นางบำเรอแสนเสน่หา

โดย: เทียนธีรา



ร่วมแชร์นิยาย ให้กำลังใจนักเขียนกันเถอะ =D


ตอนที่ 1 : พระเอกเจ้าเสน่ห์


ตอนต่อไป

กรุงเทพมหานคร...

บ้านไม้หลังเล็กขนาดกะทัดรัดมีรั้วรอบขอบชิดด้วยกำแพงอิฐบล็อกสีขาวหม่นๆ ตามอายุของตัวบ้าน ด้านหน้าเป็นประตูอัลลอยด์สีฟ้า ลักษณะเป็นเหล็กแบนแหลมซี่เล็กๆ มีต้นกระดังงาเก่าแก่อายุหลายสิบปีส่งเส้นสายกิ่งก้านเลื้อยโค้งเป็นซุ้มตามธรรมชาติ ผนวกกับการตัดแต่งอย่างเอาใจใส่ ใบเดี่ยวสีเขียวขึ้นหนาทึบสลับกันไปตามกิ่งแซมด้วยดอกสีเหลืองกลีบเรียว ให้กลิ่นหอมประหลาดล้ำกำซาบ สะกดใจกรุ่นกรายพลิ้วพรายตามสายลม

ภายในบ้านมีพัดลมเพดานหมุนติ้วๆ เพื่อให้เย็นสบายช่วยให้ความคิดโลดแล่น... นิ้วเรียวยาวที่กำลังเคาะระรัวบนแป้นคอมพิวเตอร์แบบพกพาหรือที่เรียกว่าโน้ตบุ๊กต้องหยุดชะงักลงชั่วขณะเมื่อเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะการพิมพ์ของ ปริญชยา วิจิตราหรือแป้งบัณฑิตสาวจบใหม่วัย 23 ปี ซึ่งพึ่งจบการศึกษาระดับปริญญาตรีในสาขาการเงินการธนาคารจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แต่ตอนนี้ยังไม่มีที่ไหนเรียกตัวหล่อนเข้าไปทำงานเลย ทำให้เจ้าตัวต้องยึดอาชีพนักเขียนอิสระซึ่งเป็นอีกงานที่รักและถนัดไปพลางๆ ก่อน

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ยังดังต่อเนื่องทำให้หญิงสาวต้องเอื้อมมือไปหยิบเครื่องมือสื่อสารเครื่องนั้นขึ้นมาแล้วกดปุ่มรับสายพร้อมกรอกเสียงหวานใสลงไป

สวัสดีค่ะ

น้องแป้งหรือเปล่าคะปลายสายถามกลับมา

ใช่ค่ะ...หญิงสาวทอดเสียงให้อ่อนโยน

พี่กานเองนะคะ

ปริญชยาพยักหน้ากับตัวเองช้าๆ หล่อนจำได้ดีว่าเป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ที่ตัวเองส่งต้นฉบับนิยายให้อยู่เป็นประจำ

อ๋อ...ค่ะ มีอะไรให้แป้งรับใช้คะพี่กาน

พี่มีข่าวดีจะแจ้งค่ะน้องแป้งกานติมาซึ่งเป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ไวท์โรสพับลิเคชั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใคร่รู้มากยิ่งขึ้น

ข่าวดีเหรอคะพี่กานเสียงของปริญชยาตื่นเต้นขึ้นมาทันที ในใจลุ้นว่าหนังสือเรื่อง นางบำเรอแสนเสน่หาที่ส่งไปพิมพ์เมื่อสามเดือนก่อนอาจจะได้พิมพ์รอบสองก็ได้

ข่าวดีที่ว่านั้นก็คือ…” บรรณาธิการคล้ายจะเว้นระยะของคำตอบเอาไว้ก่อนเพื่อให้อีกฝ่ายลุ้นหนักขึ้น

หนังสือของแป้งได้ตีพิมพ์สองรอบเหรอคะพี่กานปริญชยาเป็นฝ่ายชิงถามเสียเอง

ไม่ใช่จ้ะ

อ้าว...เสียงหวานหงอยลงทันที

แต่ว่า... นิยายของน้องแป้งจะได้ทำเป็นละครค่ะ

คำตอบจากกานติมาทำให้ปริญชยาอ้าปากค้าง โทรศัพท์เครื่องจิ๋วแทบร่วงลงจากมือ ใจหนึ่งก็คิดว่าตัวเองกำลังหูฝาด

อะ...อะไรนะคะ!

น้องแป้งฟังไม่ผิดหรอกค่ะปลายสายย้ำมาอีกครั้ง

พี่กานไม่ได้หลอกแป้งใช่ไหมคะ!ปริญชยาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ไม่ได้หลอกจ้า ทางผู้จัดชอบเรื่องนี้มาก ก็เลยตกลงว่าจะเปิดกลองเลย นี่แป้งรู้ไหมว่าพระเอกที่จะมาเล่นเรื่องนี้คือ โรม รามิลดาราหนุ่มเจ้าเสน่ห์แห่งปีเลยนะ

โอย!พี่กานคะ นี่แป้งไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ

ไม่ได้ฝันจ้ะ ถ้าไม่เชื่อน้องแป้งลองหยิกตัวเองดูสิจ๊ะกานติมาพูดติดตลกกลั้วหัวเราะ

ปริญชยาลองทำตามจริงๆ โดยการจิกเล็บลงบนแขนตัวเองแรงๆ ปรากฏว่ามันก็เจ็บจนเกือบหลุดเสียงอุทานเข้าไปในโทรศัพท์

เจ็บจริงๆ ด้วยค่ะพี่กาน

ถ้าอย่างนั้นน้องแป้งเข้ามาเซ็นสัญญากับผู้จัดเลยนะคะ

ได้สิคะได้

แต่ว่าคุณโรมเขามีข้อแม้นิดหนึ่งน่ะจ้ะน้องแป้งปลายสายคล้ายจะเว้นจังหวะไป

ข้อแม้อะไรคะ

เขาต้องการให้แป้งไปเป็นผู้ติวบทเลิฟซีนให้ด้วยตัวเอง

หญิงสาวเบิกตาโพลง! ทรวงอกขยายตัวขึ้น หา!อะไรนะคะ

พี่ว่าไม่น่ามีปัญหา อีกอย่างคุณโรมเขาก็จะจ่ายเงินค่าจ้างให้ต่างหากไม่รวมกับค่าลิขสิทธิ์ พี่ก็เลยรับปากเขาไปแล้ว เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะส่งสัญญาไปให้อ่านก่อน  อืมตอนนี้บทโทรทัศน์ก็เขียนเกือบเสร็จแล้ว พอดีทางผู้จัดใจร้อนก็เลยเขียนล่วงหน้าเลย พี่ก็คิดว่าน้องแป้งไม่น่ามีปัญหา อาทิตย์หน้าเขาจะเปิดกล้องแล้วล่ะ พี่อยากให้น้องแป้งไปด้วย จะได้เจอคุณโรม เดี๋ยวพี่จะโทรไปนัดอีกทีนะ

พูดจบกานติมาบรรณาธิการของไวท์โรสพับลิชั่นก็วางสาย หากแต่ปริญชยานั้นกลับต้องนั่งกุมขมับ ไอ้เรื่องดีใจก็ดีใจอยู่หรอก แต่ไอ้เรื่องติวบทเลิฟซีนนี่สิที่ต้องคิดหนักเพราะนิยายเรื่อง นางบำเรอแสนเสน่หาหล่อนเขียนให้พระเอกมีบุคลิก โหด หื่น เก่งบทรัก แล้วหล่อนจะทำอย่างไรดีในเมื่อเก่งแต่ทฤษฎีแต่ปฏิบัตินั้นไม่ง่ายเลยสักนิดเพราะแค่จูบก็ยังไม่เคย

โอย...แย่แน่ๆ เลยปริญชยา เอ๊ย...

เมื่อกลุ้มใจคิดอะไรไม่ออกปริญชยาจึงกดโทรศัพท์หาเพื่อนชายหัวใจหญิงของตัวเองทันที

ว่าไงยะนังแป้งวีวี่ผู้ชายหัวใจหญิงจิกเสียงแหลมแต้แวดผ่านสายมาทันที

ฉันมีเรื่องกลุ้มใจจะปรึกษาแกหน่อยน่ะ เย็นนี้ว่างหรือเปล่า?”

สำหรับหล่อนฉันต้องทำตัวให้ว่างอยู่แล้วล่ะ

งั้นเลิกงานแล้วเจอกันที่ร้านเดิมนะ

โอเชได้เลยจ้าวีวี่จีบปากจีบคอพูดตุ้งติ้งแต๋วแตกตามแบบของสาวประเภทสองก่อนจะวางสาย

เป็นอันว่าหลังจากนั้นปริญชยาก็สมาธิกระเจิดกระเจิงไม่สามารถแต่งนิยายต่อได้ ร่างอรชรลุกขึ้นจากหน้าคอมพิวเตอร์ไปนอนลงที่เตียงขนาดสามฟุต และเปิดโทรทัศน์ดูไปพลางๆ หากแต่ภาพที่เห็นในหน้าจอโทรทัศน์ยิ่งทำให้ความกลัดกลุ้มที่มีอยู่แล้วมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อละครในช่วงบ่ายกำลังฉายเรื่องที่รามิลพระเอกชื่อดังวัย 28 ปี เล่นเป็นพระเอกอยู่ด้วย แค่เห็นบทบาทที่เขากำลังแสดงก็ทำเอามือเล็กๆ สั่นระริก คนอะไรทั้งหล่อทั้งเก่งโดยเฉพาะบทฉุด กระชาก ตบจูบนี่ต้องยกให้เขาเลย แล้วอย่างนี้จะให้หล่อนไปติวอะไรให้เขาได้

เมื่อภาพในจอโทรทัศน์รบกวนจิตใจ หล่อนจึงกดรีโมทเพื่อปิดมันซะ ก่อนจะเอนตัวลงนอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างครุ่นคิดว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไรดี แต่ไม่ว่าจะคิดไปกี่ตลบก็ยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้ สุดท้ายจึงลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปรอวีวี่ที่ร้านไอศกรีมเล็กๆ แถวหน้าปากซอยใกล้ๆ บ้านเช่า

ปริญชยานั่งแกร่วอยู่คนเดียวในร้านไอศกรีมในระหว่างรอเพื่อนชาย หัวใจหญิงมาสมทบ หล่อนสั่งน้ำส้มคั้นมาแก้วหนึ่งดื่มรอแก้คอแห้ง ใครๆ ต่างก็พูดว่าน้ำส้มเป็นน้ำนางเอก แต่คนที่ไม่ใช่นางเอกอย่างหล่อนกลับชอบดื่มเหมือนกัน เพื่อนๆ จึงมักล้ออยู่บ่อยๆ ว่าหน้าไม่ให้แต่ใจรัก

สายตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกร้าน เห็นผู้คนเดินไปเดินมากันขวักไขว่แสดงว่าได้เวลาเลิกงานแล้ว หล่อนเป็นคนที่เรียนไม่ค่อยเก่งนักอาศัยว่าเพื่อนๆ ในกลุ่มช่วยกันติวจึงประคองตัวเองให้จบมาได้ เพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่มต่างก็ได้งานทำกันหมด ส่วนหล่อนจะชอบตกม้าตายตอนสัมภาษณ์ทุกทีเชียว... เวลาเห็นคนอื่นออกไปทำงานก็นึกอิจฉาบ้างแต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาของหล่อน สุดท้ายจึงได้แต่รอว่าเมื่อไหร่จะมีบริษัทที่ตาถึงเรียกหล่อนไปทำงานบ้าง

เพื่อนๆ ของปริญชยาไม่มีใครรู้สักคนว่าหล่อนเป็นนักเขียนยกเว้นวีวี่เพื่อนที่สนิทที่สุดเพียงคนเดียวซึ่งรู้ความลับอันนี้ และหล่อนก็กำชับวีวี่ไว้นักหนาว่าไม่ให้แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชายในกลุ่ม เพราะนิยายที่หล่อนเขียนทุกเรื่องบรรยายฉากรักซะหวือหวา ถ้าพวกนั้นรู้คงได้ล้อกันไปเป็นปีๆ ว่าเอาประสบการณ์ที่ไหนไปเขียนในเมื่อชีวิตนี้หล่อนไม่เคยมีแฟนกับเขาสักคน

เกือบหกโมงเย็น ร่างอันอวบอึ๋ม เอ๊ย... อวบอัดของวีวี่ก็เดินสะบัดสะบิ้งบิดส่ายก้นงอนงามเข้ามาในร้าน สอดส่ายสายตาที่แต่งแต้มเอาด้วยอายเชโดว์และอายไลน์เนอร์สีสดใสหาปริญชยาทันที

ทางนี้จ้าปริญชยายกมือขึ้นส่งสัญญาณเรียกเพื่อนชายหัวใจหญิง

วีวี่กระวีกระวาดตรงดิ่งไปที่โต๊ะแล้วทรุดร่างอวบอัดลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับที่ปริญชานั่งอยู่

โอ๊ย ร้อนมากมายวีวี่บ่นพอเป็นพิธีก่อนจะเข้าเรื่อง ว่าไงยะ หล่อนเรียกฉันมามีเรื่องอะไรไม่ทราบ?”

คือพี่บก. เขาโทรมาบอกฉันว่า นิยายของฉันได้ทำเป็นละคร

อะไรนะยะ!!!วีวี่อุทานเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง

ปริญชยายกนิ้วแตะที่ปาก ชูว์... เบาๆ สิ

ก็ฉันตื่นเต้นนี่ยะ

ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนแกนั่นแหละตอนที่รู้

แล้วแกมีเรื่องกลุ้มอะไร?”

ก็อีตาคุณโรม พระเอกของเรื่องน่ะสิ ดันยื่นข้อเสนอกับสำนักพิมพ์ว่าต้องการให้ฉันไปติวบทเลิฟซีนให้เขาเป็นการส่วนตัว

ว้ายย!! อกอีแป้นจะแตก!!เสียงสาวประเภทสองดังขึ้นอีกครั้งพลางยกมือขึ้นทาบอกอย่างมีจริต

ฉันถึงกลุ้มไง

อุ้ย…” วีวี่โบกไม้โบกมือ จะกลุ้มไปทำไมยะ ได้มีโอกาสใกล้ชิดดาราดังแกน่าจะดีใจมากกว่านะ แกรู้ป่าวว่าคุณโรมเนี่ยหล่อที่สุดในปฐพีแล้ว

มันก็น่าดีใจหรอก ถ้าไม่ใช่ต้องไปติวบทเลิฟซีนให้เขาน่ะ

แหมแก อย่างมากก็แค่กอดจริงจูบจริง ส่วนบทอื่นเขาก็ใช้มุมกล้อง ใครจะไปถ่ายได้หมดเปลือกขนาดนั้นยะ

มือเรียวยกขึ้นขยับกรอบแว่นอย่างกลุ้มๆ แกก็รู้ว่าฉันเคยจูบกับใครที่ไหน

วีวี่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยพลางทำท่าครุ่นคิดก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ!

ฉันคิดออกแล้ว

ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสีใสไหวระริกอย่างตื่นเต้นดีใจเมื่อเพื่อนสาวคิดหาทางออกได้แล้ว สองมือประสานกันค้ำไว้ที่ใต้คางมนแล้วตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ

ว่าไงๆ

เดี๋ยวฉันจะสอนแกจูบเอง

บ้าสิ! เดี๋ยวฟ้าก็ได้ผ่าตายทั้งคู่หรอกหญิงสาวทำหน้าผิดหวัง

เออใช่สินะ ฉันก็ลืมไปว่าเราเพศเดียวกัน ฉันไม่อยากเล่นดนตรีไทย

คราวนี้ฉันต้องแย่แน่ๆ เลยวีวี่ปริญชยาโอดครวญ

เอาน่าแก... แกก็อ่านตามบทแล้วแอ๊บๆ บอกเขาไปก็จบ

เฮ้อ...เสียงหวานทอดถอนหายใจออกมาอย่างหมดหวัง ก่อนจะก้มลงตักไอศกรีมส่งเข้าปากแล้วกลืนคออย่างฝืนๆ

 

วันบวงสรวงของกองละคร นางบำเรอแสนเสน่หา

แสงแฟลชวูบวาบแข่งกับเสียงกดชัตเตอร์ดังระรัวโดยกล้องทุกตัวต่างโฟกัสไปที่พระเอกโรม รามิล และนางเอก ฟ้า พิมอัมพร ตั้งแต่เริ่มบวงสรวงจนเสร็จพิธีจากนั้นทั้งสองก็ถูกจับให้ถ่ายรูปคู่กันในท่วงท่าต่างๆ ทั้งยืนโอบเอวสบตาหวานฉ่ำและยืนซ้อนแบบหลังนางเอกแนบอกพระเอก ก่อนจะให้สัมภาษณ์ต่อสื่อมวลชนจากสำนักบันเทิงต่างๆ

ปริญชยายืนมองภาพนั้นอย่างเหนื่อยแทน การเป็นนักแสดงนี่ก็ไม่ใช่ง่ายเลยเหมือนกันตามความคิดของหล่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในกองละครแบบใกล้ชิดขนาดนี้ นักข่าวสนใจอยู่กับดาราที่จะอยู่หน้ากล้อง ส่วนคนเบื้องหลังผู้ซึ่งเป็นเจ้าของบทประพันธ์อย่างหล่อนกลับไม่มีใครสนใจ แต่นั่นก็ดีเหมือนกันเพราะปริญชยาไม่ชอบเลยกับการถูกจับจ้องด้วยกล้องถ่ายรูป

โห... คุณโรมตัวเป็นๆ นี่หล่อขั้นเทพจริงๆ เลยนะยัยแป้งวีวี่กระซิบกระซาบอย่างตื้นเต้น แววตาปรือเยิ้มชวนฝันเมื่อร่างสูงสมาร์ตไหล่กว้างอกผึ้งผายเดินตรงมาพร้อมกับผู้จัดละคร

เงียบๆ ก่อนแกปริญชยาหันไปปรามเพื่อนสาว

กานติมายิ้มรับเมื่อประไพศรีซึ่งเป็นผู้จัดละครเดินมาถึงพร้อมกับรามิล

สวัสดีค่ะคุณประไพศรีกานติมายกมือขึ้นไหว้อย่างเรียบร้อย

ประไพศรียกมือขึ้นรับไหว้และหันไปทางรามิล พาพระเอกมาแนะนำค่ะคุณกาน

สวัสดีครับรามิลเอ่ยทักทายบรรณาธิการด้วยท่าทีอันสุภาพ

กานพาเจ้าของบทประพันธ์มาแนะนำเช่นกันค่ะ

ว่าแล้วกานติมาก็สะกิดแขนปริญชยา หญิงสาวจึงรีบยกมือขึ้นไหว้ผู้จัดและรามิลตามมารยาท ร่างสูงสมาร์ตสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกงพลางพินิจหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่เกรงใจ

ผมขออนุญาตคุยกับนักเขียนปากกาทองเป็นการส่วนตัวนะครับเขาหันไปขออนุญาตกานติมาและประไพศรีก่อนจะเดินนำไปยังใต้ร่มหูกวางที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น ทำให้ปริญชยาต้องขยับตัวตามไปอย่างไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้

นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้มีโอกาสได้เผชิญหน้ากับรามิลตามลำพัง ดวงตากลมโตมองหน้าบุรุษหนุ่มตรงหน้าอย่างเพ่งพิศ... หล่อนยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทรงเสน่ห์และแฝงไว้ด้วยพลังแห่งบุรุษเพศทุกกระเบียดนิ้วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หญิงสาวรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยกระตุกผิดจังหวะเมื่อได้เผลอมองนัยน์ตากลมโตที่คมเข้มประดุจนิลกาลคู่นั้น

คุณเหรอที่เป็นเจ้าของบทประพันธ์?”

เสียงห้ามทุ้มทรงพลังอำนาจปลุกหญิงสาวให้หลุดจากภวังค์ ดวงตาคมซึ้งมองที่หล่อนอย่างสำรวจทำเอาปริญชยาหน้าร้อนผะผ่าวขึ้นมาทันที

ค่ะ...

รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องมาติวบทอะไรให้ผม?” เสียงทุ้มถามเรียบแต่ทว่าดูทรงเสน่ห์

ทราบค่ะ

ไม่มีปัญหาใช่ไหม?” ท่าทีนั้นพร้อมจะคุกคามหากว่าได้ยินคำปฏิเสธ

มะ...ไม่มีค่ะเสียงหวานตอบตะกุกตะกักอย่างไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้ และไม่เข้าใจว่า... จะต้องหัวใจเต้นโครมครามไปทำไมกะอีแค่พูดจากับเขาไม่กี่ประโยค

คุณพร้อมจะเริ่มงานเมื่อไหร่?”

เอ่อ... ก็ตอนที่กองเปิดสิคะ

แต่ผมต้องการให้คุณเริ่มงานเลย

อะ...อะไรนะคะ?!?” ปริญชยาอ้าปากค้างและหงุดหงิดตัวเองที่เหมือนจะติดอ่างไปเสียทุกคำ

ผมว่าคุณกำลังประหม่านะ นี่เหรอเจ้าของบทประพันธ์ที่เขียนฉากรักซะหวือหวาที่แท้ก็...อ่อนหัด’...” เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างขบขัน

หญิงสาวเชิดหน้าตั้งตรงขึ้นอย่างโมโหและเสียหน้าที่เขาพูดคล้ายกับเย้ยหยันว่าหล่อนเป็นไก่อ่อนสอนขัน

คุณตัดสินคนเพียงแค่ได้พูดคุยไม่กี่ประโยคเลยเหรอคะ

เมื่ออยู่ในอารมณ์โกรธกรุ่นปริญชยากลับพูดได้อย่างคล่องแคล่วทำเอาพระเอกหนุ่มเลิกคิ้วเข้มขึ้นเมื่อเห็นอีกบุคลิกหนึ่งของหล่อน

เอาล่ะคุณนักเขียน ผมจะรอพิสูจน์ฝีมือคุณว่าจะเจ๋งอย่างที่เขียนหรือเปล่า

ค่ะ ฉันรับรองว่าคุณจะไม่ผิดหวังหญิงสาวถือทิฐิตอบเขาอย่างท้าทาย

ผมต้องการให้คุณย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดของผมในช่วงที่ทำหน้าที่เป็นติวเตอร์บทรามิลพูดออกมาเรียบๆ แต่ทำเอาร่างอรชรเกือบจะหัวคะมำ

นี่คุณคิดจะ... จะรวบหัวรวบหางฉันเหรอ?!?” หล่อนโวยวายใส่เขาทันที

คิดอะไรบ้าๆ อย่างคุณน่ะเหรอ?” เขาไม่พูดอย่างเดียวแต่มองหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอีกรอบ ไม่มีส่วนไหนที่จะเว้า จะโค้ง จะนูน จะแน่น เจออยู่อย่างเดียวความแบนราบราวกับไม้กระดาน

ปริญชยาแทบจะกรี๊ดกับวาจาแสนร้ายกาจขั้นเทพของเขา มือเล็กๆ ชี้หน้าเขาสั่นระริก หน้าแดงปลั่งอย่างอับอาย อ้าปากจะผรุสวาทใส่เขาแต่ก็คิดไม่ออกว่าจะตอบโต้อย่างไรให้เจ็บแสบพอๆ กัน

ก็ได้ฉันจะทำตามความต้องการของคุณ

 “ก็แค่นั้น

แต่ฉันจะเอาเพื่อนไปอยู่ด้วย

ร่างสูงไหวไหล่ ตามใจสิ

เขารับปากอย่างง่ายดายจนปริญชยาคาดไม่ถึง ตอนแรกหล่อนคิดว่าเขาจะมีปัญหาแล้วยกเลิกข้อตกลงซะอีก หญิงสาวหันรีหันขวางเพราะในที่สุดก็จนแต้มแต่ก็ยังไม่วายต่อรอง

เพื่อนฉันเป็นแต๋ว คุณคงไม่ถือใช่ไหม

แล้วแต่คุณเถอะเขายอมง่ายๆ ก่อนจะเอ่ยเหมือนสั่งอีกครั้ง เอาโทรศัพท์คุณมานี่ซิ

คุณจะเอาไปทำไม?” หล่อนไม่ยอมส่งให้ง่ายๆ

ผมคงไม่โทรไปเซ็กส์โฟนกับคุณหรอกน่ะรามิลตอบเหมือนรำคาญ

ปริญชยามองเขาอย่างหวาดๆ พลางแอบแดกดันเขาในใจ คนอะไรเอาแต่ใจ และอารมณ์เสียง่ายที่สุดมือเล็กๆ ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแล้วส่งให้เขา ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะกดตัวเลขซึ่งเป็นเบอร์โทรศัพท์ของตนเองแล้วโทรออก เมื่อมีเสียงดังขึ้นเขาจึงกดวางแล้วส่งคืนให้หล่อน

นั่นเป็นเบอร์ผม บันทึกเอาไว้ด้วยก็แล้วกัน อ้อ... เบอร์นี้เป็นเบอร์ส่วนตัว ถ้ามีโทรศัพท์ที่ไม่พึงประสงค์โทรมา คุณคงรู้นะว่าใครจะต้องรับผิดชอบ

พระเอกหนุ่มซุปเปอร์สตาร์พูดเหมือนข่มขู่แล้วจบการสนทนาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร่างสูงสมาร์ตเดินดุ่มหนีเอาดื้อๆ โดยไม่คิดจะเอ่ยลาใดๆ ใบหน้าสวยได้แต่หวานงอง้ำ ย่นจมูกใส่และบ่นอุบอิบตามหลัง

ถ้าหวงนักจะเอามาให้เราทำไม

คล้อยหลังรามิลไปไม่นาน ร่างอวบอัดของวีวี่ก็ปรี่เข้ามาหาปริญชยาอย่างไม่รีรอ

เล่ามาเลยยัยแป้งว่าสุดหล่อของฉันพูดอะไรกับหล่อนบ้างวีวี่จีบปากจีบคอถามอย่างอยากรู้

เขาขอให้ฉันย้ายไปอยู่คอนโดของเขา

อุ้ยตาย! ว้าย! กรี๊ด! ตาเถรตกส้วม แบนๆ ราบๆ อย่างหล่อนเขาคิดจะกระเดือกด้วยเหรอยะวีวี่จิกตามองปริญชยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

หยาบคายปริญชยาค้อนเพื่อนแต๋วพลางหน้าร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงคำพูดในทำนองเดียวกันของรามิลที่ตอกใส่จนหล่อนหน้าหงายมาเมื่อสักครู่

แกไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหมวีวี่ถามย้ำ

ไม่ได้ล้อเล่น แต่ฉันจะเอาแกไปอยู่ด้วย

วีวี่อ้าปากหวอแล้วเอามือปิดปาก ม่านตาเบิกกว้างเป็นประกายไหวระริกด้วยความดีใจระคนตื่นเต้น

จริงๆ เหรอยัยนางฟ้าแสนสวย

ทีอย่างนี้มาทำเป็นเรียกนางฟ้า

แต่ฉันว่าเขาคงเอาแกเป็นไม้กันหมามากว่า เพราะเป้าหมายจริงๆ ของเขาอยู่ที่ฉันวีวี่ทำท่าสวยเริดเชิดหยิ่ง พลางไล้มือไปตามเส้นผมแล้วสะบัดเพริดจนปริญชยาที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่อดปล่อยคิกๆ ออกมาไม่ได้

เขาให้เบอร์โทรฉันด้วยหญิงสาวแกล้งอวด

อะไรนะแก?!? ว้าย... ไม่ธรรมดาซะแล้ว

ปริญชยาบุ้ยปากก่อนจะตีหน้ามุ่ยอีกครั้ง ใช่ ไม่ธรรมดา เพราะเขาจะเอาไว้โทรจิกฉันโดยเฉพาะ

แล้วแกจะย้ายไปเมื่อไหร่

เขาบอกว่าต้องไป ก่อนละครจะเปิดกล้อง

งั้นก็ต้องเป็นวันสองวันนี่สิ เพราะอาทิตย์หน้าเขาก็เปิดกล้องกันแล้ว

คำบอกเล่าของวีวี่ทำเอาปริญชยาต้องกุมขมับด้วยความกลัดกลุ่ม การย้ายเข้าไปย้ายเข้าไปอยู่ที่คอนโดของรามิลก็เท่ากับกำลังก้าวขึ้นเข้าไปในดงราชสีห์ คุ้มดีคุ้มร้ายเขาอาจจะตะครุบหล่อนแล้วขย้ำกินเป็นอาหารก็ได้ แล้วไหนจะต้องไปสอนบทเลิฟซีนให้เขาอีก

กลุ้มโว้ย!หญิงสาวบ่นเสียงดัง

ไม่ต้องกลุ้มไปหรอกย่ะ มีวีวี่อยู่ด้วยทั้งคนวีวี่ขยับมือมาโอบไหล่ปริญชยาอย่างให้กำลังใจ

แล้วทั้งสองคนก็ชวนกันกลับไปที่บ้านเช่าเพื่อเตรียมตัวต่อการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้าที่จะถึงนี้แล้ว


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

สนับสนุนนักเขียนนิยาย

ร่วมเป็น 1 ในผู้สนับสนุนนักเขียนท่านนี้ ด้วยเหรียญกำลังใจกันเถอะ :)




ไม่ต้องใช้ Net ก็อ่านนิยายได้ ด้วยแอพ NiyayRak.com บน Android และ iOS

captcha


ชอบมากๆๆๆๆๆ
โดย Anonymous | 4 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกแค่เริ่มก็อยากอ่าน
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha