู้โว้ย ตกลงมึงจะช่วยหรือไม่ช่วยว่ะ”           


“ไอ้ช่วยนะ กูก็ต้องช่วยอยู่แล้วมั้ย แต่กูก็แค่อยากเผือกต้นสายปลายเหตุแค่นั้น ก็เห็นว่ามึงคลั่งน้องมันจะเป็นจะตาย แต่วันนี้ทำเป็นจะหลบหน้ามัน กูก็มีสิทธิ์จะสงสัยมั้ยว่ะ”           


“มึงมีสิทธิ์ แต่กูไม่พร้อมนี่หว่า เอาไว้กูพร้อมแล้วเดี๋ยวกูเล่าให้ฟังได้ไหม” ผมต่อรองกับมัน           


ไอ้อาร์ททำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะทำท่าดีดนิ้วดีใจ           


“กูคิดออกแล้ว..งานนี้ต้องให้ไอ้พี่บาสมันช่วยแล้วล่ะ”           


“อืม..แล้วแผนมึงคือไรว่ะ แล้วมันจะได้ผลเหรอ”            


“เชื่อมือกุนซืออาร์ทคนนี้เถอะ เพราะกูไม่เคยทำให้มึงผิดหวังนะเฮ้ย..เฮ้ย..เฮ้ย”           


ผมดูเหมือนจะเห็นแสงสว่างอยู่ปลายอุโมงค์บ้างแล้ว ความหวังเล็กๆ กำลังก่อขึ้นในใจอีกครั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ความลับ แอบรัก การวางแผน"

A'vigetor


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha