My Sweet Heart สะดุดรักยายแว่นสุดโหด

โดย: RINRINJUNG



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 4 : บทที่ 4 หายโกรธเค้าเถอะนะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“เจ๊ รอผมด้วย” ฉันที่กำลังเดินเข้าประตูโรงเรียนถึงกับชะงักเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

“ใครมาส่ง” เขาเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงตัวฉันเป็นที่เรียบร้อย

“จะใครก็ช่างเถอะน่า” ฉันเอ่ยอย่างปัดๆ ไม่ได้อยากจะปิดเป็นความลับอะไรหรอกนะ แต่แค่ไม่อยากบอกแค่นั้นเอง

“แฟนเหรอ?” เขาเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“แล้วแต่จะคิด”

“งี้ผมก็อกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มนะสิ”

“อกหักอะไรกันขา สุดหล่อของเจ๊” เสียงโหยหวนของเจ๊บอสซี่ดังมาแต่ไกล ก่อนที่ชินจะรีบมาหลบอยู่ข้างหลังฉัน ท่าทางหมอนี่คงจะกลัวเจ๊แกมาก

“ว่ายังไงขา สุดหล่อ” เจ๊แกพยายามชะโงกคอเพื่อสบสายตากับชิน

“อย่ามายุ่งกับผมนะ” เขาตะโกนออกมาเสียงดังพอสมควร ในขณะที่มือพยายามจับเสื้อนักเรียนฉันไว้แน่น แน่นขนาดนี้เสื้อฉันจะยับมั้ยวะ

“โอ๋ๆ ที่รักอย่ากลัวเค้าเลยนะ เค้ารักตะเองนะ มามะ มาให้เขาจุ๊บสักที” พูดจบเจ๊แกก็เดินผ่านหน้าฉันไปก่อนจะดึงมือชินออกจากเสื้อของฉันไปกุมซะเลย

“ไปไกลๆเลยนะเจ๊” เขาทำท่าทางราวกับเจ๊แกเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจ ฉันที่กำลังยืนมองได้แต่สงสารเขาในใจ เพราะตอนนี้ใบหน้าเขาเหมือนอยากจะร้องไห้ เจ๊แกเล่นรุกซะขนาดนี้ถ้าฉันเป็นเขาฉันคงจะกลัวเหมือนกัน

“สุดหล่ออย่าใจร้ายกับเค้านักเซ่” เจ๊แกตัดพ้ออย่างแง่งอน ทำท่าทางอย่างนั้นคิดว่าน่ารักหรือไงกัน มันไม่น่าดูเอาซะเลยนะเจ๊

“ปล่อยมือผมด้วยครับ ผมขอร้อง” เขาขอร้องอ้อนวอนเจ๊บอสซี่ด้วยสายตาเว้าวอน เมื่อเจ๊แกยังคงกุมมือเขาไว้แน่น

“โฮก ทำไมที่รักทำกับเค้าอย่างนี้ เค้าทำอะไรผิด ที่รักคิดจะทิ้งเค้าไปใช่มั้ย เค้ามันไม่ดีตรงไหน” เอาเข้าไป ฉันชักรำคาญอีเจ๊บอสซี่แล้วนะ

“เจ๊ หุบปากได้มั้ย รำคาญวะ” ฉันที่เริ่มทนฟังเสียงน่ารำคาญของเจ๊แกไม่ไหวจึงโพล่งออกไปในที่สุด

“หล่อนกล้ารำคาญคนสวยๆอย่างเจ๊ได้ยังไงกันโฮก คนไม่สวยใจร้ายยย”

“โอ๊ย เจ๊หยุดพล่ามสักทีเถอะ ก่อนที่ใบหน้าสวยๆของเจ๊จะมีแผล” ฉันเอ่ยข่มขู่เจ๊แกเพื่อให้แกหยุดพล่ามอะไรที่มันไร้สาระสักที

“โหดร้าย หล่อนกล้าใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงร่างบอบบางอย่างเจ๊เชียวหรือ หล่อนรู้หรือเปล่ากว่าเจ๊จะออกมาสวยขนาดนี้ต้องใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวนานแค่ไหน บลาๆ” ยังคงพล่ามไม่หยุด เอาเข้าไป ให้ตายเหอะ ฉันชักจะปวดหัวกับเจ๊แกซะแล้วสิ

“พอ…พอเถอะเจ๊ ขอร้องล่ะ”

“โฮก ทำไมหล่อนเป็นคนแบบนี้ &^%$#@$” เจ๊แกพล่ามซะยาวเหยียดจนฉันได้แต่เอามืออุดหูไว้ด้วยความรำคาญ                                                                                                                                                                                                    “อีเจ๊ ปวดหัวโว้ย หุบปากได้แล้ว” ฉันตะคอกใส่เจ๊แกก่อนจะเอื้อมมือไปตบหัวเจ๊แกไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้ เชื่อมั้ยว่าเจ๊แกยอมสงบปากลง ซะที่ไหนล่ะ…

“ที่ร้ากก ช่วยเค้าด้วย ชะนีรังแกคนสวย บลาๆ” เจ๊แกกอดแขนนายชินอย่างติดหนึบ ก่อนจะทำหน้าทำตาให้ดูน่าสงสาร ฉันที่เริ่มทนเจ๊แกไม่ไหวรีบค่อยๆหมุนตัวเพื่อขึ้นอาคารก่อนจะรีบวิ่งออกจากที่ตรงนั้นในทันที โดยไม่คิดที่จะรอนายชินที่โดนเจ๊แกกักตัวไว้

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกเมื่อหลุดพ้นจากตัวอันตรายที่สามารถทำลายแก้วหูของฉันได้อย่างเจ๊บอสซี่ ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนและเดินไปนั่งที่โต๊ะเรียนของตัวเองโดยไม่คิดแม้แต่จะทักทายเพื่อนร่วมห้องที่กำลังนั่งเมาส์มอยกันอย่างออกรส

“หวัดดียายแว่น…” เสียงเอ่ยทักทายที่ดังขึ้นทำให้ฉันที่กำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจอ่านหนังสือถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับร่างบอบบางของเพื่อนร่วมห้องที่ฉันจำได้ว่าเธอชื่อฟักแฟง

“หวัดดี…” ฉันทักทายหล่อนกลับไป ก่อนก้มหน้าอ่านหนังสือต่อไป โดยไม่สนใจหญิงสาวที่ถือวิสาสะนั่งลงที่โต๊ะข้างๆกันกับฉัน ซึ่งเป็นที่นั่งของชินนั่งเอง

“นี่ๆ ถามอะไรหน่อยสิ” หล่อนสะกิดแขนฉันเบาๆอย่างเกรงอกเกรงใจ

“ถามมาสิ?” ฉันว่าพลางอ่านหนังสือไป

“เธอเป็นอะไรกับเด็กใหม่เหรอ?”

“เด็กใหม่?”

“สุดหล่อไง” คำตอบที่หลุดออกจากปากหล่อนทำให้ฉันถึงกับบางอ้อ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสุดหล่อที่หล่อนพูดถึงเป็นใครถ้าไม่ใช่

ชิน*…*

“ทำไม?” ฉันมองหน้าหล่อนแวบหนึ่งก่อนจะหันมาสนใจกับหนังสือตรงหน้าต่อ

“เธอไม่ได้เป็นแฟนเขาใช่มั้ย” หล่อนเอ่ยถามอย่างรอคอยคำตอบ

“หา! แฟน ไปเอามาจากไหน?” ฉันอุทานด้วยความตกใจพลางขยับแว่นตาให้เข้าที่ เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย ทำไมถึงได้มีข่าวเรื่องที่ฉันเป็นแฟนกับหมอนั่น

“เขาลือกันไปทั่วโรงเรียนแล้ว นี่เธอไม่รู้เลยเหรอ?” ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“เธอไม่ได้คบอยู่กับเขาแน่นะ?” หล่อนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“อื้ม…”

“โล่งอก” ทำไมต้องโล่งอกด้วยวะ ฉันว่าหล่อนแปลกๆนะ มาถามฉันแค่นี้

“ช่วยบอกเขาหน่อยได้มั้ยว่าฉันชอบเขา” หล่อนเอ่ยออกมาก่อนจะทำหน้าเว้าวอนขอร้อง

“ทำไมไม่บอกเอง” ฉันขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เรื่องแค่นี้ทำไมไม่บอกเองวะ

“อ๊ายย ฉันเขินอ่านะ ช่วยบอกเขาให้หน่อย นะ นะ พลีส” หล่อนสบตากับฉันพร้อมกระพริบตาปริบๆ

“ไว้จะบอกให้” ฉันตกลงรับปากที่จะบอกชินให้หล่อน ก่อนที่หล่อนจะกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจราวกับถูกล๊อตเตอร์รี่รางวัลที่หนึ่ง                                                                                                                                                                    “อ๊าย ขอบใจนะ ฉันรักเธอที่สุดเลยยายแว่น มามะให้ฉันหอมแก้มที” หล่อนทำท่าทางราวกับจะเข้ามาโอบกอดฉัน

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลย…” ฉันเอ่ยห้ามในทันทีที่หล่อนกำลังจะหอมแก้มฉันจริงๆ

“เจ๊ ทิ้งผมอีกแล้วนะ ไม่รักกันแล้วใช่มั้ย?” เสียงตัดพ้อที่ดังหน้าประตูห้องทำให้ฉันต้องหันขวับไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับร่างสูงที่กำลังเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้องเรียน

“ไว้คุยกันใหม่นะ” ฟักแฟงกระซิบบอกฉันก่อนจะเลี่ยงเดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อน

“อะไรของนาย”

“เจ๊อ่ะ ทิ้งผมไว้กับตัวอะไรไม่รู้” เขาว่าพลางก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆตัวฉัน

“พูดงี้ระวังเจ๊แกจะจับกินตับเอานะ” ฉันพูดพลางหัวเราะเบาๆ

“อย่าพูดอย่างนั้นเซ่ ขนลุกวุ้ย เจ๊รู้มั้ยว่าเจ๊บอสซี่ทำอะไรกับผมบ้าง” ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะสนใจกับหนังสือตรงหน้าต่อ

“เจ๊…ฟังกันบ้างสิวะ” เสียงตบโต๊ะที่ดังขึ้นทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่หนังสือในมือจะถูกแย่งอย่างรวดเร็ว และ…

ฟิ้ว                                                                                                                                                                                        หนังสือเล่มที่ฉันกำลังอ่านกำลังบินอยู่กลางอากาศด้วยฝีมือเขา ก่อนที่มันจะกระทบเข้ากับกระดานหน้าห้องและตกลงสู่พื้นในที่สุด กลุ่มหญิงสาวที่กำลังเมาส์มอยอย่างสนุกปากกลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้เห็นการกระทำของชิน หนุ่มสุดหล่อที่พวกหล่อนหลงใหล

เผียะฉันเอื้อมมือตบใส่แขนเขาอย่างแรง ก่อนจะตวัดสายตามองเขาอย่างโมโห

"ผะ…ผมขอโทษ” เขาเอ่ยอย่างสำนึกผิด ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปเก็บหนังสือที่เขาขว้างเมื่อสักครู่

“ตะเองงง หายโกรธเค้าน้า เค้าผิดไปแล้ว ยกโทษให้เค้าเถอะนะ นะ” เขาพยายามง้องอนฉันด้วยการดัดน้ำเสียงหวานราวกับผู้หญิงพร้อมยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้า ก่อนจะกระพริบตาปริบๆมองฉันอย่างอ้อนๆ ชิ คิดหรือว่าทำอย่างนี้แล้วฉันจะหายโกรธ ไม่มีทางสักหรอก

“น่า นะ หายโกรธเค้าเถอะนะ เค้าสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว” ฉันสะบัดหน้าไปอีกทาง ทำท่าทางไม่สนใจเขา

“ตะเองง เดี๋ยวเค้าเลี้ยงข้าวตะเองเป็นการไถ่โทษเลยเอ้า แถมยอมเป็นเบ๊ให้ตะเองโขกสับได้หนึ่งอาทิตย์ สนใจมั้ยครับ” เขาสะกิดแขนฉันเบาๆ พยายามยื่นนิ้วก้อยง้องอนอีกครั้ง

“ผมจะนับหนึ่งถึงสาม ชักช้าข้อเสนอเป็นโมฆะทันทีนะครับ”

“หนึ่ง”

“สอง”                                                                                                                                                                                         ข้อเสนอของเขาน่าสนใจดีนะ ว่ามั้ย…

“สะ…”

“ตกลง” ฉันตอบตกลงในทันทีก่อนที่เขาจะนับถึงสาม ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยของตัวเองเข้าไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเขา

“หายโกรธผมแล้วนะ” เขาเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ ว่าฉันหายโกรธเขาแล้วจริงๆ

“อื้ม” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะเหลือบสายตามองเขานิดหน่อย เห็นว่าเขากำลังฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันสวยที่เรียงกันเป็นแถวของเขา เพียงไม่นานอาจารย์ประจำวิชาแรกสำหรับวันนี้เดินเข้ามาในห้องเรียน ก่อนจะสอน สอน สอน พร้อมสั่งการบ้านกองโตจนนักเรียนในห้องได้แต่ร้องโอดครวญ…


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)



ข้อความจากนักเขียน :

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ"

RINRINJUNG


ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha