My Sweet Heart สะดุดรักยายแว่นสุดโหด

โดย: RINRINJUNG



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 2 : บทที่ 2 คอยดูแล้วกัน ผมจะทำให้เจ๊ยอมตกลงเป็นแฟนผมให้ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไม่คิดจะปลุกกันเลยนะครับ” เสียงที่ดังตรงหน้าทำให้ฉันที่กำลังตั้งใจก้มหน้าก้มตากินข้าวกลางวันถึงกับหยุดชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของเสียง พบว่าเขากำลังวางจานข้าวลงบนโต๊ะเดียวกันกับฉันและนั่งลงในฝั่งตรงกันข้าม ทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้เอ่ยอนุญาตแม้แต่นิดเดียว เฮอะ หมอนี่ช่างไร้มารยาทจังแฮะ

“เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ” ฉันว่าพลางก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อโดยไม่สนใจคนตรงหน้า

“คนอะไรไร้น้ำใจชะมัด” เสียงพูดลอยๆของเขาดังขึ้นเข้าสู่โสตประสาทของฉัน ก่อนที่ฉันจะเงยหน้ามองหน้าเขาแวบหนึ่ง

“เฉพาะกับนายเท่านั้นแหละย่ะ อีกอย่าง…ไม่ทราบว่าใครอนุญาตให้นายนั่งโต๊ะเดียวกันกับฉันหา” ฉันเอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง แต่มีหรือที่หมอนี่จะยอม

“โธ่ เจ๊ หักมีน้ำใจซะบ้างสิครับ” เขาว่าก่อนจะตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆราวกับเด็ก

“เจ๊บ้านแกสิ…ใครเป็นเจ๊แกย่ะ” ฉันอดที่จะแหวใส่เขาไม่ได้

“อ้าว ถ้าไม่ให้ผมเรียกว่าเจ๊ แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะครับ ผมยังไม่รู้ชื่อเจ๊เลยนะ” เขาว่าก่อนจะส่งสายตาปริบๆราวกับกำลังจะอ้อนให้ฉันยอมบอกชื่อของตัวเองไป หึ เรื่องอะไรที่ฉันต้องบอกด้วยล่ะ จริงมั้ย!

“นาย…ชื่ออะไรแล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบคำถามของเขาแต่กลับเป็นฝ่ายตั้งคำถามกับเขาแทน เมื่อเช้าตอนเขาแนะนำตัวเองฉันไม่ได้สนใจที่จะฟังสักเท่าไรเลยทำให้ลืมชื่อหมอนี่ไปเสียสนิท

“อะไรกัน นี่เจ๊เป็นอัลไซเมอร์แล้วเรอะ โถ่…น่าสงสารจัง ยังไม่ทันแก่สักหน่อย” เขาว่าพร้อมแสดงสีหน้าราวกับกำลังเห็นใจฉัน

เผียะ

เมื่อหมอนี่เริ่มพูดจากวนบาทาฉันจึงตบหัวเขาเบาๆไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้

“โอ๊ย เจ๊ตบหัวผมทำไมเนี่ยมันเจ็บนะ” เขาเอ่ยพร้อมลูบหัวที่โดนตบเมื่อสักครู่ไปด้วย

“สำออย” ฉันเอ่ยออกไปด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหยิบแก้วขึ้นมาดื่มน้ำแก้กระหาย

“ผมเปล่าสำออย มันเจ็บจริงๆนะ” เขายังคงไม่เลิกเล่น ทำหน้าทำตาราวกับเด็กโดนผู้ใหญ่รังแก ฉันถอนหายใจอย่างเอือมระอา ก่อนจะลุกจากโต๊ะเดินไปเก็บจานเมื่อกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่วายหันไปมองยังโต๊ะเดิมก่อนที่สายตาจะประสานเข้ากับดวงตาคู่คมของเขาที่กำลังจับจ้องฉันอยู่ก่อนหน้านี้

ฉันเดินออกจากโรงอาหารก่อนจะตรงขึ้นห้องเรียนทั้งๆที่ยังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับพักกลางวันแต่ฉันกลับเดินขึ้นห้องทันทีเมื่อกินข้าวเสร็จและมันก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้งตั้งแต่ที่ฉันมาเรียนที่นี่ การขึ้นมานั่งบนห้องเรียนถือเป็นกิจวัตรประจำวันของฉันไปแล้ว เพราะฉันไม่รู้จะไปสถิตอยู่ที่ไหนนั่นเอง เมื่อเดินเข้ามาในห้องเรียนเป็นที่เรียบร้อยฉันจึงทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ก่อนจะหยิบหนังสือที่เก็บไว้ใต้โต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านคั่นเวลา

ความเงียบที่ปกคลุมทั่วทั้งบริเวณทำให้ฉันมีสมาธิจดจ่ออยู่กับหนังสือตรงหน้า เนื่องจากเวลานี้ยังอยู่ในช่วงพักกลางวันทำให้นักเรียนทุกคนต่างสถิตอยู่ด้านล่าง ไม่ค่อยมีใครอยากจะขึ้นมาบนห้องเรียนในช่วงนี้หรอก ถ้ายังไม่ถึงเวลาเรียน

“แฮร่” เสียงที่ดังขึ้นตรงหน้าทำให้ฉันที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือตรงหน้าถึงกับถอนหายใจด้วยความเซ็ง เมื่อรับรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

เผียะ

ฉันปิดหนังสือในทันที ก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาฟาดคนตรงหน้า

“โอ๊ย อีกแล้วนะเจ๊ เป็นพวกชอบใช้กำลังหรือไงครับ” เสียงร้องอย่างไม่จริงจังนักดังขึ้น ฉันได้แต่มองด้วยสายตาเขียวปั๊ด ก่อนที่เขาจะนั่งลงที่โต๊ะเรียนของตัวเองซึ่งก็คือข้างๆตัวฉันนั่นเอง

“เรื่องของฉัน ทำไม นายมีปัญหาหรือไง” ฉันว่าก่อนจะเอ่ยถามเขาอย่างเอาเรื่อง

“ไม่มีคร๊าบ ใครจะอยากมีปัญหากับเจ๊แว่นสุดโหดกันละครับจริงมั้ย?” เขาว่าก่อนจะยักคิ้วอย่างยียวน

“นาย…อยากตายหรือไงวะ”

“โอ๋ๆ ไม่เอาน่าเจ๊ ใจเย็นๆผมยังหาแฟนไม่ได้เลย ไว้ผมหาได้เมื่อไรเจ๊ค่อยฆ่าผมทีหลังนะ” เขายิ้มอย่างทะเล้นก่อนเอื้อมมือลูบผมฉันราวกับจะปลอบใจอย่างถือวิสาสะ

“แน่?” ฉันเอ่ยถามเขาเพื่อความมั่นใจ ก่อนจะปรายตามองมือเขาที่ยังคงวางอยู่บนศีรษะของฉัน ก่อนที่เขาจะยอมลดมือลง

“ครับ แต่ถ้าเจ๊อยากฆ่าผมตอนนี้ผมมีข้อเสนอนะ” แววตาเจ้าเล่ห์ของผู้ชายตรงหน้าทำให้ฉันไม่ไว้วางใจเท่าไรนัก   “ข้อเสนอ? อะไร?” ฉันเอ่ยถามขณะจ้องตาเขาไม่กระพริบ

“ถ้าเจ๊ยอมตกลงเป็นแฟนผมตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมยอมให้เจ๊ฆ่าผมเลยเอ้า” นั่นไง ว่าแล้วเชียว เจ้าเล่ห์เสียจริงผู้ชายคนนี้

“หึ คิดจะจีบฉันหรือไง” ฉันเอ่ยถามอย่างมั่นอกมั่นใจ จะไม่ให้มั่นใจได้ยังไงในเมื่อฉันสวยขนาดนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะมีนิสัยแปลกๆที่ผู้ชายมักจะไม่ชอบก็เถอะ

“ถ้าตอบว่าใช่ เจ๊จะตกลงมั้ยละครับ”

“ไม่มีทาง!” ฉันว่าก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง

“เจ๊” เสียงเรียกที่ดังทำให้ฉันต้องหันขวับสบตากับเขา

“อะไร?”

“ผมยังไม่รู้ชื่อเจ๊เลยนะ” เขาว่าก่อนจะเท้าคาง กระพริบตาอย่างอ้อนๆ

“เรื่องของนายสิ มาบอกฉันทำไม”

“ก็ผมอยากรู้นี่ หรือจะให้ผมเรียกเจ๊ไปตลอด” เขาเอ่ยอย่างดื้อดึงอยากจะรู้ชื่อฉันให้ได้ ถ้าอยากรู้ขนาดนี้ทำไมไม่ถามเพื่อนๆในห้องวะ โง่ชิบ

“จะเรียกอะไรก็แล้วแต่นายสิ” ฉันว่าก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ขณะที่ค่อยๆเอื้อมมือเปิดหนังสือออกมาอ่าน

“งั้น…ขอเรียกเมียได้มั้ย” เขาว่าก่อนจะฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยเป็นแถว ฉันได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

เผี**ยะ

“ทะลึ่ง” ฉันเอื้อมมือฟาดแขนเขาอย่างแรงก่อนจะเปล่งเสียงออกมาหลังจากที่รู้สึกตัว

“ไม่เห็นจะทะลึ่งตรงไหนเลย จริงมั้ยจ๊ะ เมียจ๋า” เขายังคงสนุกที่ได้กลั่นแกล้งฉัน ให้ตายสิ หมอนี่ทำไมถึงได้กวนบาทาฉันได้ขนาดนี้นะ

“เมียจ๋างั้นเหรอ”

เผียะ

ฉันตีแขนเขาอีกทีนึงด้วยข้อหาทำตาน่ามั่นไส้ ถ้าไม่เกรงใจฉันคงใช้ตีนยันปากเขาไปแล้ว

“โอ๊ย เจ็บนะ!” เขาร้องออกมาเสียงดังพร้อมลูบแขนป้อยๆ

“สมน้ำหน้า” ฉันเอ่ยด้วยสีหน้าสะใจสุดๆ

“ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเจ๊เป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงเป็นชีวิตจิตใจ”

“รู้อย่างนี้ก็อยู่ห่างๆฉันซักสิ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยอม ผมชอบเป็นผู้ถูกกระทำ” เขาว่าก่อนจะยักไหล่อย่างไม่แยแส

เผียะ

“อะไรอีกเจ๊” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัยที่อยู่ฉันฟาดลงบนแขนเขาอีกครั้ง

“อ้าว นายบอกฉันเองว่าชอบเป็นผู้ถูกกระทำ ฉันก็สนองให้แล้วไง”

“ผมพูดเล่น ไม่เห็นต้องจริงจังเลย” เขาเอ่ยออกมาเสียงอ่อย

“แต่ฉันเอาจริงยะ” ฉันว่าก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง

“โอ๋ๆ อย่างอนเลยนะ ดีกันๆ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มก่อนจะยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้า พยายามง้อฉันสุดฤทธิ์

“ใครงอน ฉันเปล่างอนสักหน่อย” ฉันว่าก่อนจะสนใจหนังสือตรงหน้าโดยไม่ได้สนใจนิ้วก้อยของเขาที่ยื่นมาให้  “ไม่ก็ไม่ครับ เรื่องจีบผมพูดจริงนะ”

“ฉันไม่มีทางเชื่อหรอกย่ะ”

“ผมจะพิสูจน์ให้เจ๊ดูว่าผมพูดจริง ทำจริง” เขาเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง จนฉันอดคิดไม่ได้ว่าหมอนี่จะทำจริงอย่างที่เขาบอก

“เหรอ?”

“คอยดูแล้วกัน ผมจะทำให้เจ๊ยอมตกลงเป็นแฟนผมให้ได้” พูดจบเขาจึงหยิบหูฟังในกระเป๋าก่อนจะเสียบเข้ากับโทรศัพท์มือถือและกดเข้าโปรแกรมเพลง ฉันละสายตาจากเขาก่อนจะสนใจหนังสือตรงหน้าแทน เมื่อนั่งอ่านได้สักพักอาจารย์ประจำรายวิชาต่อไปจึงเข้ามาสอนเนื้อหาซึ่งเกี่ยวข้องกับวิชาคณิตศาสตร์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

RINRINJUNG


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha